Αναζήτηση στην αρχαιότητα – Το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο

Αναζήτηση στην αρχαιότητα

Το ελληνικό αλφάβητο μπορεί να θεωρηθεί (και έχει θεωρηθεί από πολλούς) ως ένας κώδικας,
ως ένα ποίημα ή ακόμα και σαν ένα αριθμητικό σύστημα, τα οποία τυχαία ή όχι έχουν κάποια
υπόσταση και μπορούν να θεωρηθούν λογικά.

Το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο αποτελούνταν από 27 γράμματα και όχι από 24 όπως το
σημερινό.
Τα τρία επιπρόσθετα γράμματα ήταν το στίγμα, το κόππα, και το σαμπί. Χαρακτηριστικό
παράδειγμα της μετατροπής του ελληνικού αλφαβήτου κυρίως του χαλκιδαϊκού σε λατινικό,
είναι η μετατροπή του εν αχρηστία σήμερα αρχαίου γράμματος κόππα στο λατινικό Q.

Το σημερινό ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από το ιωνικό, το οποίο επεκράτησε έναντι του
στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα. Με βάση το ιωνικό αλφάβητο σχηματίστηκαν όλα τα αρχαία
ιταλικά αλφάβητα τα οποία συγχωνεύτηκαν στο λατινικό, από το οποίο προήλθαν όλες οι
δυτικές γλώσσες! Στα 27 αυτά ελληνικά γράμματα υπήρχε η σχέση των τριών εννεάδων, (27/
3=9), όπου τα πρώτα εννέα γράμματα χρησιμοποιούνταν για να δηλώσουν τις μονάδες, τα
δεύτερα εννέα τις δεκάδες και τα τρίτα τις εκατοντάδες. Το σύστημα αυτό διατηρήθηκε ως
το μοναδικό αριθμητικό σύστημα μέχρι και το τέλος της Βυζαντινής περιόδου. Κάθε λέξη
στην αρχαία Ελλάδα ήταν συγχρόνως και ένας λεξάριθμος δηλαδή ήταν ένας αριθμός που
προερχόταν από το άθροισμα της αριθμητικής αξίας των γραμμάτων της λέξης.

Για παράδειγμα η λέξη Θεός είναι : ΘΕΟΣ= 9+5+70+200=284.Παράδοξο είναι ότι η λέξη Άγιος
έχει τον ίδιο λεξάριθμο με τη λέξη Θεός. Αυτές είναι οι μόνες λέξεις με τον ίδιο λεξάριθμο.
Τέλος το ελληνικό αλφάβητο αποτελεί δεξαμενή για χρήση στις επιστήμες (π.χ. π=3.14…,
φ=1.61…). Αποτελούσε ένα καλό αριθμητικό σύστημα που όμως δεν έχει την χρησιμότητα και
την ευκολία που έχει το σημερινό.

Μία άλλη άποψη είναι ότι το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από ένα ποίημα αφιερωμένο στο
Θεό Ήλιο, το οποίο είναι το εξής:

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ,
ΣΤΗ ΙΓΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞΗ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ)
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ)
ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ), και σημαίνει:

Νοητέ Ήλιε, εσύ που είσαι το φως, έλα στη γη. Και εσύ Ορατέ Ήλιε, ρίξε τις ακτίνες σου στην
λάσπη (πυλός) που ψήνεται (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).

Κι ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μία ξηρά) για να μπορέσουμε εμείς να ζήσουμε, να υπάρξουμε
και να σταθούμε πάνω στη γη. Ας μην επικρατήσει το σκότος, που είναι το μικρόν (η
συρρίκνωσή μας) και κινδυνεύσει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί) το καταστάλαγμα του πυρός
μέσα στην αναβράζουσα λάσπη και ας αναπτυχθεί τελικά η ψυχή, που είναι το μέγιστο (η
απεραντοσύνη μας), το σημαντικότερο όλων!

Όλα αυτά βέβαια μπορεί να είναι εικασίες και σίγουρα δεν τις ενστερνίζομαι όμως οι άνθρωποι
γνωρίζουμε πως το μυστήριο πάντα μας εξιτάρει.

 

Δημήτρης Μπούκοσης

Advertisements

Posted on June 7, 2011, in Επιστήμη, Παιδεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: