Προσπάθησες ποτέ να είσαι ειλικρινής μαζί σου ;

Ώρα να φιλοσοφήσουμε…

Το θέμα που πιστεύω ότι αξίζει αναφοράς και συζήτησης ίσως,αν αυτό ήταν εφικτό να γίνει είναι το

κατά πόσο μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς και άρα ορθοί με τις σκέψεις,τα πιστεύω και τα συναισθήματά μας.

Για το πρώτο (την αναφορά του θέματος) αναλαμβάνω εγώ,για το δεύτερο εσείς και οι παρέες σας,αν αποφασίσετε να σπαταλήσετε ένα Σαββατοκύριακο μπαρόβιας ενασχόλησης για κάτι τόσο ασήμαντο.

Πολλές φορές δεν έχετε νιώσει την αγανάκτιση όταν λέτε ή κάνετε κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τα πιστεύω σας ή την θέλησή σας;

Αναρωτιέστε αν φταίτε εσείς που επιλέγετε να είστε ανειλικρινείς επί της στιγμής ή οι άλλοι που σας αναγκάζουν,εντός εισαγωγικών πάντα,να συμπεριφερθείτε έτσι,για να μην πληγώσετε τα ευερέθιστα συναισθήματά τους ή μην τυχόν καταλήξουν σε συμπεράσματα που θέλεις ώρες μετά για να ξεφορτώσεις απ’το μέτωπό σου.Αδίκως όμως καταλήγουν σε αυτά.

Το πρώτο συμβαίνει συνήθως σε μια ερωτική σχέση.Το δεύτερο το συναντάμε καθημερινά σε παραδείγματα πολιτικής συζήτησης.Έυκολα ο άλλος σε ταμπελώνει σε αυτή την περίπτωση.Βολεύει,όλοι το ξέρουμε…

Για πάμε όμως να επεξεργαστούμε λίγο αυτές τις καταστάσεις,που σύμφωνα με τη δική μου γνώμη,χαστουκίζουν από λίγο λίγο τα άτομα και ύπουλα ,χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι,μας καθιστούν ευκολόπιστους σε παρέες,σχέσεις και σκάρτους ανθρώπους ένω βοηθούν στην διαμόρφωση μιας κάλπικης επικοινωνίας μας με τους άλλους ,μιας λανθασμένης αντίληψης που έχουμε για τη σχέση μας και το χειρότερο για αξίες αιώνιες,πέρα από κάθε ανθρώπινη πραγματικότητα και δημιουργία ,όπως είναι ο έρωτας και η αγάπη.Συναισθήματα κατεξοχήν θεϊκά,αφηρημένα και αμόλυντα από την ανθρωποσύνη που τσαλακώνει αξίες λιγότερο σημαντικές.Για φαντάσου…

Φαντάσου έτσι πόσο αληθινός είναι ο έρωτάς σου όταν πρέπει να πεις,να κάνεις κάτι και πρέπει να φερθείς κάπως,για να μην παρεξηγήσεις,να μην στεναχωρήσεις,να μην εκνευρίσεις.

Φαντάσου πόσο δυνατός είσαι και κατά πόσο η σκέψη και τα θέλω σου είναι δικά σου παιδιά και όχι αλλονών.Πώς λες ότι είσαι ειλικρινής,αν απ’τα μισά ειλικρινή πράγματα που είπες και έκανες,τα έκανες για άλλων τα θέλω;

Λέμε ότι τα μεγαλύτερα ψέματα είναι αυτά που βλάπτουν τους άλλους και γι’ αυτό τα κρατάμε μέσα μας,ενώ τα μικρά αντέχονται. Ή το ανάποδο…πάντα όμως για τους άλλους διαλέγουμε ποιά θα πούμε και ποιά όχι.

Ξέρω κάποιον που γνωρίζει και τα δύο ψέματα και μάλιστα τα κρατά ή μπαίνει στο δίλλημα του να τα πεί και ποιά να πει.Μάντεψε ποιός είναι!

Όλα αυτά θα ακούγονται πολύ κυνικά φάντάζομαι σε έναν κόσμο που ζει και βασιλεύει ο έρωτας των επιφανών πραγμάτων.Τι εννοείς βρε φιλόσοφέ μου;

Η επιφάνεια είναι το πιο μικρό κομμάτι των όντων και όμως εμείς οι ερωτύλοι πόσο την τιμάμε!

Τί σημασία έχουν τα πάντα και όλα γύρω μας,εφόσον έχεις εσύ εμένα και εγώ εσένα,εφόσον με φιλάς και λες πως μ’αγαπάς.Τι μας νοιάζει ο κόσμος μάτια μου,τώρα που έχω κάποιον να λέω τα δικά μου και να ξεσπάω τα γινάτια μου;

Φυσικά είμαι ρομαντικός μαζί σου.Αραιά και που θα σου αφιερώσω και ποίημα,δηλωτικό των όσων νιώθω.Δεν έχει σημασία αν η ποίηση στα μάτια μου φαντάζει εργαλείο της στιγμής για να σε ευχαριστήσω ή να σου δημιουργήσω θαυμασμό.Δεν με νοιάζει κιόλας τι εστί ποίηση,αρκεί που βρήκα όμορφα λόγια να σου αφιερώσω.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα,αλλά δε θέλω να δημιουργήσω και την εντύπωση του Κύκλωπα που ζει στη σπηλιά του και θεωρεί τον έρωτα στοιχείο των μαλθακών και των ανίδεων.

Δε θέλω να δημιουργήσω αυτή την εντύπωση και δε θέλω να προσβάλω κανέναν ερωτευμένο και μή.Αυτό που θέλω είναι να παρουσιάσω μια άποψή μου επί του θέματος και να δώσω ένα έναυσμα για σκέψη.Με χαρά μου θα ήθελα να δω απαντήσεις και δικές σκέψεις.

Οπότε εδώ προκύπτει και το ερώτημα: Πόσους έρωτες μπορεί να ζήσει κανείς;

Την σήμερον ημέρα ας πούμε 20-25 κατά μέσο όρο.

Ελάτε…μεταξύ μας αυτά,δεν λέω παρανοϊκά πράγματα.

Οι άνθρωποι για τους οποίους νιώθουμε συναισθήματα είναι σίγουρα πολλοί και σίγουρα μερικούς τους βλέπουμε σαν κάτι παραπάνω από φίλους ή αδελφούς.

Τώρα εδώ με βάση τα παραπάνω οφείλουμε να θέσουμε το εξής ερώτημα στον εαυτό μας:

Αν μια φορά ερωτευόμαστε,αν ο έρωτας είναι τόσο σπουδαίος για να τον επικαλούμασθε πέντε διαφορετικές φορές το χρόνο,αν ο έρωτας δε σβήνει και αν τον βλέπουμε σαν έναν αιώνιο καρπό ευτυχίας και ζωής,πόσοι από εμάς θα είχαμε το θάρρος να φανούμε ειλικρινείς και να πούμε σε όλες τις παλίες μας αγάπες “δεν ήμουν ποτέ ερωτευμένος/η μαζί σου” ;

Κανέναςς ; Και αυτό θα το δικαολογούσε κανείς στο ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και πώς στον καθένα ερωτευόμαστε αυτό το διαφορετικό.Δεκτόν,αλλά όταν λες ότι ερωτεύεσαι ,γίνεται να το κάνεις αλλού λίγο και αλλού πολύ; Ένας είναι ο έρωτας και νοηματοδοτεί τη ζωή μας σε ένα συγκεκριμένο βαθμό.Ούτε λίγο ούτε πολύ.

Απλά δε θα το λέγαμε για να μη φανούμε εγωιστές,σκληροί και άκαρδοι.

Τα ίδια συμβαίνει και στο χώρο της πολιτικής.

Οι πολλοί ιδεολογικώς άνανδροι εξουσιάζουν τους λίγους ανωμάλους.

Μια εξουσία τόσο ύπουλη,τόσο πονηρή,που ακόμα και οι ελεύθεροι ανθρώποι ,οι ανοιχτόμυαλοι και οι προοδεύοντες έχουν στα ΄χερια τους γάντι για να κρύψουν τα λεωργά τους έργα.

Όλα αυτά που τελικά δε λέμε και όλα αυτά που λέμε,τα οποία είναι μη αντιπροσωπευτικά του πραγματικού μας εαυτού μήπως μας πληγώνουν άδικα και αν δε μας πληγώνουν μερικούς,χωρίς να γίνεται αισθητό διαμορφώνουν έναν ευκολόπιστο και από τρίτους υποκινούμενο εαυτό;
(το τελευταίο δε γίνεται εύκολα αισθητό παρότι ακούγεται βαρύς ο προσδιορισμός)

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Advertisements

Posted on November 24, 2011, in Άρθρα, Κοινωνία, Παιδεία and tagged , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: