«Κατηγορώ» 1 – πολιτική

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Ξεκινώ τη σειρά άρθρων μου με τίτλο «Κατηγορώ» και ως πρώτα κατηγορούμενα θα διαλέξω πράγματα σχετικά με την πολιτική. Θέλω όμως να σταθούμε πέρα απ’ τους κυβερνώτες και τα κόμματα. Θα ήταν ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με την πολιτική σαν σκέψη, σαν δραστηριοποίηση και ενεργώ ενασχόληση με τα της κοινωνίας.

Πρέπει να είμαι ευθύς και ξεκάθαρος. Πολιτική δεν υπάρχει σε βαθμό που μπορώ να τη διακρίνω άμεσα. Και με τον αρχαϊκό – αυστηρό τον όρο της, πολιτική λέγω εκείνη ακριβώς τη σκέψη που δε θα σταματήσει να υπάρχει, έως ότου να θέλει να βρει κι εμπόδια κι άλλα πολλά, αν τα περάσε όλα. Έτσι… γιατί είναι καχύποπτη και τολμηρή. Μάλλον, έτσι πρέπει να είναι.

Και εκεί που όλη την ημέρα λοιπόν καθήμενοι μπροστά από έναν Η/Υ παρακολουθούμε τις εξελίξεις διαλέγοντας εμείς τις πηγές μας, απαξιώντας για τις τηλεοράσεις και τις προπαγανδίστικες κατευθύνσεις τους, καταλήγουμε στον ίδιο τοίχο τελικά με τους άλλους. Στον ίδιο τοίχο με όσους είναι να εκτελεστούν, ως από εξαπάτηση του συστήματος. Ναι αδερφέ μου!

Και μας φταίει τόσο πολύ το σύστημα! Μα τόσο πολύ… φταίει τόσο ο Πάγκαλος, φταίει ο μπάτσος, φταίει ο Παπούλιας. Ναι, δε λέω, φταίνε τα καθίκια, αλλά πόσο μας τιμά τελικά να σπαταλούμε τη μέρα μας ασχολούμενοι με τον μπάτσο και τον Παπούλια;

Σου λέω εγώ, καθόλου! Και αυτό θα φανεί στις κάλπες πάλι, άλλο που δε θα το δουν πολλοί. Και εδώ θέλω να θέσω το βασικό ερώτημα: γιατί χρειάζεσαι πάντα κάποιον να σου πει τα αυτονόητα; Γιατί νομίζεις ότι η φωνή του καθενός είναι ικανή να πιάσει τη συχνότητα της δικής σου; Γιατί ακόμα και αν σου δώσω 10 βαρβάρους, θα αναγκαστείς να διαλέξεις τον έναν πιο «έμπιστο»; Γιατί να αναγκαστείς εν τέλει;

 

Μα φυσικά γιατί το σύστημα που σιχαίνεσαι και οι προπαγάνδες είναι στο κεφάλι σου, κι ας μην το χαμπαριάζεις. Έχεις ακόμη εκείνη την σχεδόν έμφυτη τάση σου να υπακούς και να ακούς και να μην πράττεις και να περιμένεις και… Κοινώς, να μην μπορείς εσύ ο ίδιος να υψώσεις τη φωνή σου και να πράξεις άμεσα. Κι έτσι, μένεις με την βοή του νοσηρού όχλου. Αν κατέβω σε μια πορεία, θα ακούσω τους Σταλινοτσολιάδες να ψέλνουν τροπάρια με ντουντούκες, τα αναρχάκια να μας απαγγέλουν τα νέα τους ποιήματα απ’ τη συλλογή «Πώς να βρίσεις έναν μπάτσο με 1000 συν 1 λέξεις» και τους υπόλλοιπους, αυτούς τους ανεξάρτητους λέω, να εξετάζουν ποια βοή είναι πιο δυνατή να πουν ότι κάπου βοηθάνε.
Και είναι σκέτη βοή, ένα άθροισμα από φωνές άλαλες. Φωνές από αυτούς που δε ξέρουν γιατί φωνάζουν και από αυτούς που ξέρουν, αλλά χάνονται στη μετάφραση.

Λένε «είναι μεγάλο κακό να μην ψηφίζει ο κόσμος, η ψήφος είναι το μεγαλύτερο όπλο του πολίτη σε μια δημοκρατία». Ποία  δημοκρατία; Και όχι δεν είναι το μεγαλύτερο όπλο. Αλίμονο, αν ήταν αυτό, τότε θα μπορούσαμε να λέμε ότι οι περισσότεροι πολίτες που ψηφίζουν –και άρα δεν αφήνουν ανεκμετάλευτη την ψήφο τους- είναι σωστοί πολίτες.

Νομίζουν ότι με μία κίνηση της χειρός τους θα σωθούν. Και θα έχουν και ήσυχη τη συνείδησή τους κιόλας. Όχι.

Πολιτική και πολιτικοποίηση δεν είναι να πάω μια φορά στα 4 χρόνια να ρίξω ένα χαρτί μεσ’ τις κάλπες. Αν ήταν έτσι το πράγμα, θα μπορούσαμε να δεχθούμε ότι και η τελευταία γιαγιά ασχολείται με την πολιτική όσο ένας που παρακολουθεί καθημερινώς τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Όχι, και πάλι. Πολιτική είναι η σκέψη και η δραστηριότητα. Δραστηριότητα που δεν περιορίζεται στα λιγοστά joule της κίνησης της χειρός. Μυαλό σε εγρήγορση και πάνω απ’ όλα κριτικός έλεγχος σε όλα. Έλεγχος στον Βαρουφάκη. Έλεγχος στον Καζάκη. Έλεγχος στον Καμμένο. Στον Μίκη. Στον Τράγκα. Σε όλους! (που τώρα, βλέπω, σου αρέσουν τόσο) Σε όλους, πριν ξαναπέσεις στην παγίδα πάλι. Και αν η ντροπή ήταν λίγη μετά απ’ όλα αυτά, φαντάσου πώς θα είναι να έχεις προδώσει τα παιδιά σου πάνω από μία φορά…

Πολιτική είναι και η κριτική. Πολιτική είναι και να μην δέχεσαι τον εκβιασμό του να ψηφίζεις όταν κάτι δεν σε εκφράζει. Γιατί, ακόμη και ένας να είναι σωστός, θα πρέπει να δεχθώ συνάμα και τις θέσεις του κόμματός του. Ξέρουμε πως ότι κάνει, δε θα το κάνει μόνος του. Και είναι σκέτος εκβιασμός να ψηφίσω λοιπόν το κόμμα του. Άσ’ τον να φωνάζει… ψήφο δεν παίρνει.

«Ιδανικός κόσμος»

Επινοήθηκε η ιδέα τούτη για να υποτιμηθεί ο πραγματικός κόσμος και μέσω της αναζήτησης του «ιδανικού» εν τέλει να παραιτηθεί καθένας μας από τον πραγματικό αγώνα, με σκοπούς και αποστολές που θα βοηθήσουν να πορευθούμε. Και ο πραγματικός κόσμος δεν είναι τέλειος και ποτέ δεν θα γίνει. Φυσικά δεν υποστηρίζω το υπάρχον σύστημα. Ας αλλάξει. Ωστόσο, ας μην αφήνουμε καρκίνους όπως ο Κομμουνισμός να μας καταβάλλουν. Και αυτό, γιατί είναι χαζός στη βάση του, το απόλυτο σύστημα της μάζης και της μη σκεπτόμενης μορφής ανθρώπου. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

Θέλουμε αγώνες σοβαρούς λοιπόν, με δύναμη και θάρρος. Σαφώς, δύναμη δεν είναι να φορέσουμε όλοι μια κουκούλα και να πετούμε μολότωφ. Τραμπουκισμός είναι αυτός. Στη θέση του προτείνω την δύναμη. Δύναμη ψυχής, αντοχή, σθένος, ελπίδα – με παράλληλη στήριξη από πράξεις. Κουράγιο και κρίση. Δύναμη να καταγγείλουμε άπαντες, αν χρειαστεί. Να καταγγείλουμε και τους ψευτοεπαναστάτες. Ποιά αριστερά; Και πάλι άλλο θέμα, για το οποίο θα γράψω σε κάποιο άλλο άρθρο.

Και θέλω, τέλος, να ρωτήσω και κάτι ακόμα, που το ίδιο χωρίς απάντηση δείχνει τι τσογλανίστικηη πολιτική κάνει ο κόσμος. Όλα αυτά τα χρόνια που είσασταν; Και για να μπήξω πιο βαθειά την πρόκα, εσείς οι φοιτητές, από ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΚΝΕ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α., «Ανεξάρτητους παρά- ΚΚΕδες», δήθεν αναρχικούς (ούτε καν ο όρος αναρχιστές δεν σας αξίζει) που είστε τώρα και τι κάνετε; Αν η ανοχή όλων μας έχει φτάσει στο μηδέν με τους πολιτικούς μας ηγέτες, με εσάς έχει σπάσει το θερμόμετρο και τώρα δυσκολεύομαι να σας αφήσω να μιλήσετε, ενώ εγώ ακούω θεληματικά. Ούτε να σας βλέπω…

Δεν είναι μίσος, είναι στεναχώρια γιατί είμαστε παιδιά του ίδιου πονεμένου λαού, μας πρόδωσαν, τα δισέγγονά μου χρωστάνε πριν γεννηθούν κι εσείς φαίνεται θα χρεώσετε στο μέλλον και τα τρισέγγονα. Όχι, τέλος η ανοχή.

Πολιτική, λοιπόν, είναι κάτι πέρα από τους ψήφους, το Σύνταγμα, τις ιδεολογίες και τα «ιδανικά συστήματα». Θέλω να πιστεύω ότι μια μέρα θα καταλάβει ο κόσμος. (προσοχή: δεν το πίστεψα ακόμα) Θέλω να νομίζω ότι η ακατανόητη βοή θα γίνει μια μέρα μια καθαρή φωνή με σιγουριά, γνώση και σοβαρότητα. Μέχρι τότε, κύκλους στην πλατεία…

«Για να αποχτήσει κανείς πολιτική συνείδηση, βασιλικός παιδαγωγός, Αριστοτέλης δάσκαλος Αλεξάνδρου δηλαδή, θα του σταθεί το προσωπικό του αναμέτρημα με τα πολιτικά και τα ηθικά προβλήματα.»

… και όχι η ορθή ψήφος

Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά

Posted on March 4, 2012, in Άρθρα, Πολιτική and tagged , , . Bookmark the permalink. 1 Comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: