Χούντα στα παιδιά ρε δοσίλογοι;

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Κάναμε την παρέλαση, το βγάλαμε το χρέος μας και τέλος καλό, όλα καλά. Χρέος το λένε και χρέος είναι να τιμηθούν οι προγόνοι που πεθάναν για κάτι που ίσως και να μην έζησαν ποτέ. Για εμένα, για όλους, για όσους πίστεψαν ότι δεν πρέπει ποτέ να ζήσουμε ό,τι εκείνοι. Να έχουμε εξασφαλισμένη μια τίμια ζωή.

Και τώρα, οι φασίστες του απολυταρχικού καθεστώτος μας βάζουν να τιμήσουμε τους προγόνους μας έτσι ωσάν να κάνουμε αγκαρεία. Και μας υπογράφουν και ένα: κάτσε φρόνιμα στην παρέλαση, ότι γίνει εσύ θα φταίς!

Να φταίω εγώ. Ας φταίω! Μόνο σκέψου πολιτικέ δοσίλογε, Γερμανοτσολιά άνανδρε, ποιός αλήθεια είναι προδότης και ποιος αλήθεια φταίει; Εγώ ή εσύ, που μου κάθεσαι πέρδικα πρώτη να δεις την παρέλαση απ’ την καρέκλα σου, η οποία σίγουρα το ξέρω έχει καλύτερη θέα απ’ τα κάγκελα που ‘βαλες στα παιδιά σου. Για πες μου, κοιμάσαι έυκολα τα βράδια;
Είσαι σίγουρος ότι αυτές τις μαλακίες που μας λες στην τηλεόραση τις πιστεύεις; Αμφιβάλλω. Και ξέρω ότι τρέμεις πολιτικέ. Γωνία – γωνία το πας το πεζοδρόμιο μην σε πετύχει κανείς. Θα μπορέσεις να ζήσεις έτσι; Για πόσο, πολιτικέ;
Δεν ξέρω αν σου φαίνομαι εικόνα άσχημη εγώ και οι φίλοι μου για την δημοκρατία σου. Δεν δίνω δεκάρα τσακιστή κιόλας για τούτη. Την ξεχάσαμε από καιρό εμείς.
Το λοιπόν, κοιμάμαι καλά και ας σου χαλάω την εικόνα, ας φαίνομαι έτοιμος να βγω έξω απ’ τα ρούχα μου, όσο εσύ κάθεσαι ήρεμος με το κοστούμι και τη γραβατούλα σου. Αφού σε ξέρω, τη νύχτα δεν κοιμάσαι – την ημέρα φοβάσαι. Κρύψου κι άλλο, κρύψου… λίγο μπορείς ακόμα.


 

 

 

 

 

 

 

Αυτά όλα για να καταλήξω στο πιο αισχρό πράγμα που μπορεί μια χώρα να σου δώσει, όσο η μάνα σου και ο πατέρας σου πασχίζουν να σε μεγαλώσουν γι’ αυτήν. Χούντα.
Θα πεις το ξέραμε, την είχαμε πάρει μυρωδιά, κάπως την περιμένουμε κάθε φορά που θα ανοίξουμε το στόμα μας να ορθώσουμε φωνή. Το ξέραμε ναι, αλλά τώρα ο βαθμός της είναι τέτοιος που μπορεί και ένα πεντάχρονο παιδάκι να το καταλάβει.
Δεν έχετε λίγο ντροπή ρε, να βάζετε κάγκελα στα παιδιάκια και τη χουντική φρουρά σας από μπρος και να τους ζητάτε να δείχνουν και σεβασμό;
Τους προγόνους τους ρωτήσατε αν θέλουν να τους τιμάτε εσείς; Και αν θέλουν να τιμούμε τη λεφτεριά πίσω από κάγκελα και φρουρές; Ρε Αλβανία του Χότζα μας κάνατε!!!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Να σας φτύσουν τα παιδιά και εσάς και τα άρματα, που πρέπει να κάνουμε παράσταση μπρος τους, λες και ο λαός μεσ’ την αδυναμία του θα καμαρώσει τη δύναμη.
Και καλά όλ’ αυτά, αλλά κάγκελα στα παιδιά μας; Έχουν το χρέος να σας τιμωρούν μέχρι να πεθάνετε, είτε χαλώντας την εικόνα είτε ατιμώντας τον αγώνα. Που καμμία ατίμωση δεν είναι, αφού κάποιοι πεθάναν για να ‘μαστε λέφτεροι και μόνο έτσι δεν είμαστε. Άλλοι ατιμώνουν και ξέρω καλά και ξέρεις και συ ποιοί είναι. Κοιμήσου ήσυχος αν μπορείς, μια φορά θα σου τύχει και ξέρεις πότε θα ‘ναι.

Posted on March 25, 2012, in Άρθρα, Κοινωνία, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική and tagged , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: