Monthly Archives: April 2012

Μάθε πού ψηφίζεις!

Catastroika: Το νέο ντοκιμαντέρ για την ελληνική κρίση

Catastroika:Το νέο ντοκιμαντέρ για την ελληνική κρίση
Το νέο ντοκιμαντέρ που πολύς κόσμος περίμενε και έχει θέμα την ελληνική κρίση κυκλοφόρησε…

Η νέα παραγωγή δημιουργήθηκε από τους συντελεστές του Deptocracy το οποίο είδαν περισσότεροι από δυο εκατ. άνθρωποι.

Catastroika αναζητά τα αποτελέσματα στην περίπτωση της εκποίησης του ελληνικού δημόσιου πλούτου, εξετάζοντας παράλληλα παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης από την Καλιφόρνια έως την Ρώμη.

Με λίγα λόγια οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ προσπάθησαν να προβλέψουν τις συνέπειες της εφαρμογής του συγκεκριμένου μοντέλου σεμια χώρα που βρίσκεται υπό επιτήρηση.

Πηγή

Επαναληπτικά Θέματα ΟΕΦΕ 2012

Όλα τα επαναληπτικά θέματα που δόθηκαν από την Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδας το 2012, όλων των τάξεων και κατευθύνσεων του Γενικού Λυκείου και του ΕΠΑΛ, σε ένα pdf αρχείο 431 σελίδων, χωρίς προστασία, χωρίς λογότυπο σελίδας και με σελιδοδείκτες για εύκολη πλοήγηση σε κάθε μάθημα.
Αμέσως μετά τις εκφωνήσεις των θεμάτων κάθε μαθήματος ακολουθούν οι απαντήσεις.

Αρχείο pdf με σελιδοδείκτες, 431 σελίδες, ~9 ΜΒ
thanks to Absens

Υποψήφιος της Χρυσής Αυγής συνελήφθη για διπλή δολοφονία

Ο Χρήστος Ρήγας, υποψήφιος της Χρυσής Αυγής συνελήφθη για τη δολοφονία του Μιλτιάδη Μουτάφη, καθηγητή αστρολογίας, και την Παρασκευή Γκέζου, ιδιοκτήτρια εταιρίας πώλησης καλλυντικών μέσω Ίντερνετ, που συστεγαζόταν στο ίδιο χώρο με τον αστρολόγο, η οποία έγινε στις 26 Φεβρουαρίου 2009 στο Χαλάνδρι. Η διπλή δολοφονία εξιχνιάστηκε από το Τμήμα Εγκλημάτων κατά ζωής της ασφάλειας Αττικής.

Στόχος του δράστη ήταν ο καθηγητής Αστρολογίας, αλλά σκότωσε και τη γυναίκα, που βρισκόταν στον ίδιο χώρο τη μοιραία στιγμή. Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στον εισαγγελέα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Χρήστος Ρήγας κατηγορείται για ποινικά αδικήματα. Αυτό δεν είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη, μια και η Χρυσή Αυγή είναι γνωστό φυτώριο μαχαιροβγαλτών. Αυτό που γεννά ερωτηματικά, όμως, είναι πώς επιτρέπεται τέτοια άτομα να βάζουν υποψηφιότητα στις βουλευτικές -και όχι μόνο- εκλογές. Όπως είναι γνωστό, ο Χρήστος Ρήγας δεν είναι ο μοναδικός υποψήφιος της Χρυσής Αυγής με λερωμένο ποινικό μητρώο. Αλλά, ενώ σε άλλες χώρες όσοι κατηγορούνται για ποινικά αδικήματα δικάζονται, η Ελλάδα φαίνεται ότι τους επιφυλάσσει λαμπρές πολιτικές καριέρες. Είμαστε στο λίκνο του πολιτισμού και τη γενέτειρα της δημοκρατίας, γι’ αυτό..

Για να μην πάμε μακριά, άλλη μία υποψήφια της Χρυσής Αυγής, η διαβόητη ξανθιά που έγινε γνωστή από τις τηλεοπτικές της εμφανίσεις ως “κάτοικος Αγίου Παντελεήμονα”, Θέμις Σκορδέλη κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε ομάδα που μαχαίρωσε Αφγανό. Το δικαστήριο είχε προγραμματιστεί για τον περασμένο Δεκέμβριο, αλλά η κ. Σκορδέλη παρουσίασε βεβαίωση ότι πάσχει από “κατάθλιψη και τάσεις αυτοκαταστροφής” και η υπόθεση αναβλήθηκε για τρίτη φορά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η υποψήφια της Χρυσής Αυγής κατηγορούταν για επίθεση.

Παράλληλα, οι Χρυσαυγίτες που πέταξαν καφέδες στον Ευθυμίου συνοδεύονταν απο 2 ευρωπαϊκά τηλεοπτικά συνεργεία, δεν συνελήφθη κανείς τους, ένας επώνυμα έδωσε συνέντευξη στο ΜΕΓΚΑ και ο Μιχαλολιάκος δήλωσε ότι ο καιρός ήταν καλός και τους δροσίσανε. Και όλα αυτά χωρίς προσαγωγές ή διώξεις, σε αντίθεση με τις προληπτικές προσαγωγές χωρίς αφορμή που εφαρμόζονται κατά το δοκούν και ανάλογα με τον χώρο στον οποίο ανήκει ή μοιάζει να ανήκει κανείς. (Συμπέρασμα: η καράφλα και η χρυσή αυγή σώζουν!)

Και, μια και το ‘φερε η κουβέντα, η κυρία Σκορδέλη, εκτός από υποψήφια με τη Χρυσή Αυγή, πρωταγωνιστεί σε πολλά βίντεο, που αποκαλύπτουν έναν εκρηκτικό και δυναμικό χαρακτήρα που κάθε άλλο παρά αρμόζει σε μια γυναίκα, σύμφωνα με τα πρότυπα της παράταξής της. Πώς επιτρέπει η παράταξη τη συμμετοχή γυναικών στην πολιτική; Δεν θα έπρεπε να είναι κλεισμένες στο σπίτι και να φροντίζουν για την ανατροφή των πολεμιστών που θα υπερασπιστούν την καθαρότητα του έθνους μας;

katohika.gr

Δίλημμα: Μεταναστευτικό ζήτημα

Κωνσταντίνος Αντωνίου 22/4/2012

Διανύουμε έναν καιρό μεγάλων διλημμάτων. Ήρθε η στιγμή που ο κόσμος, προεκλογικώς, αναρωτιέται πού να δώσει τη ψήφο του, ποιόν να πρωτοεμπιστευθεί κι όχι μόνο. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά, διλήμματα, όπως για παράδειγμα το φαινόμαινο «Χρυσή Αυγή», η άνοδός της και ο κίνδυνος ή όχι να μπει στη Βουλή το κόμμα αναπωλούντων της 21ης Απριλίου και του ναζισμού και αν θα πρέπει να δίνεται ο λόγος σε τέτοια όργανα για να εκφράσουν τις απόψεις τους ή όχι. Το δίλημμα, όμως, για το οποίο θα μιλήσω, το οποίο συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο (αν πρέπει ή όχι να ψηφίσει κανείς Χ. Α), έχει να κάνει με το μεταναστευτικό ζήτημα.

Στις συζητήσεις μου με συναδέλφους – συμφοιτητές και φίλους πάντα δυσκολεύομαι να πάρω σαφή θέση επί του ζητήματος και μάλιστα να παρουσιάσω μια καθόλα λειτουργική και καλή λύση για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Η αλήθεια είναι ότι σε τέτοιες συζητήσεις όλοι έχουν μία λύση, συνήθως διαφορετικές μεταξύ τους και πολύ μάλιστα, όμως εγώ πάλι δε συμφωνώ με καμμία. Και τί έχεις να προτείνεις εσύ, μου λεν. Τίποτα, απαντώ και με κάθε ειλικρίνια, δεν έχω να σας δώσω τη λύση, τους λέω και ίσως να μην θέλω να τη δώσω κιόλας. Γιατί; Γιατί, θα πρέπει να κάνει πίσω κάτι από τον εαυτόν μου.

Αυτό που θα πρέπει να κάνει πίσω, από εμένα, στο πρόσταγμα να πάρω σαφή θέση σε ένα τέτοιο θέμα, είναι ή το συναίσθημα και η ανθρωπιά μου ή η λογική μου. Όταν μιλώ για λογική, φυσικά, στα πλαίσια της όσο το δυνατόν καλύτερης εξυπηρέτησης που μπορεί να προσφέρει αυτή για μια ασφαλή, καθαρή και λειτουργική πολιτεία. Η δική μου λογική, σαν προσωπικότητα, δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον παρά εμένα, πόσο δε ένα σύστημα και την καλή λειτουργία του, όμως θα προσαθήσω να σκεφθώ και ‘γω “κοινωνικά”, όπως όλοι οι “καλοί πολίτες” με τα διλήμματά τους, που ανέφερα αρχικώς. Ούτε το δίλημμα της ψήφου με βασανίζει, εξάλλου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, μέσω του άρθρου, θα ήθελα να φανεί η πάλη ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινωνικό. Βεβαίως, το πρόβλημα παύει να υπάρχει για κάποιον που δεν έχει παρόμοιες πεποιθήσεις μ΄εμένα ή άλλους και δεν τον ενδιαφέρει η τύχη των μεταναστών. Για εμένα πάντως το δίλημμα υπάρχει και η στάση μου δεν μπορεί να είναι σαφής, εφόσον αλλάζει αναλόγως της υποστάσεως με την οποίαν θα αποφασίσω να πάρω θέση, του ανθρώπου ή του πολίτου;

Σαν άνθρωπος, δεν μπορώ να αντέξω στη σκέψη ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι θα γυρίσουν στο μέτωπο ενός άδικου πολέμου, γιατί όλοι οι πολέμοι άδικοι είναι, ότι θα γυρίσουν πίσω σε μια αδίστακτη κυβέρνηση ή χούντα και πολλές μανάδες θα επιστρέψουν επίσης με τα παιδιά τους κάτω απ’ τη στέγη μιας κάποιας παράγκας, ενώ από πάνω θα πέφτουν βόμβες. Και εμείς; Εμείς, απ’ την άλλη βέβαια, τις νύχτες μετράμε τα πεφτααστέρια, πίνοντας το ποτό μας και δίνοντας “λύσεις”. Ποίες λύσεις; Ποιοί είμαστε, που θα αποφασίζουμε, εμείς μονάχοι μας, για τις ζωές χιλιάδων άλλων; Και όλες οι “λύσεις” είναι εύκολες. Αναφέρω ενδεικτικά: α) στρατόπαιδα συγκέντρωσης β) εξαναγγαστική επιστροφή στην πατρίδα τους γ) κλείσιμο συνόρων και θα φύγουν μόνοι τους. Για το τελευταίο, που ακούγεται πιο χαζή λύση, δεν μου έδωσαν να καταλάβω πώς θα γυρίσουν πίσω σ΄εκείνα που τους ανάγκασαν να δώσουν ότι είχαν και δεν είχαν στο Κύκλωμα για να έρθουν εδώ κυνηγημένοι. Άλλοι λένε, θα φύγουν για την Ιταλία και άλλες χώρες της Ευρώπης. Μα πώς, όταν οι άλλες χώρες δε δέχονται λαθρομετανάστες; Παντού Ελλάδα νομίζετε ότι είναι; Το μόνο για το οποίο μπορώ να συμφωνήσω είναι το κλείσιμο των συνόρων. Και πάλι όμως, τί θα κάνουμε με όσους ήδη βρίσκονται εδώ;

Τώρα, όσον αφορά την άλλη σκοπιά, απ’ την οποίαν βλέπω την κατάσταση, εδώ η μονόδρομη λύση είναι μια και ενάντια στην ανθρωπιά, τη δική μου προσωπικώς. Γενικά, δηλαδή, ενάντια στον εαυτόν μου και τις πεποιθήσεις μου. Κι όχι μόνο! Εγώ είμαι ένας, οι άλλοι εκατοντάδες – χιλιάδες μετανάστες, στων οποίων το πρόσωπο είναι ενάντια αυτή η απόφαση της “λογικής” ; Ας μιλήσω όμως και γι΄αυτήν. Είναι μία η λύση, τους στέλνεις πίσω, κλείνεις τα σύνορα και δέχεσαι έναν συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών μονάχα κάθε χρόνο. Γιατί, παίρνοντας σοβαρά την κατάσταση ως έχει, είναι αυτονόητο πως κάτι πρέπει να γίνει όταν σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 20000 ατόμων διεκδικούν θέση 50000. Εγκληματικότητα, λαθρεμπόριο και μαύρο χρήμα, πορνεία, θέματα υγιεινής και ακμαίες άλλοτε γειτονιές που μετατράπηκαν τώρα σε γκέτο, είναι μερικοί απ’ τους λόγους για τους οποίους η πολιτική ηγεσία πρέπει να πάρει μέτρα και δραστικά μάλιστα. Αν ήμουν πολιτικός, θα τα έπαιρνα αυτά τα μέτρα, τώρα όμως δεν είμαι και δεν μπορώ να κάνω κάτι. Δε θα ήθελα, ωστόσο να βρεθώ στη θέση του πολιτικού ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο! Ένας πολιτικός, ο οποίος αντιπροσωπεύει την κοινωνία και έχει χρέος την ομαλή ζωή της πολιτείας, είναι υποχρεωμένος να πάρει αποφάσεις που θα οφελήσουν τη χώρα και όσο το δυνατόν περισσότερους νόμιμους πολίτες, οι οποίοι τον εκλέγουν προς αντιπροσώπευσίν τους.

Αυτό είναι το δίλημμα που με ταλανίζει καιρό τώρα και χωρίς να έχω βρει ακόμη την άκρη αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Δε ξέρω κατά πόσο μπορεί να πει κάτι το άρθρο σε πολλούς από εσάς, αφού κι από προσωπικές εμπειρίες όλοι είχαν τη “λύση” έτοιμη να μου προτείνουν. Παρόλ’ αυτά πιστεύω ότι έστω και λίγοι θα έχουν βρεθεί σε τούτον τον προβληματισμό και αξίζει ν΄αναφερθεί. Δυστυχώς, η εποχή μας είναι τόσο σκοτεινή, που πολλά προβλήματα μένουν άλυτα, όση θέληση κι αν υπάρχει να

τα ταλειώσουμε. Οι αποφάσεις μας πρέπει να είναι προσεκτικές και χωρίς επιπολαιότητα, αλλά ποιές θα είναι αυτές;

 

Αυτοκτόνησε δάσκαλος σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας!

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 55χρονος εκπαιδευτικός έβαλε τέλος στη ζωή του σήμερα το απόγευμα στην ιδιαίτερη

πατρίδα του όπου βρέθηκε για τις γιορτές του Πάσχα.

6 300x243 400x296 Αυτοκτόνησε δάσκαλος σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας!

Ο άτυχος άντρας, ο οποίος υπηρετεί στην Αθήνα, απαγχονίστηκε λίγο μετά τις 17:00 το απόγευμα σε αποθήκη της οικογένειάς του. Ο αυτόχειρας Μ.Σ. άφησε πολυσέλιδο σημείωμα στο οποίο εξηγεί ότι οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι ξεκάθαρα πολιτικοί και ότι διαμαρτύρεται για το μνημόνιο και την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Αποτελεί δηλαδή ένα μανιφέστο ενάντια στην μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία.
Πρόκειται για τη δεύτερη αυτοκτονία που έχει χαρακτήρα πολιτικής πράξης. Η είδηση έχει προκαλέσει σοκ στην τοπική κοινωνία.

Πηγή: xanthipress.gr

[Καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! ]

“Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας… Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο”
Σύμφωνα με διασταυρωμένη πηγή, τα προηγούμενα τα έγραψε ο εκλιπών δάσκαλος Σάββας Μετοικίδης, το Δεκέμβρη του 2008…

Πηγή

Νέο τσεκούρι στα εισοδήματα μέχρι τον Ιούνιο

image

 

Κατ΄ευθείαν στα βαθιά θα πέσει η επόμενη κυβέρνηση αφού πέρα από τις περικοπές των 11,5 δισ ευρώ θα πρέπει να χειριστεί και επικοινωνιακά τις ανατροπές στη φορολογία μισθωτών, συνταξιούχων, ελευθέρων επαγγελματιών αλλά και στους φόρους που επιβαρύνουν προϊόντα, υπηρεσίες και ακίνητα, φέρνει το Νέο Μνημόνιο, ανατροπές που θα πρέπει να έχουν γίνει νόμος του Κράτους το αργότερο έως το τέλος Ιουνίου.

Όπως δημοσιεύει το iefimerida.gr, η υποχρέωση που απορρέει από τη νέα δανειακή σύμβαση έχει να κάνει με την απλοποίηση της φορολογίας εισοδήματος και τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης κάτι που συνεπάγεται μεταξύ άλλων λιγότερα κλιμάκια στη φορολογική κλίμακα, την εξάλειψη φοροαπαλλαγών και προνομιακών καθεστώτων φορολόγησης, την απλοποίηση του πλαισίου του ΦΠΑ δηλαδή λιγότερους συντελεστές, την απλοποίηση της φορολογίας ακινήτων με ενοποίηση φόρων και τελών αλλά και την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών έτσι ώστε να ευθυγραμμιστούν με τις εμπορικές τιμές.

Τι «συστήνει» το ΔΝΤ

Ενδεικτικές της πίεσης που θα δεχθεί η νέα κυβέρνηση από τη Τρόικα, κατά το στάδιο της οριστικοποίησης των διατάξεων του νέου Φορολογικού, είναι οι συστάσεις που έχει κάνει το ΔΝΤ στη πολυσέλιδη Έκθεση που παρέδωσε στις ελληνικές Αρχές στο τέλος του 2011.

Το Ταμείο επισημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει άμεσα καμία μείωση συντελεστών ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος, προτείνει κλίμακα με μόλις τρία ή τέσσερα κλιμάκια και μετατροπή του αφορολογήτου των 5.000 σε μη επιστρεφόμενη μείωση φόρου, ενώ θεωρεί ότι η επιβεβλημένη μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών πρέπει να αντισταθμιστεί από την αύξηση των έμμεσων φόρων ή των φόρων στα ακίνητα. Όσον αφορά στο ΦΠΑ συστήνει την άμεση μετάταξη αγαθών- υπηρεσιών από το 6,5% στο 13% με προσδοκώμενο δημοσιονομικό όφελος 590 εκατ. ευρώ, τη κατάργηση του μειωμένου συντελεστή για τα νησιά του Αιγαίου με όφελος για τον Προϋπολογισμό 130 εκατ. ευρώ, την επιβολή βραχυπρόθεσμα ενιαίου συντελεστή 19% εκτός του Τουρισμού, καθώς και την υπαγωγή σε καθεστώς ΦΠΑ των αγροτών.

Οι αναλυτές του Ταμείου συστήνουν, επίσης, ετήσια αυτόματη αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών αλλά και μείωση του φόρου μεταβίβασης, την επιβολή Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο κρασί, μεγαλύτερη φορολόγηση των μεταχειρισμένων Ι.Χ., μεγαλύτερη φορολόγηση στο καπνό (στριφτά τσιγάρα), μεσοπρόθεσμα αύξηση στο 20% από 10% του φόρου σε καταθέσεις- ομόλογα, καθώς και αύξηση στο 25% από 20% του συντελεστή για τις Ομόρρυθμες εταιρίες.

Marketbeast.gr

 

Η καταστροφή των βιβλιοθηκών, η τύχη των αρχαιοτήτων και η μαθητική αντίσταση στα σχολεία επι ναζιστικής κατοχής

image

Πολύτιμες εκδόσεις σπάνια χειρόγραφα έκαναν φτερά, χιλιάδες τόμοι αποτεφρώθηκαν, ενώ οι γονείς στα προαύλια των σχολείων έψαλαν με τα παιδιά τους κάθε πρωί, τον εθνικό ύμνο!…

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

akontogiannidis@yahoo.gr

Η  ταυτότητα  ενός λαού και Έθνους είναι η γλώσσα του, οι αρχαιότητες,  τα γραπτά  μνημεία που άφησαν οι προγονοί του  και οι νεώτεροι  οφείλουν την πολιτιστική αυτή  κληρονομιά, να την προστατέψουν και  να την φυλάξουν ως κόρη οφθαλμού σε μουσεία και βιβλιοθήκες. Τα στοιχεία αυτά του ελληνικού  πολιτισμού, δέχτηκαν, κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής 1941-44, επιδρομές και υπέστησαν μεγάλες καταστροφές.

Για τις αρχαιότητες, ευτυχώς στην περιοχή της Αθήνας όταν κηρύχτηκε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος, φρόντισε το κράτος και οι αρχαιολόγοι να πάρουν μέτρα προστασίας των αρχαιολογικών χώρων και κυρίως των μουσείων, με την κατάχωση των αρχαιοτήτων σε υπόγειες κρύπτες για φύλαξη. Έτσι, όταν μπήκαν οι Γερμανοί, βρήκαν τα μουσεία άδεια. Αυτό τους ενόχλησε  και με έγγραφο τους άσκησαν πιέσεις στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου και ο αρμόδιος υπουργός  στις 27-8-1941 ανέλαβε να τους  καθησυχάσει με διάφορες δικαιολογίες, όπως, «το Έθνος μας το απειλεί ο λιμός και δεν μπορεί να ανασυστήσει τα μουσεία» και ότι, «τα φιλάρχαια και καλλιτεχνικά συναισθήματα των Ελλήνων δεν είναι ζωηρά, εφόσον πεινά». Προσέθετε ακόμα, ότι  «η απόκρυψη και η συγκάλυψη των αρχαίων, καλό είναι να διατηρηθεί…»

Στην υπόλοιπη όμως χώρα ( Θεσσαλονίκη, Έδεσσα, Αμφίπολη Κρήτη, Σάμος, Θεσσαλία κ.α.) μουσεία και αρχαιότητες, όπως προκύπτει από πρόσφατη ανακοίνωση του αρμοδίου υπουργού, μπήκαν στο στόχαστρο τους κι άρπαζαν ότι τους άρεσε. Σωστό πλιάτσικο!  Ενδιαφέρον για τις αρχαιότητες έδειχναν και οι Ιταλοί όπως εκείνος ο ανεκδιήγητος συνταγματάρχης που επέδραμε στις αρχαιότητες της Δήλου…

Εισβολή όμως έκαναν και σε Μοναστήρια απ’ όπου αφαίρεσαν σπάνιες εικόνες και προξένησαν ζημιές ( σε 8 μοναστήρια στο νομό Ιωαννίνων, 4 στα Τρίκαλα, στα  Μετέωρα, 7 στην Αιτωλοακαρνανία). Την ίδια τύχη είχαν και οι βιβλιοθήκες όπως αναφέρονται σε επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας.

Στη Βιβλιοθήκη Κέρκυρας, καταστράφηκαν από πυρκαγιά 75.000 τόμοι σπάνιων, εκδόσεων και χειρογράφων. Από τη Βιβλιοθήκη Ανδριτσαίνης και Δημητσάνης, Γερμανοί και Ιταλοί άρπαξαν σπάνια βιβλία και πολύτιμα έπιπλα. Ζημιές προξένησαν με βομβαρδισμούς και αρπαγές  στις βιβλιοθήκες Ζακύνθου, Ιωαννίνων, Σάμου και Χίου (γερμανός αξιωματικός έκλεψε… κλειδοκύμβαλο!)

Από τις δημοτικές βιβλιοθήκες  Ηρακλείου, Ζαγοράς, Σιατίστης και Αιγίνης,  γερμανοί αξιωματικοί  έκλεψαν σπάνια βιβλία και έπιπλα αξίας 230.000 προπολεμικών δρχ. ενώ  πυρπόλησαν τη βιβλιοθήκη « Χρυσόστομος» Χανίων και αποτεφρώθηκαν 15.000 σπάνιοι τόμοι  και έπιπλα  συνολικής αξίας  5 εκατ. προπολεμικών δρχ. Διέπραξαν επίσης άλλο μεγάλο έγκλημα, την πυρπόληση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Σπηλαίου, όπου κατέστρεψαν 94 παλιά χειρόγραφα βιβλία και σκαλιστά έπιπλα αξίας 4 εκατ. δρχ. Στις βιβλιοθήκες Βόλου, Πύργου, Καλαμών και Τριπόλεως  οι αρπαγές ήταν σε μικρότερη έκταση.

Σύμφωνα με έκθεση  του Μιχαήλ Μαντούδη, της Διευθύνσεως Γραμμάτων και Τεχνών, οι συνολικές ζημιές υπολογίζονται σε 25.275.000 προπολεμικές δρχ.

Ευτυχώς οι βιβλιοθήκες Εθνική, Βουλής και Γεννάδιος της Αθήνας, δεν υπέστησαν ζημίες. Γερμανοί αξιωματικοί ζητούσαν δανεικά βιβλία και με προσχήματα ελάχιστα τους χορηγήθηκαν αφού εξασφαλίστηκε με επίσημα έγγραφα η επιστροφή τους. Ο Γενικός διευθυντής της Εθνικής βιβλιοθήκης  Διονύσιος Κόκκινος  παρακολουθούσε, και χειριζόταν με λεπτότητα τον τρόπο δανεισμού των βιβλίων.  Λεηλασία όμως υπέστησαν ιδιωτικές βιβλιοθήκες  με σπάνια βιβλία, που τα άρπαξαν οι Γερμανοί στα μπλόκα των Ες – Ες και η ιταλική αντικατασκοπεία μεταξύ 1943- 44, με το πρόσχημα της αναζήτησης και ερεύνης επαναστατικών συγγραμμάτων…

Και… ο Εθνικός μας ύμνος!

Όταν οι Γερμανοί  μπήκαν στις 27-4-1941 στην Αθήνα, έκλεισαν τα σχολεία και ξανάνοιξαν στις 10  Ιουνίου. Τα  παιδιά  είχαν ενστερνισθεί τις ανησυχίες των μεγάλων, έβλεπαν συλλήψεις, εξορίες, πείνα, θανατώσεις, κι ένοιωθαν μίσος για τον κατακτητή.

Κάθε πρωί, στην αυλή του σχολείου,  τα παιδιά  έψαλαν  μετά την έπαρση της σημαίας τον εθνικό ύμνο με στεντόρεια τη φωνή. Πολλοί γονείς  πήγαιναν στο προαύλιο και  με  έκδηλη συγκίνηση έψαλαν κι αυτοί μαζί με τα παιδιά! Το φαινόμενο ανησύχησε τη Γερμανική Διοίκηση που ζήτησε  συμβουλές από τον Γκαίμπελς τι να κάνει. Ο πανέξυπνος υπουργός Προπαγάνδας από το Βερολίνο, διέταξε τον φρούραρχο: « Να επιβάλεις ως υποχρεωτική την έπαρση της σημαίας και όλα τα παιδιά εν παρατάξει να ψάλουν τον εθνικό ύμνο της πατρίδος τους». Και τότε, ο ενθουσιασμός, παιδιών και γονέων, ατόνησε…

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Real News»

από: Palmografos.com – Η καταστροφή των βιβλιοθηκών, η τύχη των αρχαιοτήτων και η μαθητική αντίσταση στα σχολεία επι ναζιστικής κατοχής

Λίστα με διευθύνσεις για δωρεάν φαγητό σε Αττική και Πειραιά (διαδώστε – βοηθήστε)

ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟ-ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ -ΑΤΤΙΚΗ – Πειραιάς

1. Αγ. Αικατερίνη, οδ. Κειριαδών – Αιγηιδών,118 53 Πετράλωνα, τηλ. 210-3458133.
2. Αγ. Αιμιλιανός οδ. Αθαμανίας 17, 104 44, Σκουζέ, τηλ. 210-5129091.
3. Αγ. Ανάργυροι, Πλ. Αγ. Αναργύρων, 135 61 Αγ. Ανάργυροι, τηλ. 210-2611689.
4. Αγ. Ανάργυροι, οδ. Κεφαλληνίας και Δαμασκηνού, 163 42 Ηλιούπολη, τηλ. 210-9930 817.
5. Αγ. Ανδρέας, οδ. Ωρωπού και Τεω, 111 42 Άνω Πατήσια, τηλ. 210-2914686.
6. Αγ. Ανδρέας, οδ. Γιάνναρη 24, 104 45 Κ. Πατήσια, τηλ. 210- 8323193.
7. Αγ. Απόστολοι Τζιτζιφιών, οδ. Αγ. Αποστόλων 4, 176 75 Καλλιθέα, τηλ. 210- 9422021.
8. Αγ. Αρτέμιος, οδ. Φιλολάου 165, 116 32 Παγκράτι, τηλ. 210-7514125.
9. Αγ. Ασωμάτων, οδ. Θερμοπυλών 5, 104 35 Θησείο, τηλ. 210-5240675.
10. Αγ. Βαρβάρα, οδ. Αγ. Βαρβάρας 85, 172 35 Δάφνη, τηλ. 210-9711661.
11. Αγ. Βασίλειος, Αγ. Βασιλείου 52, 173 43 Αγ. Δημήτριος, τηλ. 210-9717890.
12. Αγ. Γεράσιμος, οδ. Αγ. Γερασίμου 30, 157 71 Άνω Ιλίσια, τηλ. 210-7793331.
13. Αγ. Γεώργιος, οδ. Πλάτωνος 51, 104 41 Ακαδημία Πλάτωνος, τηλ. 210- 5142658.
14. Αγ. Γεώργιος, οδ. Αγ. Γεωργίου και Καζαντζάκη, 157 72 Ζωγράφου, τηλ. 210-7794925.
15. Αγ. Γεώργιος, οδ. Αγ. Γεωργίου,113 61 Κυψέλη, τηλ. 210-8212667.
16. Αγ. Γεώργιος, οδ. Ευαγγελιστρίας 22,176 71 Καλλιθέα, τηλ. 210-9562082.
17. Αγ. Γεώργιος, οδ. Μπαρμπάνου 61, 117 44 Κυνοσάργους, τηλ. 210-9018408.
18. Αγ. Γλυκερία, οδ. Αγ. Γλυκερίας 13, 111 47 Γαλάτσι, τηλ. 210-2931523.
19. Αγ. Δημήτριος, οδ. Βασ. Κωνσταντίνου, 173 43 Αγ. Δημήτριος, τηλ. 210-9712456.
20. Αγ. Ειρήνη, οδ. Αλκυόνης και Πανουργιά, 111 46 Γαλάτσι, τηλ. 210-2912426.
21. Αγ. Ελευθέριος, οδ. Αχαρνών 382, 111 43 Αχαρνών, τηλ. 210-2281754.
22. Αγ. Ελευθέριος οδ. Ι. Βαρβάκη 28, 114 74 Γκύζη, τηλ. 210-6427053.
23. Αγ. Ζώνη, οδ. Αγ. Ζώνης 27,112 56 Κυψέλη, τηλ. 210-8674250.
24. Αγ. Θεράπων, οδ. Γαλήνης 26, 157 73 Ζωγράφου, τηλ. 210-7706807.
25. Αγ. Θωμάς, οδ. Παπαδιαμαντοπούλου 115, 115 27 Αμπελόκηποι, τηλ. 210-7771533.
26. Αγ. Ιωάννης, οδ. Λεωφ. Βουλιαγμένης 117, 117 44. Βουλιαγμένη, τηλ. 210-9016 617.
27. Αγ. Ιωάννης Γαργαρέττας, οδ. Λ. Βεϊκου 17, 117 42 Αθήνα, τηλ. 210-9232940.
28. Αγ. Κωνσταντίνος, οδ. Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης 10, Ηλιούπολη, τηλ. 210- 9712 254.
29. Αγ. Κωνσταντίνος οδ. Λ. Λένορμαν 140, 104 44 Κολωνός, τηλ. 210-5112 669.
30. Αγ. Κωνσταντίνος, οδ. Αγ. Κωνσταντίνου 8, 183 44 Μοσχάτο, τηλ. 210-4813570.
31. Αγ. Κωνσταντίνος, οδ. Αγ. Κωνσταντίνου και Κουμουνδούρου, 104 37 Ομόνοια, τηλ. 210-5225139.
32. Αγ. Λουκάς οδ. Πατησίων 287, 11 144, Πατήσια, τηλ. 210-2281778.
33. Αγ. Μαρίνα, οδ. Αλεξάνδρου Παναγούλη 2, 16 345, Ηλιούπολη, τηλ. 210-9711 531.
34. Αγ. Μαρίνα, οδ. Αγ. Μαρίνης 11 851 Θησείο, τηλ. 210-3463783.
35. Αγ. Μαρκέλλα, οδ. Σπ. Πάτση 87, 118 55 Βοτανικός, τηλ. 210-3463061.
36. Αγ. Μάρκου Ευγενικός, οδ. Αλεξ. Παπαναστασίου 48, 104 45, Πατήσια, τηλ. 210- 8310 629.
37. Αγ. Μαύρα και Τιμόθεος, οδ. Μαραθωνομάχων 1, 163 43 Ηλιούπολη, τηλ. 210-9928744.
38. Αγ. Μελέτιος, Πλ. Αγ. Μελετίου, Σεπόλια, τηλ. 210-5128059.
39. Αγ. Νικόλαος, οδ. Αγ. Νικολάου, 104 46 Αχαρνών, τηλ. 210-8319385.
40. Αγ. Νικόλαος, οδ. Κ. Κοτζιά, 163 46 Ηλιούπολη, τηλ. 210-9914540.
41. Αγ. Νικόλαος, οδ. Ελευθ. Βενιζέλου 173, 176 73 Καλλιθέα, τηλ. 210- 9568969.
42. Αγ. Νικόλαος, οδ. Ασκληπιού 38, 106 80 Πευκάκια, τηλ. 210- 3612449.
43. Αγ. Νικόλαος, οδ. Δυοβουνιώτου 56, 117 41 Φιλοπάππου, τηλ. 210- 9228323.
44. Αγ. Πάντες, οδ. Ελευθ. Βενιζέλου 90, 176 76 Καλλιθέα, τηλ. 210-956205.
45. Αγ. Παρασκευή, Πλ. Αγ. Παρασκευής, 153 42 Αγ. Παρασκευή, τηλ. 210-6526818.
46. Αγ. Παρασκευή, οδ. Κυπρίων Ηρώων και Μαραμβέλια, 163 41 Ηλιούπολη, τηλ. 210-9922 666.
47. Αγ. Παύλος, Χίου καί Κρήτης 104 38 Σταθμός Λαρίσης, τηλ. 210-5234711.
48. Αγ. Σπυρίδων, οδ. Ερατοσθένους 13, 116 35 Σταδίου, τηλ. 210-7515122.
49. Αγ. Στυλιανός, οδ. Παπαστράτου 12, 114 76 Γκύζη, τηλ. 210-6420015.
50. Αγ. Τριάς , οδ. Λ. Κηφισίας 80, 115 26 Αμπελόκηποι,τηλ. 210-6927527.
51. Αγ. Τριάς, οδ. Πειραιώς 67 Β’, 105 53 Κεραμεικός, τηλ. 210-3252227.
52. Αγ. Χαράλαμπος, οδ. Δραγούμη 7, 161 21 Ιλίσια, τηλ. 210-7223860.
53. Εσταυρωμένος, Πλ. Εσταυρωμένου, 177 78 Ταύρος, τηλ. 210-3462301.
54. Κοίμησις Θεοτόκου, οδ. Μπουσίων 24, 115 24 Ελ. Βενιζέλου, τηλ. 210-6428132.
55. Κοίμησις Θεοτόκου, οδ. Ειρήνης 29, 163 45 Ηλιούπολη, τηλ. 210-9915842.
56. Κοίμησις Θεοτόκου, οδ. Ανδροπούλου 2, 111 41 Κυπριάδου, τηλ. 210-2918987.
57. Κοίμησις Θεοτόκου, οδ. Σωκράτους 19, 117 43 Κυνοσάργους, τηλ. 210-9236428.
58. Μεταμόρφωσις Σωτήρος, οδ. Μεταμορφώσεως 3, 173 41 Αγ. Δημήτριος, τηλ. 210-9335 918.
59. Μεταμόρφωσις Σωτήρος, oδ. Μεταμορφώσεως και Υψηλάντου, 176 73 Καλλιθέα, τηλ. 210-9562051.
60. Παναγία Μαρμαριώτισσα, οδ. Σοφοκλή Βενιζέλου, 152 32 Χαλάνδρι, τηλ. 210-6814 960.
61. Παντάνασσα, οδ. Πραξιτέλους 35, 176 74 Καλλιθέα, τηλ. 210- 9419 002.
62. Προφήτης Ηλίας, οδ. Προφήτου Ηλία 17, 153 41 Αγ. Παρασκευή, τηλ. 210-6399692.
63. Προφήτης Ηλίας, οδ. Αρύββου 1, 116 33 Παγκράτι Αθήνα, τηλ. 210- 7013034.
64. Προφήτης Ηλίας, οδ. Διοπόλεως 2, 111 42 Ριζούπολη Αθήνα, τηλ. 210-2516483.
65. Τρεις Ιεράρχες οδ. Τριών Ιεραρχών 91, 118 51 Πετράλωνα, τηλ. 210-3465878.
66. Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, οδ. Καυκάσου -Λαζαράδων 2, 113 63 Κυψέλη, τηλ. 210-8218110.
67. Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, οδ. Αναστάσεως και Κλειούς, 156 69 Παπάγου, τηλ. 210-6515952
68. Αγ. Δημήτριος, 132 31 Πετρούπολη τηλ. 210-50.12.127.
69. Ευαγγελισμός Θεοτόκου, 131 22, Ίλιον, τηλ. 210-26.13.009.
70. Ευαγγελισμός Θεοτόκου, 146 71 Ν. Ερυθραία, τηλ. 210-62.54.156.
71. Αγ. Κωνσταντίνος, 134 41 Άνω Λιόσια, τηλ. 210-24.72.113, 210-24.72.946.
72. Αγ. Κωνσταντίνος, 190 05 Ν. Μάκρη, τηλ. 22940-94001.
73. Κοίμησις Θεοτόκου, 136 71 Αχαρνές, τηλ. 210-24.61.213.
74. Αγ. Νικόλαος, 134 51 Ίλιον, τηλ. 210-23.20.645.
75. Αγ. Γεώργιος, 134 51 Καματερό, τηλ. 210-23.18.977.
76. Γέννησις του Χριστού, 134 51 Καματερό, τηλ. 210-23.12.752.
77. Αγ. Ελευθέριος, 151 25 Μαρούσι, τηλ. 210-61.96.388.
78. Κοίμησις Θεοτόκου, 131 22 Ίλιον, τηλ. 210-26.12.790.
79. Αγ. Νικόλαος, Καισαριανή, τηλ. 210-72.36.204.
80. Κοίμησις Θεοτόκου, Καισαριανή, τηλ. 210-72.13.848.
81. Τρεις Ιεράρχες, Καισαριανή, τηλ. 210-72.22.557.
82. Αγ. Τριάς, Βύρωνας, τηλ. 210-76.53.461.
83. Αγ. Δημήτριος, Βύρωνας, τηλ. 210-76.60.943.
84. Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Βύρωνας, τηλ. 210-76.69.369.
85. Αγ. Γεώργιος, Καρέας, τηλ. 210-76.51.008, 210-76.58.225.
86. Αγ. Απόστολοι, Υμηττός, τηλ. 210-76.23.525.
87. Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Υμηττός, τηλ. 210-97.34.311
88. Αγ. Θεόδωροι Γαργηττός, τηλ. 210-6611596.
89. Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, Σταυρός, τηλ. 210-6613800
90. Ι. Μ. Νέας Σμύρνης
91. Μετ. Σωτήρος, Λεωφ. Συγγρού 133, Αγ. Σώστης.
92. Αγ. Παρασκευή, οδ. Ελευθ. Βενιζέλου 135β, Ν. Σμύρνη.
93. Αγ. Αλέξανδρος, Αλκινόης και Αγ. Αλεξάνδρου, Π. Φάληρο
94. Κοίμησις Θεοτόκου, οδ. Αχιλλέως 30, Π. Φάληρο
95. Αγ. Τρύφων, οδ. Αρχιπελάγους και Υμηττού, Γλυφάδα
96. Αγ. Κωνσταντίνος, Ν. Ιωνία, τηλ. 210-27.98.235.
97. Αγ. Σπυρίδων Ν. Ιωνία, τηλ. 210-27.91.310.
98. Κοίμησις Θεοτόκου Ν. Ιωνία, τηλ. 210-27.92.900.
99. Αγία Τριάς, Ηράκλειο, τηλ. 210-27.98.970.
100. Μεγάρων και Σαλαμίνος
101. Ενοριακό Συσσίτιο Μάνδρας, Δήμητρος 16, 196 00, τηλ. 210-55.57.689.
102. Αγ. Παρασκευή Εργατικές Κατοικίες Μάνδρας, τηλ. 210-55.49.017.
103. Αγ. Γεώργιος Ελευσίνας, Κίμωνος 10, 192 00 Ελευσίνα, τηλ. 210-55.43.577.

Συσσίτιο Πειραιάς, «Δος ημίν σήμερον»,

Αγία Τριάς, τηλ. 210-41.77.271.
1. Ευαγγελιστρία, Γρηγ. Λαμπράκη 41, Πειραιάς, τηλ. 210-41.25.619.
2. Αγ. Παντελεήμων, οδ. Αγ. Παντελεήμωνος, Δραπετσώνα, τηλ. 210-46.15.704.
3. Αγ. Δημήτριος, οδ. Καραϊσκάκη 1, Ν. Φάληρο, τηλ. 210.48.16.636.
4. Μεταμόρφωσις Σωτήρος, οδ. Θηβών 49, τηλ. 210-42.05.255.
5. Αγ. Βασίλειος, Τέρμα Σαχτούρη, τηλ. 210-42.85.817.
6. Αγ. Ελευθέριος, οδ. Αγ. Ελευθερίου 7, τηλ. 210-41.78.778.
7. Αγ. Δημήτριος, Αγ. Δημητρίου 166, Πειραιάς, τηλ. 210-46.16.540.
8. Αγ. Κωνσταντίνος, οδ. Καραίσκου 109, τηλ. 210-41.78.778.
9. Παναγία Μυρτιδιώτισσα, οδ. Ακτή Πρωτοψάλτη, τηλ. 210.41.73.334.
10. Αγ. Νικόλαος, οδ. Αγ. Νικολάου 1, τηλ. 210-45.11.300.
11. Αγ. Σπυρίδων, οδ. Αγ. Σπυρίδωνος 1, τηλ. 210-41.73.529.
12. Υπαπαντή Κυρίου, οδ. Υπαπαντής 78, τηλ. 210-46.16.345.
13. Αγ. Χαράλαμπος Καστέλλας, οδ. Βασ. Παύλου τηλ. 210-41.19.949.

Για την πνευματική έκπτωση και τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Κωνσταντίνος Αντωνίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εκ πρώτης όψεως η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι οικονομική κι αναμφιβόλως, μιας και σε λίγο θα χρειάζεται να ψάχνουμε λεφτά και στα βρακιά μας, αφού πού παντελόνια…

Όμως, για να σας πω και το θέμα του άρθρου, η κρίση του πνεύματος τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, βασιλεύει στη χώρα της αιωνίας πνευματικής κρίσεως. Αιώνια, γιατί προσωπικώς δε γνωρίζω κάποιαν εποχή σοβαρής ακμής της σκέψεως και εν γένει του πολιτισμού. Ο όρος «ψευτοκουλτουριά» είναι ότι ταιριάζει εδώ και δίχως δισταγμούς απορρώ πώς χρησιμοποιείται τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια κι όχι παλαιότερα, δηλαδή είχατε πραγματική κουλτούρα και πολιτισμικό επίπεδο το ΄80, το ΄60 ή πιο πριν ή πιο μετά; Τί να σας πω, εγώ δεν ενθουσιάζομαι από τα ρεύματα των εποχών, οι αληθινοί και ουσιαστικώς πνευματώδεις άνθρωποι μείναν κατά κύριο λόγο στην αφάνεια. Κάτι που συνεχίζεται έως και σήμερα, αλίμονο!

Και να που τώρα, εν μέσω τούτης της κρίσεως και ενώ θα περίμενε κανείς να σταθούν ανάλογα, οι πνευματικές σας λαμπάδες, όλοι αυτοί που τόσα χρόνια θαυμάζατε και είχατε για σπουδαίους ανθρώπους είτε σιωπούν, εθελοτυφλούν είτε ξεσκεπάζουν τον πραγματικό τους εαυτό απ’ το πέπλο της «κουλτούρας» τους. Μα, θέλει ανάλογο βάρος και προσωπικότητα για να σταθείς ψηλά, να γίνεις πνευματικός φορέας για μια χώρα ολόκληρη. Πιστέψτε με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αποδοθούν καλύτερα σε πολλούς από εσάς τους αφανείς παρά σε κάμποσους από ΄κείνους που συνήθισε ο λαός να ακούει και να θαυμάζει αδιάκοπα. Έτσι του εμάθαν, έτσι του ΄παν, τί να κάνει…

Θα ήθελα, έτσι, να αναφέρω μία χαρακτηριστική περίπτωση που προσφάτως απέδειξε την ύπαρξη της «ψευδοκουλτούρας», η οποία αλωνίζει σε δικτυακούς τόπους, πανεπιστήμια, τηλεοράσεις, βιβλιοπωλεία, συναντήσεις και περιοδικά.

Αναφέρομαι στον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, ο οποίος πολύ μας απασχόλησε εφέτος. Όλα ξεκίνησαν όταν ο ίδιος αρνήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων που του απονέμη στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας του 2011. Αυτό, θα πει κανείς, δηλώνει κάτι. Μαζί σας, δε διαφωνώ, όμως δε δηλώνει αυτό που πιστεύετε, αυτό που σας έμαθαν να πιστεύετε και σίγουρα δεν δέχομαι ότι ο συγκεκριμένος κύριος είναι διανοούμενος!
Έτσι, τη εξερέσει εμού – τουλάχιστον απ’ όσο ξέρω – ολόκληρη η χώρα έσπευσε να παινεύσει αυτόν τον άνδρα μέσω περιοδικών, ΜΜΕ και άλλων λοιπών μη αρμόδιων μέσων να μιλήσουν για πνεύμα και νόηση. Και ο φθηνός λαουτζίκος, ο ευκολόπιστος, ο ακαλλιέργητος τα πίστεψε. Είναι έτσι όμως; Αλήθεια, απλώς αρνήθηκε ένα βραβείο (πράξη που επαινώ) ή στην ουσία εθορύβησε; Κατά τον ίδιον τρόπο που άλλοτε εθορύβησε κι ο Σαρτρ με το βραβείο Νόμπελ. Είναι άρνηση καθαρή και του ήθους ή μια προσπάθεια διαφήμισης εις το πρόσωπόν του; Το δεύτερο νομίζω και θα σας πω γιατί.
Καταρχάς ο άξιος και σοβαρός άνθρωπος δεν εθορυβεί, του αρκεί ένα «όχι» τηλεφωνικώς, όπως έκανε ο Παστερνάκ το ’58, όσο κι αν δέχθηκε πιέσεις, ακόμη και υπό την απειλή της εξορίας, να το πάρει! Ο Χριστιανόπουλος, εξέφρασε την άρνησή του μέσω του ΑΠΕ – ΜΠΕ*, πράγμα που δείχνει ότι ήθελε να το μάθει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος. Και τα κατάφερε, καθώς ο θόρυβος είτε δια της αποδοχής είτε δια της μη αποδοχής παραμένει θόρυβος. Δώσε θόρυβο στον όχλο και πάρε του τη ψυχή!
Τόσα χρόνια, σας ερωτώ, που τον εθεωρούσατε πνευματικόν μεγάλο και διαννοούμενο, τρανό ποιητή, δεν είχατε καταλάβει το χαρακτήρα του κυρίου; Να σας θυμίσω το οπτικοακουστικό ντοκουμένο, στο οποίο διαβάζει το «Εναντίον», κείμενο του 1977;
Εμ, βέβαια το ξέρετε όλοι, τί σπουδαίος και ταπεινός άνθρωπος! Σας έχει μπερδέψει όμως ο οχετός του πνεύματος – ήδη από τότε – και δεν βλέπετε έναν γλοιώδη άνθρωπο, ατάλαντο κιόλας, αφού δεν διαβάζονται τα έργα του, να αναγιγνώσκει με ύφος Καρδιναλίου ένα κείμενο – έκθεση δημοτικού υπέρ του προσώπου του με τη φράση «Είμαι εναντίον…» επί δέκα φορές, θυμίζοντάς μας πόσο οψώνιον είναι. Αλήθεια, καλοί μου άνθρωποι, ο πραγματικά άξιος και ταπεινός λογοτέχνης βγαίνει να διαβάσει έτοιμες εκθέσεις για το πόσο άξιος και ανιδιοτελής είναι; «Η αποσιώπηση είναι η μισή αρχοντιά» γι΄ αυτές τις πράξεις. Για την ιστορία, την ίδια χρονιά που αρνήθηκε το Κρατικό Βραβείο, εναγορεύθη επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Φιλολογίας στο ΑΠΘ με τον ίδιο παρών. Αυτή δεν είναι τιμή «του δημοσίου»; Το κείμενο του ’77 το κάψατε κύριε Χριστιανόπουλε; Και σταματάει εδώ το ξεσκέπασμα νομίζετε; Πού να δείτε τί έγινε μετά την άρνηση του Κρατικού Βραβείου. Βέβαια, το θέμα είναι να το δείτε σε όλη του την αλήθεια το πράγμα κι όχι με τις γάζες της «ψευδοκουλτούρας». Ακολούθησαν συνεντεύξεις πολλές και αφιερώματα, όλοι το περιμέναμε κάτι τέτοιο να συμβεί. Σκέφθηκε όμως το “αν έπρεπε να συμβεί” ο ίδιος ο λογοτέχνης; Γιατί αν κάνω λάθος και η αρχική πρόθεσή του δεν ήταν να κάνει θόρυβο δια της αρνήσεως, τότε γιατί να πάρει σβάρνα όλα τα πάνελ, τις εφημερίδες και τα περιοδικά; Και όχι μόνο αυτό, αλλά αν κι εσείς θυμάστε τη συνέντευξή του στην Πόπη Τσαπανίδου, έδειχνε έναν κακό εαυτό, πάντα με το ύφος του Καρδιναλίου!

Μα λογικό, λογικό εξαπατημένε λαέ, αφού τα τελευταία χρόνια ο συγκεκριμένος ποιητής χτίζει ένα προφίλ τόσο ψεύτικο και γλοιώδες, που αηδιάζει τον κάθε ευσυνείδητο και σκεπτόμενο κριτικά άνθρωπο. Ο ίδιος κατέντησε να γίνεται εύκολα θυμητός ήδη σε πολλούς με τα εύσημα που του αποδίδονται τελευταίως ως του “απενεχοποιητή των κακών λέξεων μέσω της ποιήσεώς του”. Έτσι το διάβασα στη συνέντευξη που έδωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη και το θυμήθηκα να το έχω διαβάσει και αλλού. Τον κ. Χριστιανόπουλο περιμέναμε!

Εθορύβησε λοιπόν ο συγκεκριμένος διανοούμενος και ευθύς την επομένη ημέρα έδιναν κι έπαιρναν οι αφιερώσεις και οι προσφορές στα βιβλιοπωλεία και οι συνετεύξεις. Όλος ο λαός εθυμήθηκε την ποίηση και τις ηθικές αξίες ενός σπουδαίου ανθρώπου. Αλίμονο, στο πρόσωπό του εβρήκαν τις δικές τους ηθικές αξίες  και γι αυτό ο τόσος θαυμασμός. Κάπου σε μια πανεπιστημιακή εφημερίδα, λίγες ημέρες αργότερα, δέσποζε ένα άρθρο με τίτλο “2012, To Έτος Ντίνου Χριστιανόπουλου”. Μετά από όσα έγραψα, φανταστείτε τί ένιωσα, εγώ ένας φοιτητής του Ελληνικού Πανεπιστημίου, όταν διάβασα αυτό στην εφημερίδα που υποτίθεται αντιπροσωπεύει τον ανώτατο φορέα εκπαιδεύσεως και διαπαιδαγωγήσεώς μου!

Ας είναι, λοιπόν, ας κινούνται έτσι τα πράγματα στον πνευματικό και ακαδημαϊκό χώρο του 21ου αιώνα στην Ελλάδα. Βεβαίως όμως, έχω το δικαίωμα να εκφρασθώ και μέσω αυτής της εκφράσεώς μου ευελπιστώ να αφυπνιστούν πολλοί και κυρίως νέοι, γιατί πάμε κατά διαόλου κι αυτό είναι αλήθεια κατοχυρωμένη! Μπορεί η χώρα να καταφέρει να ορθοποδήσει κάποιον καιρό και να ξεπεράσει τις οικονομικές και πολιτικές της δυσκολίες, όμως όπως βλέπω τα πράγματα, η πνευματική κρίση θα συνεχίσει να υφίσταται. Οι άνθρωποι, όσοι θαυμάζουν τους δήθεν πνευματικούς, τους θεωρούν αξίες, παρά το ότι δεν τους έχουν διαβάσει κι ας λεν ότι έχουν διαβάσει. Και μέσα σε όλα έρχεται να προστεθεί κι αηδιαστική ευκαιριακή τους θύμηση, με “έτη” Καβάφη, Παπαδιαμάντη, Βρεττάκου κλπ. Κάτι τέτοιο δείχνει μόνο, για άλλην μια φορά, την πνευματική έκπτωση. Σε τέτοιο σημείο έχει φθάσει τούτη η “μόδα” τα τελευταία χρόνια, που η εφημερίδα του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της Ελλάδος ανακύρηξε μόνη της, για τις ανάγκες ενός άρθρου μισής σελίδος , το έτος 2012 “έτος Ντίνου Χριστιανόπουλου”. Για έναν θόρυβο, για ένα ψέμμα, για έναν ατάλαντο. Έτσι απλά!

* Aθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Τα δέκα πιο τρελά επιδόματα στο ελληνικό δημόσιο…

https://i0.wp.com/www.clevernews.gr/media/k2/items/cache/55284d3150f4e5738e2ccf97197febb9_M.jpg

Θα ‘πρεπε κάποτε να μάθουμε ποιοι ήταν αυτοί οι έξυπνοι Υπουργοί που ήταν τόσο ανοιχτοχέρηδες με τα ξένα χρήματα δημοσίου. Η τιμωρία τους θα πρέπει να είναι η διαρκής δυσφήμηση και διαπόμπευση. Τα επιδόματα που αδικαιολογήτως δίνονταν αν κάποιος τα υπολογίσει σε βάθος….

15/ετίας, θα βρει τεράστια ποσά που κάθε έτος μεγάλωναν το Δημοσιονομικό έλλειμμα. Μήπως τελικά θα έπρεπε να θεσπισθεί ποινική διάταξη ευθύνης για όλους τους διαχειριστές του Δημοσίου χρήματος και μάλιστα μη παραγραφόμενης;

Τα 10 πιο τρελά επιδόματα του δημοσίου

Το πελατειακό κράτος στο μεγαλείο του…

Ας θαυμάσουμε την ευρηματικότητα των ανθρώπων που… άρμεγαν το κράτος και όλους μας, για δεκαετίες.

10 – Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ) 690/μήνα 420 άτομα

09 – Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ) 420/μήνα 1987 άτομα

08 – Επίδομα προπέλας (Λιμενικό) 840/μήνα 653 άτομα

07 – Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ) 1120/μηνα 329 άτομα

06 – Μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο) 290/μήνα 6800 άτομα

05 – Επίδομα παραλαβής – παράδοσης λεωφορείων 450/μήνα 1100 άτομα

04 – Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ) 310/μήνα 1790 άτομα

03 – Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης) 595/μήνα ; άτομα

02 – Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ) 870/μήνα 657 άτομα

01 – Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήση των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων) 120/μήνα. Όλο το προσωπικό.

Πηγή

Όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί των 300 της Βουλής – No.3

trapezes10

Συνεχίζουμε τις παραθέσεις τραπεζικών περιουσιακών στοιχείων των εθνοκηφήνων που μερικοί εξ αυτών μπήκαν στην πολιτική ξεβράκωτοι και βγαίνουν εκατομμυριούχοι.

Κάποιοι μάλιστα είναι ξεκάθαρο ότι έχουν ωφεληθεί από την ενασχόληση τους με τα κοινά.

trapezes11

Δεν χρειάζεται κανένας να είναι έξυπνος για να το καταλάβει.

Μερικοί…πονηρούληδες, άρχισαν κάτι περίεργους ψιθύρους ότι έχουμε τραπεζικούς λογαριασμούς και τους κρύβουμε.

trapezes12

Και μάλιστα συγκεκριμένων πολιτικών αρχηγών.

Πιθανόν δεν μας ξέρουν. Εαν τα είχαμε θα τα βγάζαμε.ΟΛΑ.

Και αυτά που βρήκαμε(αφού λείπουν πολλοί λογαριασμοί)τα βρήκαμε συμπτωματικά αφού έριξαν επίτηδες ένα καλό πρωί τo μπάνερ της Βουλής που είχε το πόθεν έσχες των τεμπέληδων με αποτέλεσμα να ανατρέξουμε σε κατάστοιχα αλλά και σε πληροφορίες που μας έστειλαν φίλοι.

Αυτό, γιατί δεν θέλουμε τύποι περίεργοι να αμφισβητούν την εντιμότητα μας. Δεν μας νοιάζει κανένας ούτε αβαντάρουμε κανέναν. Μας είναι όλοι τους παγεροί, αδιάφοροι. Δεν μας σιτίζουν ούτε τους έχουμε ανάγκη.

trapezes13

trapezes14

trapezes15

Πηγή

Αναβάλλoνται οι εξετάσεις για πιστοποιητικό γλωσσομάθειας

Από το Υπουργείο Παιδείας ανακοινώθηκε η αναβολή διεξαγωγής των εξετάσεων του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας, εξεταστικής περιόδου Μαΐου 2012 για την πιστοποίηση της γνώσης των γλωσσών Αγγλικής, Γαλλικής, Γερμανικής, Ιταλικής, Ισπανικής και Τουρκικής, οι οποίες είχαν ορισθεί για τις 5 και 6 Μαΐου 2012.

Οι ημερομηνίες διεξαγωγής των εξετάσεων θα γνωστοποιηθούν με νέα ανακοίνωση.

Πηγή

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

“>

Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για να δείξει την αντίθεσή του στην πολιτική που ακολουθείται, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα. Άλλωστε, το σύστηµα της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για µια ουσιαστική συµµετοχή στην διαµόρφωση της πολιτικής ζωής, αφού ο µόνος τρόπος «έκφρασης» της λαϊκής βούλησης είναι εξ ορισµού περιορισµένος σε ένα κλειστό σύστηµα ερωτήσεων και απαντήσεων που θυµίζει τις «πολλαπλές επιλογές» (multiple choice) των σύγχρονων, µεταµοντέρνων εκπαιδευτικών συστηµάτων. Πολλαπλές µεν, αλλά δοτές εκ των προτέρων. Συνεπώς, ούτε καν πολλαπλές µε την ουσιαστική και βαθιά έννοια του όρου.

Κοιτάζοντας την Ιστορία των ελληνικών εκλογών από την ίδρυση του νεο-ελληνικού Κράτους, θα δούµε εκλογικά συστήµατα που ήταν ευθέως προσανατολισµένα ακριβώς σε τέτοιου είδους δίπολα: π.χ. παλιότερα, κάθε κάλπη ήταν χωρισµένη σε 2 τµήµατα. Το αριστερό ήταν µαύρο και το δεξιό λευκό. Σε κάθε εκλογικό τµήµα υπήρχαν τόσες κάλπες όσες και οι υποψήφιοι και ο κάθε ψηφοφόρος µε την ψήφο του (µαύρη ή λευκή) αποδοκίµαζε ή το αντίθετο, συγκεκριµένο υποψήφιο. Αυτές και άλλες παρόµοιου πνεύµατος εκλογικές τακτικές ή συνήθειες, εξελίχθηκαν στη συνείδηση του λαού σε εκλογικά έθιµα που φαίνεται πως είναι βαθιά ριζωµένα. Στις µέρες µας, ελάχιστοι είναι οι ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι ασκώντας το εκλογικό τους δικαίωµα θα διαµορφώσουν µία καινούργια, πολύχρωµη και ουσιαστικά πολυφωνική πολιτική πραγµατικότητα. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων χρησιµοποιεί την ψήφο του είτε τιµωρητικά, είτε θέλοντας να δείξει επιδοκιµασία ή ανοχή στους κυβερνώντες. Η επιλογή του κόµµατος γίνεται µε φανατισµό και οπαδικά κριτήρια και, επί της ουσίας, ο ψηφοφόρος εµφορείται από την επιθυµία του να δηλώσει την δυσαρέσκειά του ή το αντίθετο – γεγονός που φαντάζει µάλλον «φυσιολογικό» από τη στιγµή που κάθε πολιτικό κόµµα πάσχει από παντελή ή ουσιαστική έλλειψη εσωκοµµατικής δηµοκρατίας, δεδοµένου ότι τα προγράµµατα, οι µέθοδοι ουσιαστικής λειτουργίας αλλά ακόµα και τα καταστατικά τους είναι αποτέλεσµα ενός επίσης αντιπροσωπευτικού συστήµατος και όχι προϊόν ελεύθερου και ισότιµου διαλόγου εκ µέρους των µελών. Το αντιπροσωπευτικό σύστηµα είναι το καλύτερο πεδίο για την επικράτηση του ισχυρότερου (οικονοµικά, κοινωνικά, προσωπικά) και δεν αφήνει περιθώρια για µια ουσιαστική, πραγµατική σύνθεση απόψεων κατόπιν συνδιαµόρφωσης πάνω σε βάσεις πολιτικής ισότητας.

Από την άλλη πλευρά, η οικονοµική και πολιτική ελίτ ευελπιστεί πως οι εκλογές θα κατευνάσουν την ολοένα και πιο έντονη λαϊκή οργή, ότι θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και κατά κάποιον τρόπο θα νοµιµοποιήσουν τις πρόσφατες πολιτικές επιλογές (που σηµειωτέον, προκάλεσαν τεράστιες συγκεντρώσεις, απεργίες οι οποίες όµως τελικά δεν κατάφεραν να ιδρώσουν το αυτί των εξουσιαστών, αλλά και άλλες, νέες, µορφές πολιτικής έκφρασης και συµµετοχής, όπως είναι οι λαϊκές συνελεύσεις οι οποίες ως «θεσµοί» και µόνον, αµφισβήτησαν το Αντιπροσωπευτικό σύστηµα στην ουσία του). Συνεπώς, η πολιτική ελίτ θα προσπαθήσει να εκµεταλλευτεί τις επόµενες εθνικές εκλογές προεχόντως ως ένα µέσο κατευνασµού της γενικευµένης δυσαρέσκειας µε το εξής σκεπτικό: «Όλοι όσοι φωνάζετε πως η Δηµοκρατία µας καταλύθηκε, πάρτε τώρα ελεύθερες εκλογές, αισθανθείτε ο “Κυρίαρχος Λαός” και σωπάστε»). Φυσικά, το γεγονός ότι τόσο η Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την υπογραφή του πρώτου Μνηµονίου και µετά, όσο και η, ακόµα και µε κοινοβουλευτικούς όρους, νόθα και ανοµιµοποίητη (συν)Κυβέρνηση Παπαδήµου, έχουν λάβει αποφάσεις που έχουν προκαθορίσει την πορεία της χώρας για τις επόµενες δεκαετίες (πορεία που δεν µπορεί ν’ αλλάξει παρά µόνο αν η κοινωνία η ίδια φέρει τα πάνω – κάτω, κινούµενη εκτός των δοτών κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού), θα αποσιωπηθεί. ‘Η µάλλον, θα ξεπεραστεί σαν ένα επουσιώδες και άνευ µεγάλης σηµασίας, πολιτικό δεδοµένο.

Έτσι, ο πολίτης, για πρώτη φορά στην ιστορία της εν Ελλάδι κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, θα έχει τυπικά την δυνατότητα να διαλέξει από µια πληθώρα κοµµάτων και το δικαίωµα να «σταυρώσει» όποιους επιθυµεί από τους εκατοντάδες επίδοξους αντιπροσώπους του (σ’ αυτή την χώρα, ίσως η πιο συχνή ευχή να είναι : «Στης Βουλής τα έδρανα – αχ κι εγώ να έκλανα»). Στην πραγµατικότητα, το µόνο που θα καταφέρει το εκλογικό σώµα, είναι να στείλει ένα ασαφές µήνυµα (σε ποιους αλήθεια;) που θα σχετίζεται µόνο µε µια γνωστή πολιτική θέση: αυτή που εφαρµόζεται αυτή τη στιγµή από τα κόµµατα εξουσίας, είτε συµµαχώντας µε αυτά ή απλώς, αποδοκιµάζοντάς τα στα τυφλά.

Θεωρητικά, σε µια οµαλώς λειτουργούσα κοινοβουλευτική δηµοκρατία, θα έπρεπε όλα τα κόµµατα να καταθέσουν το πλάνο τους για διακυβέρνηση, τις βασικές τους αρχές και το προγραµµατικό τους πλαίσιο. Στην κοινοβουλευτική δηµοκρατία µας όµως, αντιµετωπίζουµε το εξής παράδοξο: Οι πολιτικοί αντίπαλοι είναι ένα Νεοφιλελεύθερο κόµµα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, ένα συγκεντρωτικό κόµµα που αυτοαποκαλείται Κοµµουνιστικό, ένας θίασος που θυµίζει παράσταση του Κατηχητικού µε θέµα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και Ανάπτυξη….» που τιτλοφορείται Νέα Δηµοκρατία, ένα συνοθύλευµα ιδεών χωρίς συνοχή και διάθεση για εύρεση µιας ελάχιστης αλλά σαφούς κοινής συνισταµένης που ονοµάζεται Αριστερά και κάποιες συµµορίες ή µεµονωµένα πρόσωπα µε ιδέες µεγαλείου, που θέλουν να λέγονται πολιτικοί. Ακόµη λοιπόν κι αν συµφωνούσαµε µε το θεσµό της αντιπροσώπευσης, η σηµερινή φάρσα ανύπαρκτων πολιτικών θέσεων που εκφράζονται από ένα τραγικά «φτηνό» πολιτικό προσωπικό, δεν µπορεί να σταθεί ούτε ως αντιπροσωπευτική δηµοκρατία.

Άρνηση συµµετοχής, ρήξη µε τον κοινοβουλευτισµό και προώθηση άµεσης δηµοκρατίας

Πολλοί είναι αυτοί που ορίζουν ένα πολίτευµα ως δηµοκρατικό, µόνο και µόνο από το γεγονός ότι παρέχει στους πολίτες του το δικαίωµα να ψηφίζουν/εκλέγουν κυβερνήσεις οι ίδιοι, και ταυτόχρονα µπορεί να εγγυηθεί κατά κάποιον τρόπο µια στοιχειώδη ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συνάθροισης. Στην πραγµατικότητα όµως, η δηµοκρατία είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό. Το γεγονός και µόνο ότι έχουµε το δικαίωµα να εκλέγουµε κάποιον που θ’ αποφασίζει για εµάς, δεν νοµιµοποιεί ταυτόχρονα και τον χαρακτηρισµό του σηµερινού καζίνου ως δηµοκρατία. Κάποτε ο Ρουσσώ (στο Κοινωνικό Συμβόλαιο) έλεγε ότι οι Άγγλοι γίνονται πολίτες µόνο µια φορά στα τέσσερα χρόνια, όταν καλούνται να ψηφίσουν, να εκλέξουν έναν ηγέτη που τους αντιπροσωπεύει. Αυτή η ηµέρα των εκλογών είναι και η µόνη που οι φωνές τους ακούγονται. Μετά το τέλος όµως της διεξαγωγής των εκλογών, η δουλεία επιστρέφει, κι επιστρέφει διότι κανένας τους δεν µπορεί να παρέµβει ούτε στις αποφάσεις έχουν ληφθεί δημοκρατικά, αλλά ούτε και σ’ αυτές που θα λάβει η κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Μένουν, λοιπόν, έρµαια των πολιτικών επιλογών των ολίγων που οι ίδιοι εξέλεξαν, δίχως τη δυνατότητα (αυτο)αναίρεσης και περαιτέρω συμμετοχής. Ωστόσο, βέβαια, και κυρίως µε βάση τα σηµερινά δεδοµένα, ούτε καν αυτή η µέρα των εκλογών δεν µπορεί να χαρακτηριστεί ως µια µέρα πραγµατικής ελευθερίας. Και αυτό διότι οι περισσότερες αποφάσεις κρίνονται µε βάση τις µαθηµατικές/οικονομικές εξισώσεις των αγορών. Ούτε καν από την κοινοβουλευτική ολιγαρχία! Εποµένως, ακόµα και η έννοια της φιλελεύθερης δηµοκρατίας ακούγεται άκυρη και μή αντιπροσωπευτική. Η πραγµατική ονοµασία του σηµερινού µας πολιτεύµατος θα έπρεπε να ονοµάζεται φιλελεύθερη ολιγαρχία, όπως πολύ εύστοχα την αποκαλούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης. [1]

Εν ολίγοις, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: για ποιόν λόγο να συμμετάσχει κανείς στην εκλογική διαδικασία από την στιγµή που τα πράγµατα δεν καθορίζονται µόνο από τους βουλευτές που εµείς νόµιµα έχουµε εκλέξει αλλά κυρίως από διάφορους µηχανιστικούς µαθηµατικούς/οικονοµικούς διεθνείς παράγοντες που ρυθµίζουν την παγκόσµια οικονοµία; Δεν έχουµε, λοιπόν, ν’ αντιµετωπίσουµε απλά και µόνο µια εκλεγµένη ολιγαρχία, αλλά µια οικονοµική δικτατορία εντός ενός καθεστώτος που για εντελώς τυπικούς και µόνο λόγους, χρησιµοποιεί κάποιες δηµοκρατικές έννοιες, όπως οι εκλογές.

Πολλοί από εµάς σκοπεύουν να ψηφίσουν έτσι ώστε «να µην πάει η ψήφος χαµένη». Ή µε το σκεπτικό πως «από το να βγει κυβέρνηση από µια µικρή µειοψηφία, είναι καλύτερα να ρίξω ψήφο διαµαρτυρίας – να στηρίξω το κόµµα που είναι το λιγότερο κακό ή αυτό που, αν και δεν µε εκφράζει, είναι πάντως “πιο κοντά” σε µένα». Όλες αυτές οι αντιλήψεις αποδεικνύουν περίτρανα τον θλιβερό εγκλωβισµό του  ψηφοφόρου (και ολόκληρου του Κυρίαρχου Λαού…) εντός µιας φυλακής όπου ο  καθένας µπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά έως την εβδόµη βραδινή – ώρα κατά την οποία το πανηγύρι ελευθερίας και η αυταπάτη περί λαϊκής κυριαρχίας  τελειώνει και ο κόσµος, από προαυλιζόµενος στα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων και τα εκλογικά τµήµατα, επαναµετατρέπεται σε έγλειστος και τηλεοπτικο-αυνανιζόµενος. Ποιά δυνατότητα έκφρασης δίνει η σηµερινή (κατ’ επίφαση) δηµοκρατία σ’ αυτόν που διαφωνεί µε το ίδιο το πολιτικό σύστηµα ή ακόµη και µε την αντιπροσωπευτική δηµοκρατία καθαυτή; Ποιά δυνατότητα συµµετοχής στη λήψη αποφάσεων (που ρυθµίζουν την ίδια του τη ζωή) έχει ο πολίτης, πέρα από τη συµβολική ρίψη ενός κωλόχαρτου σε ένα κουτί, κάθε τέσσερα (ή όσα βολεύει το σύστηµα) χρόνια; Οι  εκλογές δεν αποτελούν τίποτε παραπάνω από την ψευδαίσθηση της συµµετοχής, παράλληλα µε την καλλιέργεια της ηθικής της συλλογικής  ευθύνης. «Αφού πρώτο κόµµα ήταν το τάδε, δεν µπορείτε να µιλάτε για σύγχρονη µορφή χούντας, καθώς ο λαός µίλησε».  Ο λαός, λοιπόν, σύµφωνα µε τους υφιστάµενους εξουσιαστικούς θεσµούς, είναι ένα χειραγωγήσιµο αντικείµενο (ούτε καν υποκείµενο) το οποίο, είτε µε την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων, είτε µε την αναγκαστική έκθεσή του σε εκβιαστικά διληµµάτα, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί «ελεύθερα» µεν αλλά περιοριζόµενος σε δύο διαστάσεις σαν καρικατούρα ενός ξένου προς αυτόν σχεδιαστή. Ή θα ακολουθήσει τον Χ που θα ακολουθήσει την Α πολιτική, ή θα κρίνει ως καλύτερο τον Ψ που θα ακολουθήσει και αυτός την Α πολιτική.

Υπάρχει,  βέβαια, και µια τρίτη περίπτωση: να συσπειρωθεί κάπου αλλού, π.χ. στην αριστερά, η ίδια όµως κάνει ό,τι µπορεί ώστε να αποφύγει τέτοιες φουρτούνες.  Άλλωστε, η πολιτική της προσωπικότητα δεν είναι αυτόνοµη, αυθύπαρκτη, αλλά ετεροκαθοριζόµενη µε σηµείο αναφοράς το τι δεν θέλει και το πού  διαφωνεί. Ποτέ όµως δεν αυτονοµείται µε βάση το τι επιδιώκει η ίδια και  πώς ακριβώς θα το διεκδικήσει µέχρι να το καταφέρει. Συνεπώς: στον σύγχρονο κοινοβουλευτισµό υπάρχει µία πολιτική µε περισσότερα κόµµατα που την εκφράζουν θετικά και ακόµη κάποια άλλα κόµµατα που την εκφράζουν (αφορίζουν 😉 αρνητικά, κινούµενα όµως πάντα εντός του ίδιου πλαισίου. Οι χορευτές, καλοί ή χειρότεροι, φιγουρατζήδες ή στιλιζαρισµένοι, όλοι πάντως χορεύουν ενσυνείδητα τον ίδιο κύκλιο χορό, κοιτάζοντας βέβαια πάντα προς τα  µέσα και όχι προς την κοινωνία που καλείται να παρακολουθεί χειροκροτώντας ή σιωπηλά.

«Απ’  την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό  που  προέχει είναι η αναζήτηση  πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέµα, η απάτη και τα φούµαρα. Είναι η  περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαµένα την εµπιστοσύνη του στην κάλπη   χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωµένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιµάζει για τη βαρβαρότητα  του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων» (Ραούλ Βάνεγκεµ)

Αποχή και άνοδος της ακροδεξιάς ή µή πλειοψηφικών κυβερνήσεων

Ένα από τα βασικότερα ζητήµατα που αφορούν την αποχή, και κάτι που προβληµατίζει αρκετούς, είναι το τί θα µπορούσε ν’ ακολουθήσει αν η πλειοψηφία των απογοητευµένων πολιτών αποφάσιζαν ν’ απέχουν; Κάτι τέτοιο θα έδινε κοινοβουλευτικό αβαντάζ στην ακροδεξιά (αν βέβαια γίνει δεκτό ότι όσοι απέχουν ανήκουν συνήθως σε «προοδευτικούς» πολιτικούς χώρους). Ας φέρουµε εδώ µερικά παραδείγµατα. Στην Βρετανία, το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών έδωσε απόλυτο προβάδισµα στο Νεοφιλελεύθερο Δεξιό κόµµα των Tories, ενώ δεύτεροι ήρθαν οι ακροδεξιοί/νεοσυντηρητικοί του Nigel Farrange. Στην τρίτη θέση βρέθηκαν οι κεντρώοι του Labour Party ενώ την έκπληξη έκανε το British National Party, γνωστό για τις νεοφασιστικές του θέσεις (π.χ. δεν δέχεται έγχρωµους στους κύκλους του) που κέρδισε 2 έδρες. Η αποχή όµως ξεπέρασε το 50%. Παροµοίως στην Ισπανία, κερδισµένο στις τελευταίες εκλογές βγήκε το Συντηρητικό/Νεοφιλελεύθερο κόµµα του Ραχόι, µε ποσοστό 39.94% έναντι 28.73% της κεντροαριστεράς παράταξης. Η συγκεκριµένη, όµως, κυβέρνηση πλειοψήφησε στο ποσοστό του 71,69% του εκλογικού σώµατος που συµµετείχε (το 28,31% απείχε της εκλογικής διαδικασίας). Κάτι που σηµαίνει ότι ακόµα και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ακόµα, δηλαδή, και αν µιλήσουµε µε τη γλώσσα της αρχής της πλειοψηφίας και της αντιπροσώπευσης, έχουµε να κάνουµε µε µια κυβέρνηση που τη νοµιµοποιεί µόλις το 28,6% του πληθυσµού της χώρας (αναγωγή ψήφων 1ου κόµµατος στο σύνολο του εκλογικού σώµατος), κοινώς πρόκειται για µια κυβέρνηση µειοψηφική που όµως κυβερνά. Θα επιτρέψουµε όµως εµείς τη άνοδο της ακροδεξιάς ή θα δώσουµε σε µια κυβέρνηση µειοψηφική τη δυνατότητα να µας εξουσιάζει;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήµατα είναι η εξής: 1) Ακόµα και αν η ακροδεξιά κατορθώσει και μπει στη Βουλή, θα είναι αναγκασµένη να πετάξει το προσωπείο του ακραίου και να συµβιβαστεί µε την εκάστοτε νοµοθεσία που διέπει τους κοινοβουλευτικούς θεσµούς. Θα πρέπει δηλαδή να πάψει να είναι ακραία και να µετατραπεί σε ένα ακόµα «αστικοδηµοκρατικό κόµµα».Ας θυµηθούµε το λόγο του Καρατζαφέρη εκτός Βουλής, περί κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και δηλώσεις ανοιχτής υποστήριξης προς τη χούντα των Συνταγµαταρχών. Η είσοδός του στην Βουλή σήµανε και τη στροφή από την άκρα δεξιά προς µια πιο πολιτικά ορθή νεοσυντηρητική κατεύθυνση. Προφανώς, κάτι παρόµοιο θα µπορούσε να συµβεί και µε άλλα ακροδεξιά κόµµατα.Ή µήπως ακραίες εθνικιστικές φωνές δεν υπάρχουν εντός των µεγάλων κοµµάτων; 2) Οι διαφορές µεταξύ µιας σοσιαλδηµοκρατικής κυβέρνησης και µιας συντηρητικής Νεοφιλελεύθερης είναι, στην πραγµατικότητα, ελάχιστες. Κάτι τέτοιο δεν παρατηρούµε µόνο στην Ελλάδα, όπου οι διαφορές µεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξαν µηδαµινές αλλά, πλέον, και οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Σοσιαλδηµοκρατικού κόµµατος της Γερµανίας, Μάρτιν Σουλτζ, επιβεβαιώνουν το ότι οι εντολές που εκτελούν οι «δηµοκρατικά εκλεγµένες κυβερνήσεις» δεν µπορεί ν’ αποκλείνουν από αυτά που προστάζουν οι στατιστικές της διεθνούς οικονοµίας: «Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου είναι αυτός που ως Έλληνας Πρωθυπουργός ξεκίνησε τις αναγκαίες και επώδυνες µεταρρυθµίσεις. Προς όφελος της χώρας έβαλε σε δεύτερη µοίρα το συµφέρον του κόµµατος. Ελπίζω ότι θα µπορέσουν να επικρατήσουν οι συνετές δυνάµεις στη χώρα, διότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν» [2]. Αν αυτές οι δηλώσεις προέρχονται από έναν σοσιαλδηµοκράτη πολιτικό, τότε ας µην περιµένουµε τίποτα καλύτερο από τη δική του παράταξη όταν (και αν) θ’ αναλάβει την εξουσία. Ακόµα και αν υποθέσουµε ότι η κοινή γνώµη επιθυµεί µια επιστροφή στη σοσιαλδηµοκρατία και αποφασίζει να εκλέξει µια κεντοραριστερή παράταξη, κατά πόσο η νέα αυτή κυβέρνηση θα εφαρµόσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις αρνούµενη να συµβιβαστεί µε τις διαταγές των αγορών; Συνεπώς, κάθε κυβέρνηση που εκλέγουµε, είναι κατά κάποιον τρόπο µειοψηφική, και η αποχή δεν σηµαίνει ότι νοµιµοποιούµε µειοψηφικές κυβερνήσεις από τη στιγµή που, σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν καθορίζονται αυστηρά από διεθνής οικονοµικούς παράγοντες.

Τα παραδείγματα πολιτικών πρώην (και νυν) που εκ΄του ασφαλούς κατακρίνουν τις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν σταματούν εδώ. Από τον Γιώργο Παπανδρέου που σε συνέντευξή του στο Democracy Now κατέκρινε την Goldman Sachs και τις πολυεθνικές για τις πολιτικές που εφαρμόζουν στην Ελλάδα, μέχρι και τον Μπερλουσκόνι ο οποίος μόλις λίγες μέρες πριν δήλωσε τα εξής: «Τη γνωρίζουμε τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία». Καί οι δύο πολιτικοί, όσο βρίσκονταν στην εξουσία εφάρμοζαν ακριβώς τα ίδια μέτρα. Η μεν κυβέρνηση Παπανδρέου τσεκούρωσε επιδόματα και συντάξεις, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος και δεν είχαν καταφέρει να διαλύσουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί. Ο δε Μπερλουσκόνι, κατά τη διάρκεια της θητείας του επέβαλε τα πιο σκληρά Νεοφιλελεύθερα μέτρα για τα Ιταλικά δεδομένα, συνυπέγραφε στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, ενώ τώρα ξαναρχίζει τους φαμφαρονισμούς προσποιούμενος ότι παίρνει το μέρος ενός λαού που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί όσο βρίσκονταν στην εξουσία. Μήπως δεν ήταν η «κεντροαριστερά» πολιτική παράταξη των Labours στην Βρετανία η πρώτη που επέβαλε τον τριπλασιασμό των πανεπιστημιακών διδάκτρων από 1.000 λίρες το χρόνο σε 3.000 και τώρα ασκεί κριτική εξ αριστερών στις περικοπές που εφαρμόζουν οι Tories; Μήπως δεν ήταν οι Tories που κατέκριναν το σύστημα κοινωνικού ελέγχου και ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων μέσω CCTV που συναντά πλέον κανείς στο Λονδίνο, ενώ τώρα που έχουν σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με το Liberal Party (Φιλελεύθερο Κόμμα) επιβάλλουν από τα πιο σκληρά μέτρα κρατικής καταστολής; Μήπως δεν ήταν οι Φιλελεύθεροι που δήλωσαν προ-εκλογικά πως δεν θα υποστηρίξουν τις περικοπές στην παιδεία, ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο προσπαθούν να πείσουν τους φοιτητές ότι ο τριπλασιασμός των διδάκτρων από 3.000 τον χρόνο σε 9.000 είναι αναγκαίος; Ή ο δήμαρχος του Λονδίνου, John Boris, που κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Αυγούστου μιλούσε ανοιχτά υπέρ της καταστολής και της χρήσης κανονιών νερού και της εμπλοκής του στρατού, παρόλ’ αυτά, στην προεκλογική του εκστρατεία παραδέχεται ότι οι ταραχές οφείλονται στον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην Βρετανία και κυρίως το Λονδίνο;

Στην ελληνική πραγµατικότητα: Στην πράξη, η αποχή δεν υπονοµεύει, άµεσα τουλάχιστον, το κοινοβουλευτικό σύστηµα. Σύµφωνα µε τον εκλογικό νόµο, οι έδρες διανέµονται µε βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια, στα οποία, εκτός των άκυρων, δεν συµπεριλαµβάνονται ούτε τα λευκά (παρά την αντίθετη απόφαση 12/2005 του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύµφωνα µε την οποία η µη προσµέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων κατά την εύρεση του εκλογικού µέτρου, αντίκειται στο Σύνταγµα αφού θίγει τον πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας της ψήφου). Άρα, ακόµα και στο θεωρητικό ενδεχόµενο κατά το οποίο θα απείχε της εκλογικής διαδικασίας η πλειοψηφία του εκλογικού σώµατος, και, ταυτόχρονα, η πλειοψηφία των πολιτών που θα προσέρχονταν στις κάλπες θα επέλεγε να ψηφίσει λευκό ή να «ρίξει» άκυρο ψηφοδέλτιο, και πάλι θα προέκυπτε νέα Βουλή. Ο ισχύων στην Ελλάδα εκλογικός νόµος, αλλά, κατά κανόνα, και οι εκλογικοί νόµοι στις υπόλοιπες δυτικές κοινοβουλευτικές δηµοκρατίες, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους εκλογικά αστεία… Συγκεκριµένα: α) Για να εισέλθει ένα συνδυασµός (κόµµα, συνασπισµός κοµµάτων ή µεµονωµένος υποψήφιος) στη Βουλή, πρέπει να συγκεντρώσει το 3% των εγκύρων ψηφοδελτίων του συνόλου σε όλη την Επικράτεια. β) Στις επόµενες βουλευτικές εκλογές, οι 250 έδρες θα διανεµηθούν µε βάση το ποσοστό των κοµµάτων και οι υπόλοιπες 50 θα πριµοδοτήσουν το πρώτο κόµµα, γ) Το θεωρητικά µέγιστο ποσοστό προκειµένου να πετύχει κάποιο κόµµα βέβαιη αυτοδυναµία, ανέρχεται στο 40,4% των έγκυρων ψήφων (Σηµείωση: δεν θα επεκταθούµε εδώ σε λεπτοµερείς αναφορές για τον τρόπο κατανοµής των εδρών ανά εκλογική περιφέρεια – αρκούν οι προαναφερόµενοι βασικοί άξονες γα την κατανόηση του πυρήνα της λογικής του εκλογικού συστήµατος).

Συµπερασµατικά, το τι σηµαίνει ως προς το εκλογικό αποτέλεσµα η εκλογική απεργία ή το άκυρο ή το λευκό ψηφοδέλτιο, δεν µπορεί να ειπωθεί µε βεβαιότητα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα διευκολύνει την δηµιουργία αυτοδύναµης κυβέρνησης από το συνδυασµό που πλειοψήφησε (αν δεχτούµε ότι οι απέχοντες εκφράζουν κυρίως αντικοινοβουλευτικές θέσεις – κάτι που δεν είναι αυτονόητο αφού απροσδιόριστο ποσοστό όσων δεν προσέρχονται στις κάλπες απλώς είναι απαθές και η αποχή δεν αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση), αν και εφ΄όσον συγκεντρώσει βέβαια τα προαναφερόµενα ποσοστά. Από την άλλη πλευρά, η προς αποφυγή αυτού του ενδεχόµενου συµµετοχή στις εκλογές, επίσης δεν αποτελεί «έξυπνη κίνηση», αφού, όπως είδαµε, σε κάθε περίπτωση θα υπάρξει Κυβέρνηση (έστω και µε συµµαχία των παρατάξεων της κυρίαρχης ελίτ), η οποία τυπικά-νοµικά θα είναι νόµιµη, η οποία, ταυτόχρονα, στην πράξη και στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας του λαού θα είναι ανοµιµοποίητη (ως Κυβέρνηση µειοψηφίας σε σχέση µε το σύνολο της κοινωνίας/εκλογικού σώµατος) και η οποία, σε κάθε περίπτωση δεν θα αποτελεί έναν ανεξάρτητο πολιτικό παίκτη στη διεθνή πολιτική σκηνή, αλλά ένα νέο πολιτικό προσωπικό που θα έχει ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα συµφέροντα των κυρίαρχων στρωµάτων, ντόπιων ή/και ξένων. Αυτό ίσχυε ανέκαθεν στις Κοινοβουλευτικές «Δηµοκρατίες» και αυτό θα ισχύει όσο το σύστηµα της αντιπροσώπευσης παραµένει στο προσκήνιο της πολιτικής πραγµατικότητας.

Ναί στην αποχή, αλλά υπό ποιες προϋποθέσεις;

Μετά από όσα προειπώθηκαν, είναι φανερό πως η συµµετοχή των πολιτών στις εθνικές (βουλευτικές) εκλογές είναι συµµετοχή σε ένα στηµένο πολιτικό παιχνίδι, που δεν έχει σχέση όχι µόνο µε την πραγµατική δηµοκρατία αλλά απέχει πολύ ακόµα και από την ιδεατή αντιπροσωπευτική δηµοκρατία. Κατ’ αρχήν λοιπόν, η θέση πως η συµµετοχή στις εκλογές σηµαίνει νοµιµοποίηση µιας πολιτικής αποπολιτικοποίησης των πολιτών, ή συµµαχία µε τα κυρίαρχα στρώµατα που θέτουν τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού, φαίνεται σωστή. Αν η θέση µας είναι ότι επιθυµούµε την εγκαθίδρυση µια αυτόνοµης κοινωνίας µέσω αµεσοδηµοκρατικών διαδικασιών, τότε η νοµιµοποίηση της κοινοβουλευτικής υφαρπαγής της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί πολιτική αυτοκτονία – άποψη που δεν διατυπώνεται µόνο από ηθική σκοπιά αλλά, αντίθετα, µέσα από τη ρεαλιστική και ψυχρή εξέταση των δεδοµένων. Κατ’ ακολουθίαν, ο επόµενος συλλογισµός δεν µπορεί παρά να είναι ότι, για να αποτελέσει η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες (ή η επιλογή του άκυρου), µία ενεργητική, θετική, συνειδητοποιηµένη πολιτική θέση, οφείλει να συνδυαστεί µε την µεθοδευµένη προσπάθεια για την δηµιουργία θεσµών που θα µπορέσουν αφ’ ενός να παρακάµψουν την ετερονοµία του αντιπροσωπευτικού συστήµατος και, ταυτόχρονα, να προωθήσουν το πρόταγµα της αυτο-κυβέρνησης, της αυτοθέσµισης, της αυτονοµίας. Διαφορετικά, η αποχή, στο βαθµό που δεν αποτελεί το έναυσµα για την δηµιουργία µιας άλλης, νέας, αυτόνοµης θέασης της πολιτικής, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από µια στείρα άρνηση η οποία, όσο κι αν είναι ηθικά δικαιωµένη (απ’ όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι λόγω πολιτικής αφασίας), δεν πρόκειται να προσφέρει καµία πολιτική λύση, αλλά µάλλον θα είναι µια στάση καταδικασµένη σε αποτυχία αφού θ’ αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου, κάλπικου νοµίσµατος.Η αντιπροσωπευτική δηµοκρατία και ο κοινοβουλευτισµός εµπεριέχουν από τη φύση τους µια λογική περιθωριοποίησης των πολιτικών πρακτικών που αντιτίθενται στον πυρήνα τους. Έτσι, η αποχή (ή το άκυρο) αν δεν συνδυαστεί µε πρακτικές που επιδιώκουν την διαρκή κοινωνική επανάσταση, περιορίζεται σε µια δικαιολογηµένη αλλά συναισθηµατική και όχι πολιτική στάση.

Αυτή είναι λοιπόν η ευθύνη µας: Να νοηµατοδοτήσουµε την αποχή και την άρνηση της απάτης των εκλογών µε τρόπο που θα ανοίξει το δρόµο για την χειραφέτηση και την αυτονόµηση της κοινωνίας, αποδεσµεύοντάς την από τον σκέτο ροµαντισµό και διαφοροποιώντας την, στα µάτια όλης της κοινωνίας, από την απλή απάθεια, την αδιαφορία ή τον απροσδιόριστο µηδενισµό. Απέχω από τις εκλογές σηµαίνει συµµετέχω µε όλες µου τις δυνάµεις στην προσπάθεια άσκησης πραγµατικής πολιτικής, µέσα από  κάθε είδους επαναστατικές και ριζοσπαστικές πρακτικές, μέσα από συνελεύσεις πολιτών και διάφορες άλλες ανοιχτές διαδικασίες. Διαφορετικά δεν σηµαίνει τίποτα και δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την µη-αποχή σε ένα σικέ παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν, όταν αρχίσουν πάλι οι πολιτικές διαφημίσεις να σπέρνουν προπαγάνδα περί «σωτηρίας της χώρας», να μιλούν για το κατόρθωμα μιας κυβέρνησης, ας θυμηθούμε εμείς τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας λόγω των αβάσταχτων χρεών, ας θυμηθούμε τους άστεγους, όλους αυτούς που η ζωή τους υποβαθμίστηκε, όλους αυτούς που υπέφεραν από την αστυνομική καταστολή και την βία, τους πολίτες αυτής της χώρας που λοιδωρήθηκαν στο εξωτερικό ως «τεμπέληδες και ανεύθυνοι» εξαιτίας ορισμένων πολιτικών (βλ. Θ.Πάγκαλος στο Παρίσι ή τις δηλώσεις του Γ.Α.Παπανδρέου στο Βερολίνο: «κυβερνώ μια χώρα διεφθαρμένων»). Ας κοιτάξουμε τη δυστυχία μας κι ας θυμηθούμε όλον αυτόν τον διασυρμό. Πριν αναζητήσουμε λύσεις στην φασίζουσα αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, ας μην ξεχάσουμε το Βατοπέδι, τη Siemens, τις υποκλοπές, το παραδικαστικό κύκλωμα, τα τόσα άλλα σκάνδαλα αξίας εκατομμυρίων ευρώ και αυτά που χαρακτήρισαν εκείνη την κυβέρνηση ως μια από τις πιο διεφθαρμένες και γελοίες της νεότερης ιστορίας – σκάνδαλα για τα οποία κανείς δεν δικάστηκε ενώ αντιθέτως εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε και πληρώνουμε τώρα. Πριν δούμε τους ακροδεξιούς να μιλούν για «καθαρή Ελλάδα μόνο με Έλληνες» ας θυμηθούμε ξανά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων, τις ρατσιστικές δολοφονίες (και αν το τελευταίο δεν μας ενδιαφέρει γιατί «αυτοί είναι ξένοι και παράνομοι», ας φέρουμε στο νου μας τον ρατσισμό που βίωσαν στο παρελθόν και βιώνουν και σήμερα οι Έλληνες του εξωτερικού και το πως αντιμετωπίζονται από τους εκεί ακροδεξιούς). Πριν ακούσουμε τις ασυναρτησίες των αριστερών και την ξύλινή τους γλώσσα για εργατική εξουσία, ας φέρουμε στο νου μας τα γκούλακ και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που διαμόρφωσαν τα καθεστώτα που οι ίδιοι έχουν σήμερα ως πρότυπο (όχι πως υπάρχει περίπτωση αν κάποιο από αυτά βγει νικητής στις αναμετρήσεις να εφαρμόσει τα δικά του προτάγματα μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, για τους λόγους που αναφέραμε και παραπάνω). «Όποιος  ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς  βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές  και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση» έλεγε κάποτε ο Ισπανός αναρχικός μαχητής Μπουεναβεντούρα ΝτουρρούτιΒέβαια, αν κάποιος αποφασίσει να συμμετάσχει στις εκλογές, ρίχνοντας μια ψήφο σε κάποιο αριστερό κόμμα μόνο και μόνο επειδή αισθάνεται καθήκον να πράξει έστω και κάτι, προκειμένου να σαμποτάρει την αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής ή νιώθει ότι εξ αιτίας των θρασύδειλων αυτών Νεοναζί απειλούνται ακόμα και τα ελάχιστα δημοκρατικά του δικαιώματα, σίγουρα η πράξη του δεν θα καταλογιστεί ως άνευ όρων συμβιβασμός με αυτόν τον χρεοκοπημένο θεσμό που ονομάζεται κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο στόχος είναι άλλος και όχι εκλογές. Ότι η πραγματική πολιτική γράφεται στους δρόμους και τις πλατείες. Ότι πολίτης ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί πάντοτε να συναποφασίζει, όχι μόνο για να λύσει τα προβλήματά του, αλλά για να ακούσει και ν’ ακουστεί, να δοκιμαστεί και τέλος, να γίνει καλύτερος άνθρωπος!

Σηµειώσεις
[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, η αρχή της πλειοψηφίας, ή αλλιώς η δικτατορία της πλειοψηφίας, µπορεί να καταστήσει ένα πολίτευµα δηµοκρατικό. Με βάση τον Γάλλο φιλόσοφο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, κάτι τέτοιο αποτελεί εξίσου µια µορφή τυραννίας. Διότι δεν θα πρέπει να βλέπουμε την κοινωνία σαν µια µάζα ανθρώπων, αλλά, σαν ένα σύνολο διαφορετικών πολιτών που ο καθένας ξεχωριστά έχει το δικαίωµα να αυτο-προδιορίζεται όπως επιθυµεί. Η δηµοκρατία γεννιέται όταν όλοι οι πολίτες συνευρίσκονται µε σκοπό να ενώσουν τις φωνές  τους, τη διαφορετικότητά τους, προκειµένου να συνθέσουν από κοινού, να δηµιουργήσουν και να προσφέρουν κάτι καινούριο.

Η δηµοκρατία προυποθέτει  και δηµοκρατικούς πολίτες, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εννοώντας πως δεν είναι δυνατόν, αν µέσα σ΄ ένα σύνολο ανθρώπων, η πλειοψηφία ταχθεί π.χ. υπέρ της ποινής του θανάτου (όπως γίνεται στην Βρετανία) να επικροτούµε  κι εµείς την απόφαση αυτήν, µόνο και µόνο λόγω της αρχής της πλειοψηφίας, κάτι που σηµαίνει ότι εµείς ντετερµινιστικά θα πρέπει να  δεχτούµε τη δηµιουργία ενός εκτρώµατος. Θα δικαιώναµε εµείς την απόφαση της Αµερικανικής κοινωνίας να βοµβαρδίσει το Ιράν σκοτώνοντας εκατοµµύρια ανθρώπους; Θα θεωρούσαµε την κοινωνία της Γερµανίας δηµοκρατική αν σε δηµοψήφισµα αποφάσιζε τον οικονοµικό αποκλεισµό της Ελλάδας; Έτσι λοιπόν, η άµεση δηµοκρατία δεν  είναι ένας αυτοσκοπός, αλλά ένα µέσο προκειµένου να βαδίσουµε προς το ιδεατό, την συλλογική αλλά καιατοµική αυτονοµία. Η αυτονοµία γεννιέται όταν εµείς  µπορούµε ν’ αµφισβητούµε τις κυρίαρχες  αξίες και δεν υιοθετούµε εξωκοινωνικές δοξασίες αναφορικά µε τις  απαντήσεις που δίνουµε κατά τη  διαδικασία διαύγασης των ερωτηµάτων που  θέτουµε. Οποιαδήποτε τυφλή προσαρμογή είναιετερονομία. Διότι δεν δίνει στο άτοµο την ικανότητα να κριτικάρει αυτό που του έχει δοθεί γιατί, νοµοτελειακά  πιστεύει ότι αυτό είναι το πρέπον και το ορθό (ετερόνοµη ταύτιση).

[2]Το συγκεκριµένο απόσπασµα της συνέντευξής του θα έπρεπε να µας απασχολεί, αρκετά περισσότερα από τους χονδροειδής λαϊκισµούς της Μέρκελ περί «τεµπέληδων Ελλήνων» και «σκληρά εργαζόµενων βορειοευρωπαίων». Το να αποδεχόµαστε ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας αποτελεί πρόβληµα, είναι κάτι που αποκαλύπτει τα εξωφρενικά επίπεδα κοµφορµισµού που µαστίζουν τις Δυτικές κοινωνίες.

Πηγή

Όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί των 300 της Βουλής – No.2


trapezes5

Ο πακτωλός και ο χορός εκατομμυρίων, δεν έχει τέλος. Να φάνε και τα δισέγγονά τους. Πηγαίνετε να τους ξαναψηφίσετε. Ζώα, ε ζώα….

trapezes6

Την ώρα που εσείς δεν έχετε να φάτε αυτοί γλεντοκοπάνε με την μαλακία που μας δέρνει…

trapezes7

Στην  υγειά των κορόιδων…

trapezes8

Με τις υγείες σας…

trapezes9

Το πάρτυ συνεχίζεται. Έχουμε άλλους τόσους.Γερά νεύρα και γερό στομάχι. Με την διαφορά ότι το δικό σας θα σπάσει. Αυτοί είναι λαμόγια και καλοπερασάκηδες…

Πηγή

Όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί των 300 της Βουλής – No.1


trapezes1

Το makeleio.gr δημοσιοποιεί 18 μέρες πριν από τις εκλογές τους φανερούς τραπεζικούς λογαριασμούς(τουλάχιστον όσοι είναι μέσες άκρες γνωστοί)από τα πόθεν έσχες των 300 εθνοκηφήνων της Ελληνικής Βουλής.

trapezes2

Το κάνουμε για να αποδείξουμε στην κοινή γνώμη(όχι ότι δεν το ξέρει)ότι οι περισσότεροι(πλην εξαιρέσεων)είναι ανεπάγγελτοι, κηφήνες, τεμπέληδες και άεργοι. Δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους κι όμως απέκτησαν περιουσιακά στοιχεία, οικόπεδα, ακίνητα κι ένα σκασμό λεφτά. Υπάρχουν μερικοί απ αυτούς που έβγαλαν λεφτά έξω σε ξένες τράπεζες με τη σέσουλα. Η έρευνα όμως πλην ελαχίστων εξόφθαλμων περιπτώσεων, ναυάγησε. Όσο για τους εισαγγελείς κοιτάζουν να παίξουν κι αυτοί πόλεμο αντυπώσεων με προεκλογικά πυροτεχνήματα, βάζοντας τον Ντον Κορλεόνε-Τσοχατζόπουλο, φυλακή, λίγες μέρες πριν το στήσιμο της κάλπης. Πάρτε μια γεύση για το τι έχουν οι 300 μοσχαναθρεμμένοι.

trapezes3

Όσοι θεωρούν ότι τα ποσά των λογαριασμών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ας τα διαψεύσουν. Το mai μας το γνωρίζουν πια.

Πηγή

Είσοδος νέων μαθημάτων στο Γενικό Λύκειο

Πρόσωπο αλλάζει ξανά το Γενικό Λύκειο καθώς νέο πρόγραμμα αναμένεται για τους μαθητές που θα φοιτήσουν από τον Σεπτέμβρη στην Α΄ Λυκείου, ενώ αλλαγές θα υπάρχουν και για εκείνους που θα πάνε στη Β΄ Λυκείου.

Είσοδος νέων μαθημάτων στο Γενικό Λύκειο

Συγκεκριμένα, οι περίπου 90.000 φετινοί μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου που θα φοιτήσουν τη νέα σχολική χρονιά στην Α΄ τάξη του Γενικού Λυκείου θα παρακολουθήσουν μαθήματα ΓενικήςΠαιδείας συνολικής διάρκειας 33 ωρών εβδομαδιαίας διδασκαλίας.

Οι 80.000 μαθητές της φετινής Α’ Λυκείου, οι οποίοι παρακολουθούν το μεταβατικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει και την ερευνητική εργασία, θα έχουν ένα μεταβατικό πρόγραμμα για τη Β’ Λυκείου.

Πιο αναλυτικά, τα μαθήματα της Β’ τάξης Γενικού Λυκείου χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: μαθήματα Γενικής Παιδείας και μαθήματα Κατευθύνσεων.

Τα μαθήματα Γενικής Παιδείας διδάσκονται συνολικά 25 ώρες εβδομαδιαίως. Από την άλλη πλευρά, τα μαθήματα Κατευθύνσεων χωρίζονται:

1)    Σε μαθήματα υποχρεωτικά για όλους τους μαθητές συνολικής διάρκειας 7 ωρών  εβδομαδιαίας διδασκαλίας για τη Θετική και την Τεχνολογική Κατεύθυνση και σε 8 ώρες εβδομαδιαίας διδασκαλίας για τη Θεωρητική Κατεύθυνση.

2)    Σε μαθήματα Επιλογής, από τα οποία κάθε μαθητής υποχρεούται να επιλέξει ένα μάθημα διάρκειας δύο ωρών εβδομαδιαίως διδασκαλίας.

Σύστημα πρόσβασης

Οι 90.000 μαθητές που θα πάνε την προσεχή σχολική χρονιά στην Α΄ Λυκείου θα δώσουν με το υπάρχον σύστημα, με μια μικρή προσαρμογή της ύλης στο πρόγραμμα τους.

Σε ότι έχει να κάνει με τους μαθητές που θα πάνε στην Β΄ Λυκείου θα έχουν στο πρόγραμμα τους την ερευνητική εργασία και μαζί θα μπορούν να πάρουν μάθημα επιλογής τις Αρχές Οικονομίας που δεν διδάχθηκαν στην Α΄ Λυκείου καθώς και το μάθημα επιλογής Πολιτικήκαι Δίκαιο.

Πηγή

Δωρεάν είσοδος σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία την Τετάρτη

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μνημείων, θα μπορείτε την Τετάρτη 18 Απριλίου να επισκεφθείτε ελεύθερα τους αρχαιολογικούς χώρους και τα δημόσια μουσεία.

Θα έχετε λοιπόν την ευκαιρία για μια επίσκεψη στην Ακρόπολη και στα σημαντικότερα μουσεία της Αθήνας με δωρεάν είσοδο!

Αλλαγές στα δρομολόγια λόγω Πάσχα

Μεταβολές θα επέλθουν στα δρομολόγια των Μέσων Μεταφοράς της Αθήνας τις ημέρες του Πάσχα.

Σημειώνεται πως δεν θα πραγματοποιούνται καθ’ όλη τη διάρκεια τα βραδυνά δρομολόγια του Προαστιακού. Από σήμερα Μεγάλη Πέμπτη 12 Απριλίου έως και την Παρασκευή του Πάσχα 20 Απριλίου, τα δρομολόγια θα διαμορφωθούν ως εξής:

Μ. ΠΕΜΠΤΗ 12/4

Τραμ: Δρομολόγια ανά 17-25 λεπτά ανάλογα την ώρα (8-12 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα).

Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/4:

Λεωφορεία: Θα λειτουργήσουν με πρόγραμμα δρομολογίων Σαββάτου. Ενισχυμένα τα δρομολόγια των γραμμών που εξυπηρετούν το αεροδρόμιο, τους σταθμούς ΚΤΕΛ και το λιμάνι του Πειραιά.

Μετρό: Δρομολόγια ανά 10′ μεταξύ 5:30-9:00 και 17:00-00:20, ανά 7′ μεταξύ 9:00-17:00. ΔΕΝ θα ισχύει η δίωρη παράταση λειτουργίας. Οι τελευταίοι συρμοί θα αποχωρήσουν από το Σύνταγμα στις 00:20.

ΗΣΑΠ: Δρομολόγια ανά 10 λεπτά.

Τραμ: Δρομολόγια ανά 20-25 λεπτά ανάλογα την ώρα (10-12 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα). Δεν θα ισχύει η δίωρη παράσταση λειτουργίας.

Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ 14/4:

Λεωφορεία, Τρόλεϊ: Θα λειτουργούν με πρόγραμμα Κυριακής. Δεν θα πραγματοποιηθούν τα νυκτερινά δρομολόγια της γραμμής 11 του Τρόλεϊ.
Τα οχήματα όλων των δρομολογίων θα αρχίσουν να αποσύρονται από τις 22.00. Δεν θα λειτουργήσουν οι νυκτερινές γραμμές, εκτός από την γραμμή 040 που θα έχει νυκτερινά δρομολόγια μετά την 01.00 της 15/4. Κανονικά θα λειτουργούν οι γραμμές που εξυπηρετούν το αεροδρόμιο.

Μετρό: Δρομολόγια ανά 10 λεπτά. Οι τελευταίοι συρμοί θα αναχωρήσουν από το Σύνταγμα στις 23:00.

ΗΣΑΠ:
 Δρομολόγια ανά 10 λεπτά. Τελευταία δρομολόγια από Πειραιά προς Κηφισιά και αντίστροφα στις 22.20. Από Ομόνοια προς Πειραιά στις 22.52 και προς Κηφισιά στις 22.39.

Τραμ: Δρομολόγια ανά 25-30 λεπτά ανάλογα την ώρα (12-15 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα). Οι συρμοί θα αρχίσουν να αποσύρονται από τις 22:00 έτσι ώστε ως τις 23:30 να βρίσκονται στο αμαξοστάσιο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 15/4:

Λεωφορεία, Τρόλεϊ: Θα λειτουργούν με πρόγραμμα Κυριακής. Δεν θα πραγματοποιηθούν τα δρομολόγια των γραμμών 7 και 8 του Τρόλεϊ και τα νυκτερινά δρομολόγια της γραμμής 11.

Μετρό: Δρομολόγια ανά 12 λεπτά στη γραμμή 2 και ανά 10 λεπτά στη γραμμή 3.

ΗΣΑΠ: Δρομολόγια ανά 12 λεπτά.

Τραμ: Δρομολόγια ανά 30 λεπτά (15 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα).

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 16/4:

Λεωφορεία, Τρόλεϊ: Θα λειτουργούν με πρόγραμμα Κυριακής. Δεν θα πραγματοποιηθούν τα δρομολόγια των γραμμών 7 και 8 του Τρόλεϊ.

Μετρό: Δρομολόγια ανά 12 λεπτά στη γραμμή 2 και ανά 10 λεπτά στη γραμμή 3.

Τραμ: Δρομολόγια ανά 30 λεπτά (15 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα).

ΤΡΙΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 17/4:

Λεωφορεία, Τρόλεϊ: Θα λειτουργήσουν με πρόγραμμα δρομολογίων Σαββάτου. Ενισχυμένα τα δρομολόγια των γραμμών που εξυπηρετούν το αεροδρόμιο, τους σταθμούς ΚΤΕΛ και το λιμάνι του Πειραιά.

Μετρό: Δρομολόγια ανά 10 λεπτά μεταξύ 5:30-6:30 και 20:00-00:20, ανά 5 λεπτά μεταξύ 6:30-17:00 και ανά 7 λεπτά μεταξύ 17:00-20:00.

Τραμ: Δρομολόγια ανά 20-25 λεπτά ανάλογα την ώρα (10-12 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα).

ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 18/4 ΕΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 20/4:

Τραμ: Δρομολόγια ανά 20-25 λεπτά ανάλογα την ώρα (10-12 λεπτά στην ενδιάμεση διαδρομή Μουσών – Σύνταγμα).

ΠΗΓΗ: thenstransport.com

Οι δυσκολίες του βιβλίου

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Δύσκολος καιρός για τα βιβλία και το διάβασμα. Πού να ΄βρει χρόνο κανείς να γίνει αναγνώστης μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον τεχνολογικό, σχεδόν στην ολότητά του. Η επαφή με το βιβλίο αναμφίβολα είναι δύσκολη για κάποιον που ζει σε ένα δωμάτιο με δυο υπολογιστές ή αναζητεί ξεκούραση σε ένα άλλο με δυο τηλεοράσεις. Τί γίνεται όμως όταν καταφέρει να υπερνικήσει αυτό το χάσμα μεταξύ αυτού και του βιβλίου;

Παίρνοντας λοιπόν ένα βιβλίο στα χέρια, αρκετές φορές κι εγώ αντιμετωπίζω προβλήματα στην ανάγνωση. Ας δούμε μερικά απ’ αυτά:

  • Αν το βιβλίο είναι μετεφρασμένο από ξενόγλωσση έκδοση, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, λίγα λάθη μπορούν να αλλοιώσουν μεγάλο μέρος του νοήματος ή και όλου. Για παράδειγμα, εάν διαβάζουμε ποίηση ή φιλοσοφία, μια κακή μετάφραση είναι ικανή να αφήσει να περάσει απαρατήρητος ένας σπουδαίος στίχος ή να χαθεί το νόημα μιας βαθύτερη σκέψεως. Προσοχή λοιπόν στις μεταφράσεις.
  • Αν η θεματική του βιβλίου είναι επιστημονική, τότε η δυσκολία έγκειται στον βαθμό κατανόησης του περιεχομένου, ο οποίος μπορεί να είναι χαμηλός αν χρησιμοποιούνται δυσνόητοι όροι και θεωρίες που απαιτούν προηγούμενες γνώσεις. Εδώ θα βοηθούσε ίσως η χρήση άλλων βιβλίων ή και του διαδυκτίου σε μια αναζήτηση για περισσότερα πάνω σε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε απ’ το βιβλίο. Και μετά συνεχίζουμε…
  • Ένα πρόβλημα, επίσης, είναι η έκδοση, ο συγγραφέας και οι συντελεστές  ενός βιβλίου. Και λέω πρόβλημα, διότι διαφέρει η ανάγνωση ιστορικού βιβλίου για κάποιο γεγονός αν έχει γραφθεί από άτομα με συγκεκριμένα συμφέροντα ή λογοτεχνική – ποιητική κριτική από ανθρώπους που εξυπηρετούν την εύνοια συγκεκριμένων άλλων πνευματικών ομάδων. Γενικά, αυτό δεν είναι άγνωστο πρόβλημα και σίγουρα όχι πρόσφατο. Μάστιζε ανέκαθεν τον τύπο και τα βιβλία. Παρομοίως, εκδοτικοί  οίκοι μπορεί να εκδίδουν και να εγκρίνουν συγκεκριμένες απόψεις. Προσοχή λοιπόν στα συμφέροντα που εξυπηρετούνται στον βωμό της γνώσης.
  • Ας περάσουμε τώρα σε ένα άλλο, λίγο διαφορετικό, πρόβλημα το οποίο είναι σύνηθες σε πολλούς μας και μιλώ για την επιφανειακή ανάγνωση. Μου συμβαίνει, όντως, συχνά και τις περισσότερες φορές ευθύνεται κυρίως το εξωτερικό περιβάλλον. Μα, πώς να διαβάσει κανείς και να συγκεντρωθεί στις σελίδες του με φωνές, φασαρία, τελεβίζια και κακούς γείτονες; Όμως, καμμιά φορά μπορεί κι εγώ ο ίδιος να ευθύνομαι, απλώς διαβάζοντας μηχανικά και δίχως να δίνω έμφαση στο κέιμενο. Εδώ προτείνω στο αναγνωστικό κοινό να αφήνει όλα όσα το σκοτίζουν πίσω και να ρίχνεται στο βιβλίο με διάθεση, πάντα με διάθεση, αλλιώς δε γίνεται τίποτα! Και δίνετε τον εαυτό σας ολόκληρον μεσ’ το βιβλίο, να προσπαθείτε να πλάθετε μέσα σας ό,τι διαβάζετε, ειδικά αν είναι μυθιστόρημα, δημιουργώντας εικόνες. Σίγουρα έτσι κάτι μπορεί να γίνει…

Τα παραπάνω ήταν απλώς κάποια απ’ τα βασικά ποβλήματα του αναγνώστη, βεβαίως θα υπάρχουν και άλλα πολλά, σίγουρα όμως εάν υπάρχει θέληση, υπάρχει και λύση. Τέλος, να σημειώσω πως ορισμένα βιβλία δεν είναι γραμμένα για να διαβασθούν μονάχα μια φορά, ίσως ούτε και δύο, γι’ αυτό διαβάστε… διαβάστε!

%d bloggers like this: