Δεν αυτοκτόνησε, τον σκοτώσατε και συνεχίζετε να σκοτώνετε

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Σήμερα το πρωί, λίγο πριν τις 9 ένας 77χρονος έβγαλε πιστόλι και αυτοπυροβολήθηκε στα σκαλάκια που βρίσκονταν στην δεξιά πλευρά της πλατείας Συντάγματος.  Οι τελευταίες του λέξεις, σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, ήταν: “Δε θέλω να αφήσω χρέη στα παιδιά μου”.

Πριν βάλει τέλος στη ζωή του, ο συνταξιούχος φαρμακοποιός άφησε ένα σημείωμα με τα εξής:

“Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης, εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για  να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου.” 

Συγκίνηση, θλίψη, χειροκροτήματα κατά την απομάκρυνση της σωρού ενός ακόμα αυτοκτόνου και πολλά σχόλια.

Μάθετε κάτι, δεν τον σκότωσε το χέρι του, μα η κοινωνία και οι νοοτροπίες της. Το δοσίλογο κράτος υπέρ των κατοχικών – εκβιαστικών δυνάμεων και κατά του πολίτη. Πέραν τούτου όμως, είναι σκέτη αηδία να διαβάζεις συνεχώς από ανθρώπους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας απόψεις, όπως ” αυτοκτόνησε που αυτοκτόνησε, δεν έπαιρνε και κάποιον πολιτικό μαζί του; “.
Και μετά απορρούμε πώς έφθασε στο σημείο να αυτοκτονήσει και αυτός και ο προηγούμενος και ο επόμενος αγανακτισμένος πολίτης αυτής της χώρας.

Μα είναι δυνατόν; Πείτε μου, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να βάζει τέλος στη ζωή του και να του ζητούμε να αφήσει και λογαριασμό μαζί με όλα όσα του μένουν; Αντί σημειώματος δηλαδή, έναν λογαριασμό με όσους μπόρεσε να σφάξει πριν φύγει. Τρελαμμένη νοοτροπία, η οποία από κοινωνιολογικής απόψεως θα έπρεπε να μας προβληματίσει σχετικά με το πώς σκέφθεται ο κόσμος τον ηρωισμό, το πρέπον και το καλό. Ποιός είναι πιο τρελός; Ο αυτοκτόνος δεν νομίζω. Είχε το θάρρος να βάλει τέλος στη ζωή του με όλη τη λογική που διέθετε, όμως αυτός που μένει πίσω και ζει για να παραγγέλνει στους πεθαμένους τί καπνό φουμάρει;
Η κοινωνία μας είναι αυτή λοιπόν. Μια κοινωνία, που είναι καλύτερο να αυτοκτονήσει επιτόπου ομαδικώς παρά να ζει με τον καρκίνο που της φύτεψαν ότι δήθεν είσαι ήρωας άμα σηκώσεις το όπλο να σκοτώσεις κάποιον κακοποιό, κάποιον προδότη ή ανήθικο πολιτικό. Πάρτε το πιστόλι και αυτοκτονήστε επίσης. Όταν διεκδικείς ελευθερία για τον εαυτό σου με το να στερείς την ελευθερία κάποιου άλλου, δεν σου αξίζει ούτε αυτή ούτε η ζωή. Αν το αυτοκτόνου το πιστόλι το σήκωσε το κράτος και η πολιτική σαπίλα, το δικό σας ποιός το οπλίζει και στοχεύει σε ανθρώπους; Μα φυσικά, η πολιτική σαπίλα και το σύστημα, όλοι αυτοί που όσο εσείς σκοτώνεστε για να φανείτε ήρωες τρώνε κι ακόμα αφού πεθάνετε και σας περάσουν μετάλλια, τρώνε πάνω απ’ τα πτώματά σας και γελούν! Όσο η μάνα θρηνεί και εσείς λείπετε για να ζήσετε, αυτοί γελούν με την ηρωική σας δυστυχία!

Έτσι εύκολα λοιπόν είστε για τα όπλα…
Κάντε τουλάχιστον τον κόπο να μην παραγγέλνετε στους γενναίους που κουμαντάρουν μόνο τη δική τους ζωή.
Αν και εσείς οι ίδιοι ίσως να είστε  απ’ τους λόγους που αποφάσισαν να την κουμαντάρουν έτσι. Εσείς τον σκοτώσατε, εσείς σκοτώνετε τον Άνθρωπο κάθε μέρα που λέτε ότι ζείτε. Σαν τί ζείτε; Γελοίοι!

Posted on April 4, 2012, in Άρθρα, Απόψεις, Ειδήσεις, Κοινωνία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: