Δίλημμα: Μεταναστευτικό ζήτημα

Κωνσταντίνος Αντωνίου 22/4/2012

Διανύουμε έναν καιρό μεγάλων διλημμάτων. Ήρθε η στιγμή που ο κόσμος, προεκλογικώς, αναρωτιέται πού να δώσει τη ψήφο του, ποιόν να πρωτοεμπιστευθεί κι όχι μόνο. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά, διλήμματα, όπως για παράδειγμα το φαινόμαινο «Χρυσή Αυγή», η άνοδός της και ο κίνδυνος ή όχι να μπει στη Βουλή το κόμμα αναπωλούντων της 21ης Απριλίου και του ναζισμού και αν θα πρέπει να δίνεται ο λόγος σε τέτοια όργανα για να εκφράσουν τις απόψεις τους ή όχι. Το δίλημμα, όμως, για το οποίο θα μιλήσω, το οποίο συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο (αν πρέπει ή όχι να ψηφίσει κανείς Χ. Α), έχει να κάνει με το μεταναστευτικό ζήτημα.

Στις συζητήσεις μου με συναδέλφους – συμφοιτητές και φίλους πάντα δυσκολεύομαι να πάρω σαφή θέση επί του ζητήματος και μάλιστα να παρουσιάσω μια καθόλα λειτουργική και καλή λύση για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Η αλήθεια είναι ότι σε τέτοιες συζητήσεις όλοι έχουν μία λύση, συνήθως διαφορετικές μεταξύ τους και πολύ μάλιστα, όμως εγώ πάλι δε συμφωνώ με καμμία. Και τί έχεις να προτείνεις εσύ, μου λεν. Τίποτα, απαντώ και με κάθε ειλικρίνια, δεν έχω να σας δώσω τη λύση, τους λέω και ίσως να μην θέλω να τη δώσω κιόλας. Γιατί; Γιατί, θα πρέπει να κάνει πίσω κάτι από τον εαυτόν μου.

Αυτό που θα πρέπει να κάνει πίσω, από εμένα, στο πρόσταγμα να πάρω σαφή θέση σε ένα τέτοιο θέμα, είναι ή το συναίσθημα και η ανθρωπιά μου ή η λογική μου. Όταν μιλώ για λογική, φυσικά, στα πλαίσια της όσο το δυνατόν καλύτερης εξυπηρέτησης που μπορεί να προσφέρει αυτή για μια ασφαλή, καθαρή και λειτουργική πολιτεία. Η δική μου λογική, σαν προσωπικότητα, δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον παρά εμένα, πόσο δε ένα σύστημα και την καλή λειτουργία του, όμως θα προσαθήσω να σκεφθώ και ‘γω “κοινωνικά”, όπως όλοι οι “καλοί πολίτες” με τα διλήμματά τους, που ανέφερα αρχικώς. Ούτε το δίλημμα της ψήφου με βασανίζει, εξάλλου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, μέσω του άρθρου, θα ήθελα να φανεί η πάλη ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινωνικό. Βεβαίως, το πρόβλημα παύει να υπάρχει για κάποιον που δεν έχει παρόμοιες πεποιθήσεις μ΄εμένα ή άλλους και δεν τον ενδιαφέρει η τύχη των μεταναστών. Για εμένα πάντως το δίλημμα υπάρχει και η στάση μου δεν μπορεί να είναι σαφής, εφόσον αλλάζει αναλόγως της υποστάσεως με την οποίαν θα αποφασίσω να πάρω θέση, του ανθρώπου ή του πολίτου;

Σαν άνθρωπος, δεν μπορώ να αντέξω στη σκέψη ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι θα γυρίσουν στο μέτωπο ενός άδικου πολέμου, γιατί όλοι οι πολέμοι άδικοι είναι, ότι θα γυρίσουν πίσω σε μια αδίστακτη κυβέρνηση ή χούντα και πολλές μανάδες θα επιστρέψουν επίσης με τα παιδιά τους κάτω απ’ τη στέγη μιας κάποιας παράγκας, ενώ από πάνω θα πέφτουν βόμβες. Και εμείς; Εμείς, απ’ την άλλη βέβαια, τις νύχτες μετράμε τα πεφτααστέρια, πίνοντας το ποτό μας και δίνοντας “λύσεις”. Ποίες λύσεις; Ποιοί είμαστε, που θα αποφασίζουμε, εμείς μονάχοι μας, για τις ζωές χιλιάδων άλλων; Και όλες οι “λύσεις” είναι εύκολες. Αναφέρω ενδεικτικά: α) στρατόπαιδα συγκέντρωσης β) εξαναγγαστική επιστροφή στην πατρίδα τους γ) κλείσιμο συνόρων και θα φύγουν μόνοι τους. Για το τελευταίο, που ακούγεται πιο χαζή λύση, δεν μου έδωσαν να καταλάβω πώς θα γυρίσουν πίσω σ΄εκείνα που τους ανάγκασαν να δώσουν ότι είχαν και δεν είχαν στο Κύκλωμα για να έρθουν εδώ κυνηγημένοι. Άλλοι λένε, θα φύγουν για την Ιταλία και άλλες χώρες της Ευρώπης. Μα πώς, όταν οι άλλες χώρες δε δέχονται λαθρομετανάστες; Παντού Ελλάδα νομίζετε ότι είναι; Το μόνο για το οποίο μπορώ να συμφωνήσω είναι το κλείσιμο των συνόρων. Και πάλι όμως, τί θα κάνουμε με όσους ήδη βρίσκονται εδώ;

Τώρα, όσον αφορά την άλλη σκοπιά, απ’ την οποίαν βλέπω την κατάσταση, εδώ η μονόδρομη λύση είναι μια και ενάντια στην ανθρωπιά, τη δική μου προσωπικώς. Γενικά, δηλαδή, ενάντια στον εαυτόν μου και τις πεποιθήσεις μου. Κι όχι μόνο! Εγώ είμαι ένας, οι άλλοι εκατοντάδες – χιλιάδες μετανάστες, στων οποίων το πρόσωπο είναι ενάντια αυτή η απόφαση της “λογικής” ; Ας μιλήσω όμως και γι΄αυτήν. Είναι μία η λύση, τους στέλνεις πίσω, κλείνεις τα σύνορα και δέχεσαι έναν συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών μονάχα κάθε χρόνο. Γιατί, παίρνοντας σοβαρά την κατάσταση ως έχει, είναι αυτονόητο πως κάτι πρέπει να γίνει όταν σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 20000 ατόμων διεκδικούν θέση 50000. Εγκληματικότητα, λαθρεμπόριο και μαύρο χρήμα, πορνεία, θέματα υγιεινής και ακμαίες άλλοτε γειτονιές που μετατράπηκαν τώρα σε γκέτο, είναι μερικοί απ’ τους λόγους για τους οποίους η πολιτική ηγεσία πρέπει να πάρει μέτρα και δραστικά μάλιστα. Αν ήμουν πολιτικός, θα τα έπαιρνα αυτά τα μέτρα, τώρα όμως δεν είμαι και δεν μπορώ να κάνω κάτι. Δε θα ήθελα, ωστόσο να βρεθώ στη θέση του πολιτικού ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο! Ένας πολιτικός, ο οποίος αντιπροσωπεύει την κοινωνία και έχει χρέος την ομαλή ζωή της πολιτείας, είναι υποχρεωμένος να πάρει αποφάσεις που θα οφελήσουν τη χώρα και όσο το δυνατόν περισσότερους νόμιμους πολίτες, οι οποίοι τον εκλέγουν προς αντιπροσώπευσίν τους.

Αυτό είναι το δίλημμα που με ταλανίζει καιρό τώρα και χωρίς να έχω βρει ακόμη την άκρη αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Δε ξέρω κατά πόσο μπορεί να πει κάτι το άρθρο σε πολλούς από εσάς, αφού κι από προσωπικές εμπειρίες όλοι είχαν τη “λύση” έτοιμη να μου προτείνουν. Παρόλ’ αυτά πιστεύω ότι έστω και λίγοι θα έχουν βρεθεί σε τούτον τον προβληματισμό και αξίζει ν΄αναφερθεί. Δυστυχώς, η εποχή μας είναι τόσο σκοτεινή, που πολλά προβλήματα μένουν άλυτα, όση θέληση κι αν υπάρχει να

τα ταλειώσουμε. Οι αποφάσεις μας πρέπει να είναι προσεκτικές και χωρίς επιπολαιότητα, αλλά ποιές θα είναι αυτές;

 

Posted on April 22, 2012, in Άρθρα, Κοινωνία, Πολιτική and tagged , , , . Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: