Να γιατί απέχω


Κωνσταντίνος Αντωνίου

Οι εκλογές δεν πρόκειται να μας σώσουν, ας μην έχουμε αυταπάτες και μην είμαστε τόσο χαζοί να νομίζουμε. Η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για μια αλλαγή, ουσιαστική και αληθινή, κυρίως γιατί κανείς δεν είναι συνεπής με τον ίδιον του τον εαυτό. Αν το καταλάβατε, στο συγκεκριμένο άρθρο θα γίνει λόγος για την ατομικότητα του καθενός και πώς η έλλειψη αυτής της ατομικότητος οδηγεί στην αναζήτηση λύσεων είτε στις μάζες είτε σε ξένα από αυτούς χωράφια.

Ποιό είναι το χρέος του σωστού πολίτου; Στο ερώτημα αυτό η απάντηση που λαμβάνω κατά καιρούς από διαφορετικά άτομα, διαφορετικών πεποιθήσεων είναι μία και μοναδική, μα φυσικά να πολιτευθεί, να γίνει ενεργό άτομο που ενδιαφέρεται για τα πράγματα του τόπου του. Σε κάτι τέτοιο είμαι απολύτως σύμφωνος, όμως υπάρχει μια σημαντική διευκρίνιση που πρέπει να γίνει και που πιστεύω καθορίζει και το πώς εννοεί κανείς αυτήν την πολιτικοποίηση – ανασχόληση με τα κοινά. Οι ερωτηθέντες απαντούν έτσι έχοντας στο μυαλό τους έναν πολύ ευσυνείδητο πολίτη, ο οποίος – το σημαντικότερο απ’ όλα – ψηφίζει, έχει συγκεκριμένη ιδεολογία, υποστηρίζει συγκεκριμένους φορείς αυτής, αν είναι καταπιεσμένος φυσικά λαμβάνει μέρος σε πορείες ή απεργίες και άλλα.

Αυτά φανερώνουν έναν καλό πολίτη, σωστά; Ας προσπαθήσουμε όμως να ρίξουμε τις μάσκες και να φανερώσουμε ποιός είναι πραγματικά ο καλός αυτός πολίτης. Θα μιλήσω, λοιπόν, για την έλλειψη της ατομικότητος και την πολιτική της μάζης.

Η πραγματικότητα δεν μπορεί να με διαψεύσει ότι η ομάς πλέον είναι πάνω απ’ το άτομο. Η ομάς είναι που προάγεται, οποιαδήποτε είναι αυτή, με το άτομο σαν αυτόνομη δύναμη να παραμελείται. Η ισχύς, η φωνή και το έργο του δεν έχουν αξία πλέον. Όλα αυτά ίσως συμφέρουν σε μικρό βαθμό το άτομο, όμως ευνοούν αναμφίβολα μονάχα τις ομάδες και σε μεγάλον βαθμό! Ξεχνάει όμως κάτι ο κόσμος. Του διαφεύγει, μάλλον, το γεγονός ότι οι κοινωνίες απαρτίζονται από άτομα ξεχωριστά και δεν είναι, επομένως, ένας μοναδικός κι αυτοτελής οργανισμός. Όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, (για να χρησιμιποιήσω αυτόν τον παραλληλισμό) έτσι και η κοινωνία χρειάζεται κάθε άτομό της να λειτουργεί σωστά, αλλιώς σε αντίθετη περίπτωση θα παρουσιασθεί δυσλειτουργία εις το σύνολο.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αν ο καθένας ξεχωριστά ήταν υπόδειγμα  καλού ανθρώπου και πολίτη θα είχαμε μια πολύ πιο αξιόλογη κοινωνία, όμως ο καθένας τους φαίνεται να επιλέγει άλλου τύπου λύσεις, λύσεις που δε συμφαίρουν ούτε αυτόν τον ίδιο ούτε την κοινωνία!

Αυτό που με παραξένευε από την ηλικία που ήμουν σε θέση να καταλάβω κάποια πράγματα του πολιτικο τοπίου είναι το γεγονός πως όλοι έχουν μια ιδεολογία. Μα είναι δυνατόν; Γίνεται όλοι οι άνθρωποι να συμφωνούν με συγκεκριμένες, προκατασκευασμένες ιδεολογίες σε όλα; Έτσι από νωρίς και χωρίς πολλές πολλές αντιρήσεις πρέπει όλοι να επιλέξουν με ποιό ιδεολογικό στρατόπεδο θα συνταχθούν . Πόσο νωρίς; Πολύ νωρίς, ήδη απ’ τα σχολικά χρόνια και σε ηλικία χωρίς ιδιαίτερη κριτική σκέψη, εμπειρίες και αμυντικούς σε προπαγάνδες μηχανισμούς. Το φαινόμενο είναι αναμενομενο αφού η παιδεία και η οικογένεια λείπουν από την διαπαιδαγώγηση των νέων με τρόπους που θα τους εξασφαλίσουν μια ισχυρή – για το μέλλον – συνείδηση που δε θα γαλουχείται ευκόλως από μαζικές ιδεολογίες, έτσι δουλικά που συμβαίνει σήμερα. Κι ακόμη, καλό θα ήταν να προκριθούν τα χαρακτηριστικά της αυτονομίας και της ουδετερότητος, τα οποία θα πρέπει μάλλιστα να ωριμάζουν με τον καιρό.

Δυστυχώς όμως, αντ’ αυτού η έλλειψη τέτοιας καλλιέργειας από την κατάλληλη ηλικία οδήγησε σε τέτοια και άλλα φαινόμαινα. Βλέπουμε, έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας να διακατέχεται από μια φρικτή ανάγκη για τάυτιση και μαζική έκφραση. Καλά καλά και το αναρχικό κίνημα είναι ένας κλαυσίγελος σήμερα με όλους αυτούς τους δουλοπρεπείς υποστηρικτές. Κάτι που δε νιώθουν βέβαια, αλλ΄ έτσι είναι. Η ανάγκη αυτή για ταύτιση, που ανέφερα, μπορεί να αποβεί εξαιρετικά επικίνδυνη στις μικρές ηλικίες, αφού παρατηρείται μια προτίμηση προς τα ακραία κινήματα, λόγου χάρη όπως αυτό της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Ας έρθουμε στην ανάγκη για μαζική ταύτιση, για την οποίαν θα μπορούσαν πολλοί να διαφωνήσουν μαζί μου. Ε, όχι! Η αλλαγή – οποιαδήποτε αλλαγή – ξεκινάει σιγά σιγά και από το άτομο, μετά απ΄την οικογένεια, την παρέα και τη γειτονιά, καταλήγει στον κοινωνικό πυλώνα. Και μπορώ να επεκταθώ αρκετά εδώ, όμως επειδή δε θέλω να κουράσω, θα πω λίγα μόνο. Για παράδειγμα, δε γίνεται να διαμαρτυρούμαστε και να απαιτούμε, όταν ο καθένας μας δεν έχει καταφέρει να αλλάξει τον ίδιον του τον εαυτό, να κάνει καλύτερα τη δουλειά του, να γίνει ευσυνείδητος, αφιλόκερδος και πιο ενεργός πολίτης! Δεν αξίζει κανένα καλό ετούτος ο λαός, εφόσον καθείς συνεχίζει να περιμένει από τους άλλους και μόνος του δε βάζει μπρος ούτε για τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητος. Και είναι η καθημερινότητα το σημείο εκινήσεως για ένα μεγαλύτερο καλό. Είσαι γονιός; Αν ναι τότε πιάσε τα παιδιά σου και πήγαινέ τα σε ένα μουσείο, ένα μνημείο ή ό,τι άλλο θεωρείς αξία παρά να του δίνεις μια προέκταση του χεριού, το οποίο πουθενά δε θα το βοηθήσει παρά να αποβλακωθεί. Και ύστερα έτσι αποβλακωμένο, θα αναμασά τις ιδέες που του καλλιεργήσατε. Είσαι δάσκαλος; Αν είσαι πραγματικά δάσκαλος παραμέρα ό,τι κακό βρίσκεις στα σχολικά βιβλία και διάβασέ τους κάτι άξιο, κάτι υψηλού επιπέδου. Είσαι νέος; Αν είσαι νέος, μάθε να μην τα περιμένεις όλα από τρίτους και στρώσου και κόπιασε, γιατί ούτε μορφώνεσαι ούτε πετυχαίνεις ξεκούραστα και χωρίς διάβασμα. Και, για να μη το τραβήξω άλλο, ό,τι κι αν κάνεις, κάν’ το σωστά και καλά και στους κύκλους σου, με όποιους κι αν συναναστρέφεσαι, να είσαι ένας καλός άνθρωπος. Και να διαβάζετε εκεί, να μορφώνεστε μόνοι σας, μην περιμένετε τα Υπουργεία Α- παιδείας να θα σας μάθουν ποτέ πράγματα υψηλά και ωραία. Δε τους συμφέρει.

Και τώρα, πριν τις εκλογές, μένω σαν βλάκας και παρακολουθώ έναν παραλογισμό να σφυρίζει σα λυσασμένος άνεμος έξω απ’ το παραθύρι μου, λέγοντας:

«Είναι οι σημαντικότερες εκλογές του μεταπολιτευτικού συστήματος»
«Είναι υποχρέωση κάθε σωστού πολίτη να ψηφίσει»
«Πρέπει να στείλουμε ηχηρό μήνυμα»

και άλλα τέτοια που τους κάνουν να πιστεύουν ότι έχουν δύναμη τελικά. Ποιά δύναμη; Η αδυναμία του εαυτού τους είναι που τους κάνει να ψάχνουν αλλού προστάτες και αρχηγούς. Μόνοι σας αν δεν αλλάξετε, δε θα δείτε κανένα μέλλον καλύτερο από αυτό εδώ που εσείς πάλι μας χαρίσατε!

Το δικό μου μήνυμα είναι απλό, αφήστε όλες αυτές τις ανοησίες και τα φανταχτερά όνειρα, πατήστε στη γη γερά και αντικρύστε την πραγματικότητα όπως είναι. Δε σας σας σώσει η ψήφος και τα πολιτικά σκύβαλλα, μόνοι σας θα σωθείτε, τελείως μόνοισας! Κάντε ένα καλό επιτέλους και ορθώστε γερό ανάστημα, ατομικό, ανεξάρτητο και αλύγιστο που θα μπορεί να φέρεται πιο έξυπνα στη ζωή του και τις επιλογές του. Μόνοι σας κάντε το καλό που μπορείτε να προσφέρετε, όχι περισσότερο – όσο μπορείτε όμως και όταν θα το ΄χετε καταφέρει, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για “κοινωνικό όφελος”. Και μην αυτοσυχωριέστε, μην αυτοσυχωριέστε τόσο εύκολα πανάθεμά σας! Ποίες είναι οι ευθύνες σας σε όλο αυτό; Τόσο σίγουροι είστε ότι δεν έχετε ευθύνη εσείς και δεν οφείλετε μια καινούρια ζωή, μια καινούρια συμπεριφορά, έναν καινούριο εαυτό, οπότε πάμε παρακάτω;

Αν έτσι σκέφθεστε, τότε εγώ δεν είμαι με το μέρος του λαού και δεν ψηφίζω για να σώσω τον λαό, δεν ψηφίζω καθόλου. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, άλλά ούτε την αρετή έχετε υποτακτικά αποσπάσματα του όχλου (όπου κι αν κινείται αυτός) ούτε τόλμη για το άλλο, το δύσκολο, το δικό σας, το διαφορετικό απ’ όλους και όλα. Μέχρι να μπορείτε να με πείσετε ότι αξίζετε το παραμικρό από εμένα εγώ δε νιώθω κανένα χρέος απέναντί σας, μα απεναντίας σας κατηγορώ κιόλας για το βούρκο που διαλέξατε να πετάξετε τα παιδιά σας για ένα κοστούμι, μια γραβάτα κι ένα ψώνιο! Και δυστυχώς δεν κληρονόμησαν μονάχα ετούτο, αλλά και μια αμορφωσιά που πάει πακέτο με τις ξεπεσμένες σας ιδεολογίες.
Όχι, κανένα χρέος δε νιώθω, γιατί δεν αξίζετε ούτε τη ψήφο, αυτό το τόσο δα από όλα αυτά που μπορώ να δώσω! Γιατί μπορώ περισσότερα από μια ψήφο κι ένα «χρέος δημοκρατικού ανθρώπου». Μακάρι να είχατε μάθει κι εσείς έτσι, ίσως να μην είμασταν τόσο «δημοκρατικοί» τώρα! Αλλά μπορείτε να το αλλάξετε αυτό!

Θα κλείσω με τα λόγια ενός σπουδαίου Γερμανού φιλοσόφου:

Εγώ από τη μεριά μου παίρνω ένα μάθημα απ’ αυτά, και προτείνω, αντί να συνεχίσω να υπηρετώ ανιδιοτελώς αυτούς τους μεγάλους εγωιστές, να είμαι εγώ ο ίδιος ο εγωιστής.

~ Μαξ Στίρνερ / “Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του”

Posted on May 4, 2012, in Άρθρα and tagged , . Bookmark the permalink. 1 Comment.

  1. Pingback: Anonymous

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: