Monthly Archives: November 2012

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι

Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των σωματείων εργαζομένων, για τις κινητοποιήσεις που βρίσκονται ήδη σε ισχύ απόWind, Forthnet, και IΚΕΑ, σκέπτομαι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τόσα χρόνια είχαν τις δουλειές τους και υπήρχε το εισόδημά τους μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα, -με δυσκολίες ίσως-, αλλά μπορούσαν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Μετά τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα και μετά από όλα αυτά τα επώδυνα μέτρα που έχουν παρθεί, αλλά και αυτά τα οποία ακόμα δεν έχουν εφαρμοστεί (μνημόνιο 3), οι περισσότεροι από τους πολίτες της χώρας δεν μπορούν να επιβιώσουν, και πολλές φορές τους λείπουν και τα στοιχειώδη.
Τόσα χρόνια, δεν έγινε καμία προσπάθεια ουσιαστικής αλλαγής στάσης ζωής, απέναντι στην πολιτική, στην κοινωνία, στην παιδεία, στον πολιτισμό. Οι στόχοι ζωής ήταν και παραμένουν οι ίδιοι. Υλικά αγαθά, υπηρεσίες και καταναλωτισμός Υπήρξαμε, και συνεχίζουμε σε μεγάλο βαθμό ακόμα, αντιστεκόμενοι σε αυτό που συμβαίνει, να είμαστε παθητικοί καταναλωτές και τίποτα περισσότερο. Καμία συμμετοχή πουθενά και για κανένα θέμα, εκτός και εάν θίγονταν η προσωπική μας περιουσία, η ζωή μας ή αυτή των παιδιών μας άμεσα. Όλοι διαμαρτύρονταν, όταν κάποιοι άνθρωποι, έστω και λίγοι, κατέβαιναν σε απεργίες διεκδικώντας κάποια αιτήματα πριν από μερικά (όχι πολλά χρόνια). Σήμερα οι περισσότεροι (ίσως) διαμαρτύρονται επειδή δεν κατεβαίνουν όλοι ή οι περισσότεροι τουλάχιστον στις απεργίες. Το ίδιο νόμισμα, διαφορετικές πλευρές.
Οι εργαζόμενοι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κερδίζουν ποτέ, παρά μόνο όταν και εάν χρειαστεί να χύσουν το αίμα τους. Αλλά και αυτές οι νίκες είναι Πύρροιες διότι το “πλήρωμα του χρόνου” επαναφέρει τα προβλήματα στις αρχικές τους διαστάσεις ή ακόμα χειρότερα τα διογκώνει. Αυτό το έχει δείξει διαχρονικά η ιστορία. Ο καλός εργάτης δεν είναι πάντα ο αποδοτικότερος και ο συνεπής εργάτης αλλά αυτός που δεν απαιτεί, που σιωπά, που δε μιλάει. Κατά μια έννοια ο “νεκρός εργάτης”, στις δυτικές κοινωνίες και χωρίς εισαγωγικά σε άλλου είδους ανατολικές ή αφρικανικές ανελεύθερες δουλοκτητικές κοινωνίες.
Οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει. Παραμένουν προσκολλημένοι σε αυτό που μαθαίνουν ή που τους επιβάλλεται να κάνουν από τη γέννηση τους και πολλές φορές χωρίς καμιά αλλαγή μέχρι και το θάνατό τους. Η ιστορία από την άλλη δε διδάσκει, απλά καταγράφει γεγονότα και διαβάζεται από κάποιους ανθρώπους. Πολλοί λίγοι μελετούν ιστορία και λίγοι καταλαβαίνουν τα πραγματικά αίτια που οδηγούν σε γεγονότα. Παρολ’ αυτά η ιστορία δεν τέλειωσε ποτέ. Η ιστορία δεν έχει οριστική και τελική “έκδοση”. Όσοι επιθυμούν ή πιστεύουν κάτι τέτοιο, πλανώνται πλάνην οικτρά.
Οι καταναλωτές της Wind της Forthnet και του IKEA και όχι μόνον αυτών των εταιριών, είμαστε εμείς, ή οι περισσότεροι από εμάς. Εμείς, δεν έχουμε λοιπόν καμιά διάθεση να πάψουμε να χρησιμοποιούμε το κινητό μας για να δείξουμε μια διαφορετική στάση απέναντι σε αυτές τις εταιρίες και στις πολιτικές που εφαρμόζουν απέναντι στους εργαζόμενούς τους. Δεν έχουμε καμιά διάθεση να βρούμε άλλα μαγαζιά για να αγοράσουμε προϊόντα ίδια με αυτά του ΙΚΕΑ και του κάθε ΙΚΕΑ. Δεν είναι προτεραιότητά μας, όπως δεν είναι και τίποτα που να αφορά το ουσιαστικό της ύπαρξής μας. Οι εργαζόμενοι είναι “καταδικασμένοι” να αποτύχουν έστω και εάν αγωνιστούν μέχρι τέλους, διότι δεν υπάρχει κανένας να τους συμπαρασταθεί. Είναι μόνοι τους σε μια άνιση μάχη. Είναι οι αναλώσιμοι του συστήματος αυτού, όπως είμαστε όλοι μας. Αυτό, δεν είναι θέμα καλού ή κακού συστήματος, απλά αυτό το συγκεκριμένο έτσι λειτουργεί. Το επιλέγεις το ακολουθείς, ή το αλλάζεις και βλέπεις στην πορεία, (take it or leave it).
Η κοινωνία μας έχει διχαστεί και αυτό θα ενταθεί τους επόμενους μήνες. Αυτό θα συμβεί διότι ήμασταν και παραμένουμε παρτάκηδες και προσκολλημένοι σε αυτό τον τρόπο ζωής με όλες τις εκφάνσεις της οι οποίες έρχονται από το περιθώριο (οικονομία, πολιτική, πολιτισμός, παιδεία κλπ). Η προσωπική υλική περιουσία του καθένα μας είναι το μοναδικό μας αποκούμπι και ο μεγάλος μας καημός. Η απόκτηση των πραγμάτων που ήρθαν με πολύ αγώνα και θυσίες (και αυτή είναι η πραγματικότητα), είναι για όλους μας σχεδόν, αυτό που καταφέραμε και δημιουργήσαμε. Η προίκα για τα παιδιά μας. Όχι όμως τα ίδια τα παιδιά μας. Όμως σε καταστάσεις τέτοιας ανθρωπιστικής κρίσης τα ακίνητα και κινητά αγαθά δεν προσφέρουν ούτε αλληλεγγύη, ούτε τρώγονται, αλλά ούτε αξιοποιούνται (όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν βιώνοντάς το), για να μας βοηθήσουν να περάσουμε ανώδυνα τη φουρτούνα. Η κρίση αυτή δεν θα περάσει όσο υπάρχουμε, ζούμε και δημιουργούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που η φύση μας, ορίζει. Κάποτε ξεκοπήκαμε από αυτή και τώρα όπως και κάποιες γενιές πίσω από εμάς πληρώνουμε τα ανάλογα τιμήματα. Όσο προχωρούμε μπροστά τεχνολογικά και όσο απομακρυνόμαστε από αυτό που πραγματικά είμαστε τόσο το πρόβλημα θα εντείνεται και θα γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι θα βρουν τις λύσεις που χρειάζονται για να προχωρήσουν όμως λόγω του ότι δεν διδάσκονται από την ιστορία θα πρέπει να υποστούν όλες τις συνέπειες των κάθε φορα διαφορετικών τους επιλογών. Ακόμα και αυτή τη φορά θα πάμε μέχρι το τέλος. Η ζωή δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Είναι απλά ζωή. Όλες οι άλλες λειτουργίες και δημιουργίες είναι πολλαπλές επιλογές ανάλογα με το επίπεδο της ατομικής και κοινωνικής διάνοιας της συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα μας (όχι τα παιδιά βέβαια που δεν έχουν ακόμα τέτοιου είδους ευθύνες) και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε όλες εκείνες τις συνέπειες των επιλογών μας. Μπορεί να ήμασταν και εμείς κάποτε παιδιά, όμως δεν κάναμε κάτι για να ενηλικιωθούμε και να αλλάξουμε. Η ανάγκη του καθενός προσωπικά και μετά σε κοινωνικό επίπεδο θα οδηγήσουν τις αλλαγές μικρές, μεγάλες, ουσιαστικές ή μή. Αυτό θα το δείξει το μέγεθος και η ένταση της ανάγκης.

Το Αρχείο Καβάφη στο Ίδρυμα Ωνάση

Ενέργεια εθνικής σημασίας στο πλαισιο του κοινωφελούς του έργου

Σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή για τους Έλληνες,
το Ίδρυμα Ωνάση προχώρηρησε σε μια ενέργεια εθνικής σημασίας: απόκτησε το σπουδαίο Αρχείο Καβάφη. Παράλληλα το 2013 καθώς συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, ξεκινά μια σειρά εκδηλώσεων και παρεμβάσεων.

Στόχοι του Ιδρύματος είναι να αποτελέσει το αρχείο σημείο αναφοράς και ανοιχτής πρόσβασης για το ευρύ κοινό και να υποστηρίξει τον διεθνή χαρακτήρα της ποίησης και της προσωπικότητας του Καβάφη. Οπως ανακοίνωσε το Ιδρυμα Ωνάση οι στόχοι αυτοί πρόκειται να πραγματωθούν στο πλαίσιο μιας σύγχρονης προσέγγισης του έργου του Καβάφη που θα επιτρέψει την περαιτέρω πρόκληση του ενδιαφέροντος των νεότερων γενεών, την αξιοποίηση των νέων μέσων και την εκπαίδευση των μη μυημένων.

Το αρχείο, το οποίο αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στα ελληνικά γράμματα, περιλαμβάνει ανυπολόγιστης αξίας χειρόγραφα του ποιητή, καθώς και προσωπικά αντικείμενά του. Πιο συγκεκριμένα περιλαμβάνονται: ποιήματα (πρωτότυπα, μεταφράσεις, σχόλια σε ποιήματα κτλ.), πεζά λογοτεχνικά και φιλολογικά, ιδιωτικά (αλληλογραφία, ημερολόγια, δημόσιος και κοινωνικός βίος κτλ.), το αρχείο Αλεξανδρινής Τέχνης (του περιοδικού που εξέδιδε ο ποιητής) καθώς και το αρχείο Σεγκόπουλου (αρχειακά κατάλοιπα σχετικά με τον Καβάφη του κληρονόμου του Αλέκου Σεγκόπουλου και της συζύγου του Ρίκας Σεγκοπούλου, πρώτης επιμελήτριας του αρχείου).

Στην κατοχή του Ιδρύματος Ωνάση περνά επίσης όλος ο πλούτος του αρχείου του ποιητή, το οποίο συνιστά το μεγαλύτερο κλειστό σύνολο αρχειακών τεκμηρίων για τον βίο και το έργο του. Το αρχείο που οργάνωσε ο ίδιος ο Καβάφης αποτελεί έργο ακριβολογίας και συνιστά κύριο μέσο αυτοπροσδιορισμού του ενώ σήμερα περιλαμβάνει έντυπο και ψηφιοποιημένο υλικό, καθώς και ιστότοπους (url).

Το ιστορικό του Αρχείου Καβάφη

Το Αρχείο Καβάφη πρωτοποριακό στα γράμματα όπως και ο ίδιος ο ποιητής τακτοποιήθηκε από τον ίδιο ο οποίος οργάνωσε τα κατάλοιπά του, λογοτεχνικά και προσωπικά, για να καθοδηγήσει τη μελλοντική έρευνα του έργου του και να διασφαλίσει την επαφή του με όλον τον κόσμο. Το 1963, είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Κ.Π. Καβάφη, ο κληρονόμος του ποιητή, Αλέκος Σεγκόπουλος, εμπιστεύτηκε την επιμέλεια και την έκδοση όλου του Αρχείου Καβάφη στον Γ. Π.  Σαββίδη.

Ο Γ.Π. Σαββίδης επιμελήθηκε με υποδειγματικό τρόπο την έκδοση των «Ανέκδοτων» ποιημάτων από το Αρχείο Καβάφη το 1968, και στη συνέχεια έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς φιλόλογους να δημοσιεύσουν ανέκδοτο υλικό, με αποκορύφωμα την έκδοση των «Ατελών» ποιημάτων του Κ.Π. Καβάφη από τη Ρενάτα Λαβανίνι το 1994. Ο κληρονόμος του Γ. Π. Σαββίδη, Μανόλης Σαββίδης, συνέχισε αυτή την πρακτική, με αποκορύφωμα την έκδοση του πρώτου τόμου των «Πεζών» του Κ.Π. Καβάφη από τονΜιχάλη Πιερή και της «Βιβλιοθήκης Κ.Π. Καβάφη» από την Μιχαήλα Καραμπίνη-Ιατρού το 2003.

Ο Γ. Π. Σαββίδης και ο Μανόλης Σαββίδης όχι μόνο διαφύλαξαν την ενότητα του Αρχείου Καβάφη που παρέλαβαν, αλλά σε μεγάλο βαθμό το αποκατέστησαν, ανακτώντας χειρόγραφα και άλλο υλικό που είχε αποσπαστεί, και το προίκισαν με αντικείμενα όπως το αυθεντικό γραφείο του ποιητή, με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις, ιστοσελίδες κτλ. Ετσι, το Αρχείο Καβάφη παραδίδεται σήμερα στο Ιδρυμα Ωνάση πιο άρτιο και πλήρες.

Αξιοποίηση του αρχείου Καβάφη από το Ίδρυμα Ωνάση

Στόχος του Ιδρύματος Ωνάση είναι να καταστήσει το αρχείο σημείο αναφοράς για κάθε ενδιαφερόμενο. Επενδύοντας στην ψηφιακή του ανάπτυξη στοχεύει στην προσβασιμότητά του σε όλους και όχι μόνο στο χώρο της επιστημονικής κοινότητας.Το Ίδρυμα Ωνάση θα δώσει έμφαση στη διεθνή διάσταση  του έργου του  Κ. Π. Καβάφη.Σε χώρο της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών θα εκτίθενται επί μονίμου βάσεως προσωπικά αντικείμενα και χειρόγραφα του Αλεξανδρινού ποιητή. Τα εκθέματα θα εναλλάσσονται και η μελέτη του τρόπου παρουσίασής τους θα απαντά στις σύγχρονες μουσειολογικές πρακτικές και προσεγγίσεις.

Η Στέγη, δίνοντας όπως πάντα βάση στην εκπαιδευτική της αποστολή, θα αξιοποιήσει το αρχείο Καβάφη περαιτέρω, σχεδιάζοντας προγράμματα για το κοινό όλων των ηλικιών.

Το 2013, επετειακό έτος για τον μεγάλο μας ποιητή, η Στέγη θα πραγματοποιήσει σειρά δράσεων, πάντα στο πλαίσιο της ευρύτερης αποστολής της, τιμώντας το έργο του και υπογραμμίζοντας την διεθνή του εμβέλεια, φιλοσοφική και ποιητική και την σχέση του έργου του με την εποχή μας.

Πηγή

Απεργίες παντού από τη Δευτέρα

Τη Δευτέρα δεν θα λειτουργήσουν το Μετρό, ο ηλεκτρικός και το τραμ. Οι εργαζόμενοι έχουν κηρύξει 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες.

Από τη Δευτέρα οι ιδιοκτήτες και οι οδηγοί ταξί αρχίζουν επίσης 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες

Τη Δευτέρα απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ

Στάση εργασίας από τις 10 το πρωί έως τη 1 μετά το μεσημέρι θα πραγματοποιήσουν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας

48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες από το βράδυ της Δευτέρας έχη κηρύξει η ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ

Τρίτη και Τετάρτη έχουν κηρύξει γενική απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ

Στην γενική απεργία συμμετέχουν και οι τραπεζοϋπάλληλοι

Την Τρίτη και την Τετάρτη δεν θα κυκλοφορήσουν λεωφορεία και τα τρόλεϊ ενώ τα πλοία θα παραμείνουν δεμένα στα λιμάνια

Με προσωπικό ασφαλείας θα λειτουργήσουν από τη Δευτέρα ως την Τετάρτη τα νοσοκομεία, τα κέντρα υγείας και το ΕΚΑΒ

Την Τετάρτη απεργούν τα φαρμακεία σε όλη τη χώρα

Μέχρι τις 18 Νοεμβρίου παρατείνουν οι εισαγγελείς τις κινητοποιήσεις τους (ανεβαίνουν στις έδρες έως τις 10:00 το πρωί).

Οι εργαζόμενοι στον ΟΑΣΘ θα πραγματοποιήσουν 24ωρη απεργία την Τρίτη και στάση εργασίας την Τετάρτη από τις 11:00 το πρωί έως τις 16:00.

 

Πηγή 

Η εκδίκηση των τόνων, του Στάντη Αποστολίδη

Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος.

Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ’ οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα δίνει στο γύφτο για ν’ αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε…

Georgios Roilos “Poets. Parnassos Literary Club”

Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «…κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών…». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής!

Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!

Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς […] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν’ αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη…!»

Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς, πραγματιστές, προσγειωμένοι, πρακτικοί, βρήκαμε τη λύση! Κι όχι πως ήταν τάχα θέμα ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά αντιπολίτευση λούφαζε με μόνη αντιγνωμία τού -κατά φαντασίαν «συγγραφέα» κιόλας!- Αβέρωφ, που ψέλλισε πως: «χρειάζεται μια ειδική μελέτη», παραδεχόμενος όμως πάντως πως «είναι μία απλούστευση, η οποία θα είναι χρήσιμη για την… απλούστευση (sic) των νέων γενεών». Πολύ σωστά: «Για την απλούστευση των νέων γενεών»! Για να τους απλουστεύουμε, να τους διευκολύνουμε, να τους αλαφρύνουμε από το περιττό βάρος της γνώσης, της προσπάθειας, του όλου παραδεδομένου γλωσσικού πλούτου, αφήνοντας αδειανό τον εγκέφαλο για να τον γεμίσουν άμεσα με «πόκεμον» και joystick, με Excel και Word αργότερα. Έτσι, μας ενοχλούσε, λέει, το ιστορικό σύστημα τονισμού, παραήταν σύνθετο, «κούραζε αναίτια τα παιδιά», και το πετάξαμε στα σκουπίδια, χωρίς κανείς να σκεφτεί πως το απλούστερο που υιοθετήθηκε είν’ εξ ορισμού κι ατελέστερο, κι άρα γι’ αδαείς της γλώσσας μόνον, και για τις καθημερινές μας κουβέντες, ούτε για Επιστήμη ούτε για Λογοτεχνία στα σοβαρά ούτε για λόγο «ανεβασμένο» γενικώς, παρά για ομιλούντες μπαμπουίνους…

Μα ήταν πάντα η μεγάλη μάζα των αγραμμάτων, των τεμπέληδων μαθητών και των πεισματωμένων γονιών από τα δικά τους παθήματα από κακούς κι ανέμπνοους δασκάλους, που ποτέ δεν τους είχαν εξηγήσει τι εσήμαινε κάθε σύμβολο, παρά ήξεραν μοναχά να κόβουν βαθμούς με χαιρεκακία για κάθε δασεία που ‘βρισκαν να σου ‘χει ξεφύγει σαν τους τροχαίους της επαρχίας με τα ραντάρ. Κι ήταν και τα συμφέροντα των εκδοτών και των συγκροτημάτων Τύπου που ‘ριχναν τόσο το κόστος της στοιχειοθεσίας και, και, και… Για όλους βολικό!

Και βρισκόμαστε να ‘χουν περάσει 20 χρόνια αποξένωσης από την ιστορική μορφή των λέξεων χωρίς μια επιστημονική μελέτη για το τι σήμαινε γνωστικά αυτή η απώλεια! Και τώρα η απάντηση δεν μας έρχεται από δάσκαλους, με τη συγκομισμένη πείρα της καθημερινής διδακτικής (αλλά και πόσο σπαταλημένη όμως στους λαβύρινθους της περιπτωσιολογίας!), μήτ’ από γλωσσολόγους, μήτ’ από παιδαγωγούς, παρά από τους γιατρούς! Ναι, από ψυχιάτρους και στατιστικολόγους, που μιλάνε με την αδυσώπητη γλώσσα των αριθμών για την «εκδίκηση των τόνων»!

Το βιβλίο των Τσέγκου-Παπαδάκη-Βεκιάρη δεν είναι παρά μια γλαφυρή δημοσίευση (κι απολύτως βατή στον μη εξοικειωμένο αναγνώστη) των αποτελεσμάτων μιας ψυχιατρικής έρευνας πάνω σε 50 παιδιά πρώτης έως τρίτης Δημοτικού, προσεκτικά επιλεγμένα, ώστε ν’ αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού, δίχως καμμία ιδιαιτερότητα, που αφού μετρήθηκαν αναλυτικά μ’ έγκυρες δοκιμασίες (tests) οι ψυχικές τους δεξιότητες, τα μισά απ’ αυτά διδάχτηκαν εθελοντικά Αρχαία και πολυτονικό παράλληλα προς τ’ άλλα τους μαθήματα. Και με το τέλος της χρονιάς ξανάγινε η ίδια αντικειμενική αξιολόγηση των ικανοτήτων τους. Τ’ αποτελέσματα παρουσιάζονται με απόλυτη σαφήνεια σε μόλις δύο σελίδες:

Οι «πολυτονικοί» εμφανίζουν στατιστικώς σημαντική ανοδική διαφορά στη «συναρμολόγηση αντικειμένων», στη «διάκριση γραφημάτων», στη «μνήμη σχημάτων»! Αντιθέτως, οι «μονοτονικοί» παρουσίασαν διαφορά μονάχα στη «μνήμη εικόνων» αλλά… προς τα κάτω! Συμπερασματικά, διαπιστώθηκε ότι η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των 6-9 ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Και γιατί; Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος: όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία (τόνους και πνεύματα) το γνωστικό αντικείμενο τόσο περισσότερο εξαναγκάζεται σε εστίαση της προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην αναγνώρισή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης. Τα πολλά λόγια βλάπτουν, οι τόνοι όμως ωφελούν!

Όσοι θα ‘θελαν να ερευνήσουν ακριβέστερα το πώς και τι, μπορούν να μελετήσουν τις 50 σελίδες με τους διαφωτιστικότατους πίνακες και τα συγκριτικά διαγράμματα ή να ελέγξουν τη μεθοδολογία της έρευνας. Οι δύο σελίδες ωστόσο των πορισμάτων θα ‘πρεπε να τυπωθούν σε είκοσι ή τριάντα χιλιάδες αντίτυπα και να μοιραστούν σ’ όλους τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν Ελληνικά στα σχολεία, για να ξέρουν πόσο στραβώνει τα παιδιά και η δικιά τους άγνοια πλέον, και να ‘ναι συνυπεύθυνοι με την αβελτηρία τους εφεξής να υψώνουν τη φωνή τους και για θέματα παιδείας καθαρά, κι όχι μόνο για τους μισθούς τους έξω από τα υπουργεία, με τις ντουντούκες!

Θυμάστε που, χρόνια πίσω, κάτι δάσκαλοι του «πρακτικού» ισχυρίζονταν πως ήταν ανώτερο από το «κλασικό» διότι «τα μαθηματικά οξύνουν τον νουν». Κι εμείς κοροϊδεύαμε βέβαια, μα έλα που βρέθηκε επιστημονικά μετρημένο, με τα μαθηματικά τους κιόλας, πως τ’ Αρχαία και η ορθογραφία εντέλει όξυναν περισσότερο τον νουν! Αυτή κι αν είν’ εκδίκηση των τόνων!..

Πέρα όμως από αστεία κι αντεκδικήσεις, χρόνια τώρα ακούγονται τα φληναφήματα διαφόρων πως τάχα «τίποτε δεν χάσαμε με το μονοτονικό» κι «άχρηστες όλες εκείνες οι κουτσουλιές πάνω απ’ τις λέξεις» και «οι αρχαίοι δεν τα ‘χαν, οι Αλεξανδρινοί τα πρόσθεσαν» και «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» κι άλλα τέτοια επιπόλαια κι αντιεπιστημονικά. Οι αποδείξεις για το τι χάσαμε βρίσκονται μπρος στα μάτια μας. Μήπως ξαναδιαβάζουν κάποιοι στον τοίχο, γραμμένο από αόρατο χέρι, εκείνο «Μανή, θεκέλ, φάρες» που είδε ο τελευταίος Βαβυλώνιος βασιλιάς, σαν έμπαινε κιόλας στις πύλες της πρωτεύουσας του ο Πέρσης που θα τον αφάνιζε κι αυτόν και το θρόνο του;.. «Μετρημένα, ζυγισμένα, διαιρεμένα» -δηλαδή: «τέλειωσες!» τον προειδοποιούσε τότε ο προφήτης. Μήπως δεν χρειαζόμαστε προφήτες πια, παρά μάς αρκούν οι φωνές όσων ξέραν ακόμα να χρησιμοποιούν αυτά τα «σημαδάκια» που μονοκοντυλιά κατάργησαν ανεγκέφαλοι κυβερνώντες, κι αν δεν μπορούν να σκεπάσουν τα μουγκανητά των «αρμοδίων» των υπουργείων όποιας Παιδείας εδώ και μίαν εικοσαετία, είναι πάντως σοβαρότατες και τώρα πια κι επιστημονικά επιβεβαιωμένες, ώστε να υποψιάζουν για το τι επίκειται;

Ασφαλώς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Μόνο, συμφορά μας! Θα τρέχουμε για καθαρό νερό από τα νάματά του, αύριο με τον κουβά, μεθαύριο με το κουταλάκι!*

* Ο γράφων υπήρξε παθών του παλιού κακού εκπαιδευτικού συστήματος ως ανορθόγραφος στους τόνους και τα πνεύματα, καθ’ ο ακουστικός τύπος κι όχι οπτικός, και έκλαψε πικρά πάνω σε δασυνόμενες που του ξέφευγαν μονίμως, κι ωστόσο η μάθηση γίνεται μετά λύπης, όπως τό ‘λεγε κι ο Αριστοτέλης, ενώ η «χαρούμενη γνώση» δυστυχώς ακόμα δεν βρέθηκε!

Στάντης Αποστολίδης
Πηγή: Enet.gr (το site της Ελευθεροτυπίας έκλεισε μαζί με την εφημερίδα)

Κλειστά τα σχολεία τη Δευτέρα – Ψηφίζουν οι εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα

 

Σήμερα θα αποσταλεί η σχετική απόφαση στις Διευθύνσεις της χώρας για αλλαγή ημερομηνίας και οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών μελών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια θα διεξαχθούν τη Δευτέρα 5 Νοέμβρη 2012.

Στους εκπαιδευτικούς που θα ασκήσουν το εκλογικό δικαίωμα θα χορηγηθεί άδεια μιας ημέρας.

 Πηγή

%d bloggers like this: