Category Archives: Άρθρα

Το σύνδρομο του άσπρου & μαύρου: οι όψεις του ίδιου νομίσματος


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ

 

Πώς αλλιώς ν’ αποκαλέσω την τάση μας να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις και γεγονότα, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού συγκεκριμένες εκδοχές των πραγμάτων, κάτι σαν άσπρο – μαύρο δηλαδή; Όπου άσπρο, η μεν άποψη, η μεν ιδεολογία, η μεν διάθεση και  όπου μαύρο η δε άποψη, ιδεολογία και διάθεση παρομοίως.

Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος – ή δύο άκρες του ίδιου νήματος, όπως εσείς προτιμάτε – φαίνεται να είναι αυτές που στοιχειώνουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων πάνω σε πολλά ζητήματα. Για να είμαι ακριβής και δίκαιος, η πλειοψηφία αυτών, όχι όλοι. Υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που δεν παρασύρονται από τέτοιου είδους απλουστευτικές στάσεις ζωής.

Είναι οπωσδήποτε στάση ζωής, καθοριστική και σημασίας. Ακόμα και αν σε αντίθεση με τον συνήθη τρόπο η τήρηση αυτής αγνοείται κι από το ίδιο το πρόσωπο. Θα το έλεγα έτσι. Πως δηλαδή από τα γεννοφάσκια του ένας λαμβάνει μια συγκεκριμένου είδους παιδεία, μια εκ γονέων, εκπαιδευτών, φορέων και λοιπών ανάπλαση που του διδάσκει τούτο: ή έτσι ή αλλιώς. Ή το μαύρο ή το άσπρο – διάλεξε!

Σε έναν κόσμο που τα άτομα προσδιορίζουν τους εαυτούς τους, τις συμπεριφορές και γενικότερα το ποιόν της ζωής τους βάσει κάποιας ιδεολογίας και κοσμοθεωρίας, το σύνδρομο της αντίληψης των πραγμάτων δια του “μαύρου – άσπρου” παρατηρείται καθημερινώς. Σε πολλές συζητήσεις, πολιτικές και μη, σε στιγμές που ο καθένας πρέπει να πάρει μια θέση επί θεμάτων, φαίνεται ότι οι επιλογές του είναι ιδιαίτερα περιορισμένες.

Φυσικά για την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών δεν υπάρχουν καν επιλογές παρά μόνο “το σωστό”, “το πρέπον”, “το αξιόλογο” και όλα αυτά πάντα σαν μία από τις όψεις του ίδιου νομίσματος. Για παράδειγμα, ποιός υπαγορεύει ότι πρέπει να γίνω δεξιός, αριστερός και τα σχετικά; Ποιός πάνω απ’ όλα με υποχρεώνει να έχω ιδεολογία, να ψηφίζω ομάδες και κόμματα, να είμαι μέλος ακόμα και να αυτοπροσδιορίζω τη ζωή μου σύμφωνα με αυτά;
Πρακτικές χαζές που όχι απλώς εφαρμόζονται, κάτι που θα δικαιολογούσα στα πλαίσια της ανθρώπινης συμπεριφοράς σαν μια παρέκκλιση, αλλά διδάσκονται και μεταβιβάζονται στους νέους από γενιά σε γενιά. Λες και η ζωή θα ήταν άχρηστη χωρίς στρατόπεδα, χωρίς ο καθένας να πρέπει να ταχθεί σε κάποιο απ’ αυτά. Χωρίς νόημα η ζωή, άρα, άμα αρνιέσαι τα δόγματα και κρατάς στάση περισσότερο σεμνή για τα πράγματα. Έτσι πιστεύεται!

Όμως αυτά είναι λάθος και σφάλματα τρανά. Το ουσιώδες και το αληθές (αν αποφανθούμε πως αυτά μας ενδιαφέρουν και όχι άλλα) δεν έχουν μεριά, χρώμα και δεν κυκλοφορούν σε εκδόσεις, αλλά απλώς ε ί ν α ι. Περιεκτικά, έτσι στεγνά σχεδόν. Το ε ί ν α ι αυτό δεν πρέπει ισοπεδώνεται τόσο εύκολα με γραμμές και σχήματα φτιαχτά, δηλαδή προπαγάνδες που εξυπηρετούνε διάφορα. Αυτά απεναντίας είναι που περιορίζουν τη δυνατότητα της αληθινής ενόρασης των πραγμάτων και των καταστάσεων. Διευρυνθείτε όσο μπορείτε και αφήστε τα καλούπια. Η ουσία γύρω μας σε καθετί που γίνεται και είναι έχει πολλές αποχρώσεις.

BBC: Υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά των παραολυμπιακών αγώνων

Αίσθηση προκαλεί ρεπορτάζ του BBC για την σκοτεινή πλευρά των αθλητών που παίρνουν μέρος στους Παραολυμπιακούς αγώνες. Σε ρεπορτάζ του  του δημοσιογράφου Matt McGrath αποκαλύπτεται ότι ένας στους τρεις παράλυτους αθλητές των Παραολυμπιακών αυτοτραυματίζονται προκειμένου να προκαλέσουν αύξηση της αρτηριακής πίεσης και της καρδιακής συχνότητας πριν από τους αγώνες!

Ο δημοσιογράφος συνομίλησε με γιατρούς και αθλητές για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα. Αρκετοί από αυτούς παραδέχονται ότι αυτοτραυματίζονται για να προκαλέσουν αύξηση της πίεσης, μια πρακτική γνωστή ως “boosting” ή “ενίσχυση” σε ελεύθερη απόδοση.

Σύμφωνα με την  Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή η πρακτική αυτή έχει  απαγορεύει από το 1994 γιατί ναι μεν μπορεί να  βελτιώσει τις αθλητικές επιδόσεις, λόγω καλύτερης αιμάτωσης των μυών, ταυτόχρονα όμως αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου.

Ο 36χρονος Καναδός παραπληγικός και αθλητής της αναρρίχηση   Brad Zdanivsky αναφέρει χαρακτηριστικά “Υπήρχαν φορές που έκανα έκανα ένα ή δύο γερά ηλεκτροσόκ στο πόδι μου ή το δάχτυλο του ποδιού”.

Στους Ολυμπιακούς Αγωνες του Πεκίνου το 17% των αθλητών που συμμετείχαν παραδέχτηκαν ότι είχαν χρησιμοποιήσει την πρακτική της “ενίσχυσης” αναφέρει έκθεση που  πραγματοποίησε η Διεθνής Παραολυμπιακή Επιτροπή

Πιο μεγάλο θεωρεί ότι είναι το ποσοστό ο  Δρ Andrei Krassioukov , καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολούμπια  ο οποίος δεν αποκλείει να φτάνει το 30%.

Το πρόβλημα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί δεδομένου ότι το πόιντ σίστεμ που χρησιμοποιείται για την κατάταξη των αθλητών σε κατηγορίες δεν λαμβάνει υπόψη μετρήσεις της πίεσης και της καρδιακής συχνότητας.

Δεδομένου ότι η πίεση των αθλητών δεν μετράται σε κατάσταση ηρεμίας, και μπορεί να παρουσιάζει μεγάλες φυσιολογικές διακυμάνσεις από άτομο σε άτομο, η πρακτική της “ενίσχυσης” φαίνεται ότι θα συνεχιστεί στο παρασκήνιο των Παραολυμπιακών.

 

Πηγή

Αποχή: χαμμένοι στην μετάφραση!

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τί είναι η αποχή; Εκτός από ένα ποσοστό της τάξεως του 37,53% είναι και δεν είναι πολλά!

Η ερμηνεία της στάσης αυτής ποικίλει και από στόμα σε στόμα ακούγονται διάφορα, από κανάλι σε κανάλι άλλα, πολλάκις δε “συμφωνείται” , όμως, μεταξύ όλων ένα κοινό σκεπτικό επί του “προβλήματος”. Ως  τέτοιο καταδικάζεται στο δημοκρατικό σύστημα ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν μπορεί να αποκρυτπογραφηθεί ευκόλως και με σιγουριά σχετικά με το τί πρεσβεύει. Φυσικά, όπως θα δούμε και παρακάτω μια ακόμη τρύπα της δημοκρατίας δίνει τη δυνατότητα αυτή ισοπέδωσης και διαστρέβλωσης της ουσίας που αφορά την αποχή. Στο συγκεκριμένο άθρο θα σας πω γιατί δεν ψήφισα εγώ, θα σας πω τί σημαίνει για εμένα η αποχή και τέλος τί σημαίνει για το πολιτικό σύστημα και τους μη απέχοντες απλούς πολίτες, πολιτικούς και κοινωνικούς φιόγκους, όπως οι δημοσιογράφοι. Δε θα παραλείψω να αναφερθώ στη σημασία που έχει και για πολλούς απέχοντες με τους οποίους δε συμφωνώ και δεν δέχομαι να κατατάσσομαι στο ίδιο ποσοστιαίο καλαθάκι.

Ας αφήσω για το τέλος το πώς βλέπω εγώ την αποχή και ας ξεκινήσω με όλους τους άλλους.
Και τί δεν ακούς συζητώντας για πολιτική ή παρακολουθώντας κανάλια και blogs-sites στο διαδίκτυο! Το σύνηθες είναι να προπαγανδίζουν με απλουστευτικές και άτοπες ερμηνείες, λέγοντας άλλοτε ότι η αποχή είναι μία ανεύθυνη στάση, στην οποία μόνον αδιάφοροι πολίτες προσφεύγουν και άλλοτε απλώς μεταφράζεται σε στήριξη των μεγάλων δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ… ), κάτι που ομολογουμένως δεν επιθυμεί το 60% περίπου των Ελλήνων. (βάσει των τελευταίων εκλογών) Τώρα πλέον ήρθε να προστεθεί σε όλα αυτά και το αίτημα εξόδου ή όχι απ΄το μνημόνιο. Πιο ανόητα και απλουστευτικά, λοιπόν, με βάση αυτό η αποχή μπορεί άνετα να θεωρηθεί και ως ψήφος – παραίτηση υπέρ των μνημονιακών δυνάμεων. Άρα, οι απέχοντες να μην μιλούν και να μην διαμαρτύρονται για μετέπειτα επιπτώσεις της μνημονιακής κυβερνήσεως. Τόσο “δημοκρατικά” αντιμετωπίζονται οι απόψεις και οι επιλογές ενός μεγάλου ποσοστού του λαού, οι οποίες μάλιστα μόνο ορισμένες δεν είναι! Ούτε καθαρώς μνημονιακές ούτε αντιμνημονιακές ούτε πολλά απ΄όσα ακούγονται. Είναι και δεν είναι πολλά, όπως είπαμε εξαρχής!

Τί γίνεται με αυτούς που απέχουν; Πώς πρέπει να εξετάσουμε την αποχή και με τί σταθμά; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αποβάλλουμε εξαρχής το σκεπτικό με το οποίο θα την κρίνουμε σωστή ή λάθος. Ακόμη και για τους αδιάφορους που επέλεξαν τις παραλίες την ημέρα των εκλογών, ας μην την κρίνουμε. Δεν βλέπω κάποια λογική σε αυτό, όταν το ποσοστό της αποχής (~40%) απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν διαφορετικούς λόγους και σκοπούς να απέχουν. Τί θα πούμε; Είναι λάθος γιατί δίνει δύναμη σους μνημονιακούς; Εξισώνεται η λογική αυτού που απέχει συνειδητά και αυτού που αδιαφορεί επιλέγοντας να βουτήξει στις παραλίες, δηλαδή; Ποιοί κάνουν τέτοιες εξισώσεις και γιατί;

Ας το δούμε απλά και κατανοητά, όχι όμως απλουστευτικά, πώς μπορεί να εννοηθεί η αποχή και από ποιούς σε κάθε περίπτωση. Υπάρχουν καταρχάς πολλοί ψηφοφόροι οι οποίοι είναι θνήσκοντες και προσμετρώνται λόγω των παλαιών εκλογικών καταλόγων. Έπειτα, είναι και οι χιλιάδες φοιτητές που σπουδάζουν μακριά απ’ το εκλογικό τους κέντρο και αδυνατούν να αντέξουν τα έξοδα μεταφοράς, πόσο δε για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα, ούτως ώστε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Συν τοις άλλοις, οι επαναλληπτικές εκλογές συμπίπτουν με την εξεταστική περίοδο του εαρινού εξαμήνου των Πανεπιστημίων, κάτι που περιορίζει ακόμη περισσότερο τους σπουδαστές. Και για του λόγου το αληθές, πόσο κοστίζει με αριθμούς σε έναν φοιτητή να μετακινηθεί για δεύτερη φορά μέσα στο μήνα υπολογίζοντας φυσικά και τα έξοδα επιστροφής; Πάρα πολλά! Και είναι και η μετακίνηση μετά το τέλος της εξεταστικής που πολλοί ξεχνούν! Ενδεικτικά, ένα ταξίδι από την φοιτητική Αλεξανδρούπολη με προορισμό την Αθήνα στοιχίζει γύρω στα 100 ευρώ αεροπορικώς. Αυτή είναι μια μερίδα ανθρώπων, λοιπόν, που και να ήθελαν να ψηφίσουν, οικονομικοί κυρίως παράγοντες τους αποτρέπουν. Ποιοί άλλοι δεν ψηφίζουν όμως; Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τους αναρχικούς, τους αντεξουσιαστές και αντισυστημικούς γενικότερα! Η αποχή τους δεν πρέπει να μεταφράζεται σε μνημονιακή ή αδιάφορη. Είναι άνθρωποι με συγκεκριμένες απόψεις – αδιάφορες δεν τις λες – και οι οποίες δεν μπορούν να εκφρασθούν μέσω της αντιπροσώπευσης στο κοινοβούλιο ή και γενικότερα μέσω συστημικών λειτουργιών, όπως οι εκλογές.

Αυτές οι απόψεις διαφέρουν από άτομο σε άτομο και δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την αποχή σε όλο της το ποσοστό με κάποια συγκεκριμένη λογική, στάση και επιδίωξη. Εγώ, αν και καταλαβαίνω τους λόγους του καθενός, δεν τους ασπάζομαι κι ας κατατάσομαι στην ίδια με αυτούς μερίδα. Ποιός είναι αυτός που θα ορίσει, όμως, πού ανήκω; Βλέπουμε εδώ ένα σοβαρό αντιδημοκρατικό φαινόμενο κατά το οποίο ένας άνθρωπος – για παράδειγμα εγώ – πιέζεται να αλλάξει ό,τι πιστεύει, να λειτουργήσει με τους όρους και τους τρόπους που το σύστημα επιβάλει χωρίς να μπορεί να κινηθεί όπως αυτός επιθυμεί. Και αν δεν επιθυμεί να λάβει με οποιονδήποτε τρόπο μέρος; Αμάν… τότε να δεις τι έχει να του σούρει η ο μηχανισμός! Αν τυχόν δεν σε εκφράζει το σύστημα και δεν επιθυμείς να συμμετάσχεις, τότε δεν υπάρχει διέξοδος, πρέπει κάπως να σε κατατάξουμε κι εσένα, να είσαι κάτι.. Να είσαι το κάτι αυτό που θέλει ή το κάτι άλλο – δεν έχει σημασία –, επιθυμεί όμως να “υπάρχεις” με οποιονδήποτε τρόπο στο παιχνίδι του ο μηχανισμός.

Έχοντας γράψει αυτά και έχοντας εκφράσει στο παρελθόν τους λόγους για τους οποίους επιλέγω να μην ψηφίζω (εδώ κι εδώ), θα σας πω τη γνώμη μου για την αποχή. Όπως θα έχετε παρατηρήσει και εδώ και στα άλλα άρθρα, δεν έχω καλέσει ποτέ τον κόσμο σε αποχή και ουδεμία φορά δεν σκέφθηκα πως κάτι τέτοιο έχει αποτέλεσμα ή αποτελεί ένα είδος λύσης. Για ‘μένα η αποχή δεν λέει τίποτα. Απολύτως τίποτα! Λέει, πιθανώς, στο κοινωνικό σύνολο, στους πολιτικούς, σε όσους συμμετέχουν στις εκλογές με ψήφο και σε όσους απέχουν ακόμη, αφού πολλοί το κάνουν ως στάση. Για εμένα δεν είναι στάση. Δεν είναι στάση δική μου και ούτε την επεδίωξα ποτέ. Με το να μην ψηφίζω, δεν “απέχω” παρά απλώς δεν συμμετέχω. Δεν είναι ο τρόπος να εκφράσω τη μη συμμετοχή μου ούτε την αηδία μου. Τρόπος τέτοιος είναι για το σύστημα. Η αποχή είναι το αντιδημοκρατικό εκείνο φαινόμενο στο οποίο αναφέρθηκα προηγούμενως, βάσει του οποίου εγώ πρέπει να συμμετέχω σαν “μνημονιακός”, “αδιάφορος”, “μη έχων ανάγκη” και πολλά άλλα! Το πιο ειρωνικό; Ότι συμμετέχω και δεν συμμετέχω, αφού σαν άτομο προσμετρώμαι σε ένα ποσοστό άλλων ατόμων, με τα οποία δεν έχω καμμία σχέση. Αδιοφορώ πλήρως για την εκπροσώπηση, πάντα αδιαφορούσα. Ο μόνος που με εκπροσωπεί είμαι εγώ και ο εαυτός μου, με δική μου κρίση πάντα και με την ελευθερία που δεν θα μου δώσει καμμία αντιπροσώπευση, όσο δημοκρατική κι να είναι. Η έννοια αποστασία είναι ακριβώς ριζικά αντιδημοκρατική και δεν νοείται να θεωρούμαι δημοκρατικός, γιατί αυτό είμαι για ‘σάς απλώς βάζοντάς με σε ένα τσουβάλι αριθμών με ταμπελάκι “αποχή” και μεταφράζοντάς την σε “μνημονιακή ψήφο”, “αδιαφορία”  για να λέτε «δημοκρατία έχουμε» και έτσι να με δικαιολογείτε τάχα. Να με δικαιολογείτει εσείς; Ανάγκη δεν έχω και εγώ και όσοι άλλοι σκέφθονται με τον ίδιο αντισυμβατικό τρόπο, που δεν αφήνουν να επηρεασθούν και να ακολουθήσουν τα κονφόρμ της κοινωνικής αφέλειας και της πολιτικής επιφάνειας. 

Ταξίδι στο χρόνο: κάτι απλούστερο απ’ ότι νομίζαμε!

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Το ταξίδι στο χρόνο παραμένει ένα διαχρονικό όνειρο, είτε είναι αφορά το μέλλον είτε το παρελθόν. Όλα ξεκίνησαν το 1905, όταν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν διετύπωσε τη θεωρία της ειδικής σχετικότητος, την οποίαν ήρθε να συμπληρώσει λίγα χρόνια μετά, το 1915 στην Πρωσσική Ακαδημία Επιστημών, με τη γενική θεωρία της σχετικότητος. Μιλάμε για μια ανατρεπτική θεωρία, που αντικαθιστούσε τα μέχρι τότε δεδομένα σχετικά με τη βαρύτητα και το χρόνο. (βλ. Νεύτων) Σύμφωνα με αυτήν, ο χρόνος είναι ελαστικός και μπορεί να εκτεθεί και να συρρικνωθεί μέσω της πολύ γρήγορης κικήσεως. Μια γνωστή προβλεπόμενη συνέπεια του φαινομένου της διαστολής του χρόνου είναι το παράδοξο των διδύμων. Αν ένας δίδυμος επιβιβασθεί σε ένα διαστημόπλιο το οποίο κινείται με ταχύτητα κοντινή σε αυτή του φωτός, ταξιδέψει στο διάστημα, αλλάξει κατεύθυνση και επιστρέψει στη Γη, θα ανακαλύψει ότι είναι νεότερος από τον δίδυμο αδελφό του που παρέμεινε στη ΓΗ! Από τη σκοπιά του συστήματος αναφοράς της Γης, οι βιολογικές διεργασίες γήρανσης και η λειτουργία των ρολογιών επιβραδύνονται στο διαστημόπλοιο σε σχέση με τη Γη.

Έτσι, βασιζόμενοι σε αυτά, λίγες δεκαετίες αργότερα θα τεθεί το ερώτημα του κατά πόσο ο άνθρωπος είναι ικανός να ταξιδέψει στο χωροχρόνο, εφόσον ισχύουν η διαστολή του χρόνου και η συστολή του μήκους. Εφόσον υπάρχει μία ρευστότητα, θα ήταν δυνατόν να ταξιδέψουμε πίσω στο παρελθόν ή ‘μπρος, στο μέλλον και σε άλλον χρόνο, σε άλλη διάσταση;

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, τις γνώσεις και τα αποτελέσματα ερευνών κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι, ίσως, μια περιορισμένη μορφή ταξιδιού στο χρόνο, σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητος. Και λέγοντας περιορισμένη, εννοούμε μια απειροελάχιστη χρονική διαφορά – μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου  – πολύ μικρή για να γίνει αντιληπτή απ’ τον κοινό ανθρώπινο νου.

Το περίφημο «ταξίδι στο χρόνο» ενέπνευσε, ωστόσο, πολλούς συγγραφείς, σκηνοθέτες και σεναριογράφους της επιστημονικής φαντασίας. Έχουν γραφθεί βιβλία, όπως  “Απόδραση από το Χρόνο”, του Gregory Benford και “Η Μηχανή του Χρόνου”, του H. G. Wells. Ενδεικτικώς, κάποιες σημαντικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας με παρόμοιο θέμα είναι το Twelve Monkeys” , του Terry Gilliam, το Back to Future”, του Robert Zemeckis, Planet of the Apes”, του Franklin J. Schaffner, “The Butterfly Effect”, του Eric Bress και J. Mackye Gruber, καθώς και άλλες πολλές.

Ας μείνουμε όμως στον κινηματογράφο, για να σας αποδείξω το εφικτό ενός ταξιδιού στο χωροχρόνο, ακόμη και σε μεγαλύτερο βαθμό από τις μερικές εκατοντάδες εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου που υπολογίζει η επιστήμη. Πριν λίγες ημέρες έτυχε να δω μια καταπληκτική ταινία του Clint Eastwood, γυρισμένη το 1993. Ο τίτλος αυτής A Perfect World”, ελληνιστί “Ένας τέλειος κόσμος”. Δεν την αναφέρω, όμως, σαν πρόταση ταινίας επιστημονικής φαντασίας, όπως έκανα με τις προηγούμενες. Η συγκεκριμένη ταινία έχει πολύ διαφορετικό θέμα και ενδιαφέρον. Υπάρχει κάτι, ωστόσο, που μου προξένησε αρκετό ενδιαφέρον σχετικά με το λεγόμενο «ταξίδι στο χρόνο». Δε χρειάσθηκαν πάνω από 20 δευτερόλεπτα και μια σκηνή για να με ρίξουν σε βαθύ προβληματισμό. Η σκηνή είχε ως εξής, ένας φυγάς οδηγώντας προς την Αλάσκα και έχοντας ως κρατούμενο ένα οκτάχρονο αγόρι, αφού έχει αναπτυχθεί μια απροσδόκητα φιλική σχέση μεταξύ τους, του εξηγεί – πιθανόν θέλοντας να τον συναρπάσει – πόσο εύκολο είναι να ταξιδέψουν στο χρόνο. Τί του λέει, λοιπόν, οδηγώντας; “Εκεί μπροστά είναι το μέλλον” και δες πίσω, “εκεί πίσω είναι το παρελθόν”. Ένα απότομο φρένο, “και τώρα είμαστε στο παρόν, απόλαυσέ το όσο διαρκεί”.

Κάτσε, τί λέει αυτός εδώ; Είπα, δε γίνεται, είναι απλά φιλοσοφήματα αυτά, δεν έχουν υπόσταση. Μα, δε ξεκόλλησε απ’ το μυαλό μου αυτή η σκέψη πως το περιβόητο «ταξίδι στο χρόνο» θα μπορούσε να γίνει έτσι εύκολα. Κι όμως! Αν αποβάλλουμε τους επιστημονικούς όρους και την ανάγκη αποδείξεως της πιθανότητας ενός τέτοιου ταξιδιού με κανόνες της Φυσικής, νομίζω το παραπάνω κρύβει μια πρακτική υλοποίηση αυτού που λέμε «ταξίδι στο χρόνο», έστω και με μικρή διαφορά στο χωροχρόνο ή ίσως και ασύμβατη με όρους της επιστήμης. Για σκεφθείτε, οδηγείτε σε έναν αυτοκινητόδρομο και κάποια στιγμή σταματάτε σε κάποιο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό. Εκεί συναντάτε τον βενζινοπώλη, έναν ή δύο υπαλλήλους και λέτε συγκεκριμένε πράγματα. Έπειτα, φεύγετε και οδεύετε προς την πόλη Β, πριν όμως φθάσετε εκεί περνάτε απ’ την πόλη Α. Στην πόλη Α συναντάτε συγκεκριμένους ανθρώπους και ανταλλάσετε συγκεκριμένες καλημέρες, καλησπέρες και άλλες κουβέντες. Ας το δούμε λίγο αντεπιστημονικά, για να το πω έτσι, κάνοντας ένα ταξίδι στο μέλλον με χρονομηχανή ξέρετε ακριβώς τί θα συναντήσετε και τί θα ειπωθεί; Όχι, προφανώς. Και μήπως γνωρίζετε τί θα σας περιμένει στην πόλη Β; Και πάλι όχι! Εκτός κι αν προγραμματίζετε κάποιο ταξίδι σε γνώριμο μέρος που έχετε ματαεπισκεπτεί κι άλλες φορές, κάτι που αποκλείουμε όμως, αφού μιλάμε για μια συγκεκριμένη περίσταση. Άρα, δεν είναι ένα ταξίδι στο μέλλον η πορεία στα μπρός; Και δεν είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν η αντίθετη πορεία – προς τα πίσω; Αν κάνετε να γυρίσετε, δε θα συναντήσετε τους ίδιους, πάλι, ανθρώπους;

Φυσικά, δε γίνεται να θεωρηθεί όλο αυτό ως κανόνας ή έστω μια παραδοχή, ακόμη και σε θεωρητικό βαθμό, αφού αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς σε ένα αυτοκίνητο. Μπορούμε, όμως, κατά τον ίδιον τρόπο να ορίσουμε το «ταξίδι στο χρόνο» ως μια προσωπική επιλογή. Ναι! Αντί να μένεις στο παρόν όντας αδρανής ή σκεφθόμενος καταστάσεις που ανήκουν στο παρελθόν και σε βασανίζουν, μπορείς να αρχίσεις να κάνεις “βήματα” προς τα εμπρός, προς το μέλλον. Και τί εννοούμε εδώ με τούτη τη λέξη – μέλλον;
Αν είσαι φωλιασμένος 40 μέρες ολόκληρες σε ένα δωμάτιο, μπορεί οι φίλοι σου να διασκεδάζουν κάπου εκεί έξω την ίδια στιγμή, αφού τα ρολόγια σας δε θα υποδεικνύουν διαφορετική ώρα. Παρόλ’ αυτά, όταν μετά από μία ή δύο ημέρες αποφασίσεις να βγεις έξω, δε θα ξέρεις τι σε περιμένει, ποιούς θα συναντήσεις και τι άλλο θα δεις! Δεν είναι αυτό μια μορφή μικρού ταξιδιού στο μέλλον, αφού θα έχεις ξεφύγει απ΄το “παρόν” της αδράνειας μέσ’ το δωμάτιο; Και ένα ταξίδι στο παρελθόν δε θα ήταν να γυρίσεις πίσω σε μια γνώριμη κατάσταση, στην ίδια αδράνεια που ήσουν και πριν 40 ημέρες;

Έτσι, λοιπόν, συνέλαβα εγώ αυτή την καταπληκτική θεώρηση για τα ταξίδια αυτού του είδους και είπα να τη μοιρασθώ μαζί σας. Τελείως αντεπιστημονικά, τελείως αναπόδεικτα. Το παρόν που πρέπει να απολαύσουμε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρωταγωνιστή, μάλλον είναι η ίδια η ζωή, αφού στο τώρα ζούμε και κάθε τώρα είναι που κρατάει η ζωή. Μία ανάσα έρχεται, μία ανάσα φεύγει και όλες τους ζουν μονάχα μια φορά. Δε ξέρουμε αν στο μέλλον θα ανασάνουμε, κι αν ανασάνουμε για πόσο ακόμη. Απολαύστε τη ζωή, όσο διαρκεί και κάντε τα βήματά σας σταθερά για το μέλλον, την αλλαγή και το αβέβαιο. Πότε – πότε επιστρέφετε στο παρελθόν, να ζήσετε καταστάσεις που σας άρεσαν, να δείτε ανθρώπους που έχετε να συναναστραφείτε καιρό, μα πάνω απ’ όλα όμως απολαύστε τη ζωή, το παρόν!

“H αδράνεια κάνει να περνούν αργά οι ώρες και γρήγορα τα χρόνια.”

                 Cesare Pavese

Βιβλιογραφία / Πηγές:

– “Εισαγωγή στις Έννοιες και τις Θεωρίες της Φυσικής Επιστήμης”, Gerald Holton, μτφ. Ηλίας Μαρκολέφας – Λάρα Σκουρλά,     Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Ε.Μ.Π.
physics4u.gr
Wikipedia.com

 

2 χρόνια Nirvana 24/7 !!

 

 

 

 

 

 

Μάης του 2010 ήταν που, σαν σήμερα – στις 15 του τελευταίου μήνα της άνοιξης εκείνης, ανέβηκε στο διαδίκτυο το πρώτο δημοσίευμα του Nirvana 24/7.

Το Nirvana 24/7 ήρθε ως η πιο καταδεικτική ονομασία για την κατάσταση που περιβάλλει τον τόπο και τους ανθρώπους. Με μια ατέλειωτη νιρβάνα μοιάζει όλο αυτό. Το πολιτικό, το οικονομικό, το πνευματικό, το ηθικό, το οικογενειακό κ.ο.κ. Όλο αυτό είναι μια τρέλα! Και μέσ’ την τρέλ΄αυτή που ζούμε, αποφασίσθηκε ότι κάποιοι πρέπει να μιλήσουν την αλήθεια με τον πιο σκληρό κι αδέκαστο τρόπο. Είμαστε καχύποπτοι, ασυνήθιστοι και διαφορετικοί, στεκόμαστε απέναντι και κρίνουμε! Είμαστε αυτοί οι λίγοι που γράφουν την ιστορία, την πραγματική ιστορία, όσο οι σαλτιμπάγκοι φτιάχνουν διορθώσεις. Και δε φοβόμαστε να εκφράσουμε γνώμη. Αυτοί φοβούνται, μήπως γυρίσει η αλήθεια και τους πάρει στο κυνήγι. Κι έτσι σας την κρύβουν. Όχι όμως εδώ, εδώ τη φωνάζουμε όσο πιο καθαρά γίνεται και ξέροντας πόσο ύπουλα καρετρούν να μας πατήσουν, όμως να θυμάστε τούτο:

«Βασιλικόν, καλώς ποιούντα κακώς ακούειν.»

Τουτέστιν, είναι μεγαλειώδες να σε κατηγορούν ενώ κάνεις το σωστό, κατά τον Αντισθένη! Κι εμείς το γνωρίζουμε, όσο καλά γνωρίζουμε και τον απλό πολίτη. Δε θα βάζαμε το χέρι στη φωτιά αν δεχόμασταν ότι δεν μπορεί να φθάσει στ’ αυτί του η αλήθεια! Και βέβαια μπορεί, μόνο που κανείς δεν τη φυλάττει πια με σκοπό να τη μοιράσει. Ελπίζω μέσα σ’ αυτά τα δυο χρόνια να υπηρετήσαμε την αλήθεια και μόνο, την πραγματική ανάγκη του Έλληνα να μαθαίνει τα πράγματα όπως είναι, με αξιοπρέπεια και κύρος, όταν το διαδίκτυο έχει πλημμυρίσει από άφρονες γνώμες, πολιτικές προπαγάνδες, επιτήδιους, τσόντες και σοουβίζια! Αυτό μόνο, δεν έχουμε άλλη υποχρέωση ούτε και χρωστάμε σε κανέναν. Αν έστω και λίγοι μας διάβασαν και μας προτίμησαν, τους ευχαριστούμε απ’ τα βάθη της καρδιάς μας, αυτό αρκεί. Χρειαζόμαστε τους υγιείς κοντά μας και όσους είναι σε θέση να καταλάβουν το διαφορετικό, έστω κι αν είναι λίγοι. Και το λέμε αυτό, καθώς χρόνια τώρα παρακολουθώντας τους διαδικτυακούς τόπους – που πολλοί είναι – δε βρήκαμε ούτε έναν που να διατηρεί σοβαρότητα, κύρος, ανεξαρτησία και καθαρό προφίλ.

Τί επιδιώξαμε;

Προτίστως σίγουρα την συνεχή ενημέρωση, μα δε ξεχάσαμε τί πραγματικά αξίζει να μοιραζόμαστε έστω και με λίγους αναγνώστες. Φυσικά θελήσαμε να επικεντρωθούμε, δευτερευόντως, και στη γνώση, το πνεύμα, τις αξίες και τον πολιτισμό.
Στο Nirvana 24/7 θα βρείτε τις κατά καιρούς δημοσιεύσεις μας για την τέχνη, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την πολιτιστική κληρονομιά, καθώς και άλλα πολλά, όπως συλλογές δωρεάν βιβλίων και σύνδεσμοι για εύκολη πρόσβαση στις αντίστοιχες βιβλιοθήκες φιλοξενίας τους. (link, link2)

Τέλος, απ’ την αρχή πήραμε τον όρκο να μείνουμε ανεξάρτητοι, να μην επηρεασθούμε από τις γνώμες κανενός και να μην διαφημίσουμε κανέναν.

Τί καταφέραμε;

Μέσα στα δύο χρόνια λειτουργίας του blog έτυχε να γνωρίσουμε κι αρκετές επιτυχίες!
Οι επιτυχίες ήρθαν στην πιο ταραγμένη εποχή για την ελληνική κοινωνία, όταν περίπου έναν χρόνο πριν ξέσπασε το μεγάλο κίνημα των Αγανακτισμένων. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο κι όμως αληθινό, οι πλατείες όλης της χώρας είχαν βουλιάξει για μήνες ολόκληρους από πολίτες που δεν άφηναν μέρα για μέρα να χαθεί.Έτσι κι εμείς, είμασταν κάθε απόγευμα στην πρώτη γραμμή κατά του πολιτικού συστήματος και της οικονομικής ολιγαρχίας που έφεραν στη χώρα. Με φωτογραφίες, βίντεο και ρεπορτάζ οι πολίτες φαίνεται να μας προτίμησαν για ερκετό καιρό, αφού οι ημερήσιες εμφανίσεις εκτοξεύθηκαν στα ύψη και το blog μας κατάφερε να κερδίσει την πρωτιά του πιο δύσκολου μήνα ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Μιλώντας για εμφανίσεις… δεδομένου του συνολικού αριθμού εμφανίσεων που ανέρχεται σε 112 χιλιάδες μέχρι σήμερα, θα αναφέρουμε το σημαντικότερο ημερήσιο ρεκόρ που έφθασε τις 10.728, την εποχή που αναζωπυρώθηκε το κίνημα των Αγανακτισμένων πολιτών. (Οκτώβρης 2011)

Διατηρούμε όμως στενή επαφή με πολλούς από τους σταθερούς μας αναγνώστες και είμαστε ευγνώμονες απέναντι σε τόσους φοιτητές, εργαζομένους, επιστήμονες, εκπαιδευτικούς, πανεπιστημιακούς κ.ά που μας διαλέγουν! Ξέρουμε ότι η σελίδα έχει ένα επίπεδο, άγνωστο προς εκείνο των λαϊκιστών, κομματικών παπαγάλων του διαδικτύου και της ηλιθιότητας πολλών άλλων. Όμως μας παρακολουθεί και ο απλός πολίτης, ο άνεργος, ο καταπιεσμένος, ο οποίος εξίσου αξίζει την αλήθεια και την θέλει, την καταλαβαίνει, την επαινεί! Τον ευχαριστούμε επίσης!

Μελλοντικές βλέψεις;

Είναι απλό, υποσχόμαστε μόνο όσα μπορούμε να καταφέρουμε. Πρώτο και κύριο, θα συνεχίσουμε ακάθεκτοι τον αγώνα μας, με αυτά τα λίγα μέσα που διαθέτουμε και τη μεγάλη μας, όμως, θέληση για μια ανεξάρτητη φωνή, διαφορετική απ΄όλες τις άλλες.
Επίσης, δεσμευόμαστε πως εώς το τέλος του μήνα το blog μας θα φιλοξενείτε σε διεύθυνση με κατάλληξη .gr, για δική σας διευκόλυνση και ευελπιστώντας να μας γνωρίσει περισσότερος κόσμος.

Και τώρα κλείνοντας, αφού σας ξαναευχαριστήσουμε για όλα αυτά τα χρόνια υποστήριξης, θα θέλαμε να απαιτήσουμε εμείς από εσάς! Σας απευθύνουμε το λόγο και ζητούμε όσο τίποτε άλλο τη δική σας γνώμη. Το Nirvana 24/7 είναι αυτό άλλωστε – αυτό ευελπιστούσε να γίνει, το μεγάφωνο όλων των ελευθέρων συνειδήσεων που θέλουν ν’ ακουσθούν. Εμείς δίνουμε το βήμα, περιμένοντας τα άρθρα, τις κριτικές και ότι άλλο έχετε να μας στείλετε. Τώρα, που πλέον μας μάθατε, είμαστε σίγουροι ότι έχουμε πολλά κοινά και θέλουμε να τα μοιρασθείτε με όλους όσους αναζητούν κάτι άξιο.

Ευχαριστούμε για όλα,
Nirvana 24/7

Στοιχεία επικοινωνίας:
Facebook Group
Facebook Page
Twitter

email: nirvana247blog@yahoo.gr

Ας αναζητήσουμε έναν τοίχο… μπορεί να γίνει καθρέφτης!

Κωνσταντίνος Αντωνίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Ας αναζητήσουμε το χάος… ίσως τότε να βρούμε κάτι καλύτερο»
διάβασα εχθές στον τοίχο μιας τουαλέτας μαγαζιού στα Εξάρχεια. Χμμ, βαθύ νόημα! Αλήθεια, όμως, πώς αντέχει κανείς να γράφει κάτι τέτοια στο πιο άθλιο αυτό περιβάλλον; Είστε τόσο ψαγμένοι και τόσο επαναστάτες; Τέτοια μεγάλη φλόγα έχετε μέσα σας που δεν σας αφήνει να χάσετε τοίχο για τοίχο, ακόμη και υπό την μυρωδιά απόβλητης μπύρας;

Δε θα σπαταλήσω όμως τις γραμμές για τη συγκεκριμένη – πολύ βρώμικη – τουαλέτα. Ας πιάσουμε γενικά το ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο του επιτοίχιου συνθήματος στους δρόμους, στα σχολεία, στα εργοστάσια, μέχρι και σε φορτηγά ή τουαλέτες, τα οποία αποτελούν ιδιωτική περιουσία, την οποίαν προφανώς δεν υπολογίζουν μερικοί πάνω στην ασυδοσία τους!

Μπορεί κανείς να πει ότι το φαινόμενο έχει πάρει διαστάσεις κινήματος, ίσως όχι με τον αυστηρό όρο της λέξης, αλλά σίγουρα κατά κάποιον τρόπο τα συνθήματα δε σταματούν να ξεπηδούν σε κάθε γωνιά της πόλης μέρα με τη μέρα. Κι αυτό ήταν παλαιό και γνωστό, ακόμη και στη χώρα μας, από τις εποχές που στους τοίχους διάβαζες πολιτικά συνθήματα ακόμη και υποστηρικτών του ΠΑΣΟΚ. Τί εποχές!

Σήμερα, τα περισσότερα συνθήματα γράφονται από νέους ανθρώπους και κυρίως παρατάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων που εκφράζουν τα ακροαριστερά ιδεολογικά κόμματα της χώρας. Και αν δεν είναι κόμμα; Τότε βασιλεύει ένα μεγάλο Α της αναρχίας δίπλα από συνθήματα πολιτικού περιεχομένου, κάποιου στίχου τραγουδιού ή κάποιου ποιήματος. Το κάνει, άλλωστε, πολύ cult!

Τί είναι όλ’ αυτά όμως; Άλλοι τα επαινούν, άλλοι τα βρίσκουν απλώς ωραία, άλλοι είναι ιδιαίτερα διαφωνούντες και ο καθένας διατηρεί μια στάση, συνήθως όμως, τέτοια που να υποστηρίζει τα γενικότερα συμφέροντα και ιδεολογικά του πιστεύω. Εγώ δε θα κρυφθώ, και γνωρίζοντας φαντάζομαι ότι δεν ανήκω κανενός, δηλώνω την εγκάθετη διαφωνία μου με αυτή τη μόδα!

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω – άλλη μια φορά – πόσο ενάντιος είμαι με κάθε τέτοιου είδους μαζικές πράξεις, που κατά τη γνώμη μου απλώς ακολουθούν τη σάπια πολιτική σκέψη του τόπου και τη στιφή διαμαρτυρία, που απλώς τους κάνει να νομίζουν πώς έχουν κάποιο λόγο. Ποιόν λόγο; Κανέναν! Όλη αυτή η στιχοπλοκή αρκεί μόνο για να ξεσηκώσει τους ανώριμους επαναστάτες της αντιγραφής και της ολίγης σκέψης. Ολίγης σίγουρα, γιατί όπως πιστεύω αν κάθονταν σπίτι τους να γράψουν απόψεις και διλήμματα, θα μας προσέφεραν πολύ πιο αξιόλογα και ισχυρά πράγματα από μια σειρά στον τοίχο της τουαλέτας μετά από άπειρο κρασί ή μπύρα.

Και με ένα σύνθημα! Περιμένεις με ένα σύνθημα να αλλάξεις τον κόσμο ή να του μεταλαμπαδεύσεις κάτι ουσιαστικό; Αυτό μόνον έχουν να προσφέρουν οι μεγάλοι επαναστάτες, οι Εξαρχιώτες ποιητές και τα ανυπότακτα πνεύματα; Πνεύματα είπα, για σταθείτε… δεν σας αξίζει η λέξη αυτή! Δεν είστε πνεύμα, είστε μάζα, μηχανισμός, μπαταρία, πώς το λένε…

Μια κινηματική τρέλα που προσδίδει στυλ και άλλον αέρα στην πολιτική. Λευτεριά στην πολιτική! Στα σοβαρά όμως, αυτή η τρέλα υποδεικνύει απολύτως το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού της χώρας, την ελάχιστη σκέψη που καταβάλλουν και τη μηδενική τους ικανότητα να διαφοροποιηθούν, να δημιουργήσουν, να σταθούν απέναντι και να κρίνουν. Κι έτσι πέντε λέξεις είναι αρκετές.

Δεν μπορεί να είστε τόσο φτωχοί, να έχετε τόσα λίγα να πείτε. Κάνω λάθος; Φοβάστε να επεκτείνετε και να αναπτύξετε τη σκέψη σας, μήπως βρεθεί στη γωνιά κανας μπαμπούλας να σας φάει; Εν μέρει ναι, πείτε το. Αλλά ξεπεράστε το, ξεπεράστε το και μη συντηρείτε αυτή τη σαπίλα για τον εαυτό σας.

Να γιατί απέχω


Κωνσταντίνος Αντωνίου

Οι εκλογές δεν πρόκειται να μας σώσουν, ας μην έχουμε αυταπάτες και μην είμαστε τόσο χαζοί να νομίζουμε. Η κοινωνία δεν είναι έτοιμη για μια αλλαγή, ουσιαστική και αληθινή, κυρίως γιατί κανείς δεν είναι συνεπής με τον ίδιον του τον εαυτό. Αν το καταλάβατε, στο συγκεκριμένο άρθρο θα γίνει λόγος για την ατομικότητα του καθενός και πώς η έλλειψη αυτής της ατομικότητος οδηγεί στην αναζήτηση λύσεων είτε στις μάζες είτε σε ξένα από αυτούς χωράφια.

Ποιό είναι το χρέος του σωστού πολίτου; Στο ερώτημα αυτό η απάντηση που λαμβάνω κατά καιρούς από διαφορετικά άτομα, διαφορετικών πεποιθήσεων είναι μία και μοναδική, μα φυσικά να πολιτευθεί, να γίνει ενεργό άτομο που ενδιαφέρεται για τα πράγματα του τόπου του. Σε κάτι τέτοιο είμαι απολύτως σύμφωνος, όμως υπάρχει μια σημαντική διευκρίνιση που πρέπει να γίνει και που πιστεύω καθορίζει και το πώς εννοεί κανείς αυτήν την πολιτικοποίηση – ανασχόληση με τα κοινά. Οι ερωτηθέντες απαντούν έτσι έχοντας στο μυαλό τους έναν πολύ ευσυνείδητο πολίτη, ο οποίος – το σημαντικότερο απ’ όλα – ψηφίζει, έχει συγκεκριμένη ιδεολογία, υποστηρίζει συγκεκριμένους φορείς αυτής, αν είναι καταπιεσμένος φυσικά λαμβάνει μέρος σε πορείες ή απεργίες και άλλα.

Αυτά φανερώνουν έναν καλό πολίτη, σωστά; Ας προσπαθήσουμε όμως να ρίξουμε τις μάσκες και να φανερώσουμε ποιός είναι πραγματικά ο καλός αυτός πολίτης. Θα μιλήσω, λοιπόν, για την έλλειψη της ατομικότητος και την πολιτική της μάζης.

Η πραγματικότητα δεν μπορεί να με διαψεύσει ότι η ομάς πλέον είναι πάνω απ’ το άτομο. Η ομάς είναι που προάγεται, οποιαδήποτε είναι αυτή, με το άτομο σαν αυτόνομη δύναμη να παραμελείται. Η ισχύς, η φωνή και το έργο του δεν έχουν αξία πλέον. Όλα αυτά ίσως συμφέρουν σε μικρό βαθμό το άτομο, όμως ευνοούν αναμφίβολα μονάχα τις ομάδες και σε μεγάλον βαθμό! Ξεχνάει όμως κάτι ο κόσμος. Του διαφεύγει, μάλλον, το γεγονός ότι οι κοινωνίες απαρτίζονται από άτομα ξεχωριστά και δεν είναι, επομένως, ένας μοναδικός κι αυτοτελής οργανισμός. Όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, (για να χρησιμιποιήσω αυτόν τον παραλληλισμό) έτσι και η κοινωνία χρειάζεται κάθε άτομό της να λειτουργεί σωστά, αλλιώς σε αντίθετη περίπτωση θα παρουσιασθεί δυσλειτουργία εις το σύνολο.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι αν ο καθένας ξεχωριστά ήταν υπόδειγμα  καλού ανθρώπου και πολίτη θα είχαμε μια πολύ πιο αξιόλογη κοινωνία, όμως ο καθένας τους φαίνεται να επιλέγει άλλου τύπου λύσεις, λύσεις που δε συμφαίρουν ούτε αυτόν τον ίδιο ούτε την κοινωνία!

Αυτό που με παραξένευε από την ηλικία που ήμουν σε θέση να καταλάβω κάποια πράγματα του πολιτικο τοπίου είναι το γεγονός πως όλοι έχουν μια ιδεολογία. Μα είναι δυνατόν; Γίνεται όλοι οι άνθρωποι να συμφωνούν με συγκεκριμένες, προκατασκευασμένες ιδεολογίες σε όλα; Έτσι από νωρίς και χωρίς πολλές πολλές αντιρήσεις πρέπει όλοι να επιλέξουν με ποιό ιδεολογικό στρατόπεδο θα συνταχθούν . Πόσο νωρίς; Πολύ νωρίς, ήδη απ’ τα σχολικά χρόνια και σε ηλικία χωρίς ιδιαίτερη κριτική σκέψη, εμπειρίες και αμυντικούς σε προπαγάνδες μηχανισμούς. Το φαινόμενο είναι αναμενομενο αφού η παιδεία και η οικογένεια λείπουν από την διαπαιδαγώγηση των νέων με τρόπους που θα τους εξασφαλίσουν μια ισχυρή – για το μέλλον – συνείδηση που δε θα γαλουχείται ευκόλως από μαζικές ιδεολογίες, έτσι δουλικά που συμβαίνει σήμερα. Κι ακόμη, καλό θα ήταν να προκριθούν τα χαρακτηριστικά της αυτονομίας και της ουδετερότητος, τα οποία θα πρέπει μάλλιστα να ωριμάζουν με τον καιρό.

Δυστυχώς όμως, αντ’ αυτού η έλλειψη τέτοιας καλλιέργειας από την κατάλληλη ηλικία οδήγησε σε τέτοια και άλλα φαινόμαινα. Βλέπουμε, έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας να διακατέχεται από μια φρικτή ανάγκη για τάυτιση και μαζική έκφραση. Καλά καλά και το αναρχικό κίνημα είναι ένας κλαυσίγελος σήμερα με όλους αυτούς τους δουλοπρεπείς υποστηρικτές. Κάτι που δε νιώθουν βέβαια, αλλ΄ έτσι είναι. Η ανάγκη αυτή για ταύτιση, που ανέφερα, μπορεί να αποβεί εξαιρετικά επικίνδυνη στις μικρές ηλικίες, αφού παρατηρείται μια προτίμηση προς τα ακραία κινήματα, λόγου χάρη όπως αυτό της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Ας έρθουμε στην ανάγκη για μαζική ταύτιση, για την οποίαν θα μπορούσαν πολλοί να διαφωνήσουν μαζί μου. Ε, όχι! Η αλλαγή – οποιαδήποτε αλλαγή – ξεκινάει σιγά σιγά και από το άτομο, μετά απ΄την οικογένεια, την παρέα και τη γειτονιά, καταλήγει στον κοινωνικό πυλώνα. Και μπορώ να επεκταθώ αρκετά εδώ, όμως επειδή δε θέλω να κουράσω, θα πω λίγα μόνο. Για παράδειγμα, δε γίνεται να διαμαρτυρούμαστε και να απαιτούμε, όταν ο καθένας μας δεν έχει καταφέρει να αλλάξει τον ίδιον του τον εαυτό, να κάνει καλύτερα τη δουλειά του, να γίνει ευσυνείδητος, αφιλόκερδος και πιο ενεργός πολίτης! Δεν αξίζει κανένα καλό ετούτος ο λαός, εφόσον καθείς συνεχίζει να περιμένει από τους άλλους και μόνος του δε βάζει μπρος ούτε για τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητος. Και είναι η καθημερινότητα το σημείο εκινήσεως για ένα μεγαλύτερο καλό. Είσαι γονιός; Αν ναι τότε πιάσε τα παιδιά σου και πήγαινέ τα σε ένα μουσείο, ένα μνημείο ή ό,τι άλλο θεωρείς αξία παρά να του δίνεις μια προέκταση του χεριού, το οποίο πουθενά δε θα το βοηθήσει παρά να αποβλακωθεί. Και ύστερα έτσι αποβλακωμένο, θα αναμασά τις ιδέες που του καλλιεργήσατε. Είσαι δάσκαλος; Αν είσαι πραγματικά δάσκαλος παραμέρα ό,τι κακό βρίσκεις στα σχολικά βιβλία και διάβασέ τους κάτι άξιο, κάτι υψηλού επιπέδου. Είσαι νέος; Αν είσαι νέος, μάθε να μην τα περιμένεις όλα από τρίτους και στρώσου και κόπιασε, γιατί ούτε μορφώνεσαι ούτε πετυχαίνεις ξεκούραστα και χωρίς διάβασμα. Και, για να μη το τραβήξω άλλο, ό,τι κι αν κάνεις, κάν’ το σωστά και καλά και στους κύκλους σου, με όποιους κι αν συναναστρέφεσαι, να είσαι ένας καλός άνθρωπος. Και να διαβάζετε εκεί, να μορφώνεστε μόνοι σας, μην περιμένετε τα Υπουργεία Α- παιδείας να θα σας μάθουν ποτέ πράγματα υψηλά και ωραία. Δε τους συμφέρει.

Και τώρα, πριν τις εκλογές, μένω σαν βλάκας και παρακολουθώ έναν παραλογισμό να σφυρίζει σα λυσασμένος άνεμος έξω απ’ το παραθύρι μου, λέγοντας:

«Είναι οι σημαντικότερες εκλογές του μεταπολιτευτικού συστήματος»
«Είναι υποχρέωση κάθε σωστού πολίτη να ψηφίσει»
«Πρέπει να στείλουμε ηχηρό μήνυμα»

και άλλα τέτοια που τους κάνουν να πιστεύουν ότι έχουν δύναμη τελικά. Ποιά δύναμη; Η αδυναμία του εαυτού τους είναι που τους κάνει να ψάχνουν αλλού προστάτες και αρχηγούς. Μόνοι σας αν δεν αλλάξετε, δε θα δείτε κανένα μέλλον καλύτερο από αυτό εδώ που εσείς πάλι μας χαρίσατε!

Το δικό μου μήνυμα είναι απλό, αφήστε όλες αυτές τις ανοησίες και τα φανταχτερά όνειρα, πατήστε στη γη γερά και αντικρύστε την πραγματικότητα όπως είναι. Δε σας σας σώσει η ψήφος και τα πολιτικά σκύβαλλα, μόνοι σας θα σωθείτε, τελείως μόνοισας! Κάντε ένα καλό επιτέλους και ορθώστε γερό ανάστημα, ατομικό, ανεξάρτητο και αλύγιστο που θα μπορεί να φέρεται πιο έξυπνα στη ζωή του και τις επιλογές του. Μόνοι σας κάντε το καλό που μπορείτε να προσφέρετε, όχι περισσότερο – όσο μπορείτε όμως και όταν θα το ΄χετε καταφέρει, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για “κοινωνικό όφελος”. Και μην αυτοσυχωριέστε, μην αυτοσυχωριέστε τόσο εύκολα πανάθεμά σας! Ποίες είναι οι ευθύνες σας σε όλο αυτό; Τόσο σίγουροι είστε ότι δεν έχετε ευθύνη εσείς και δεν οφείλετε μια καινούρια ζωή, μια καινούρια συμπεριφορά, έναν καινούριο εαυτό, οπότε πάμε παρακάτω;

Αν έτσι σκέφθεστε, τότε εγώ δεν είμαι με το μέρος του λαού και δεν ψηφίζω για να σώσω τον λαό, δεν ψηφίζω καθόλου. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, άλλά ούτε την αρετή έχετε υποτακτικά αποσπάσματα του όχλου (όπου κι αν κινείται αυτός) ούτε τόλμη για το άλλο, το δύσκολο, το δικό σας, το διαφορετικό απ’ όλους και όλα. Μέχρι να μπορείτε να με πείσετε ότι αξίζετε το παραμικρό από εμένα εγώ δε νιώθω κανένα χρέος απέναντί σας, μα απεναντίας σας κατηγορώ κιόλας για το βούρκο που διαλέξατε να πετάξετε τα παιδιά σας για ένα κοστούμι, μια γραβάτα κι ένα ψώνιο! Και δυστυχώς δεν κληρονόμησαν μονάχα ετούτο, αλλά και μια αμορφωσιά που πάει πακέτο με τις ξεπεσμένες σας ιδεολογίες.
Όχι, κανένα χρέος δε νιώθω, γιατί δεν αξίζετε ούτε τη ψήφο, αυτό το τόσο δα από όλα αυτά που μπορώ να δώσω! Γιατί μπορώ περισσότερα από μια ψήφο κι ένα «χρέος δημοκρατικού ανθρώπου». Μακάρι να είχατε μάθει κι εσείς έτσι, ίσως να μην είμασταν τόσο «δημοκρατικοί» τώρα! Αλλά μπορείτε να το αλλάξετε αυτό!

Θα κλείσω με τα λόγια ενός σπουδαίου Γερμανού φιλοσόφου:

Εγώ από τη μεριά μου παίρνω ένα μάθημα απ’ αυτά, και προτείνω, αντί να συνεχίσω να υπηρετώ ανιδιοτελώς αυτούς τους μεγάλους εγωιστές, να είμαι εγώ ο ίδιος ο εγωιστής.

~ Μαξ Στίρνερ / “Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του”

Δίλημμα: Μεταναστευτικό ζήτημα

Κωνσταντίνος Αντωνίου 22/4/2012

Διανύουμε έναν καιρό μεγάλων διλημμάτων. Ήρθε η στιγμή που ο κόσμος, προεκλογικώς, αναρωτιέται πού να δώσει τη ψήφο του, ποιόν να πρωτοεμπιστευθεί κι όχι μόνο. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά, διλήμματα, όπως για παράδειγμα το φαινόμαινο «Χρυσή Αυγή», η άνοδός της και ο κίνδυνος ή όχι να μπει στη Βουλή το κόμμα αναπωλούντων της 21ης Απριλίου και του ναζισμού και αν θα πρέπει να δίνεται ο λόγος σε τέτοια όργανα για να εκφράσουν τις απόψεις τους ή όχι. Το δίλημμα, όμως, για το οποίο θα μιλήσω, το οποίο συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο (αν πρέπει ή όχι να ψηφίσει κανείς Χ. Α), έχει να κάνει με το μεταναστευτικό ζήτημα.

Στις συζητήσεις μου με συναδέλφους – συμφοιτητές και φίλους πάντα δυσκολεύομαι να πάρω σαφή θέση επί του ζητήματος και μάλιστα να παρουσιάσω μια καθόλα λειτουργική και καλή λύση για το μεταναστευτικό πρόβλημα. Η αλήθεια είναι ότι σε τέτοιες συζητήσεις όλοι έχουν μία λύση, συνήθως διαφορετικές μεταξύ τους και πολύ μάλιστα, όμως εγώ πάλι δε συμφωνώ με καμμία. Και τί έχεις να προτείνεις εσύ, μου λεν. Τίποτα, απαντώ και με κάθε ειλικρίνια, δεν έχω να σας δώσω τη λύση, τους λέω και ίσως να μην θέλω να τη δώσω κιόλας. Γιατί; Γιατί, θα πρέπει να κάνει πίσω κάτι από τον εαυτόν μου.

Αυτό που θα πρέπει να κάνει πίσω, από εμένα, στο πρόσταγμα να πάρω σαφή θέση σε ένα τέτοιο θέμα, είναι ή το συναίσθημα και η ανθρωπιά μου ή η λογική μου. Όταν μιλώ για λογική, φυσικά, στα πλαίσια της όσο το δυνατόν καλύτερης εξυπηρέτησης που μπορεί να προσφέρει αυτή για μια ασφαλή, καθαρή και λειτουργική πολιτεία. Η δική μου λογική, σαν προσωπικότητα, δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον παρά εμένα, πόσο δε ένα σύστημα και την καλή λειτουργία του, όμως θα προσαθήσω να σκεφθώ και ‘γω “κοινωνικά”, όπως όλοι οι “καλοί πολίτες” με τα διλήμματά τους, που ανέφερα αρχικώς. Ούτε το δίλημμα της ψήφου με βασανίζει, εξάλλου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως, μέσω του άρθρου, θα ήθελα να φανεί η πάλη ανάμεσα στο προσωπικό και το κοινωνικό. Βεβαίως, το πρόβλημα παύει να υπάρχει για κάποιον που δεν έχει παρόμοιες πεποιθήσεις μ΄εμένα ή άλλους και δεν τον ενδιαφέρει η τύχη των μεταναστών. Για εμένα πάντως το δίλημμα υπάρχει και η στάση μου δεν μπορεί να είναι σαφής, εφόσον αλλάζει αναλόγως της υποστάσεως με την οποίαν θα αποφασίσω να πάρω θέση, του ανθρώπου ή του πολίτου;

Σαν άνθρωπος, δεν μπορώ να αντέξω στη σκέψη ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι θα γυρίσουν στο μέτωπο ενός άδικου πολέμου, γιατί όλοι οι πολέμοι άδικοι είναι, ότι θα γυρίσουν πίσω σε μια αδίστακτη κυβέρνηση ή χούντα και πολλές μανάδες θα επιστρέψουν επίσης με τα παιδιά τους κάτω απ’ τη στέγη μιας κάποιας παράγκας, ενώ από πάνω θα πέφτουν βόμβες. Και εμείς; Εμείς, απ’ την άλλη βέβαια, τις νύχτες μετράμε τα πεφτααστέρια, πίνοντας το ποτό μας και δίνοντας “λύσεις”. Ποίες λύσεις; Ποιοί είμαστε, που θα αποφασίζουμε, εμείς μονάχοι μας, για τις ζωές χιλιάδων άλλων; Και όλες οι “λύσεις” είναι εύκολες. Αναφέρω ενδεικτικά: α) στρατόπαιδα συγκέντρωσης β) εξαναγγαστική επιστροφή στην πατρίδα τους γ) κλείσιμο συνόρων και θα φύγουν μόνοι τους. Για το τελευταίο, που ακούγεται πιο χαζή λύση, δεν μου έδωσαν να καταλάβω πώς θα γυρίσουν πίσω σ΄εκείνα που τους ανάγκασαν να δώσουν ότι είχαν και δεν είχαν στο Κύκλωμα για να έρθουν εδώ κυνηγημένοι. Άλλοι λένε, θα φύγουν για την Ιταλία και άλλες χώρες της Ευρώπης. Μα πώς, όταν οι άλλες χώρες δε δέχονται λαθρομετανάστες; Παντού Ελλάδα νομίζετε ότι είναι; Το μόνο για το οποίο μπορώ να συμφωνήσω είναι το κλείσιμο των συνόρων. Και πάλι όμως, τί θα κάνουμε με όσους ήδη βρίσκονται εδώ;

Τώρα, όσον αφορά την άλλη σκοπιά, απ’ την οποίαν βλέπω την κατάσταση, εδώ η μονόδρομη λύση είναι μια και ενάντια στην ανθρωπιά, τη δική μου προσωπικώς. Γενικά, δηλαδή, ενάντια στον εαυτόν μου και τις πεποιθήσεις μου. Κι όχι μόνο! Εγώ είμαι ένας, οι άλλοι εκατοντάδες – χιλιάδες μετανάστες, στων οποίων το πρόσωπο είναι ενάντια αυτή η απόφαση της “λογικής” ; Ας μιλήσω όμως και γι΄αυτήν. Είναι μία η λύση, τους στέλνεις πίσω, κλείνεις τα σύνορα και δέχεσαι έναν συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών μονάχα κάθε χρόνο. Γιατί, παίρνοντας σοβαρά την κατάσταση ως έχει, είναι αυτονόητο πως κάτι πρέπει να γίνει όταν σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 20000 ατόμων διεκδικούν θέση 50000. Εγκληματικότητα, λαθρεμπόριο και μαύρο χρήμα, πορνεία, θέματα υγιεινής και ακμαίες άλλοτε γειτονιές που μετατράπηκαν τώρα σε γκέτο, είναι μερικοί απ’ τους λόγους για τους οποίους η πολιτική ηγεσία πρέπει να πάρει μέτρα και δραστικά μάλιστα. Αν ήμουν πολιτικός, θα τα έπαιρνα αυτά τα μέτρα, τώρα όμως δεν είμαι και δεν μπορώ να κάνω κάτι. Δε θα ήθελα, ωστόσο να βρεθώ στη θέση του πολιτικού ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο! Ένας πολιτικός, ο οποίος αντιπροσωπεύει την κοινωνία και έχει χρέος την ομαλή ζωή της πολιτείας, είναι υποχρεωμένος να πάρει αποφάσεις που θα οφελήσουν τη χώρα και όσο το δυνατόν περισσότερους νόμιμους πολίτες, οι οποίοι τον εκλέγουν προς αντιπροσώπευσίν τους.

Αυτό είναι το δίλημμα που με ταλανίζει καιρό τώρα και χωρίς να έχω βρει ακόμη την άκρη αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας. Δε ξέρω κατά πόσο μπορεί να πει κάτι το άρθρο σε πολλούς από εσάς, αφού κι από προσωπικές εμπειρίες όλοι είχαν τη “λύση” έτοιμη να μου προτείνουν. Παρόλ’ αυτά πιστεύω ότι έστω και λίγοι θα έχουν βρεθεί σε τούτον τον προβληματισμό και αξίζει ν΄αναφερθεί. Δυστυχώς, η εποχή μας είναι τόσο σκοτεινή, που πολλά προβλήματα μένουν άλυτα, όση θέληση κι αν υπάρχει να

τα ταλειώσουμε. Οι αποφάσεις μας πρέπει να είναι προσεκτικές και χωρίς επιπολαιότητα, αλλά ποιές θα είναι αυτές;

 

Για την πνευματική έκπτωση και τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Κωνσταντίνος Αντωνίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εκ πρώτης όψεως η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι οικονομική κι αναμφιβόλως, μιας και σε λίγο θα χρειάζεται να ψάχνουμε λεφτά και στα βρακιά μας, αφού πού παντελόνια…

Όμως, για να σας πω και το θέμα του άρθρου, η κρίση του πνεύματος τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, βασιλεύει στη χώρα της αιωνίας πνευματικής κρίσεως. Αιώνια, γιατί προσωπικώς δε γνωρίζω κάποιαν εποχή σοβαρής ακμής της σκέψεως και εν γένει του πολιτισμού. Ο όρος «ψευτοκουλτουριά» είναι ότι ταιριάζει εδώ και δίχως δισταγμούς απορρώ πώς χρησιμοποιείται τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια κι όχι παλαιότερα, δηλαδή είχατε πραγματική κουλτούρα και πολιτισμικό επίπεδο το ΄80, το ΄60 ή πιο πριν ή πιο μετά; Τί να σας πω, εγώ δεν ενθουσιάζομαι από τα ρεύματα των εποχών, οι αληθινοί και ουσιαστικώς πνευματώδεις άνθρωποι μείναν κατά κύριο λόγο στην αφάνεια. Κάτι που συνεχίζεται έως και σήμερα, αλίμονο!

Και να που τώρα, εν μέσω τούτης της κρίσεως και ενώ θα περίμενε κανείς να σταθούν ανάλογα, οι πνευματικές σας λαμπάδες, όλοι αυτοί που τόσα χρόνια θαυμάζατε και είχατε για σπουδαίους ανθρώπους είτε σιωπούν, εθελοτυφλούν είτε ξεσκεπάζουν τον πραγματικό τους εαυτό απ’ το πέπλο της «κουλτούρας» τους. Μα, θέλει ανάλογο βάρος και προσωπικότητα για να σταθείς ψηλά, να γίνεις πνευματικός φορέας για μια χώρα ολόκληρη. Πιστέψτε με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αποδοθούν καλύτερα σε πολλούς από εσάς τους αφανείς παρά σε κάμποσους από ΄κείνους που συνήθισε ο λαός να ακούει και να θαυμάζει αδιάκοπα. Έτσι του εμάθαν, έτσι του ΄παν, τί να κάνει…

Θα ήθελα, έτσι, να αναφέρω μία χαρακτηριστική περίπτωση που προσφάτως απέδειξε την ύπαρξη της «ψευδοκουλτούρας», η οποία αλωνίζει σε δικτυακούς τόπους, πανεπιστήμια, τηλεοράσεις, βιβλιοπωλεία, συναντήσεις και περιοδικά.

Αναφέρομαι στον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, ο οποίος πολύ μας απασχόλησε εφέτος. Όλα ξεκίνησαν όταν ο ίδιος αρνήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων που του απονέμη στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας του 2011. Αυτό, θα πει κανείς, δηλώνει κάτι. Μαζί σας, δε διαφωνώ, όμως δε δηλώνει αυτό που πιστεύετε, αυτό που σας έμαθαν να πιστεύετε και σίγουρα δεν δέχομαι ότι ο συγκεκριμένος κύριος είναι διανοούμενος!
Έτσι, τη εξερέσει εμού – τουλάχιστον απ’ όσο ξέρω – ολόκληρη η χώρα έσπευσε να παινεύσει αυτόν τον άνδρα μέσω περιοδικών, ΜΜΕ και άλλων λοιπών μη αρμόδιων μέσων να μιλήσουν για πνεύμα και νόηση. Και ο φθηνός λαουτζίκος, ο ευκολόπιστος, ο ακαλλιέργητος τα πίστεψε. Είναι έτσι όμως; Αλήθεια, απλώς αρνήθηκε ένα βραβείο (πράξη που επαινώ) ή στην ουσία εθορύβησε; Κατά τον ίδιον τρόπο που άλλοτε εθορύβησε κι ο Σαρτρ με το βραβείο Νόμπελ. Είναι άρνηση καθαρή και του ήθους ή μια προσπάθεια διαφήμισης εις το πρόσωπόν του; Το δεύτερο νομίζω και θα σας πω γιατί.
Καταρχάς ο άξιος και σοβαρός άνθρωπος δεν εθορυβεί, του αρκεί ένα «όχι» τηλεφωνικώς, όπως έκανε ο Παστερνάκ το ’58, όσο κι αν δέχθηκε πιέσεις, ακόμη και υπό την απειλή της εξορίας, να το πάρει! Ο Χριστιανόπουλος, εξέφρασε την άρνησή του μέσω του ΑΠΕ – ΜΠΕ*, πράγμα που δείχνει ότι ήθελε να το μάθει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος. Και τα κατάφερε, καθώς ο θόρυβος είτε δια της αποδοχής είτε δια της μη αποδοχής παραμένει θόρυβος. Δώσε θόρυβο στον όχλο και πάρε του τη ψυχή!
Τόσα χρόνια, σας ερωτώ, που τον εθεωρούσατε πνευματικόν μεγάλο και διαννοούμενο, τρανό ποιητή, δεν είχατε καταλάβει το χαρακτήρα του κυρίου; Να σας θυμίσω το οπτικοακουστικό ντοκουμένο, στο οποίο διαβάζει το «Εναντίον», κείμενο του 1977;
Εμ, βέβαια το ξέρετε όλοι, τί σπουδαίος και ταπεινός άνθρωπος! Σας έχει μπερδέψει όμως ο οχετός του πνεύματος – ήδη από τότε – και δεν βλέπετε έναν γλοιώδη άνθρωπο, ατάλαντο κιόλας, αφού δεν διαβάζονται τα έργα του, να αναγιγνώσκει με ύφος Καρδιναλίου ένα κείμενο – έκθεση δημοτικού υπέρ του προσώπου του με τη φράση «Είμαι εναντίον…» επί δέκα φορές, θυμίζοντάς μας πόσο οψώνιον είναι. Αλήθεια, καλοί μου άνθρωποι, ο πραγματικά άξιος και ταπεινός λογοτέχνης βγαίνει να διαβάσει έτοιμες εκθέσεις για το πόσο άξιος και ανιδιοτελής είναι; «Η αποσιώπηση είναι η μισή αρχοντιά» γι΄ αυτές τις πράξεις. Για την ιστορία, την ίδια χρονιά που αρνήθηκε το Κρατικό Βραβείο, εναγορεύθη επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Φιλολογίας στο ΑΠΘ με τον ίδιο παρών. Αυτή δεν είναι τιμή «του δημοσίου»; Το κείμενο του ’77 το κάψατε κύριε Χριστιανόπουλε; Και σταματάει εδώ το ξεσκέπασμα νομίζετε; Πού να δείτε τί έγινε μετά την άρνηση του Κρατικού Βραβείου. Βέβαια, το θέμα είναι να το δείτε σε όλη του την αλήθεια το πράγμα κι όχι με τις γάζες της «ψευδοκουλτούρας». Ακολούθησαν συνεντεύξεις πολλές και αφιερώματα, όλοι το περιμέναμε κάτι τέτοιο να συμβεί. Σκέφθηκε όμως το “αν έπρεπε να συμβεί” ο ίδιος ο λογοτέχνης; Γιατί αν κάνω λάθος και η αρχική πρόθεσή του δεν ήταν να κάνει θόρυβο δια της αρνήσεως, τότε γιατί να πάρει σβάρνα όλα τα πάνελ, τις εφημερίδες και τα περιοδικά; Και όχι μόνο αυτό, αλλά αν κι εσείς θυμάστε τη συνέντευξή του στην Πόπη Τσαπανίδου, έδειχνε έναν κακό εαυτό, πάντα με το ύφος του Καρδιναλίου!

Μα λογικό, λογικό εξαπατημένε λαέ, αφού τα τελευταία χρόνια ο συγκεκριμένος ποιητής χτίζει ένα προφίλ τόσο ψεύτικο και γλοιώδες, που αηδιάζει τον κάθε ευσυνείδητο και σκεπτόμενο κριτικά άνθρωπο. Ο ίδιος κατέντησε να γίνεται εύκολα θυμητός ήδη σε πολλούς με τα εύσημα που του αποδίδονται τελευταίως ως του “απενεχοποιητή των κακών λέξεων μέσω της ποιήσεώς του”. Έτσι το διάβασα στη συνέντευξη που έδωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη και το θυμήθηκα να το έχω διαβάσει και αλλού. Τον κ. Χριστιανόπουλο περιμέναμε!

Εθορύβησε λοιπόν ο συγκεκριμένος διανοούμενος και ευθύς την επομένη ημέρα έδιναν κι έπαιρναν οι αφιερώσεις και οι προσφορές στα βιβλιοπωλεία και οι συνετεύξεις. Όλος ο λαός εθυμήθηκε την ποίηση και τις ηθικές αξίες ενός σπουδαίου ανθρώπου. Αλίμονο, στο πρόσωπό του εβρήκαν τις δικές τους ηθικές αξίες  και γι αυτό ο τόσος θαυμασμός. Κάπου σε μια πανεπιστημιακή εφημερίδα, λίγες ημέρες αργότερα, δέσποζε ένα άρθρο με τίτλο “2012, To Έτος Ντίνου Χριστιανόπουλου”. Μετά από όσα έγραψα, φανταστείτε τί ένιωσα, εγώ ένας φοιτητής του Ελληνικού Πανεπιστημίου, όταν διάβασα αυτό στην εφημερίδα που υποτίθεται αντιπροσωπεύει τον ανώτατο φορέα εκπαιδεύσεως και διαπαιδαγωγήσεώς μου!

Ας είναι, λοιπόν, ας κινούνται έτσι τα πράγματα στον πνευματικό και ακαδημαϊκό χώρο του 21ου αιώνα στην Ελλάδα. Βεβαίως όμως, έχω το δικαίωμα να εκφρασθώ και μέσω αυτής της εκφράσεώς μου ευελπιστώ να αφυπνιστούν πολλοί και κυρίως νέοι, γιατί πάμε κατά διαόλου κι αυτό είναι αλήθεια κατοχυρωμένη! Μπορεί η χώρα να καταφέρει να ορθοποδήσει κάποιον καιρό και να ξεπεράσει τις οικονομικές και πολιτικές της δυσκολίες, όμως όπως βλέπω τα πράγματα, η πνευματική κρίση θα συνεχίσει να υφίσταται. Οι άνθρωποι, όσοι θαυμάζουν τους δήθεν πνευματικούς, τους θεωρούν αξίες, παρά το ότι δεν τους έχουν διαβάσει κι ας λεν ότι έχουν διαβάσει. Και μέσα σε όλα έρχεται να προστεθεί κι αηδιαστική ευκαιριακή τους θύμηση, με “έτη” Καβάφη, Παπαδιαμάντη, Βρεττάκου κλπ. Κάτι τέτοιο δείχνει μόνο, για άλλην μια φορά, την πνευματική έκπτωση. Σε τέτοιο σημείο έχει φθάσει τούτη η “μόδα” τα τελευταία χρόνια, που η εφημερίδα του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της Ελλάδος ανακύρηξε μόνη της, για τις ανάγκες ενός άρθρου μισής σελίδος , το έτος 2012 “έτος Ντίνου Χριστιανόπουλου”. Για έναν θόρυβο, για ένα ψέμμα, για έναν ατάλαντο. Έτσι απλά!

* Aθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Οι δυσκολίες του βιβλίου

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Δύσκολος καιρός για τα βιβλία και το διάβασμα. Πού να ΄βρει χρόνο κανείς να γίνει αναγνώστης μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον τεχνολογικό, σχεδόν στην ολότητά του. Η επαφή με το βιβλίο αναμφίβολα είναι δύσκολη για κάποιον που ζει σε ένα δωμάτιο με δυο υπολογιστές ή αναζητεί ξεκούραση σε ένα άλλο με δυο τηλεοράσεις. Τί γίνεται όμως όταν καταφέρει να υπερνικήσει αυτό το χάσμα μεταξύ αυτού και του βιβλίου;

Παίρνοντας λοιπόν ένα βιβλίο στα χέρια, αρκετές φορές κι εγώ αντιμετωπίζω προβλήματα στην ανάγνωση. Ας δούμε μερικά απ’ αυτά:

  • Αν το βιβλίο είναι μετεφρασμένο από ξενόγλωσση έκδοση, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, λίγα λάθη μπορούν να αλλοιώσουν μεγάλο μέρος του νοήματος ή και όλου. Για παράδειγμα, εάν διαβάζουμε ποίηση ή φιλοσοφία, μια κακή μετάφραση είναι ικανή να αφήσει να περάσει απαρατήρητος ένας σπουδαίος στίχος ή να χαθεί το νόημα μιας βαθύτερη σκέψεως. Προσοχή λοιπόν στις μεταφράσεις.
  • Αν η θεματική του βιβλίου είναι επιστημονική, τότε η δυσκολία έγκειται στον βαθμό κατανόησης του περιεχομένου, ο οποίος μπορεί να είναι χαμηλός αν χρησιμοποιούνται δυσνόητοι όροι και θεωρίες που απαιτούν προηγούμενες γνώσεις. Εδώ θα βοηθούσε ίσως η χρήση άλλων βιβλίων ή και του διαδυκτίου σε μια αναζήτηση για περισσότερα πάνω σε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε απ’ το βιβλίο. Και μετά συνεχίζουμε…
  • Ένα πρόβλημα, επίσης, είναι η έκδοση, ο συγγραφέας και οι συντελεστές  ενός βιβλίου. Και λέω πρόβλημα, διότι διαφέρει η ανάγνωση ιστορικού βιβλίου για κάποιο γεγονός αν έχει γραφθεί από άτομα με συγκεκριμένα συμφέροντα ή λογοτεχνική – ποιητική κριτική από ανθρώπους που εξυπηρετούν την εύνοια συγκεκριμένων άλλων πνευματικών ομάδων. Γενικά, αυτό δεν είναι άγνωστο πρόβλημα και σίγουρα όχι πρόσφατο. Μάστιζε ανέκαθεν τον τύπο και τα βιβλία. Παρομοίως, εκδοτικοί  οίκοι μπορεί να εκδίδουν και να εγκρίνουν συγκεκριμένες απόψεις. Προσοχή λοιπόν στα συμφέροντα που εξυπηρετούνται στον βωμό της γνώσης.
  • Ας περάσουμε τώρα σε ένα άλλο, λίγο διαφορετικό, πρόβλημα το οποίο είναι σύνηθες σε πολλούς μας και μιλώ για την επιφανειακή ανάγνωση. Μου συμβαίνει, όντως, συχνά και τις περισσότερες φορές ευθύνεται κυρίως το εξωτερικό περιβάλλον. Μα, πώς να διαβάσει κανείς και να συγκεντρωθεί στις σελίδες του με φωνές, φασαρία, τελεβίζια και κακούς γείτονες; Όμως, καμμιά φορά μπορεί κι εγώ ο ίδιος να ευθύνομαι, απλώς διαβάζοντας μηχανικά και δίχως να δίνω έμφαση στο κέιμενο. Εδώ προτείνω στο αναγνωστικό κοινό να αφήνει όλα όσα το σκοτίζουν πίσω και να ρίχνεται στο βιβλίο με διάθεση, πάντα με διάθεση, αλλιώς δε γίνεται τίποτα! Και δίνετε τον εαυτό σας ολόκληρον μεσ’ το βιβλίο, να προσπαθείτε να πλάθετε μέσα σας ό,τι διαβάζετε, ειδικά αν είναι μυθιστόρημα, δημιουργώντας εικόνες. Σίγουρα έτσι κάτι μπορεί να γίνει…

Τα παραπάνω ήταν απλώς κάποια απ’ τα βασικά ποβλήματα του αναγνώστη, βεβαίως θα υπάρχουν και άλλα πολλά, σίγουρα όμως εάν υπάρχει θέληση, υπάρχει και λύση. Τέλος, να σημειώσω πως ορισμένα βιβλία δεν είναι γραμμένα για να διαβασθούν μονάχα μια φορά, ίσως ούτε και δύο, γι’ αυτό διαβάστε… διαβάστε!

Καλό Πάσχα, αγαπητό Υπουργείο Α-παιδείας!

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Τέτοιες ημέρες που είναι, πώς θα μπορούσε το Υπουργείο α-παιδείας και οι σοβαροί δασκάλοι μας να παραλείψουν να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά το υψηλόν Χριστιανικόν πνεύμα. Όπως κι απ’ όταν ήμουν εγώ μαθητής του δημοτικού, καθώς και οι πατεράδες μας, έτσι και τώρα είναι υποχρέωση του μικρού μαθητή να μάθει απέξω μια προσευχή συγκεκριμένη, την οποία θα ψάλλουν μετά το Πάσχα και για αρκετό καιρό.

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…


Μα αλήθεια, δεν ντρέπεστε τόσα χρόνια; Καλά το υπουργείο (α-παιδείας για να μη ξεχνιόμαστε), αλλά οι δάσκαλοι; Είστε καταρχάς σίγουροι ότι μπορείτε να αποκαλείτε τους εαυτούς σας δασκάλους ή πως έχετε αλήθεια την ικανότητα να μεταλαμπαδεύσετε πνεύμα στα μικρά μας παιδιά; Εγώ πολύ αμφιβάλλω και σας κατηγορώ!
Σας κατηγορώ, γιατί χαϊδεύετε τα αυτάκια των παιδιών με πράγματα ηλίθια, τα οποία αφενός υποτιμούν την νοημοσύνη και τις μελλοντικές τους ικανότητες, ενώ αφετέρου τους ρίχνουν σε μια λάσπη αμορφωσιάς, δουλικότητας, υποκρισίας και αφασίας. Αληθινά φίλοι δάσκαλοι, πιστεύετε ότι ένα παιδί 10 χρονώ έχει ιδιαίτερη αγάπη για τους θεούς σας και τα εκκλησιαστικά σας ψέμματα; Νομίζετε ότι εμείς, κάποτε σαν παιδιά, και τώρα αυτά θέλουν να ασχολούνται με τα τροπάρια και τους Αποστόλους σας;

Αλλά δεν σας αφήνω έτσι. Δώστε τους να απομνημονεύουν πράγματα που καταλαβαίνουν, στη γλώσσα που καταλαβαίνουν και που ταιριάζει με την ηλικία τους. Επίσης, αυτά τα αναγνώσματα να είναι  ποίηση και όμορφοι στίχοι. Να τους διαβάζετε ποίηση, να τους διαβάζετε Τάσο Λειβαδίτη, να τους διαβάζετε Γιάννη Ρίτσο κι έμορφα λόγια έμορφων ανθρώπων. Αλλά ούτε μονάχα παιδικά και γελοία παραμύθια με ιστορίες του Μάικ του Φασολάκη. Αυτά υποτιμούν τη νοημοσύνη των παιδιών μας στον ελάχιστο βαθμό. Στον μέγιστο, πλάθουν χάρτινες συνειδήσεις και ευάλωτες, για να τα φάνε οι άρχοντες και οι καρχαρίες. Εφοδιάστε τους με δύναμη στο πνεύμα και στη λογική. Ξεκινάτε να τους προϊδεάζετε για την άλλη όψη, όχθη ή όπως θέλετε πέιτε το. Να ξέρουν πια το βασικό, πως ο Χριστός και ο Θεός είναι θέμα πίστεως παρά πειθούς! Κάντε τούτη την αρχή κι αντί να τους αναγκάζετε να μαθαίνουν ακαταλαβίστικα και ανιαρά παπαδολόγια, δείξτε τους την οδό της αγάπης για γνώση και πνεύμα. Με τις μαυρόμουντες χριστιανικές σας προσευχές, τους αποθαρρύνετε.

Καλό Πάσχα!

 

Δεν αυτοκτόνησε, τον σκοτώσατε και συνεχίζετε να σκοτώνετε

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Σήμερα το πρωί, λίγο πριν τις 9 ένας 77χρονος έβγαλε πιστόλι και αυτοπυροβολήθηκε στα σκαλάκια που βρίσκονταν στην δεξιά πλευρά της πλατείας Συντάγματος.  Οι τελευταίες του λέξεις, σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, ήταν: “Δε θέλω να αφήσω χρέη στα παιδιά μου”.

Πριν βάλει τέλος στη ζωή του, ο συνταξιούχος φαρμακοποιός άφησε ένα σημείωμα με τα εξής:

“Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης, εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για  να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου.” 

Συγκίνηση, θλίψη, χειροκροτήματα κατά την απομάκρυνση της σωρού ενός ακόμα αυτοκτόνου και πολλά σχόλια.

Μάθετε κάτι, δεν τον σκότωσε το χέρι του, μα η κοινωνία και οι νοοτροπίες της. Το δοσίλογο κράτος υπέρ των κατοχικών – εκβιαστικών δυνάμεων και κατά του πολίτη. Πέραν τούτου όμως, είναι σκέτη αηδία να διαβάζεις συνεχώς από ανθρώπους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας απόψεις, όπως ” αυτοκτόνησε που αυτοκτόνησε, δεν έπαιρνε και κάποιον πολιτικό μαζί του; “.
Και μετά απορρούμε πώς έφθασε στο σημείο να αυτοκτονήσει και αυτός και ο προηγούμενος και ο επόμενος αγανακτισμένος πολίτης αυτής της χώρας.

Μα είναι δυνατόν; Πείτε μου, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να βάζει τέλος στη ζωή του και να του ζητούμε να αφήσει και λογαριασμό μαζί με όλα όσα του μένουν; Αντί σημειώματος δηλαδή, έναν λογαριασμό με όσους μπόρεσε να σφάξει πριν φύγει. Τρελαμμένη νοοτροπία, η οποία από κοινωνιολογικής απόψεως θα έπρεπε να μας προβληματίσει σχετικά με το πώς σκέφθεται ο κόσμος τον ηρωισμό, το πρέπον και το καλό. Ποιός είναι πιο τρελός; Ο αυτοκτόνος δεν νομίζω. Είχε το θάρρος να βάλει τέλος στη ζωή του με όλη τη λογική που διέθετε, όμως αυτός που μένει πίσω και ζει για να παραγγέλνει στους πεθαμένους τί καπνό φουμάρει;
Η κοινωνία μας είναι αυτή λοιπόν. Μια κοινωνία, που είναι καλύτερο να αυτοκτονήσει επιτόπου ομαδικώς παρά να ζει με τον καρκίνο που της φύτεψαν ότι δήθεν είσαι ήρωας άμα σηκώσεις το όπλο να σκοτώσεις κάποιον κακοποιό, κάποιον προδότη ή ανήθικο πολιτικό. Πάρτε το πιστόλι και αυτοκτονήστε επίσης. Όταν διεκδικείς ελευθερία για τον εαυτό σου με το να στερείς την ελευθερία κάποιου άλλου, δεν σου αξίζει ούτε αυτή ούτε η ζωή. Αν το αυτοκτόνου το πιστόλι το σήκωσε το κράτος και η πολιτική σαπίλα, το δικό σας ποιός το οπλίζει και στοχεύει σε ανθρώπους; Μα φυσικά, η πολιτική σαπίλα και το σύστημα, όλοι αυτοί που όσο εσείς σκοτώνεστε για να φανείτε ήρωες τρώνε κι ακόμα αφού πεθάνετε και σας περάσουν μετάλλια, τρώνε πάνω απ’ τα πτώματά σας και γελούν! Όσο η μάνα θρηνεί και εσείς λείπετε για να ζήσετε, αυτοί γελούν με την ηρωική σας δυστυχία!

Έτσι εύκολα λοιπόν είστε για τα όπλα…
Κάντε τουλάχιστον τον κόπο να μην παραγγέλνετε στους γενναίους που κουμαντάρουν μόνο τη δική τους ζωή.
Αν και εσείς οι ίδιοι ίσως να είστε  απ’ τους λόγους που αποφάσισαν να την κουμαντάρουν έτσι. Εσείς τον σκοτώσατε, εσείς σκοτώνετε τον Άνθρωπο κάθε μέρα που λέτε ότι ζείτε. Σαν τί ζείτε; Γελοίοι!

Χούντα στα παιδιά ρε δοσίλογοι;

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Κάναμε την παρέλαση, το βγάλαμε το χρέος μας και τέλος καλό, όλα καλά. Χρέος το λένε και χρέος είναι να τιμηθούν οι προγόνοι που πεθάναν για κάτι που ίσως και να μην έζησαν ποτέ. Για εμένα, για όλους, για όσους πίστεψαν ότι δεν πρέπει ποτέ να ζήσουμε ό,τι εκείνοι. Να έχουμε εξασφαλισμένη μια τίμια ζωή.

Και τώρα, οι φασίστες του απολυταρχικού καθεστώτος μας βάζουν να τιμήσουμε τους προγόνους μας έτσι ωσάν να κάνουμε αγκαρεία. Και μας υπογράφουν και ένα: κάτσε φρόνιμα στην παρέλαση, ότι γίνει εσύ θα φταίς!

Να φταίω εγώ. Ας φταίω! Μόνο σκέψου πολιτικέ δοσίλογε, Γερμανοτσολιά άνανδρε, ποιός αλήθεια είναι προδότης και ποιος αλήθεια φταίει; Εγώ ή εσύ, που μου κάθεσαι πέρδικα πρώτη να δεις την παρέλαση απ’ την καρέκλα σου, η οποία σίγουρα το ξέρω έχει καλύτερη θέα απ’ τα κάγκελα που ‘βαλες στα παιδιά σου. Για πες μου, κοιμάσαι έυκολα τα βράδια;
Είσαι σίγουρος ότι αυτές τις μαλακίες που μας λες στην τηλεόραση τις πιστεύεις; Αμφιβάλλω. Και ξέρω ότι τρέμεις πολιτικέ. Γωνία – γωνία το πας το πεζοδρόμιο μην σε πετύχει κανείς. Θα μπορέσεις να ζήσεις έτσι; Για πόσο, πολιτικέ;
Δεν ξέρω αν σου φαίνομαι εικόνα άσχημη εγώ και οι φίλοι μου για την δημοκρατία σου. Δεν δίνω δεκάρα τσακιστή κιόλας για τούτη. Την ξεχάσαμε από καιρό εμείς.
Το λοιπόν, κοιμάμαι καλά και ας σου χαλάω την εικόνα, ας φαίνομαι έτοιμος να βγω έξω απ’ τα ρούχα μου, όσο εσύ κάθεσαι ήρεμος με το κοστούμι και τη γραβατούλα σου. Αφού σε ξέρω, τη νύχτα δεν κοιμάσαι – την ημέρα φοβάσαι. Κρύψου κι άλλο, κρύψου… λίγο μπορείς ακόμα.


 

 

 

 

 

 

 

Αυτά όλα για να καταλήξω στο πιο αισχρό πράγμα που μπορεί μια χώρα να σου δώσει, όσο η μάνα σου και ο πατέρας σου πασχίζουν να σε μεγαλώσουν γι’ αυτήν. Χούντα.
Θα πεις το ξέραμε, την είχαμε πάρει μυρωδιά, κάπως την περιμένουμε κάθε φορά που θα ανοίξουμε το στόμα μας να ορθώσουμε φωνή. Το ξέραμε ναι, αλλά τώρα ο βαθμός της είναι τέτοιος που μπορεί και ένα πεντάχρονο παιδάκι να το καταλάβει.
Δεν έχετε λίγο ντροπή ρε, να βάζετε κάγκελα στα παιδιάκια και τη χουντική φρουρά σας από μπρος και να τους ζητάτε να δείχνουν και σεβασμό;
Τους προγόνους τους ρωτήσατε αν θέλουν να τους τιμάτε εσείς; Και αν θέλουν να τιμούμε τη λεφτεριά πίσω από κάγκελα και φρουρές; Ρε Αλβανία του Χότζα μας κάνατε!!!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Να σας φτύσουν τα παιδιά και εσάς και τα άρματα, που πρέπει να κάνουμε παράσταση μπρος τους, λες και ο λαός μεσ’ την αδυναμία του θα καμαρώσει τη δύναμη.
Και καλά όλ’ αυτά, αλλά κάγκελα στα παιδιά μας; Έχουν το χρέος να σας τιμωρούν μέχρι να πεθάνετε, είτε χαλώντας την εικόνα είτε ατιμώντας τον αγώνα. Που καμμία ατίμωση δεν είναι, αφού κάποιοι πεθάναν για να ‘μαστε λέφτεροι και μόνο έτσι δεν είμαστε. Άλλοι ατιμώνουν και ξέρω καλά και ξέρεις και συ ποιοί είναι. Κοιμήσου ήσυχος αν μπορείς, μια φορά θα σου τύχει και ξέρεις πότε θα ‘ναι.

«Κατηγορώ» 2 – ρατσισμός

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Μετά το άρθρο για την πολιτική και την κριτική που της ασκήθηκε, ως θέμα για αυτό το δεύτερο άρθρο της σειράς επέλεξα τον ρατσισμό.

Ο ρατσισμός ήταν πάντα φλέγον ζήτημα σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες του κόσμου για πολλά χρόνια. Εδώ, όμως, θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στα τελευταία χρόνια ή έστω αιώνες προς αποφυγίν αναπόφευκτων αναχρονισμών, αν μιλούσα για αρχαϊκή εποχή λόγου χάρη.

Και τί είναι ρατσισμός; Πώς θα τον ορίζαμε; Με μια πρώτη ματιά φαίνεται απλή υπόθεση.  Και είναι εν μέρει, δεν θα το αρνηθούμε. Μήπως, όμως, είναι ρατσιστής και αυτός που δεν σέβεται μια ιδεολογία ρατσιστική, που ίσως κάποιος φέρει; Άλλοι πιστεύουν πώς είναι, άλλοι όχι. Οπότε, το υποκειμενικό κριτήριο παίζει αναμφίβολα ρόλο σημαντικό σε τούτη την περίπτωση.

Ας αρχίσουμε όμως εξετάζοντας το πρόβλημα του ρατσισμού, κοινωνικό ως επί το πλείστον πρόβλημα. Από όποια σκοπιά και να το εξετάσει κανείς είναι πρόβλημα, πώς να τ’ αρνηθούμε αυτό! Φυσικά ένας ρατσιστής είτε ιδεολογικά είτε ενστικτώδης σπάνια φέρει την άποψη ότι είναι ένα λάθος. Τί όμως είναι αυτό που διαμορφώνει τις ρατσιστικές τάσεις ενός ατόμου; Η οικογένεια; Η κοινωνία; Η προκαταλήψεις και οι δυσιδαιμονίες γενικότερα;  Όλα φυσικά, αυτά είναι γνωστά και αποδεκτά. Εγώ θα ήθελα να καταγγείλω τον ρατσισμό έως το μεδούλι, γιατί ακόμη και οι ανθρώποι που ισχυρίζονται ότι δεν είναι ρατσιστές, ωστόσο έχουν τον ρατσισμό στο μεδούλι τους, αν όχι στο κόκκαλο ή έστω φέρουν ρατσιστικές προδιαθέσεις.  Όχι όλοι βεβαίως…

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι ο ρατσισμός όχι απλώς είναι πρόβλημα, αλλά σκέτη αρρώστια! Αρρώστια επικίνδυνη και θολερός τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων. Τα προβλήματα ίσως είναι πραγματικά, όμως ο ρατσισμός μονάχα δεν τα λύνει. Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης για παράδειγμα, δεν το λύνει το μίσος σου, βρες έναν άλλον τρόπο. Ο ρατσισμός δεν τίμησε ποτέ κανέναν καλό άνθρωπο, κανένα πραγματικά πνευματικό και ώριμο μυαλό. Ας μην μιλήσουμε για Μεσαίωνα και αρχαιότητα – σήμερα,  τον 21ο αιώνα, γιατί να υπάρχει τόσος ρατσισμός; Δεν έχουμε την κοινωνιολογία; Την ψυχολογία, τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ανεξαρτησία; Σαφώς μερικά από αυτά μάλλον δεν τα ‘χουμε ή όπως θα θέλαμε να τα έχουμε, όμως έχουμε περάσει, ευτυχώς, σε εποχές καλύτερες όσον αφορά το πνευματικό μας επίπεδο και την σκέψη πάνω σε τέτοια θέματα. Η επιστήμη κατάφερε να σωπάσει την θρησκεία σε κάποια θέματα. Καταφέραμε να ερμηνεύσουμε την ανθρώπινη και την κοινωνική συμπεριφορά. Να βρούμε λύσεις, να ανακαλύψουμε καλύτερους τρόπους διασφάλισης των δικαιωμάτων. Όλα αυτά μέσα από εποχές και κινήματα που πυροδότησαν την αρχή ενός νέου τρόπου ζωής, όπως είναι γενικά αποδεκτός σήμερα, με λιγότερες ή και καθόλου δυσιδαιμονίες και ανελευθεριακές τάσεις.

Και πάλι, όμως, όλα αυτά – όπως και άλλα πολλά – είναι το περιτύλιγμα. Η συγκάλυψη της αβυσσαλέας υπερεγωιστικής μας ύπαρξης. «Εμείς οι Έλληνες…» και « … οι Βάρβαροι»… σιγά ρε! Αν ήταν να μιλούμε για καταγωγή και πνεύμα, ζήτημα ένας στους δέκα αυτής της χώρας να είναι Έλληνας. Αυτό όχι απ’ τη γενετική σκοπιά, αλλά απ’ την πνευματική. Να έχουμε να λέμε πόσο ξεχειλίζουμε πολιτισμό και πόσο άξιοι συνεχιστές σπουδαίων προγόνων είμαστε. Και όλα αυτά και οι επιστήμες μας και το πνεύμα μας, όλα να συνηγορούν με τη γενικότερη συγκεκαλειμένη νοοτροπία μας, προς οποία κατεύθυνση.

Μιλώντας για κατευθύνσεις, ώρα να ξεκουκουλώσουμε και την συγκάλυψη των δε. Ποιοί είναι οι δε; Μα σαφώς πάντα η άλλη πλευρά του κύκλου. Κύκλος, γιατί η μία πλευρά μπορεί να γίνει η άλλη και η άλλη… αντιστρόφως. Ναι, είναι ρατσιστές, είναι και φασίστες και τενεκέδες ξεγάνωτοι κάποιοι δήθεν αντί-φασιστές, γνωστοί ως αντί-φα. Είναι ρατσιστές και βλαμμένοι μόνο που κατηγοριοποιούν τον ρατσισμό και τον εξευγενίζουν, έτσι όπως τους βολεύει. Ανάλογο φασιστιλίκι πουλούν και όσοι προτείνουν βία για την βία. Οι φερόμενοι, πολλές φορές, αναρχικές ιδέες και συγκεκριμένες θεωρίες. Έτσι λένε, τί σκατά θεωρίες διαβάζουν και από τί σκατά τελευταίας κατηγορίας μυαλού αναρχιστές… ένας μαλάκας το ξέρει. Ο καθένας απ’ αυτούς.

Σε έναν γνωστό πλατωνικό διάλογο, λέγονται τα εξής από τον Σωκράτη:

«Ενώ λοιπόν δύο είναι τα κακά, το αδικείν (να αδικείς) και το αδικείσθαι (να αδεικείσαι), μεγαλύτερο είναι το να αδικείς και μικρότερο το να σε αδικούν.»

Με σκοπό να εξηγήσει, πώς αυτός που διαλέγει να αδικεί – και έτσι νομίζει ότι είναι ισχυρότερος και πιο ελεύθερος από τον αδικούμενο  –  τελικώς είναι ο ίδιος ο πιο αδικημένος. Είναι αδικημένος, και με δικό του χέρι, γιατί εξασφαλίζει ελευθερία για τον εαυτό του, στερώντας ελευθερία από τους άλλους. Εν τέλει, κατά πόσο είναι όμως πραγματικά ελεύθερος και ο ίδιος; Να μια επικάλυψη της δήθεν ελευθεριακής διάθεσης των αντιρατσιστών και των αντιφασιστών.

Βεβαίως δεν ξέχασα τους κατεξοχήν άμυαλους που χαίρονται για τα ρατσιστικά τους ιδανικά και αξίες. Ας μείνουμε στα δικά μας δεδομένα. Σίγουρα στα σπουδαία επιτεύγματά μας ως άξιοι συνεχιστές μεγάλων Ελλήνων, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τη βασιλεία της μεγίστης Λογικής. Οι Ελληναράδες, εθνικιστές τενεκέδες, που έχουν μεγάλη συγγένεια με τους γενναίους αρχαίους μας, φυσικά δεν θα μπορούσαν να μην νιώθουν υπερήφανοι για τα πιστεύω τους. Οι βάρβαροι προ των πυλών και πάντα αυτοί οι ήρωες. Λάθος μεγάλο όμως! Οι βάρβαροι και οι εχθροί είναι εντός των πυλών και πάλι μια συγκάλυψη κρύβει την καταστροφή που σπέρνουν. Τέτοιο παράδειγμα είναι τα εθνικιστικά κινήματα των καρκινογόνων μυαλών σαν και αυτά που νομίζουν ότι η αγάπη για ένα έθνος ξεπερνά την αγάπη για την ανθρωπιά. Η ολίσθηση της λογικής σε μέρη δύσβατα και σκοτεινά. Μια ομίχλη; Μια κατάχνια, κάπως… κρύβει την λογική, το φως, τον δρόμο τον καθαρό.

Σκεφθείτε λίγο. Σκεφθείτε…
Μην μείνετε ούτε στο λίγο. Σκεφθείτε πολύ…
Σκεφθείτε όσο φοβούνται κι ακόμη παραπάνω, όσο πια δεν καλύπτει την πλευρά κανενός η σκέψη σας. Διαλύστε τον ρατσισμό προτίστως μέσα σας και αυτός θα πεθάνει. Δεν θα τον πεθάνετε, αν πρώτα δεν μπείτε εσείς στο στόχαστρο. Πολεμήστε το… Μην αφαιρείς την ελευθερία με ρατσισμό, αλλά μη σώσεις και να την πάρεις ποτέ με ρατσισμό.  Ποτέ, τράβα να πεθάνεις καλύτερα… αφού ελεύθερος δεν θα ‘σαι. Κοιτάς την αθλιότητα και την μισείς πιο πολύ από όσο της αξίζει, της δίνεις το άξιον της δικής σου αθλιότητος. Αφού εσύ πάντα αξίζεις… σαν άνθρωπος, έστω και άθλιος, αλλά μου λες αξίζεις, κάνε κάτι…
Αν είσαι άνθρωπος λοιπόν, διόρθωσέ το και θα πάμε μπροστά.

Δείτε επίσης:

«Κατηγορώ» 1 – πολιτική

«Κατηγορώ» 1 – πολιτική

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Ξεκινώ τη σειρά άρθρων μου με τίτλο «Κατηγορώ» και ως πρώτα κατηγορούμενα θα διαλέξω πράγματα σχετικά με την πολιτική. Θέλω όμως να σταθούμε πέρα απ’ τους κυβερνώτες και τα κόμματα. Θα ήταν ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με την πολιτική σαν σκέψη, σαν δραστηριοποίηση και ενεργώ ενασχόληση με τα της κοινωνίας.

Πρέπει να είμαι ευθύς και ξεκάθαρος. Πολιτική δεν υπάρχει σε βαθμό που μπορώ να τη διακρίνω άμεσα. Και με τον αρχαϊκό – αυστηρό τον όρο της, πολιτική λέγω εκείνη ακριβώς τη σκέψη που δε θα σταματήσει να υπάρχει, έως ότου να θέλει να βρει κι εμπόδια κι άλλα πολλά, αν τα περάσε όλα. Έτσι… γιατί είναι καχύποπτη και τολμηρή. Μάλλον, έτσι πρέπει να είναι.

Και εκεί που όλη την ημέρα λοιπόν καθήμενοι μπροστά από έναν Η/Υ παρακολουθούμε τις εξελίξεις διαλέγοντας εμείς τις πηγές μας, απαξιώντας για τις τηλεοράσεις και τις προπαγανδίστικες κατευθύνσεις τους, καταλήγουμε στον ίδιο τοίχο τελικά με τους άλλους. Στον ίδιο τοίχο με όσους είναι να εκτελεστούν, ως από εξαπάτηση του συστήματος. Ναι αδερφέ μου!

Και μας φταίει τόσο πολύ το σύστημα! Μα τόσο πολύ… φταίει τόσο ο Πάγκαλος, φταίει ο μπάτσος, φταίει ο Παπούλιας. Ναι, δε λέω, φταίνε τα καθίκια, αλλά πόσο μας τιμά τελικά να σπαταλούμε τη μέρα μας ασχολούμενοι με τον μπάτσο και τον Παπούλια;

Σου λέω εγώ, καθόλου! Και αυτό θα φανεί στις κάλπες πάλι, άλλο που δε θα το δουν πολλοί. Και εδώ θέλω να θέσω το βασικό ερώτημα: γιατί χρειάζεσαι πάντα κάποιον να σου πει τα αυτονόητα; Γιατί νομίζεις ότι η φωνή του καθενός είναι ικανή να πιάσει τη συχνότητα της δικής σου; Γιατί ακόμα και αν σου δώσω 10 βαρβάρους, θα αναγκαστείς να διαλέξεις τον έναν πιο «έμπιστο»; Γιατί να αναγκαστείς εν τέλει;

 

Μα φυσικά γιατί το σύστημα που σιχαίνεσαι και οι προπαγάνδες είναι στο κεφάλι σου, κι ας μην το χαμπαριάζεις. Έχεις ακόμη εκείνη την σχεδόν έμφυτη τάση σου να υπακούς και να ακούς και να μην πράττεις και να περιμένεις και… Κοινώς, να μην μπορείς εσύ ο ίδιος να υψώσεις τη φωνή σου και να πράξεις άμεσα. Κι έτσι, μένεις με την βοή του νοσηρού όχλου. Αν κατέβω σε μια πορεία, θα ακούσω τους Σταλινοτσολιάδες να ψέλνουν τροπάρια με ντουντούκες, τα αναρχάκια να μας απαγγέλουν τα νέα τους ποιήματα απ’ τη συλλογή «Πώς να βρίσεις έναν μπάτσο με 1000 συν 1 λέξεις» και τους υπόλλοιπους, αυτούς τους ανεξάρτητους λέω, να εξετάζουν ποια βοή είναι πιο δυνατή να πουν ότι κάπου βοηθάνε.
Και είναι σκέτη βοή, ένα άθροισμα από φωνές άλαλες. Φωνές από αυτούς που δε ξέρουν γιατί φωνάζουν και από αυτούς που ξέρουν, αλλά χάνονται στη μετάφραση.

Λένε «είναι μεγάλο κακό να μην ψηφίζει ο κόσμος, η ψήφος είναι το μεγαλύτερο όπλο του πολίτη σε μια δημοκρατία». Ποία  δημοκρατία; Και όχι δεν είναι το μεγαλύτερο όπλο. Αλίμονο, αν ήταν αυτό, τότε θα μπορούσαμε να λέμε ότι οι περισσότεροι πολίτες που ψηφίζουν –και άρα δεν αφήνουν ανεκμετάλευτη την ψήφο τους- είναι σωστοί πολίτες.

Νομίζουν ότι με μία κίνηση της χειρός τους θα σωθούν. Και θα έχουν και ήσυχη τη συνείδησή τους κιόλας. Όχι.

Πολιτική και πολιτικοποίηση δεν είναι να πάω μια φορά στα 4 χρόνια να ρίξω ένα χαρτί μεσ’ τις κάλπες. Αν ήταν έτσι το πράγμα, θα μπορούσαμε να δεχθούμε ότι και η τελευταία γιαγιά ασχολείται με την πολιτική όσο ένας που παρακολουθεί καθημερινώς τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Όχι, και πάλι. Πολιτική είναι η σκέψη και η δραστηριότητα. Δραστηριότητα που δεν περιορίζεται στα λιγοστά joule της κίνησης της χειρός. Μυαλό σε εγρήγορση και πάνω απ’ όλα κριτικός έλεγχος σε όλα. Έλεγχος στον Βαρουφάκη. Έλεγχος στον Καζάκη. Έλεγχος στον Καμμένο. Στον Μίκη. Στον Τράγκα. Σε όλους! (που τώρα, βλέπω, σου αρέσουν τόσο) Σε όλους, πριν ξαναπέσεις στην παγίδα πάλι. Και αν η ντροπή ήταν λίγη μετά απ’ όλα αυτά, φαντάσου πώς θα είναι να έχεις προδώσει τα παιδιά σου πάνω από μία φορά…

Πολιτική είναι και η κριτική. Πολιτική είναι και να μην δέχεσαι τον εκβιασμό του να ψηφίζεις όταν κάτι δεν σε εκφράζει. Γιατί, ακόμη και ένας να είναι σωστός, θα πρέπει να δεχθώ συνάμα και τις θέσεις του κόμματός του. Ξέρουμε πως ότι κάνει, δε θα το κάνει μόνος του. Και είναι σκέτος εκβιασμός να ψηφίσω λοιπόν το κόμμα του. Άσ’ τον να φωνάζει… ψήφο δεν παίρνει.

«Ιδανικός κόσμος»

Επινοήθηκε η ιδέα τούτη για να υποτιμηθεί ο πραγματικός κόσμος και μέσω της αναζήτησης του «ιδανικού» εν τέλει να παραιτηθεί καθένας μας από τον πραγματικό αγώνα, με σκοπούς και αποστολές που θα βοηθήσουν να πορευθούμε. Και ο πραγματικός κόσμος δεν είναι τέλειος και ποτέ δεν θα γίνει. Φυσικά δεν υποστηρίζω το υπάρχον σύστημα. Ας αλλάξει. Ωστόσο, ας μην αφήνουμε καρκίνους όπως ο Κομμουνισμός να μας καταβάλλουν. Και αυτό, γιατί είναι χαζός στη βάση του, το απόλυτο σύστημα της μάζης και της μη σκεπτόμενης μορφής ανθρώπου. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

Θέλουμε αγώνες σοβαρούς λοιπόν, με δύναμη και θάρρος. Σαφώς, δύναμη δεν είναι να φορέσουμε όλοι μια κουκούλα και να πετούμε μολότωφ. Τραμπουκισμός είναι αυτός. Στη θέση του προτείνω την δύναμη. Δύναμη ψυχής, αντοχή, σθένος, ελπίδα – με παράλληλη στήριξη από πράξεις. Κουράγιο και κρίση. Δύναμη να καταγγείλουμε άπαντες, αν χρειαστεί. Να καταγγείλουμε και τους ψευτοεπαναστάτες. Ποιά αριστερά; Και πάλι άλλο θέμα, για το οποίο θα γράψω σε κάποιο άλλο άρθρο.

Και θέλω, τέλος, να ρωτήσω και κάτι ακόμα, που το ίδιο χωρίς απάντηση δείχνει τι τσογλανίστικηη πολιτική κάνει ο κόσμος. Όλα αυτά τα χρόνια που είσασταν; Και για να μπήξω πιο βαθειά την πρόκα, εσείς οι φοιτητές, από ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΚΝΕ, ΣΥ.ΡΙΖ.Α., «Ανεξάρτητους παρά- ΚΚΕδες», δήθεν αναρχικούς (ούτε καν ο όρος αναρχιστές δεν σας αξίζει) που είστε τώρα και τι κάνετε; Αν η ανοχή όλων μας έχει φτάσει στο μηδέν με τους πολιτικούς μας ηγέτες, με εσάς έχει σπάσει το θερμόμετρο και τώρα δυσκολεύομαι να σας αφήσω να μιλήσετε, ενώ εγώ ακούω θεληματικά. Ούτε να σας βλέπω…

Δεν είναι μίσος, είναι στεναχώρια γιατί είμαστε παιδιά του ίδιου πονεμένου λαού, μας πρόδωσαν, τα δισέγγονά μου χρωστάνε πριν γεννηθούν κι εσείς φαίνεται θα χρεώσετε στο μέλλον και τα τρισέγγονα. Όχι, τέλος η ανοχή.

Πολιτική, λοιπόν, είναι κάτι πέρα από τους ψήφους, το Σύνταγμα, τις ιδεολογίες και τα «ιδανικά συστήματα». Θέλω να πιστεύω ότι μια μέρα θα καταλάβει ο κόσμος. (προσοχή: δεν το πίστεψα ακόμα) Θέλω να νομίζω ότι η ακατανόητη βοή θα γίνει μια μέρα μια καθαρή φωνή με σιγουριά, γνώση και σοβαρότητα. Μέχρι τότε, κύκλους στην πλατεία…

«Για να αποχτήσει κανείς πολιτική συνείδηση, βασιλικός παιδαγωγός, Αριστοτέλης δάσκαλος Αλεξάνδρου δηλαδή, θα του σταθεί το προσωπικό του αναμέτρημα με τα πολιτικά και τα ηθικά προβλήματα.»

… και όχι η ορθή ψήφος

Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά

Προσπάθησες ποτέ να είσαι ειλικρινής μαζί σου ;

Ώρα να φιλοσοφήσουμε…

Το θέμα που πιστεύω ότι αξίζει αναφοράς και συζήτησης ίσως,αν αυτό ήταν εφικτό να γίνει είναι το

κατά πόσο μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς και άρα ορθοί με τις σκέψεις,τα πιστεύω και τα συναισθήματά μας.

Για το πρώτο (την αναφορά του θέματος) αναλαμβάνω εγώ,για το δεύτερο εσείς και οι παρέες σας,αν αποφασίσετε να σπαταλήσετε ένα Σαββατοκύριακο μπαρόβιας ενασχόλησης για κάτι τόσο ασήμαντο.

Πολλές φορές δεν έχετε νιώσει την αγανάκτιση όταν λέτε ή κάνετε κάτι που δεν αντιπροσωπεύει τα πιστεύω σας ή την θέλησή σας;

Αναρωτιέστε αν φταίτε εσείς που επιλέγετε να είστε ανειλικρινείς επί της στιγμής ή οι άλλοι που σας αναγκάζουν,εντός εισαγωγικών πάντα,να συμπεριφερθείτε έτσι,για να μην πληγώσετε τα ευερέθιστα συναισθήματά τους ή μην τυχόν καταλήξουν σε συμπεράσματα που θέλεις ώρες μετά για να ξεφορτώσεις απ’το μέτωπό σου.Αδίκως όμως καταλήγουν σε αυτά.

Το πρώτο συμβαίνει συνήθως σε μια ερωτική σχέση.Το δεύτερο το συναντάμε καθημερινά σε παραδείγματα πολιτικής συζήτησης.Έυκολα ο άλλος σε ταμπελώνει σε αυτή την περίπτωση.Βολεύει,όλοι το ξέρουμε…

Για πάμε όμως να επεξεργαστούμε λίγο αυτές τις καταστάσεις,που σύμφωνα με τη δική μου γνώμη,χαστουκίζουν από λίγο λίγο τα άτομα και ύπουλα ,χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι,μας καθιστούν ευκολόπιστους σε παρέες,σχέσεις και σκάρτους ανθρώπους ένω βοηθούν στην διαμόρφωση μιας κάλπικης επικοινωνίας μας με τους άλλους ,μιας λανθασμένης αντίληψης που έχουμε για τη σχέση μας και το χειρότερο για αξίες αιώνιες,πέρα από κάθε ανθρώπινη πραγματικότητα και δημιουργία ,όπως είναι ο έρωτας και η αγάπη.Συναισθήματα κατεξοχήν θεϊκά,αφηρημένα και αμόλυντα από την ανθρωποσύνη που τσαλακώνει αξίες λιγότερο σημαντικές.Για φαντάσου…

Φαντάσου έτσι πόσο αληθινός είναι ο έρωτάς σου όταν πρέπει να πεις,να κάνεις κάτι και πρέπει να φερθείς κάπως,για να μην παρεξηγήσεις,να μην στεναχωρήσεις,να μην εκνευρίσεις.

Φαντάσου πόσο δυνατός είσαι και κατά πόσο η σκέψη και τα θέλω σου είναι δικά σου παιδιά και όχι αλλονών.Πώς λες ότι είσαι ειλικρινής,αν απ’τα μισά ειλικρινή πράγματα που είπες και έκανες,τα έκανες για άλλων τα θέλω;

Λέμε ότι τα μεγαλύτερα ψέματα είναι αυτά που βλάπτουν τους άλλους και γι’ αυτό τα κρατάμε μέσα μας,ενώ τα μικρά αντέχονται. Ή το ανάποδο…πάντα όμως για τους άλλους διαλέγουμε ποιά θα πούμε και ποιά όχι.

Ξέρω κάποιον που γνωρίζει και τα δύο ψέματα και μάλιστα τα κρατά ή μπαίνει στο δίλλημα του να τα πεί και ποιά να πει.Μάντεψε ποιός είναι!

Όλα αυτά θα ακούγονται πολύ κυνικά φάντάζομαι σε έναν κόσμο που ζει και βασιλεύει ο έρωτας των επιφανών πραγμάτων.Τι εννοείς βρε φιλόσοφέ μου;

Η επιφάνεια είναι το πιο μικρό κομμάτι των όντων και όμως εμείς οι ερωτύλοι πόσο την τιμάμε!

Τί σημασία έχουν τα πάντα και όλα γύρω μας,εφόσον έχεις εσύ εμένα και εγώ εσένα,εφόσον με φιλάς και λες πως μ’αγαπάς.Τι μας νοιάζει ο κόσμος μάτια μου,τώρα που έχω κάποιον να λέω τα δικά μου και να ξεσπάω τα γινάτια μου;

Φυσικά είμαι ρομαντικός μαζί σου.Αραιά και που θα σου αφιερώσω και ποίημα,δηλωτικό των όσων νιώθω.Δεν έχει σημασία αν η ποίηση στα μάτια μου φαντάζει εργαλείο της στιγμής για να σε ευχαριστήσω ή να σου δημιουργήσω θαυμασμό.Δεν με νοιάζει κιόλας τι εστί ποίηση,αρκεί που βρήκα όμορφα λόγια να σου αφιερώσω.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα,αλλά δε θέλω να δημιουργήσω και την εντύπωση του Κύκλωπα που ζει στη σπηλιά του και θεωρεί τον έρωτα στοιχείο των μαλθακών και των ανίδεων.

Δε θέλω να δημιουργήσω αυτή την εντύπωση και δε θέλω να προσβάλω κανέναν ερωτευμένο και μή.Αυτό που θέλω είναι να παρουσιάσω μια άποψή μου επί του θέματος και να δώσω ένα έναυσμα για σκέψη.Με χαρά μου θα ήθελα να δω απαντήσεις και δικές σκέψεις.

Οπότε εδώ προκύπτει και το ερώτημα: Πόσους έρωτες μπορεί να ζήσει κανείς;

Την σήμερον ημέρα ας πούμε 20-25 κατά μέσο όρο.

Ελάτε…μεταξύ μας αυτά,δεν λέω παρανοϊκά πράγματα.

Οι άνθρωποι για τους οποίους νιώθουμε συναισθήματα είναι σίγουρα πολλοί και σίγουρα μερικούς τους βλέπουμε σαν κάτι παραπάνω από φίλους ή αδελφούς.

Τώρα εδώ με βάση τα παραπάνω οφείλουμε να θέσουμε το εξής ερώτημα στον εαυτό μας:

Αν μια φορά ερωτευόμαστε,αν ο έρωτας είναι τόσο σπουδαίος για να τον επικαλούμασθε πέντε διαφορετικές φορές το χρόνο,αν ο έρωτας δε σβήνει και αν τον βλέπουμε σαν έναν αιώνιο καρπό ευτυχίας και ζωής,πόσοι από εμάς θα είχαμε το θάρρος να φανούμε ειλικρινείς και να πούμε σε όλες τις παλίες μας αγάπες “δεν ήμουν ποτέ ερωτευμένος/η μαζί σου” ;

Κανέναςς ; Και αυτό θα το δικαολογούσε κανείς στο ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και πώς στον καθένα ερωτευόμαστε αυτό το διαφορετικό.Δεκτόν,αλλά όταν λες ότι ερωτεύεσαι ,γίνεται να το κάνεις αλλού λίγο και αλλού πολύ; Ένας είναι ο έρωτας και νοηματοδοτεί τη ζωή μας σε ένα συγκεκριμένο βαθμό.Ούτε λίγο ούτε πολύ.

Απλά δε θα το λέγαμε για να μη φανούμε εγωιστές,σκληροί και άκαρδοι.

Τα ίδια συμβαίνει και στο χώρο της πολιτικής.

Οι πολλοί ιδεολογικώς άνανδροι εξουσιάζουν τους λίγους ανωμάλους.

Μια εξουσία τόσο ύπουλη,τόσο πονηρή,που ακόμα και οι ελεύθεροι ανθρώποι ,οι ανοιχτόμυαλοι και οι προοδεύοντες έχουν στα ΄χερια τους γάντι για να κρύψουν τα λεωργά τους έργα.

Όλα αυτά που τελικά δε λέμε και όλα αυτά που λέμε,τα οποία είναι μη αντιπροσωπευτικά του πραγματικού μας εαυτού μήπως μας πληγώνουν άδικα και αν δε μας πληγώνουν μερικούς,χωρίς να γίνεται αισθητό διαμορφώνουν έναν ευκολόπιστο και από τρίτους υποκινούμενο εαυτό;
(το τελευταίο δε γίνεται εύκολα αισθητό παρότι ακούγεται βαρύς ο προσδιορισμός)

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Η αόρατη τρομοκρατία της ψευτιάς και της υποκρισίας.

Είναι μια αυταπόδεικτη αλήθεια ότι στις μέρες μας η σύγχυση και το χάος είναι φαινόμενα υπαρκτά και κανείς δεν νομίζω ότι μπορεί να το αμφισβητίσει.Το θέμα είναι όμως κατά πόσο γνωρίζουμε την αλήθεια όσοι δεν αρνούμαστε την σύγχυση που επικρατεί,πόσοι την στηρίζουμε με νύχια και με δόντια πριν γίνει έρμαιο της παραπληροφόρησης και πόσοι τελικά είμαστε ή όχι επηρεασμένη από εκείνη.

Η σύγχυση θα πει κανείς είναι προϊόν των μέσων ενημέρωσης και παντός είδους μέσου προπαγανδιστικής πολιτικής,ώστε να μην μπορούμε να αντιδράσουμε και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει.Αυτή είναι μία αλήθεια.Μια άλλη αλήθεια όμως είναι ότι εμείς οι ίδιοι είτε συνειδητά είτε όχι -μάλλον το δεύτερο ισχύει- αρκούμαστε σε μισές αλήθειες.Τι εννοώ;

Με γνώμονα την αμφισβήτηση των πληροφοριών που μας πετούν απλόχειρα τα όργανα της πολιτικής προπαγάνδας και των συμφερώντων ,αναζητούμε την πραγματική αλήθεια ο καθένας με τον τρόπο του.Το πρόβλημα είναι ότι ασυνείδητα αρκούμαστε στις μισές αλήθειες που μάθαμε και το ξανατονίζω μισές!

Καθείς έχει την μισή του αλήθεια να μας πει.Άλλη μισή εγώ ,άλλη μισή εσύ και πάει λέγοντας…

Την πραγματική αλήθεια λίγοι τη γνωρίζουν* και λίγοι την φωνάζουν.

Στην κοινωνία των επαναστατών χωρίς αιτία,των φασιστο-αναρχικων (η πρώτη λέξη δεν αναφέρεται στη δεύτερη,μιλάω για δύο διαφορετικά είδη ανθρώπων),των δογματικών,των ημιμαθών,των συνδικαλιστών,των ιδεολατρών,των κομματικά χρωματισμένων και των εγωιστών έχει αναπτυχθεί ένας μηχανισμός μονόφθαλμης λήψης των πραγμάτων και μισσαλοδοξίας.

Ένας μηχανισμός για να γίνω πιο σαφής ,που θέλει τον κόσμο και τη ζωή να είναι πράγματα απλά ,χωρίς πολλά πολλά. Στην Ελλάδα ή θα είσαι αριστερός – Κομμουνιστής ή δεξιός – Χουντικός. Ή θα είσαι αναρχικός ή φασίστας. Ή θα είσαι Θρήσκος ή Άθεος . Ή θα είσαι Χριστιανός ή Εβραίος ή αν δεν είσαι τίποτα από τα δύο …. Δωδεκαθεϊστής!
Ή θα είσαι υπέρ του “εργάτη” (με τη χρήση που κάνει ένας βαρετός κομμονιστής) ή θα είσαι με το “κεφάλαιο”. Κοινώς αν αποφύγεις ευγενικά κανένα “φτωχόπαιδο” που πουλάει Ριζοσπάστη στο Μοναστηράκι,είσαι πλούσιος που μένεις στην Εκκάλη με πισίνα που έχει πλακάκαι χειροποίητα απ΄την Συρία.

Στην Ελλάδα που μας μάθανε λίγο από όλα και εν τέλει τίποτα ,ο κάθένας έχει κάτι να πει.
Μας πουλάει την αλήθεια που διάβασε σε κάποιο βιβλίο του Μπακούνιν,του Νίτσε ή του Ίων Φιλίππου το τελευταίο διβδόμαδο σε pocket έκδοση και αυτοπαρουσιάζεται σαν μορφωμένος-διαβασμένος και ιδανικός πολίτης του τόπου.Άνθρωπος που ξέρει τι του γίνεται και τι θέλει.

(Κάποιος πρέπει να του πει βέβαια ότι Άρια φυλή δεν υπάρχει και ότι το “κράτος χωρίς σύνορα και φυλές” θα ήταν best seller στην παιδκή λογοτεχνία αν είχε γράψει για αυτό ο Ευγένιος Τριβυζάς).

Ποιό είναι το θέμα σου φίλε ,θα ρωτήσει κάποιο.

Το θέμα μου είναι ότι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση να μην μπορείς να λες όταν θες ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ ,επειδή θα σε πουν φασίστα ή εθνικιστή (ή ότι άλλο ταιριάζει σε ηλίθους ακραίους ανθρώπους) άτομα που κρύβονται πίσω από κάθε γωνιά και περιμένουν να δικάσουν την κάθε σου κίνηση χωρίς να δίνουν βέβαια και πολύ σημασία στο περιεχόμενο των φράσεων,θαρρείς τους μάθανε επίτηδες να παριστάνουν τους αγράμματους.

Μολών λαβέ σημαίνει ‘εφόσον έρθεις,πάρ’τα’ και δεν με νοιάζει αν το χρησιμοποιούν σαν μότο οι καλικάτζαροι της Χρυσής Αυγής ή αν εσύ έχεις κόμπλεξ με τη φράση.Θα τη χρησιμοποιώ και εγώ.

Γιατί με ρωτάς τι συμβολίζει για εμένα η σημαία ,όταν βλέπεις να την ανεβάζω στην βεράντα μου με ένα υφάκι “θέλω να ακούσω το αντίθετο από αυτά που πιστεύω για να κάνω τον έξυπνο”. Απλά μην την κοιτάς και μην ασχολείσαι ή μη με ρωτάς!

Εγώ σε ρώτησα τί σημαίνει για σένα να της καίς;

Γιατί μας πρήζεις για τον Χριστιανισμό και ταυτόχρονα είσαι πιο αρχαιολάτρης και απ’τον Άδωνι ,αφού Χριστιανισμός και Ελληνισμός είναι πράγματα τελείως διαφορετικά και αντιδιαμετρικά.

Γιατί μας λες εθνικιστές όταν λέμε πως η Μακεδονία είναι Ελληνική;

Γιατί μας πρήζεις για την μη ύπαρξη Θεού και γίνεσαι πιο δογματικός και από έναν Ισλαμιστή.

Γιατί να φοβόμαστε την κριτική και να μη λέμε αυτά που πιστεύουμε χωρίς να μας βάζουν στο τσουβάλι του ο καθένας ,επειδή έτσι του έμαθαν να κάνει με όποιον δεν συμφωνεί μαζί του;

Αλλά και τί να κάνεις που γέμισε η σύγχρονη κοινωνία ακροδεξιά αληταρόπαιδα και αραχτούς και λάιτ τύπους της αριστεράς και της δήθεν αναρχίας.

Τα λόγια αυτά μπορεί να πονέσουν μερικούς αλλά τόσα χρόνια πονάμε άλλοι που δεν ανήκουμε σε κανενός το ιδεολογικό αμπέλι που καλλιεργούνται συνειδήσεις και μελλοντικοί πολίτες.

*Εδώ θέλω να σημειώσω ότι η φράση και όσα ακολουθούν δεν αναφέρονται σε εμένα σαν γνώστη της πραγματικής αλήθειας.Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο.Το προσωπικό ύφος αφορά την κρυφή αδυναμία εμένα και πολλών άλλων να μιλήσουν όπως πρέπει ,γιατί ο κόσμος έχει χάσει μέρος της αλήθειας και έχει αναγάγει κάποια συγκεκριμένα πράγματα σε ΑΣΠΡΟ – ΜΑΥΡΟ .Υπάρχουν και οι αποχρώσεις και σίγουρα δεν μπορείς να δείξεις τα χρώματα σε κάποιον που έχει αχρωματοψία.

Δείτε τα όλοι!!!Σκάνδαλα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ…Μετά από όλα αυτά θα τους ξαναψηφίσετε;

 

ΠΑΣΟΚ

1. Υπερχρέωση της χώρας και διόγκωση του δημόσιου χρέους στο 114%, όταν το 1981 το δημόσιο χρέος ήταν μόλις 29%, υπολειπόταν του μέσου κοινοτικού και χωρίς κοινοτικά πλαίσια στήριξης. Το 1985 ξεπέρασε το μέσο κοινοτικό και το 2001 έφτασε σε …χρέος ρεκόρ 114% του ΑΕΠ.

2.Δάνεια, υπανάπτυξη, πληθωρισμός, την περίοδο 81-89: κατά την είσοδο της χώρας…
στην ΕΟΚ , το 1981, ήταν η πρώτη χώρα σε ολόκληρη την Ευρώπη με ρυθμό ανάπτυξης 3,1%, έναντι 0,8% που ήταν ο μέσος όρος των υπολοίπων κρατών-μελών! Παρά την εισροή των μεγαλύτερων οικονομικών πακέτων από τη σύσταση του ελληνικού κράτους και παρά τη θετική διεθνή συγκυρία(κυρίως της μείωση της τιμής του πετρελαίου):

-το ΑΕΠ κινήθηκε σε ρυθμούς αισθητά μικρότερους απ’ αυτούς των χωρών της ΕΟΚ (μέσος όρος για την Ελλάδα 1,7%, για δε την ΕΟΚ 2,7%) …. για πρώτη φορά από το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

-οι δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του Α.Ε.Π. από 30% το 1980 ανήλθαν στο 50% το 1990, αποτέλεσμα της πρωτοφανούς διεύρυνσης του Δημοσίου τομέα.

-ο πληθωρισμός υπερτετραπλασιάστηκε απ’ αυτούς των χωρών της ΕΟΚ (πληθωρισμός για την Ελλάδα 18,2%, για δε την ΕΟΚ 4,5%).

τα δάνεια της δεκαετίας του 80 δεν είχαν ξαναγίνει από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους.

-το εθνικό μας νόμισμα υποτιμήθηκε κατά 30% σε 2 διαδοχικές υποτιμήσεις της τάξεως του 15% εκάστη, βάζοντας οριστική ταφόπλακα στο εθνικό εισόδημα και στην Ελληνική οικονομία! Κατά την πρώτη πασοκική περίοδο εφαρμόστηκε μια τριτικοσμική πολιτική, η οποία στήριζε την εγχώρια κατανάλωση στο δανεισμό και διόγκωνε το κράτος με τους άπλετα παρεχόμενους κοινοτικούς πόρους.

3. «Σκάνδαλο καλαμποκιού»: αφορά τη λαθραία εισαγωγή χιλιάδων τόνων γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού από κρατική εταιρεία και την εξαγωγή του στη συνέχεια σε χώρες της Ευρώπης ως ελληνικό. Τα κέρδη από την «κομπίνα» υπερέβησαν τα 1,5 εκατομμύρια δολάρια ενώ στα παραστατικά εμφανίστηκαν μόνο 1 εκατομμύριο δρχ.!

4. Σκάνδαλο 1,5 δις εις βάρος της ΕΤΒΑ και δύο θυγατρικών ναυτιλιακών εταιρειών της με την αγορά πλοίων από δύο άγνωστες κυπριακές εταιρείες φαντάσματα, οι οποίες εμφανίζονταν χωρίς κεφάλαια και χωρίς μετόχους.

5. Το σκάνδαλο της αγροτικής ασφαλιστικής εταιρείας. Πέραν των παρανομιών που αποκαλύφθηκαν και της διασπάθισης δημοσίου χρήματος, εξασφάλιζε, την δεύτερη τετραετία του Πασόκ, στα διευθυντικά της στελέχη, μισθούς από 25 έως 33 εκατομμύρια δρχ. μηνιαίως, με τη μέθοδο των προμηθειών….. ενώ την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα αμείβονταν με μισθούς πείνας….

6. Σκάνδαλο πλαστογραφίας στο υπουργικό συμβούλιο. Ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου Κώστας Ζώρας διώχθηκε για πλαστογραφία με σκοπό την παράνομη παράταση δύο νομικών συμβούλων της Τραπέζης της Ελλάδος.

7. «Υπόθεση Γιώργου Δρέγου» :ο πολυθεσίτης(ένας εκ των πολλών) δικηγόρος του Πασόκ. Ως νομικός σύμβουλος του Οργανισμού Σχολικών Κτηρίων απαίτησε «λάδωμα» 15 εκατομμυρίων δραχμών από ιδιοκτήτη οικοπέδου για να συμπεριληφθεί το οικόπεδό του, στους σχεδιασμούς του Οργανισμού…..

8. ΠΡΟΜΕΤ 1:«ο πικρός καφές»: ενώ η επίσημη τιμή του εισαγόμενου καφέ κατά τόνο ήταν 1500 δολάρια, η κρατική ΠΡΟΜΕΤ τον εισήγαγε λαθραία, υπερτιμολογώντας στα 2000 δολάρια τον τόνο.

9. ΠΡΟΜΕΤ 2: «τα σάπια ξύλα». Η ΠΡΟΜΕΤ αγόρασε από φιλανδική εταιρεία εξαγωγών ξυλείας ποσότητες καυσόξυλων έναντι του εξωφρενικού τότε ποσού των 250 εκατομμυρίων δρχ., η οποία κρίθηκε ακατάλληλη από τους Έλληνες ξυλουργούς και τελικά σάπισε στο λιμάνι της Ελευσίνας

10. Σκάνδαλο ΑΓΡΕΞ: σειρά από κομπίνες και υπεξαιρέσεις αποκαλύφθηκαν και στις «Αγροτικές Εξαγωγές» (ΑΓΡΕΞ)

11. Αριστείδης Χρήστου. Ο χρυσοδάκτυλος της Εθνικής Τράπεζας που καταχράστηκε 147 εκατομμύρια δρχ. Στην υπόθεση εμπλέκονταν και η πρώην γραμματέας του Μένιου Κουτσόγιωργα.

12. Αθανάσιος Πόπωτας:ο φιλόδοξος εκδότης φιλοπασοκικών εφημερίδων, εκ των οποίων όλες αποδείχτηκαν βραχύβιες, τιμωρήθηκε με ποινή φυλάκισης πέντε ετών για κατάχρηση 57 εκατομ. δρχ. από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Εξαφανίστηκε για να μην εκτίσει την ποινή του. Ο Πόπωτας εκφράζει μια ολόκληρη «ρομαντική» νοοτροπία «πανελλήνιου σοσιαλισμού» της πρώτης τετραετίας. Αυτής του μικρομεσαίου «σοσιαλιστή» που ήταν υποταγμένος πλήρως στον λαϊκισμό του προέδρου και έβλεπε διέξοδο οικονομικής ανέλιξης μέσω της κομματικής υποταγής. Αργότερα ήρθαν τα εκδοτικά θηρία που ήθελαν τους πολιτικούς υποταγμένους στα δικά τους συμφέροντα.

13. Πυρκάλ 1: η Πυρκάλ πουλούσε στο Ιράκ 112$ την οβίδα και στον ελληνικό στρατό 201$ !

14. Πυρκάλ 2: η αγορά του άχρηστου ναυπηγείου πλαστικών σκαφών στο Λαύριο έναντι του ποσού των 370 εκατομ. δρχ.!

15. Μαυράκης 1: διοικητής της ΔΕΗ που απηλλάγη δια βουλευμάτων από δύο υποθέσεις που τον βάρυναν. έγραψε ιστορία με το δωράκι που «έδωσε στον εαυτό του», των 500 εκατομμυρίων δρχ.

16. Μαυράκης 2:ο Μαυράκης βρέθηκε ξανά στην επικαιρότητα μετ η συμφωνία για αγορά ηλεκτρικής ενέργειας από την Αλβανία, προκαλώντας ζημιά 120 εκατομμυρίων δρχ. στη ΔΕΗ, σύμφωνα και με το απαλλακτικό βούλευμα που αφορούσε την υπόθεση. Κλασσική περίπτωση «απαλλακτικής ατιμωρησίας».

17. ΚΥΔΕΠ: «το σκάνδαλο του σταριού». Ένα σκάνδαλο που ζημίωσε τους Έλληνες αγρότες με το ποσό των 910 εκατομμυρίων δρχ. Χρησιμοποιήθηκαν δύο εταιρείες, ως μεσάζοντες, για το ξεπούλημα των προϊόντων της ΚΥΔΕΠ με αποτέλεσμα να κερδίσουν δισεκατομμύρια οι δύο αυτές εταιρείες εις βάρος του ελληνικού δημοσίου.

18. Μιχάλης Σταματελάτος. Ο υποδιευθυντής του υποκαταστήματος της Λαϊκής Ιονικής τράπεζας που υπεξαίρεσε 230 εκατομμύρια δρχ. Θεωρείται ότι τμήμα του ποσού δόθηκε για τις προεκλογικές ανάγκες υποψήφιων βουλευτών του Πασόκ.

19. Σεφτελής. Διευθύνων σύμβουλος του ΟΠΑΠ και μεγαλοστέλεχος του Πασόκ. Είχε κατηγορηθεί ότι ανεμίχθη σε πολλά σκάνδαλα και απάτες.

20. Τόμπρας:παρακολουθήσεις και καταγραφές συνομιλιών στα σκοτεινά υπόγεια του ΟΤΕ και της ΚΥΠ. Οι καταγραφές πωλούνταν στους «ενδιαφερόμενους» ή «στην Ομόνοια», με ό,τι αυτό συνεπάγεται ….. εξυπηρετήσεις, εκβιασμοί, πολιτική ανωμαλία κ.ά.

21. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»: πριν την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ αλλά και μετά η στρατηγική του Πασόκ κινούνταν σε έντονο αντιεοκικό λαϊκισμό! Ήταν η μαγκιά της «σοσιαλιστικής φυλής»! Κατά τη διάρκεια της επικύρωσης της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή κοινότητα, το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από την ψηφοφορία εκδηλώνοντας τη θορυβώδη αρνητική του στάση και κατά την προεκλογική περίοδο του 1981 κυρίαρχα συνθήματα ήταν «όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων», “Έξω από την ΕΟΚ”,” η Ελλάδα στους Έλληνες”, “ΕΟΚ, ο λάκκος των λεόντων” και «Αμερικάνοι φονιάδες των λαών»! Χαρακτηριστική θεωρείται η φράση του Α. Παπανδρέου: «Δεν θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης». Έτσι ενώ άλλες μεσογειακές χώρες που εντάχθηκαν την ίδια περίπου εποχή (Ισπανία, Πορτογαλία 1986) αξιοποίησαν στο έπακρο, την πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, η Ελλάδα έμεινε πίσω παρά τα θετικά οικονομικά δεδομένα της ένταξης. Ο δε Σημίτης υπέγραφε σε άρθρα του ότι η “ΕΟΚ θα οδηγήσει σε νέα δικτατορία”! Φυσικά σε όλα αυτά τα βροντερά συνθήματα, το Πασόκ υπαναχώρησε υπό το βάρος των πραγματικών πολιτικών συνθηκών, κάτι που έγινε και στη συνθηματολογία των «βάσεων του θανάτου»!

22. Η «καμένη γη» γίνεται πραγματικότητα το καλοκαίρι του 1985: ο κ. Δ. Χαλικιάς, διοικητής τότε της Τράπεζας της Ελλάδος, διαπιστώνει ότι έχει στο ταμείο του μόνο 200.000 δολάρια και το ισοζύγιο πληρωμών κλείνει με έλλειμμα 3,5 δισ.! «Χρεοκοπούμε, Πρόεδρε!», αναγγέλλει στον Α. Παπανδρέου, ο οποίος υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να οδηγήσει τη χώρα σε «ακόμα καλύτερες μέρες», δηλαδή σκληρή λιτότητα, η οποία επονομάσθη από τον υπουργό οικονομίας Κώστα Σημίτη: “σταθεροποιητικό πρόγραμμα της οικονομίας”

23. «Σκάνδαλο Κοσκωτά»: Το «σκάνδαλο Κοσκωτά» ήταν το σχέδιο για την οικονομική επικράτηση «νέων τζακιών» προσαρμοσμένων στις πολιτικές επιλογές του Πασόκ. Ο πατερναλιστικός παρεμβατισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ο ιδιωτικός τομέας που δημιουργήθηκε πήρε υπό τον έλεγχό του όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης, ανέλαβε δηλαδή τη χειραγώγηση του ελληνικού λαού και σε δεύτερη φάση απαιτούσε όλα τα κονδύλια του κράτους, διαφημιστικά πακέτα και τα δημόσια έργα. «Εκβίαζε» δηλαδή και την κοινή γνώμη και τα κόμματα. Το Πασόκ βοήθησε στην επικράτηση μιας νέας οικονομικής υπερεξουσίας που ναι μεν κινείται πολιτικά στο χώρο του δήθεν σοσιαλισμού, μετατράπηκε όμως σε ελεγκτή της πολιτικής ζωής του τόπου. Η νέα μεγαλοαστική τάξη, έσπασε μεν τους δεσμούς της με τη «Δεξιά», αντί όμως να περάσει στον ανταγωνισμό, στην πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία και στην παραγωγή έγινε κρατικοδίαιτη και απόλυτα εξαρτώμενη από τα κρατικά ταμεία. Ο Κοσκωτάς «κάηκε». Έγινε όμως το όχημα για την πλήρη επικράτηση των «νέων τζακιών», που εμφανίστηκαν αρχικά ως δυνάμεις αντικοσκωτικής «κάθαρσης» ενώ στην πραγματικότητα το βασικό τους κόλπο ήταν να μετατραπούν σε πανίσχυρους «πολιτικούς παράγοντες» του τόπου. Και το πέτυχαν….. [το «σκάνδαλο Κοσκωτά» περιέχει ένα μεγάλο πακέτο παράπλευρων σκανδάλων, φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους].

24. Σκάνδαλο ΕΒΟ(Ελληνική Βιομηχανία Όπλων):ο Στάθης Γιώτας υφυπουργός Εθνικής Αμύνης, παραιτούμενος, υπέβαλλε δύο μηνυτήριες αναφορές που έστειλαν στον Κορυδαλλό τον πρώην πρόεδρο της ΕΒΟ, Σταμάτη Καμπάνη (εκλήθη από τον Α. Παπανδρέου να έλθει από τον Καναδά και να αναλάβει εν λευκώ την ΕΒΟ, όπως υποστήριζε ο ίδιος) και τους συγκατηγορούμενούς του, Δημήτρη Κυριακαράκο και Δημήτρη Χαλατσά, για πράξεις και παραλείψεις με τις οποίες ζημιώθηκε η ΕΒΟ. Στη δεύτερη μηνυτήρια αναφορά γίνεται λόγος για μίζες δισεκατομμυρίων μέσω εταιρειών φαντασμάτων. Περιέργως εμπλέκεται και εδώ ο Μένιος Κουτσόγιωργας.

25. ΑΠΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ως απόρροια των «συνδικαλιστικών κεκτημένων»: ας δούμε το παράδειγμα της Αχαΐας. Ενώ ο νομός αποβιομηχανιζόταν ταχύτατα τα ποσοστά του κινήματος ανέβαιναν! Όταν π.χ., η PIRELLI αποφάσισε να απολύσει 200 από τους 1000 εργαζόμενους που απασχολούσε, επενέβησαν αποφασιστικά οι «εργατοπατέρες» του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ και απαίτησαν την παραμονή όλων των εργατών στις θέσεις τους ή την απόλυση όλων. Φυσικά η Pirelli τους απέλυσε όλους και έφυγε από την Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ εν συνεχεία ανέλαβε και διόρισε τους περισσότερους απολυμένους στο δημόσιο τομέα. Αντιλαμβανόμενοι όλα αυτά οι υπόλοιποι εργάτες προσπαθούσαν να κλείσουν και τα υπόλοιπα εργοστάσια με κίνητρο να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Τελικά το κόστος για τη χώρα ήταν τεράστιο αφού κανένας σοβαρός επενδυτής δεν ερχόταν στην Ελλάδα. Όσο για τις δικλείδες ασφαλείας με τις οποίες ο Α.Π. «στρίμωξε» τους βιομηχάνους είδαμε πως οι τελευταίοι «έχασαν τον ύπνο τους»! Απλώς έκλειναν τα εργοστάσια τους και τα μετέφεραν σε άλλες χώρες, όπου ήταν εξασφαλισμένες οι επενδύσεις τους. Οι επενδύσεις μειώνονταν συνεχώς, οι επιχειρήσεις υπό το βάρος της φορολογικής αφαίμαξης και υπό την πίεση του «ανθρωποφάγου» ΣΔΟΕ (που έκαμε “επιστήμη” τα πρόστιμα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στο όνομα της φοροδιαφυγής!) μετακινήθηκαν σε άλλες χώρες των Βαλκανίων που έδιναν κίνητρα για επενδύσεις και το πρόβλημα της ανεργίας μειώνονταν με διορισμούς στο δημόσιο, όπου είχαν προτεραιότητα οι φίλοι , οι κολλητοί και οι κάτοχοι «πράσινης κάρτας». Το αποτέλεσμα ήταν η ανεργία να παραμένει σε υψηλά επίπεδα και άνω του 10%, μέσα σε κλίμα παγκόσμιας ανάπτυξης.

26. Ιδεώδες του Έλληνα έγινε ο διορισμός στο δημόσιο. Η νοοτροπία αυτή καθεαυτή είναι ακόμα χειρότερη και από τους ίδιους τους διορισμούς. Οι Έλληνες αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας και βλέποντας τα κεκτημένα και τα προνόμια του «δημόσιου υπάλληλου» είναι λογικό να επιλέγουν την ασφάλεια του δημοσίου, «μια θέση στον ήλιο» και μια «πράσινη κάρτα» στην τσέπη που «ξεκλειδώνει» τις πόρτες και ανοίγει τους δρόμους της διαπλοκής στη βάση της κοινωνίας. Οι συνεχείς αυξήσεις στα μισθολόγια των δημοσίων υπαλλήλων, διεύρυνε το χάσμα των αποδοχών μεταξύ Δημοσίου – Ιδιωτικού τομέα, εις βάρος των ιδιωτικών υπαλλήλων. Ενώ το 20% των Ελλήνων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας υπάρχουν στελέχη του δημοσίου των οποίων οι ΜΗΝΙΑΙΕΣ αποδοχές αγγίζουν πολλά εκατομμύρια €.

Η εργασία στον ιδιωτικό τομέα θεωρείται μαζοχισμός τη στιγμή που μπορείς να μπεις στο δημόσιο και «να κάθεσαι», αμειβόμενος πλουσιοπάροχα! Η εργασία στο δημόσιο υπερτιμήθηκε και εξιδανικεύθηκε ενώ στον ιδιωτικό τομέα οδηγήθηκαν «όσοι δεν είχαν στον ήλιο μοίρα»! Το Πασόκ στην κυβέρνηση έφερε τα δημοσιοϋπαλληλικά συνδικάτα στην εξουσία. Σε κανένα δυτικό κράτος, ο δημόσιος τομέας δεν υπερισχύει του ιδιωτικοϋπαλληλικού. Επί διακυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου απαγορευόταν στους εργοδότες ακόμα και να δίνουν μεγαλύτερο μισθό από τον προβλεπόμενο στους υπαλλήλους τους και όσοι εργοδότες παραβίαζαν αυτό τον νόμο οδηγούνταν στα δικαστήρια.

27.Παράδοση του δημόσιου πλούτου στους κρατικοδίαιτους «βαρόνους» των κατεστημένων συμφερόντων(έξι οικογένειες). Οι «Πόπωτες» του «κινήματος» παρέδωσαν τη σκυτάλη σε πανίσχυρους εκδότες που εκβιάζουν κυβερνήσεις και χειραγωγούν την κοινή γνώμη με παραπληροφόρηση και σκανδαλοθηρία. Γίνεται πιο κατανοητός ο ρόλος τους αν αποκληθούν «νταβατζήδες» και δεν είναι άλλοι από τους ιδιοκτήτες των μεγάλων ελληνικών ΜΜΕ.

28. Καταλήστευση των κρατικών και κοινοτικών πόρων από τις συμμορίες της διεφθαρμένης διαπλοκής που έδρασαν ανενόχλητες και με την πλήρη ανοχή των «χρυσών» σοσιαλιστικών εξουσιών. Όλες οι διεθνείς εκθέσεις κατατάσσουν την Ελλάδα στην ίδια κατηγορία με τις χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Ο Economist χαρακτήρισε την ελληνική δεκαετία του 80 χαρακτηρίστηκε ως «την χαμένη δεκαετία» η οποία χαρακτήρισε παράδειγμα προς αποφυγήν για όλα τα νέα υπο-ένταξη κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής κοινότητας. Μετά το 1985 το ΠΑΣΟΚ διαχειρίστηκε τα τεράστια ποσά των κοινοτικών κονδυλίων, με τα οποία θα έπρεπε να είχε μεταμορφωθεί η Ελλάδα. Στα πρώτα 4 χρόνια του Γ’ ΚΠΣ η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε μεταμορφωθεί. Και όμως η απορροφητικότητα των πόρων σύμφωνα με τα ευρωστατιστικά στοιχεία ήταν 21,5%. Ξέρετε ότι στους πρώτους 20 μήνες διακυβερνήσεως της Ν.Δ.(ΜΑΡ2004-ΝΟΕ2005) η απορροφητικότητα των κοινοτικών πόρων έφτασε στο 41,6% και εν συνεχεία τον Δεκέμβριο του 2006 στο 58%;

29. Πασόκ και ελεύθερη ραδιοφωνία….. Στην οκταετία 1981-1989 ασκήθηκαν οι μεγαλύτερες διώξεις κατά της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», και το “δημοκρατικό κράτος” δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασχολείται με τα ραδιογωνιόμετρα και τις διώξεις των ραδιοερασιτεχνών, ώστε να στέλνουν στα δικαστήρια οι “ειδικές δυνάμεις” της ΕΛ.ΑΣ. πιτσιρικάδες με σταθμούς των 5 Watt… Έτσι, για να μην βγαίνουν σήμερα και μας λένε ότι το ΠΑΣΟΚ έφερε την ελεύθερη ραδιοφωνία και Τηλεόραση το 1989… Όταν θα έπρεπε να είχε απελευθερώσει τα ερτζιανά από το 1981… Ο αείμνηστος Δημήτρης Μαρούδας (υφυπουργός Τύπου του ΠΑΣΟΚ) απειλούσε ότι «θα καταρρίψει τον δορυφόρο» που θα τολμούσε να εκπέμψει ελληνικό πρόγραμμα. [ 16/02/84: Ο «ραδιοπειρατής» Γιάννης Οικονομίδης, που ήταν τυφλός, καταδικάστηκε σε 25 μέρες φυλάκιση από το Β’ Τριμελές Εφετείο. Ο Γιάννης Οικονομίδης είπε στο δικαστήριο: «Δεν έκανα διαφημίσεις και δεν εμπόδιζα τις επικοινωνίες, έδινα διέξοδο στην επιθυμία μου να γνωρίζω πολλούς φίλους. Παρέες δεν έχω, δεν βλέπω και δεν απολαμβάνω τίποτα. Με το σταθμό έβλεπα τον κόσμο».]

30. “Κουτσονόμος” : συγκαλύψεις μεγαλοαπατεώνων με ΝΟΜΟ – Θα μείνει στην ιστορία αυτός ο περίφημος “κουτσονόμος” που, για όσους θυμούνται, είχε ΠΟΥΛΗΣΕΙ ο Μένιος Κουτσόγιωργας στον Κοσκωτά έναντι δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Την περίοδο του «Σκανδάλου Κοσκωτά» (αρχές Αυγούστου 1988), ο τότε Αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και Υπουργός Δικαιοσύνης μακαρίτης Μένιος Κουτσόγιωργας δημοσίευσε ένα νόμο που απαγόρευε το άνοιγμα των λογαριασμών στις τράπεζες. Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον “Κουτσονόμο”, ο οποίος ολοφάνερα συγκάλυπτε απατεώνες με σκοπό να καθυστερήσει ο έλεγχος της προέλευσης των χρημάτων του μεγαλοαπατεώνα και τότε μεγαλομετόχου της “Τράπεζας Κρήτης”.

31. Η αγορά των προβληματικών αεροσκαφών MIRAGE. Το αλησμόνητο σκάνδαλο, στο οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαλε υπεύθυνο για την αγορά των αεροσκαφών τον κ. Λούβαρη, τότε πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Ο Λούβαρης εμφανίστηκε και ως διερμηνέας στις συμφωνίες για την περίφημη «αγορά του αιώνα» μάλλον για να μπορεί έτσι να συμμετέχει στις μίζες που δόθηκαν για την αγορά σε διπλάσιες τιμές από τις τρέχουσες των Μιράζ και των Μάτζικ.

32. Η εμπλοκή του στελέχους του Πασόκ Χρήστου Παπαδόπουλου στην «Εταιρεία Δολοφόνων». Μάλιστα ο Χρήστος Παπαδόπουλος διετέλεσε ιθύνων νους και πρόεδρος της εταιρείας και παράλληλα ΔΗΜΑΡΧΟΣ της Νέας Χαλκηδόνας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη με ποσοστό που υπερέβαινε το 60%!

33. Η σημαία στα ελληνικά εμπορικά πλοία: με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην διακυβέρνηση της χώρας το 1981, η πλειοψηφία των Ελλήνων πλοιοκτητών, φοβούμενη τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» και τα «πενταετή προγράμματα» του Παπανδρέου, άλλαξε σημαία (από Ελληνική) στα πλοία της και η Ελλάδα έχασε την πρώτη θέση ναυτικού στόλου στην Ευρώπη που κατείχε ως τότε. Σήμερα είναι και πάλι πρώτη!

34. “Η διατήρηση των αμοιβών σε χαμηλό επίπεδο αποτέλεσε κύριο εργαλείο διατήρησης του χαμηλού εργασιακού κόστους. Ενδεικτικά την περίοδο 1981-2004 το μοναδιαίο κόστος εργασίας (σε πραγματικούς όρους) μειώθηκε κατά 30% και οι πραγματικοί μισθοί στο σύνολο της οικονομίας κυμαίνονταν στα ίδια επίπεδα το 1998 με εκείνα του 1982, ενώ η εν συνεχεία αύξησή τους ήταν κατά πολύ κάτω από την άνοδο της παραγωγικότητας” : «Κακοπληρωμένη και απορυθμισμένη εργασία» του Αλέκου Καλύβη, στον “κόσμο του Επενδυτή”, 7-8 Μαΐου 2005, Τεύχος ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Σελίδα 2

35. Οι αποτυχημένες προσπάθειες για την εξάλειψη της γραφειοκρατίας. Έμειναν προεκλογικές υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Στην πραγματικότητα το «μεγάλο κράτος» και οι χιλιάδες διορισμένοι και βολεμένοι, επαύξαναν πάντα τον κρατισμό, τη διαφθορά και τη γραφειοκρατία.

36. Η επιλογή αναλογικών εκλογικών συστημάτων ως συνειδητή επιλογή πρόκλησης ακυβερνησίας όποτε το Πασόκ θα έχανε τις εκλογές: Το Πασόκ όποτε επρόκειτο να χάσει τις εκλογές κατέφευγε σε εκλογικά συστήματα δήθεν αναλογικής για τη δημιουργία πολιτικής αστάθειας ώστε να επιστρέψει γρήγορα στην εξουσία με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης και της σκανδαλοθηρίας που εφαρμόζουν, όποτε το Πασόκ βρίσκεται αντιπολίτευση. Αποτέλεσμα η Ν.Δ. να κυβερνά με 150+1 βουλευτές ενώ η Ν.Δ. εξασφάλιζε πάντα πλειοψηφική κυβέρνηση στο Πασόκ.

37. Το συνταγματικό πραξικόπημα των μπλε και λευκών ψηφοδελτίων, ώστε να εξασφαλιστεί η εκλογή Σαρτζετάκη στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η απόλυτη παραβίαση της μυστικότητας των ψηφοφοριών στη Βουλή και το άκρον άωτον της χειραγώγησης των βουλευτών ενός κόμματος.

38. Πόλωση, παραπληροφόρηση, προβοκάτσιες του τύπου: «ο Μητσοτάκης είναι συνεργάτης των Ναζί» : Μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989, αποκαλύφθηκε από τους ίδιους τους πράκτορες της Στάζι ότι τα υποτιθέμενα στοιχεία είχαν κατασκευαστεί «κατά παραγγελίαν» από την ανατολικογερμανική μυστική υπηρεσία με στόχο τη σπίλωση του τότε αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας και την ήττα του στις επερχόμενες εκλογές. Τελικά τον Ιούνιο του 1985, η Νέα Δημοκρατία έχασε με 40,84% έναντι 45,85% του ΠΑΣΟΚ. Αργότερα ο Κουρής ζήτησε συγνώμη για τη δημοσίευση των κατασκευασμένων φωτογραφιών από την εφημερίδα του.

39. Έγκλημα χρηματιστηρίου (Tο X.A. μητέρα των σκανδάλων) : άγρια δηλαδή λεηλασία ενάμισι εκατομμυρίου ανύποπτων μικροεπενδυτών μετά από τις άμεσες και έμμεσες προτροπές υπουργών (κόμμα χρηματιστηρίου) και του ίδιου του Σημίτη. Το χρηματιστήριο έγινε μέχρι και «κόμμα» στις εκλογές του 2.000 ενώ παράλληλα χρησιμοποιήθηκε ως δείγμα επιβεβαίωσης της “Ισχυρής Ελλάδας” και της “Ισχυρής οικονομίας” των κυβερνήσεων Σημίτη. Διαφημιστικά σποτ προκαλούσαν τους Έλληνες να επενδύσουν τα χρήματά τους στα σίγουρα κέρδη των εισηγμένων και τα παπαγαλάκια των μέσων παραπληροφόρησης, στην ίδια γραμμή ανταγωνίζονταν στην πλέον προσοδοφόρα limit up επένδυση(οι ίδιοι που σήμερα επιδίδονται σε ηθικολογίες και σκανδαλοθηρικούς συμψηφισμούς ….. 100.000€ του Παυλίδη συμψηφίζονται με τα 100 εκατομμύρια της Siemens). Aς πρόσεχαν…

40. Χειραγώγηση του γενικού δείκτη του χρηματιστηρίου με τα ταμεία των ΔΕΚΑ(Δημόσια Επιχείρηση Κρατικών Αξιών) και των ασφαλιστικών ταμείων.

41.Φτωχοποίηση του ελληνικού λαού με δυόμισι εκατομμύρια Έλληνες κάτω από τα όρια της φτώχειας, σύμφωνα με την Eurostat, και δημιουργία νεόπτωχης τάξης.. παρ’ όλ’ αυτά ο Κώστας Σημίτης δήλωνε κατά την συζήτηση στη Βουλή για την κύρωση του προϋπολογισμού του 2003:Οι Έλληνες σήμερα ευημερούν. Τρανή απόδειξη ο τεράστιος αριθμός συνδρομητών της κινητής τηλεφωνίας”! Το 2002 είχαμε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ρεκόρ ανεργίας 11,9%! και το 2003 έκλεισαν 143.323 επιχειρήσεις εν Ελλάδι! Όσο για την κοινωνική πολιτική που ασκούσε το Πασόκ στηρίζονταν σε δανεικά και ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος.

42.Η αξέχαστη νύχτα των Ιμίων και το «ευ χαριστώ τους Αμερικάνους». 31η Ιανουαρίου 1996:Τούρκοι δημοσιογράφοι αποβιβάζονται τις βραχονησίδες Ίμια και υψώνουν την τουρκική σημαία. Ενώ ελληνικό ελικόπτερο συντρίβεται μαζί με τρεις Έλληνες αξιωματικούς και το ηθικό του στρατεύματος από τα πυρά Τούρκων κομάντος που βρίσκονται κοντά – ή πάνω – στην βραχονησίδα, η κυβέρνηση του κ. Σημίτη αποσύρει τον Ελληνικό Στόλο από το Αιγαίο, υποστέλλει την Ελληνική Σημαία από το νησί, και ευχαριστεί δημοσίως τον πρόεδρο Κλίντον. Από εκείνη την ημέρα η Ελλάς βρίσκεται σε καθεστώς μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και το Αιγαίο σε όλο του το πλάτος – σχεδόν μέχρι την Εύβοια – μια απέραντη γκρίζα ζώνη.

43. Οι ολέθριοι χειρισμοί της «νύχτας των Ιμίων» έστω συγχωρούνται με το αιτιολογικό του μη-πολέμου, η συμφωνία όμως της Μαδρίτης που παραχωρεί για πρώτη φορά δικαιώματα «συνιδιοκτησίας» της Άγκυρας στην περιοχή μάλλον είναι δύσκολο να ξεχαστεί και αποδεικνύει την ανικανότητα του προέδρου Γιώργου, ακόμα και στο πεδίο της διπλωματίας για το οποίο επαίρεται.

44. Η σκοτεινή υπόθεση των πυραύλων S-300 που εξασθένισε την άμυνα της Κύπρου από ελληνικής πλευράς ενώ δεν έγινε το ίδιο από τουρκικής πλευράς. Προσπαθούσαμε επί μήνες να τους κρύψουμε σε κάποιο νησί. Η τουρκική κυβέρνηση απειλεί την Κύπρο να μην εγκαταστήσει τους ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 στη Λευκωσία. Ο κ. Σημίτης αναγκάζει τον πρόεδρο της Κύπρου, κ. Κληρίδη, να υποκύψει στις τουρκικές απειλές. Οι πύραυλοι αντί να ενισχύσουν την άμυνα του Κυπριακού Ελληνισμού, οδηγούνται προς αποθήκευση στην 115 Π.Μ. στην Κρήτη .

45. Η «νίκη του Ελσίνκι» που παρουσιάστηκε ως επίτευγμα της εξωτερικής πολιτικής Σημίτη, ενώ ποτέ δεν εξήγησαν στους Έλληνες ποιές ήταν οι πραγματικές συνέπειες αυτής της συμφωνίας.

46. Συναίνεση Σημίτη – Παπανδρέου στον βομβαρδισμό Σερβίας-Κοσσυφοπεδίου, στο βομβαρδισμό δηλαδή ευρωπαϊκής(βαλκανικής) χώρας με ορατό τον κίνδυνο μεταβολής συνόρων στη βαλκανική γειτονιά μας με απρόβλεπτες συνέπειες για χώρες στα σύνορά μας.

47. Εξοπλιστικά προγράμματα είκοσι δις € από Σημίτη, αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και προβληματικών μαχητικών που το ένα μετά το άλλο πέφτουν σκοτώνοντας αεροπόρους. Φαίνεται ότι οι μόνοι που επωφελήθηκαν από τις συμφωνίες ήταν τα λαμόγια-μεσάζοντες, οι έμποροι και οι πολυεθνικές για τους οποίους εξασφαλίζονταν τεράστιες μίζες και προμήθειες, με υπερκοστολογήσεις και αστρονομικές υπερβάσεις των αρχικών συμβάσεων.

48.Οι δαπάνες για την άμυνα δεν εμφανίζονταν ποτέ στα κρατικά έξοδα αλλά εγγράφονταν μόνο σε ειδικούς λογαριασμούς της Τράπεζας της Ελλάδος (που σημαίνει ότι δεν μπορεί ποτέ να αποδειχτεί που πήγαιναν τα λεφτά και ποιος τα έπαιρνε) με αποτέλεσμα να γίνουμε διεθνώς ρεζίλι από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία το 2002. Μέχρι το 1998 είχαν ανοιχτεί 3 τέτοιοι λογαριασμοί από το 1998 μέχρι το 2004 ανοίχτηκαν πάνω από 100 : τα περίφημα διπλά βιβλία του Πασόκ).

49. TOR-M1 (ρώσικα αυτοκινούμενα αντιαεροπορικά συστήματα μικρού βεληνεκούς) : πίσω από την προμήθειά τους βρίσκονται δύο δολοφονίες, εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών, κατασκοπεία, παρακολουθήσεις, απειλές, 474 εκ $ και το γεγονός ότι ουδέποτε καταβλήθηκαν στη χώρα μας τα αντισταθμιστικά οφέλη, ύψους 73 εκ. $.

50. Το τεράστιο φαγοπότι με τα δημόσια έργα και τις Ολυμπιακές υποδομές που χαρακτηρίζονται από καθυστερήσεις, υπερβάσεις και κακοτεχνίες, για πολλές από τις οποίες πληρώνουμε βαριά πρόστιμα. Με το κόλπο των σκόπιμων καθυστερήσεων στην ανάθεση των έργων οι υπουργοί Σημίτη προχωρούσαν σε απευθείας «τυφλές» αναθέσεις με συνοπτικές και αδιαφανείς διαδικασίες, υποτίθεται κάτω από την πίεση του χρόνου ενώ στην πραγματικότητα ήθελαν απλώς να ευνοήσουν τους νταβατζήδες τους, δηλαδή τους χρηματοδότες τους. Μόνο για τα Ολυμπιακά έργα του ΓΕΣ διαβιβάστηκαν στους αρμόδιους εισαγγελείς πενήντα δικογραφίες για περεταίρω ποινική αξιολόγηση!

51. Οι κακοτεχνίες σε όλα σχεδόν τα δημόσια έργα. Κατασκεύαζαν δρόμους καρμανιόλες μέχρι ετοιμόρροπες γέφυρες που φούσκωναν οι τσέπες των ευνοούμενων ‘πράσινων κατασκευαστών’ , κυρίως του Μπομπολικού Άκτωρα ο οποίος έπαιρνε όλα τα έργα και όποιο έργο δεν κατασκεύαζε το έπαιρνε για να το δώσει υπερεργολαβία.

52. Εθνικό Κτηματολόγιο : «εξαφανίστηκαν» αμέτρητα δις υπό τις οδηγίες του Λαλιώτη με αποτέλεσμα να πληρώνουμε τεράστια πρόστιμα για την μη πραγματοποίηση του έργου. Η Ελλάδα παρέμεινε η τελευταία χώρα στην Ευρώπη που δεν έχει ολοκληρώσει το έργο παρά τα πακέτα που έχουν δοθεί για την πραγματοποίησή του.

53.«Δημιουργική Λογιστική»: η κυβέρνηση Σημίτη δημιούργησε μια μακρά περίοδο ψευδούς ευφορίας στην οικονομία. Υπό την πίεση της Eurostat, το 2002, αποδέχτηκε επισήμως τα βάρη της «δημιουργικής λογιστικής» και προχώρησε σε αναθεώρηση των λογαριασμών του κράτους, ομολογώντας εμπράκτως ότι η χώρα παραμένει υπερχρεωμένη. Έπειτα από μακρές διαβουλεύσεις με τους εμπειρογνώμονες της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, η κυβέρνηση Σημίτη, προχώρησε σε αναθεώρηση των λογαριασμών του κράτους από το 1998, αποδεχόμενη συγκεκαλυμμένα ελλείμματα και κατ’ επέκτασιν υψηλότερο δημόσιο χρέος. Από την αποδεχθείσα αναθεώρηση μετεβλήθη σημαντικά η βάση των απολογισμών προηγούμενων ετών, τα πλεονάσματα έγιναν ελλείμματα, με αποτέλεσμα οι προϋπολογισμοί από το 2000 και μετά να καταστούν εκ νέου ελλειμματικοί. Το σημαντικότερο είναι ότι η απόκλιση του πραγματικού δημόσιου χρέους από το εικονικό έφθασε το 2001 τις 7,3 ποσοστιαίες μονάδες, από 100% σε 107,3% του AEΠ. Ουσιαστικά πρόκειται για αποδοχή πρόσθετου χρέους, ύψους 3,5 τρις δρχ., η οποία καταδεικνύει το μέγεθος της αλλοίωσης των δημοσιονομικών συνθηκών κατά την κρίσιμη για την ένταξη της χώρας στην ONE αλλά και για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις περίοδο μεταξύ 1998 και 2000.Kατέρρευσε η δημιουργική λογιστική , Ευημερία στηριγμένη στα χρέη , Tρύπα 10,5 δισ. ευρώ στα ταμεία του Δημοσίου , Επιχείρηση εξαφάνισης χρέους 1,5 δισ. ευρώ για λίγες ημέρες , H Eurostat διαγράφει τα κέρδη από τη μετατροπή δραχμών σε ευρώ , Kαίριο πλήγμα στη αξιοπιστία της οικονομίας οι αλχημείες που αποκάλυψε η Eurostat , Έλλειμμα ρεκόρ το 2003 στο ταμείο του Δημοσίου , Η πολιτική απάτη της τιτλοποίησης , Χολή «Νιούσγουικ» για «ενσωμάτωση Ελλάδας στην Ε.Ε.»

54. Ο προϋπολογισμός του 2003 προέβλεπε έλλειμμα 0.9% του ΑΕΠ και τελικά έφτασε το 5.7%.

55. Εγκληματική υποτίμηση δραχμής πριν από την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

56.Βιομηχανία παράνομων ελληνοποιήσεων με χορήγηση ελληνικής ταυτότητας και εκλογικού βιβλιαρίου ακόμη και σε σεσημασμένους κακοποιούς από τις πρώην κομουνιστικές χώρες. Υπόσχονταν αγροτική γη και διορισμούς σε Ουκρανούς, Ρώσους και Γεωργιανούς, «κατασκευάζοντας» ομογενείς και ταυτόχρονα ψηφοφόρους. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές ανακλήθηκαν χιλιάδες ελληνοποιήσεις αφού η παρανομία της έκδοσής τους ήταν ολοφάνερη και καραμπινάτη. Είχαν όμως προλάβει να ψηφίσουν. Αποτέλεσμα η νόθευση των εκλογών της 9ης Απριλίου 2000. Ειδικά στην Βόρεια Ελλάδα (Φλώρινα,Πέλλα,Κιλκίς κ.α.) το ποσοστό των Αλβανών οι οποίοι ελληνοποιήθηκαν ήταν διψήφιο όσον αφορά το εκλογικό σώμα, δηλαδή ξεπέρασε το 10%. Το κίνημα κέρδισε τις εκλογές του 2000 με διαφορά 1% (70.000 ψήφοι), και στις εκλογές του 2004 διατηρήθηκε στο 40,6%!

57. Προδοσία και παράδοση του αρχηγού των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν στους διώκτες του Τούρκους.

58. Καθύβριση δικαστών μόλις τολμούσαν να αγγίξουν υποθέσεις διαφθοράς-διαπλοκής παρά του ότι προκαλούσε συνήθως ‘όποιον έχει στοιχεία να πάει στη δικαιοσύνη’. Με μια λεπτομέρεια. Η δικαιοσύνη έπρεπε να λειτουργεί «αλά καρτ» και ευθυγραμμισμένη με τα πολιτικά συμφέροντα του κινήματος.

59. Υπόθεση Στέγκου 1 ή «σκάνδαλο Πάχτα»: Αφορά τη (ν)τροπολογία -σκάνδαλο της Σιθωνίας που κατέληξε στην αποπομπή του υφυπουργού Οικονομικών, Χρ. Πάχτα, και των εννέα εμπλεκόμενων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Η σκανδαλώδης υπόθεση ξεκίνησε στις 21/01/2004, όταν οι εννέα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, κατέθεσαν τροπολογία στο νομοσχέδιο «Ενισχύσεις Ιδιωτικών Επενδύσεων για την οικονομική και περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας», την οποία αποδέχτηκε ο αρμόδιος υφυπουργός Οικονομίας Χρ. Πάχτας και έδιναν τη δυνατότητα ανέγερσης στην κατασκευαστική εταιρία «Ολυμπιακή Τεχνική» του μεγαλοεργολάβου Στέγκου, ιδιοκτήτη του «Πόρτο Καρράς», να χτίσει χιλιάδες τουριστικές κατοικίες στην περιοχή.

60. Υπόθεση Στέγκου 2: στο ξενοδοχείο του οποίου δεξιώθηκε τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Κώστας Σημίτης, κερνώντας τους γιαούρτια 100 εκ. δραχμών. Ο Στέγκος καταδικάστηκε αργότερα σε 3 έτη φυλάκιση και χρηματικό πρόστιμο για τα αδικήματα της παράβασης χρηματιστηριακής νομοθεσίας, παραπλάνησης επενδυτικού κοινού, διασποράς ψευδών ειδήσεων και άμεσης συνέργιας στις πράξεις αυτές.

61.Μανίκας – Νεονάκης : βάσει των στοιχείων της Επιτροπής Κεφαλαιοαγοράς ο Μανίκας πραγματοποίησε συναλλαγές 1,5 εκ € και ο Νεονάκης 64 εκ. €, σε μικρό χρονικό διάστημα το 1999. Κατά πόσο και οι δυο τους ήταν κάτοχοι εμπιστευτικών πληροφοριών;

62. Και η «Ελευθεροτυπία» στο μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών έργων (Άγιος Κοσμάς) με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της συζύγου του Φυντανίδη, Βιργινίας Βεντουράκη, μέσω της Ολλανδικής κατασκευαστικής De Boer.

63. Φόροι: παρά του ότι η πράσινη υποσχεσιολογία ευαγγελίζονταν πάντα αναδιανομές πλούτου, δικαιότερα συστήματα φορολόγησης και φορολόγηση του έχοντα και κατέχοντα, από το 1993 έως το 2003 παρατηρείται αύξηση φόρων κατά 122,5%. Επί Σημίτη επιβλήθηκαν 97 νέοι φόροι που κυρίως στόχευαν μικρές, εμπορικές, βιοτεχνικές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το 1981 τα συνολικά φορολογικά έσοδα αντιστοιχούσαν στο 15,8% του ΑΕΠ ενώ το 2000 αντιστοιχούσαν στο 26,6%. Το 1981 οι αυξήσεις άμεσων φόρων αντιστοιχούσαν στο 5% του ΑΕΠ ενώ το 2000 αντιστοιχούσαν στο 11,2%. Το 1995 π.χ. το 66,1% των φόρων ήταν έμμεσοι, το 2000 ήταν 57,6%, το 2001 ήταν 58,9%, το 2002 ήταν 59,4% και το 2003 ήταν 59,4%.

64. Αγροτικό Ζήτημα : τις δύο τελευταίες δεκαετίες δόθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση τρισεκατομμύρια για την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής και οικονομίας και τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής γεωργίας. Οι επιδοτήσεις όμως χρησιμοποιήθηκαν μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους. Οι αναμενόμενες αναδιαρθρώσεις δεν έγιναν ποτέ γιατί τα πολλά χρήματα απορροφούνταν από ανθρώπους που δεν τα δικαιούνταν, απορροφούνταν από απατεώνες, πάντως όλοι, παραπληροφορήθηκαν και εξαπατήθηκαν αφού πίστεψαν ότι θα παίρνουν τις επιδοτήσεις επ’ άπειρον ενώ οι επιδοτήσεις ήταν απλώς τμήμα πακέτων που κάποτε φυσικά απορροφούνται και σταματούν. Εξάλλου η Ευρώπη δεν μπορεί να ενισχύει για πάντα προϊόντα που δεν χρειάζεται(χωματερές) ή προϊόντα υψηλού κόστους παραγωγής σε σύγκριση με άλλες χώρες. Κανένας δεν εξήγησε στους αγρότες πως και γιατί να ανανεώσουν και αναδιαρθρώσουν τις καλλιέργειές τους, πώς να βελτιώσουν την παραγωγή τους και πώς να εκσυγχρονίσουν τεχνολογικά τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις τους. Ήταν λογικό ο Δρυς να βγει και να πει «οι αγρότες πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους» και ο Σημίτης ότι «η ελληνική γεωργία δεν έχει μέλλον» και ότι οι αγρότες πρέπει να αλλάξουν επάγγελμα». Το εμπορικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων έφτασε το 2002 στο πρωτοφανές έλλειμμα των 1,84 δις €. Έτσι φτάσαμε στην εξέγερση των αγροτών, στα σκασμένα λάστιχα, στην κατασυκοφάντηση των αγροτών και στον ξυλοδαρμό τους.

65. Προμήθειες στα νοσοκομεία : εικονικές τιμολογήσεις και υπερτιμολογήσεις φαρμάκων και ιατρικών υλικών και εργαλείων από 300% – 1500%.

66. Ανεργία : το 1981 υπολειπόταν του μέσου κοινοτικού όρου. Μετά το 81 άρχισε να αυξάνεται ενώ το 1998 ξεπέρασε το μέσο κοινοτικό όρο, το 1999 έφτασε το 12% και το 2004 το 12,3%, παρά τη διόγκωση του δημόσιου τομέα και τους διορισμούς των κολλητών, των φίλων και των μελών. Με τα ολυμπιακά έργα σε πλήρη ανάπτυξη οι άνεργοι στην Ελλάδα ξεπέρασαν τους 540.000(11,3%)! Όσο για τις 600.000 θέσεις εργασίας που υπόσχονταν προεκλογικά ο Σημίτης, το 2.000, αποδείχτηκαν φάρσα….

67. Ολυμπιακή Αεροπορία : τον Οκτώβριο του 2003 η Ευρωπαϊκή επιτροπή στράφηκε κατά της Ελλάδας και έστειλε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις παράνομες χρηματοδοτήσεις της Ολυμπιακής από την κυβέρνηση Σημίτη. Ζητούσε μάλιστα την επιστροφή της οικονομικής υποστήριξης χαρακτηρίζοντας αποτυχημένο το σχέδιο εξυγίανσης από το 1994 έως το 2002. Το Πασόκ αρνούνταν σταθερά «το ξεπούλημα των εταιριών στρατηγικής σημασίας». Θεωρούνταν επιβεβλημένες οι οικονομικές ενισχύσεις των προβληματικών ΔΕΚΟ επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους με νέα βάρη και αυτό βαφτίζονταν “ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ”. Ειδικά η «Ολυμπιακή Αεροπορία» κόστιζε 1,5 εκατομμύρια ευρώ ημερησίως στους Έλληνες φορολογουμένους, δηλαδή 550 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο! Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποκρατικοποιήσουν(σοσιαλιστικός ορισμός της ιδιωτικοποίησης) την «Ολυμπιακή» ή να κοροϊδέψουν τους Ευρωπαίους με διάφορα τερτίπια, προς αποφυγήν ποινών. Ο Χρήστος Βερελής αφού «ξεχρέωσε» για ακόμα μια φορά με παράνομες εισφορές πολλών δις την Ολυμπιακή, την μετονόμασε σε «Ολυμπιακές αερογραμμές». Μέσα σε ένα μήνα το νέο σχήμα ήταν και πάλι ελλειμματικό και καταχρεωμένο! Η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε πρόστιμα πολλών δις για τις παράνομες κρατικές επιχορηγήσεις στην Ολυμπιακή.

Το πρόβλημα επιλύθηκε επί κυβέρνησης Καραμανλή και από τον Κώστα Χατζηδάκη με την πώληση της Ολυμπιακής στην MIG.

68. ΑΣΕΠ : κάτω από τους νόμους Πεπονή κατασκεύασαν τις περίφημες ‘αποκαταστατικές’ διατάξεις του άρθρου 25 και του Ν. 2190, που ουσιαστικά παραβίαζαν το νόμο για το ΑΣΕΠ, καταργούσαν την έννομο τάξη και ανάγκαζαν το ίδιο το ΑΣΕΠ να διαπιστώνει με εκθέσεις του χιλιάδες παράνομες κομματικές προσλήψεις κυρίως συμβασιούχων. Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα πασοκοκρατείται, αφού επί 20 χρόνια είχαν διοριστεί πάνω από 1 εκ. ‘πράσινα’ παιδιά….. Παρόλα αυτά ο σοσιαλιστικός τύπος επιμένει ότι ο δημόσιος τομέας κατακλύστηκε από γαλάζια παιδιά. Καλό το παραμύθι αλλά χωρίς δράκους. Πολύ σωστά επισημαίνει ο Δ. Ρίζος : «πώς συμβαίνει η ΝΔ να διορίζει γαλάζια παιδιά στο δημόσιο και αυτά να τρέχουν να ψηφίζουν Πασόκ, αφού όλα τα συνδικάτα των εργαζομένων στο δημόσιο ελέγχονται από το Πασόκ». Προτεραιότητα στους διορισμούς έχουν πάντα τα «πράσινα παιδιά» και γι’ αυτό το Πασόκ και τα ελληνικά ΜΜΕ δημιουργούν με το παραμικρό τον σκανδαλοθηρικό θόρυβο των «γαλάζιων παιδιών». Έτσι ώστε όποιος θέλει να διοριστεί στο δημόσιο να μπορεί μόνο μέσω ΠΑΣΟΚ. Πρέπει όλοι οι Έλληνες να εμπεδώσουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε δικαίωμα να διορίζει τους δικούς του και να «μην ανοίγει μύτη», ενώ εάν η ΝΔ προχωρήσει σε κομματικούς διορισμούς (όπως πολύ έξυπνα και ΕΜΜΕΣΑ με πατέντες τύπου ΑΣΕΠ το ΠΑΣΟΚ έκανε), τότε να κατηγορείται η ΝΔ για αναξιοκρατία και έλλειψη διαφάνειας στις προσλήψεις. Το ρεκόρ των διορισμών κατέχει το ΠΑΣΟΚ, που πέτυχε 180.000 (ΕΚΑΤΟΝ ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ) προεκλογικούς διορισμούς στο δημόσιο ΜΟΝΟ την προεκλογική περίοδο του 1989!!!

69. Το φιάσκο της οδούς Νιόβη στις 23/9/1998 : με την καταδίωξη του επικίνδυνου Σορίν Ματέι που με μια χειροβομβίδα απέδειξε την πλήρη ανεπάρκεια της αστυνομίας και της ηγεσίας της. Τραγικό θύμα της ιστορίας, η 25χρονη Αμαλία Γκινάκη. Μετά το φιάσκο ο Σημίτης διόρισε αρχηγό της ΕΛ.ΛΑΣ τον αντιστράτηγο Γεωργακόπουλο, την ίδια στιγμή που ο εισαγγελέας Γεράκης ερευνούσε σκάνδαλα που εμπλέκονταν ο Γεωργακόπουλος. Αργότερα τον επιβράβευσαν με τη Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας του Υπουργείου Εσωτερικών.

70. Υπόθεση Πάσσαρης : δολοφόνησε δύο αστυνομικούς κατά τη διάρκεια απόδρασής του από το νοσοκομείο που είχε μεταφερθεί. Πρέπει να αναφέρουμε και τη μετέπειτα πλήρη αδυναμία σύλληψής του. Γιατί ο αστυνομικός να ριψοκινδυνεύσει τη ζωή του όταν είναι διορισμένος πρασινικαρτούχος;

71. Διαφθορά : το 2003 ο Μισέλ Ζοσεράν πρόεδρος της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας THALES κατήγγειλε για δωροδοκία μέλος της ελληνικής κυβέρνησης για να αναλάβει η εταιρεία του, την αναβάθμιση έξι φρεγατών του πολεμικού ναυτικού. Υποστήριξε ότι η δωροδοκία είναι αναπόφευκτη στην Κορέα, Ιταλία, Ελλάδα και Αφρική. Γαλλικές εφημερίδες υποστήριξαν με στοιχεία, ότι η ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων δόθηκε στους Αμερικάνους βάσει της μεγαλύτερης δωροδοκίας αφού ο THALES δωροδοκούσε τον υπουργό Άμυνας από 7% – 10% και δεν πήρε το έργο. Όσο για τη δωροδοκία ο Έλληνας αντιπρόσωπός τους του υπέδειξε ότι πρέπει να προβλεφτεί μια δωροδοκία ύψους 7%-10% στον Έλληνα υπουργό Άμυνας. Τελικά την ασφάλεια ‘κέρδισε’ η εταιρεία του Dick Cheney (αντιπροέδρου της Αμερικής) ο οποίος και απευθύνθηκε κατευθείαν στο Σημίτη και στο Χρυσοχοΐδη και όχι σε υπουργούς του.

72. Ναυάγιο ‘Σάμινα’ και οι σχέσεις του με τη διαπλοκή στη ναυτιλία. Αποτέλεσμα του ναυαγίου ήταν 83 νεκροί και δύο μήνες μετά η αυτοκτονία Σφηνιά. Ο Σημίτης ήταν αυτός που ενίσχυσε και υποστήριξε την “Minoan Lines” ώστε να κατακτήσει σχεδόν μονοπωλιακή θέση στη ναυτιλία. Έτσι η «Μίνοαν» λειτουργούσε ανεξέλεγκτα και χωρίς τους ιδιαίτερους και απαραίτητους ελέγχους. Τρεις μέρες πριν το ναυάγιο ο μηχανικός του Σαμίνα, Αντώνης Σορώκος στέλνει γραπτή αναφορά στην εταιρεία, κρίνοντας το πλοίο , αναξιόπλοο. Άσχετα από τις απόψεις μελών του πληρώματος δύο είναι οι εκδοχές του ναυαγίου. Ή το πλοίο είχε μηχανική βλάβη και κανείς δεν έδωσε σημασία ή τη βλάβη την παρουσίασε εκείνη τη στιγμή, λόγω της πλημμελούς συντήρησης. Το πλοίο βυθίστηκε 20 λεπτά μετά την πρόσκρουσή του στις Πόρτες, γιατί δε διέθετε στεγανά, που θα καθυστερούσαν ή θα απέτρεπαν τη βύθισή του. Οι χώροι που έπρεπε να είναι στεγανά είχαν μετατραπεί σε καμπίνες, ενώ τα σωστικά μέσα ήταν ανύπαρκτα. Οι μηχανισμοί του υπουργείου από την άλλη είχαν πραγματοποιήσει πλημμελείς ή εικονικούς ελέγχους αξιοπλοΐας που πολλές φορές συνοδεύονταν και από το αντίστοιχο φιλοδώρημα.

73. Για τέσσερα κακουργήματα ασκήθηκε δίωξη κατά του πρώην γενικού διευθυντή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Παπακωνσταντίνου και της χρηματιστηριακής εταιρείας ΑΡΤΙΟΝ για τα ομόλογα του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας (ΤΕΟ).

74. Ληστρικό πασοκικό σκάνδαλο 1 δις € στην ΕΑΒ : οι κυβερνήσεις του Πασόκ για να «στρογγυλοποιήσουν» τα τεράστια ελλείμματα της εταιρείας αλλά και κυρίως για να τα «εξαφανίσουν» κάτω από το χαλί, τα «έβαζαν» σε ειδικό λογαριασμό «αναπόσβεστων εξόδων ιδρύσεως της εταιρείας»!

75. Το 2001 το Πασόκ για να καλύψει ένα χρέος 2,8 δις έστησε τη μεγαλύτερη κομπίνα στην ελληνική ιστορία : το πράσινο δομημένο ομόλογο του 2001 με τις 18 τράμπες. Δομήθηκε ένα ομόλογο-τέρας ονομαστικής αξίας 6,1 δις Ευρώ και πάνω σ’ αυτό “παίχτηκαν” 18 τράμπες (swaps). Το οφειλόμενο ποσό, από τους λάθος χειρισμούς από 2,8 δις Ευρώ ανήλθε στα 54 δις Ευρώ.

76. Η λεηλασία των ταμείων από το Πασόκ. Για τα ταμεία αυτά σήμερα κόπτεται… Το 2002 – 2003 χάθηκαν μόνο μέσω της “Ακρόπολις” χρηματιστηριακής, σε παιχνίδι με ομόλογα 5,5 εκ. €. Συνολικά χάθηκαν από τα σαΐνια του Πασόκ πάνω από 3,5 δις € (1,3 τρις δρχ.) μόνο από το 1999-2002. Και μιλάμε για τα λεφτά που τζόγαραν στο χρηματιστήριο, αφήνοντας λυτές και λυσσασμένες τις διοικήσεις των ταμείων να κάμουν παιχνίδι. Επένδυσαν 5,22 δις € συνολικά σε μετοχές και άφησαν μόνο με 1,76 δις €. Το 2002, ο Υπ. Οικονομίας Χριστοδουλάκης καλούσε τις διοικήσεις του ΙΚΑ να παίξουν σε πολυετή ομόλογα για να καλύψουν τα ελλείμματά τους.

77. Σκάνδαλο ΑΡΙΑΔΝΗ : το 2000 το ελληνικό δημόσιο δανείστηκε 650 εκ. €, από την off shore εταιρεία ARIADNE S. A. (ISIN:XS0121591704) με έδρα το Λουξεμβούργο, βάζοντας υποθήκη μέχρι το 2013 τα έσοδα των λαχείων. Οι μίζες που έπεσαν ξεπερνούν τα 7,5 εκ. €. Το Πασόκ υποχρεούται να απαντήσει : …το Πασόκ σφυρίζει ΚΛΕΦΤΙΚΑ!

78. Οι αμαρτωλές και ταυτόχρονα «ιερές» μπίζνες Πασόκ με τη Μονή Τοπλού ή πως παρέδωσαν 26.000 στρέμματα στη μονή Τοπλού σα να ήταν δικά τους. Φυσικά οι «ιερές» μπίζνες του «κινήματος» είναι «δημοκρατικές» και εγκεκριμένες από τους «αγωνιστές» της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης».

79. Η πώληση των Μεταλλείων Κασσάνδρας στην εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός ΑΕ» έναντι του «ασήμαντου» ποσού των 11 εκατ. €, όταν τον Ιούνιο του 2004, έξι μήνες μετά τη συναλλαγή, διεθνής εταιρεία παροχής συμβουλών υπολόγισε την αγοραία αξία των Μεταλλείων στα 408 εκατ. €. Δηλαδή τριάντα πέντε φορές μεγαλύτερη της τιμής που τελικά ξεπουλήθηκαν με τις γνωστές μεθόδους Πασόκ και με συνοπτικές διαδικασίες. Ακόμα και η Κομισιόν βλέπει σκανδαλώδης παρατυπίες στη συγκεκριμένη υπόθεση!

80. Η είσοδος των ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο το Νοέμβρη του 1995 επί υπουργίας Σήφη Βαλυράκη στο Δημοσίας Τάξεως. Χρειάστηκαν 20 κλούβες για να μεταφέρουν τους 472 συλληφθέντες εκ των οποίων οι 140 ήταν ανήλικοι. Τα ελληνικά ΜΜΕ ασχολήθηκαν ελάχιστα. Η είδηση «δεν έκαμε το γύρο του κόσμου»!!!

81.Εκποίηση 20 τόνων χρυσού από την Τράπεζα της Ελλάδος: Όταν οι σύντροφοι του κινήματος δεν άφησαν ούτε κολυμπηθρόξυλο από τα δημόσια ταμεία και τις τράπεζες, ενώ παράλληλα οι δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας χτυπούσαν παγκόσμιο πρωταθλητισμό, τα οικονομολογικά σαΐνια της κυβέρνησης Σημίτη σοφίστηκαν νέες πατέντες!* Τον Αύγουστο του 2003, ντάλα κατακαλόκαιρο και μέσα στην δίνη που δημιούργησε η επίθεση στο Ιράκ στις 23 Μαρτίου του ίδιου χρόνου, (όταν οι Έλληνες έβλεπαν το Χρηματιστήριο Αθηνών στις 1400 μονάδες και τις υπό κατάρρευση σήμερα Morgan Stanley και Lechman να δίνουν τιμές για την Εθνική και την Άλφα γύρω στα 7(!) ευρώ), ο “σύντροφος” Σημίτης και η επιλογή του για την ηγεσία του κορυφαίου οργάνου την εθνικής οικονομίας κ. Γκαργκάνας, αποφάσισαν με πλήρη μυστικότητα να εκποιήσουν 20 τόνους από τα αποθέματα χρυσού της Ελλάδος. Μεταφέροντας εκτός της χώρας την ανάλογη ποσότητα από τα “χρυσά νομίσματα και τα πλακίδια που αγόραζε από τους ιδιώτες”, -πρώτη φορά μετά την Γερμανική Κατοχή- επειδή -λένε οι κ.κ. του ΠΑΣΟΚ- “ο χρυσός σ΄ αυτήν την μορφή δεν ήταν εμπορεύσιμος(!)”, … έτσι αποφάσισε να “αναβαθμίσει” ποιοτικά αυτά τα χρυσά νομίσματα και πλακίδια που αγόραζε από το κοινό και να τα μετατρέψει σε ράβδους διεθνών προδιαγραφών που είναι… εμπορεύσιμες (!) “…Το ένα τέταρτο από αυτήν την ποσότητα (20 τόνοι) αποφασίσθηκε να πωληθεί προκειμένου να επενδυθεί σε ασφαλείς τοποθετήσεις που αποφέρουν αποδόσεις από 2 – 4% (!!!!) (όπως π.χ. ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων) έναντι της σχεδόν μηδενικής απόδοσης των τοποθετήσεων σε χρυσό (!!!!) και δεν τίθεται θέμα εκχώρησης του προϊόντος της ρευστοποίησης σε οποιονδήποτε τρίτο, η οποία άλλωστε αποκλείεται και από την ισχύουσα νομοθεσία…” *Αυτοί οι κύριοι σήμερα, βγαίνουν και μιλάνε για “διασφάλιση της δημόσιας περιουσίας” και “σκάνδαλα με ομόλογα”!

82. Σκάνδαλο Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος, ο “Mr. Φρουτάκιας”, ο οποίος έπαιζε παράνομο τζόγο στο μαγαζί γνωστού τοκογλύφου των Πατρών, την ίδια στιγμή που ήταν Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής καταπολέμησης του παράνομου τζόγου!!! Όταν τον έπιασαν στα πράσα, προσπάθησε να κάνει αλισβερίσι με τους δημοσιογράφους για να μη βγουν οι προσωπικές του ενασχολήσεις στη φόρα.

83. Τα άρματα μάχης Λέοπαρντ τα οποία η κυβέρνηση Σημίτη αγόρασε 7 (ΕΠΤΑ) φορές ακριβότερα απ’ ότι η Τουρκία (2 δις δρχ.).

84.Τα προβληματικά γερμανικά υποβρύχια κόστους 750.000.000.000 δρχ. (750 δις, τιμή πενταπλάσια του πραγματικού κόστους)! Η Γερμανία ακόμα πιέζει την Ελλάδα για την αποδοχή της αγοράς!

85. Μόνο για τόκους από τα χρέη του Πασόκ, μία τετραμελής οικογένεια πληρώνει 4.000 ευρώ το χρόνο. Κάθε Έλληνας, μόνο για τόκους πληρώνει 1.000 ευρώ. Συνεπώς, κανένας Έλληνας δεν τολμά να φανταστεί τι θα γινόταν αν η κρίση είχε ξεσπάσει με κυβέρνηση Πασόκ και με τα δημοσιονομικά μεγέθη του 2004.

86. Η επιβολή υποχρεωτικής διόρθωσης των δημοσιονομικών στοιχείων, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατά πέντε φορές! Η έκτη ήταν τον Απρίλιο του 2004 και αφορούσε φυσικά κυρώσεις στα δημοσιονομικά στοιχεία που παρέδωσε το Πασόκ στην κυβέρνηση της ΝΔ.

87. Το περίφημο «άρθρο 4» που κήρυξε «παράνομες» τις απεργίας με το πρόσχημα της εργασιακής ειρήνης για την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων.

88. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις σε καταναλωτικά είδη πρώτης ανάγκης έγιναν μεταξύ Δεκεμβρίου 2000 και Δεκεμβρίου 2003! Ξέρετε ότι το καλοκαίρι του 2003 μόνο τα οπωρολαχανικά αυξήθηκαν κατά 36%;

89. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών: ένα νομικό κατασκεύασμα που εμπεριέχει ολόκληρη την κουλτούρα ατιμωρησίας και αποφυγής ευθυνών του «πανελλήνιου σοσιαλισμού» .

90.”οι συμβασιούχοι” : Κατά την τριετία 2001-2004 το κίνημα προχώρησε στον διορισμό 250.000 συμβασιούχων στην δημόσια διοίκηση για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους, χωρίς να το επιτρέπουν τα οικονομικά δεδομένα της εποχής. Το ΠΑΣΟΚ τους διατήρησε σε καθεστώς ομηρίας, και έβαλε την επόμενη κυβέρνηση να τους μονιμοποιήσει. Πράγμα αδύνατο οπότε το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε την κυβέρνηση της ΝΔ, ότι δεν προχώρησε στην μονιμοποίησή τους. Σύμφωνα με το συμβούλιο επικρατείας μονιμότητα εδικαιούντο όσοι υπάλληλοι κάλυπταν “πάγιες και διαρκείς ανάγκες”, δηλαδή πολλοί λιγότεροι από όσους «αφιλοκερδώς» διόρισε η «μεγάλη δημοκρατική παράταξη».

90+1: «Σκάνδαλο Siemens» : Στα πρακτικά της δίκης για την Siemens στο Μόναχο είναι καταγεγραμμένο ότι για τις δουλειές της Siemens στην Ελλάδα δόθηκαν μίζες περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ. Μέχρι στιγμής είναι σίγουρο ότι ένα εκατομμύριο εξ’ αυτών μεταφέρθηκε στα ταμεία του Πασόκ, μέσω Τσουκάτου.

Σκάνδαλα ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2004

1. Χρηματισμός στο υπουργείο Τουρισμού

Την ιστορία έφερε στο φως ο υφυπουργός Τουρισμού, Αναστάσιος Λιάσκος. Σε συνέντευξη Τύπου που ο ίδιος συγκάλεσε, δήλωσε ότι παρέπεμψε στη Δικαιοσύνη τον διευθυντή του ιδιαίτερου γραφείου του και δύο φορές εκλεγμένο δημοτικό σύμβουλο στα Ψαχνά Εύβοιας, Ιωάννη Κεραμιδά, λόγω καταγγελίας από επιχειρηματία ότι ο κ. Κεραμιδάς ζήτησε οικονομικά ανταλλάγματα προκειμένου να διευθετήσει υπόθεσή του.

2. Παράνομη μεταγραφή του γιου του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης

Την παραίτησή του, υπέβαλε “για λόγους προσωπικής και πολιτικής ευθιξίας” στον πρωθυπουργό, o Σάββας Τσιτουρίδης, μετά από ερώτηση της Συλβάνας Ράπτη στη Βουλή για μετεγγραφή “φοιτητή – υιού υπουργού της Κυβερνήσεως, για λόγους ασφαλείας, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων”. Ο εν λόγω φοιτητής, του οποίου η πρώτη αίτηση μετεγγραφής είχε απορριφθεί, επανήλθε με ένσταση, στην οποία επικαλείτο λόγους ασφαλείας, εξ αιτίας “της υπουργικής ιδιότητος του πατέρα του και σε συνδυασμό με την επικείμενη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων”.

3. Η απογραφή που οδήγησε στην επιτήρηση

Η διενέργεια της δημοσιονομικής απογραφής, δηλαδή της απογραφής της κατάστασης της οικονομίας, ήταν μία από τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας μόλις ανέλαβε την εξουσία μετά τις εκλογές του Μαρτίου του 2004. Η κίνηση αυτή σημάδεψε την οικονομία της χώρας και αποτελεί ακόμα και σήμερα ένα από τα βασικά σημεία αντιπαράθεσης των 2 μεγάλων πολιτικών παρατάξεων της χώρας, αλλά και βάση κριτικής για πολλές οικονομικές αποφάσεις από όσες ακολούθησαν.

4. Η πτώση του ελικοπτέρου Σινούκ

Σε έκρηξη οφειλόταν η πτώση του ελικοπτέρου Σινούκ η οποία στοίχισε τη ζωή στον Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας Πέτρο και σε άλλα 17 μέλη της συνοδείας του στις 11/9/2004, χωρίς ποτέ να διερευνηθεί ολοκληρωμένα το θέμα και να κατολογισθούν ευθύνες. Το πόρισμα ήταν ελλιπές και αντιφατικό και η κατασκευάστρια εταιρεία BOEING αρνήθηκε να παράσχει τα στοιχεία των πειραματικών στοιχείων του ελικοπτέρου (Crash Tests).

2005

5. Υπόθεση Βασικού Μετόχου

Ανετράπη ριζικά η βασική φιλοσοφία του νόμου περί βασικού μετόχου, ότι δηλαδή όποιος έχει ΜΜΕ δεν μπορεί να συνάπτει δημόσιες συμβάσεις, αλλά και με την αυστηροποίηση των ποινών στην περίπτωση που τα δικαστήρια κρίνουν ότι υπήρξε όντως αθέμιτη επιρροή. Αντί να λειτουργεί υπέρ της αξιοκρατίας ο νόμος εξυπηρετούσε συμφέροντα τεραστίων διαστάσεων. Εντέλει ο νόμος καταργήθηκε.

6. Ο διευθυντής του κ. Δούκα

Ο διευθυντής του γραφείου του υφυπουργού Οικονομίας Π. Δούκα, Β. Γούλας, ήταν ο συνταξιούχος (προτού τον επαναφέρει ο κ. Δούκας) που είχε προσφύγει στη Δικαιοσύνη για τα αναδρομικά του ΛΑΦΚΑ. Ως διευθυντής, παραιτήθηκε από την ένσταση που είχε υποβάλει -κίνηση που σήμαινε ότι η επόμενη δικαστική προσφυγή συνταξιούχου που θα τελεσιδικούσε θα ήταν ύστερα από τρία ως πέντε χρόνια, με κίνδυνο να χαθούν τα αναδρομικά.

7. Προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ

Ο στενός συνεργάτης του υπουργού Εσωτερικών, Πρ. Παυλόπουλου, Α. Χούπης, είχε αναλάβει επ’ αμοιβή μέσω εταιρείας να διαμορφώσει τους όρους προκήρυξης και αξιολόγησης αιτήσεων για προσλήψεις στο Δημόσιο εκτός ΑΣΕΠ, και συγκεκριμένα την πρόσληψη 300 υπαλλήλων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

8. Απαγωγές Πακιστανών

Οι μαζικές απαγωγές Πακιστανών στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2005, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, ήταν γεγονός και όχι «προβοκάτσια ή φάρσα», όπως είχε υποστηρίξει ο πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γ. Βουλγαράκης. Σε αυτό το κεντρικό συμπέρασμα κατατείνει, μετά από πολύμηνη έρευνα, το πόρισμα της Εισαγγελίας Πρωτοδικών. Οι απαγωγές Πακιστανών πραγματοποιήθηκαν από όργανα των ελληνικών κρατικών υπηρεσιών, όπως δήλωσαν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δ. Λινός και ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Δ. Παπαγγελόπουλος.

9. Τα γλυκά και ο κ. Γιακουμάτος

Στις 21 Οκτωβρίου 2005 οι συνεργάτες του υφυπουργού Απασχόλησης κ. Γ. Γιακουμάτου μπήκαν στο γραφείο του στον 3ο όροφο του υπουργείου και του έδωσαν ένα κουτί γλυκά, λέγοντάς του ότι μέσα έχει μια επιταγή, αξίας 5.000 ευρώ. Το είχε αφήσει στο γραφείο του συνεργάτη τού υφυπουργού, Γ. Ρεμπή, η 60χρονη Ελένη Βουγλάνη, η οποία παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη μετά την καταγγελία του περιστατικού από τον ίδιο τον κ. Γιακουμάτο, με την κατηγορία ότι επιχείρησε να δωροδοκήσει τον συνεργάτη του προκειμένου να τακτοποιήσει επαγγελματικά τον γιο της.

10. Οι κουμπάροι και το καρτέλ του γάλακτος

Οι συναλλαγές των επιχειρηματιών για τη μείωση των προστίμων τους εις βάρος των καταναλωτών, σχετικά με το καρτέλ του γάλατος που εμπλέκει και στελέχη της εταιρείας ΜΕΒΓΑΛ. Για να μειωθεί το πρόστιμο των 25 εκατ. ευρώ, έπρεπε η εταιρεία να καταβάλει το ποσό των 2,5 εκατ. ευρώ ως αντίτιμο. Σύμφωνα με την κατάθεση του προέδρου της ΜΕΒΓΑΛ κ. Παπαδάκη, του υπεδείχθει ότι τα χρήματα θα έπρεπε να κατατεθούν σε θυρίδα, με τραπεζική επιταγή.

11. Παροχή κρατικής διαφήμισης σε υπόδικο

Την παραίτηση του υφυπουργού Οικονομικών, Αδάμ Ρεγκούζα, ανακοίνωσε ο Θ. Ρουσόπουλος. Σύμφωνα με βίντεο που προβλήθηκε στην τηλεοπτική εκπομπή «Ζούγκλα», ο κ. Ρεγκούζας ομολόγησε ότι χορήγησε κρατική διαφήμιση σε περιφερειακό μέσο ενημέρωσης, στον ιδιοκτήτη του οποίου, Βασίλη Χρηστίδη, είχε ασκηθεί δίωξη για σύσταση συμμορίας και απάτη, ενώ είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης για κακουργηματικές πράξεις και στη Δικαιοσύνη εκκρεμούν ακόμη υποθέσεις του.

12. Παραδικαστικό κύκλωμα

Στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για εμπλοκή στο παραδικαστικό κύκλωμα κάθισαν ο πρώην βουλευτής Πέτρος Μαντούβαλος και ο πρώην πρόεδρος Πρωτοδικών Ευάγγελος Καλούσης. Ο Πέτρος Μαντούβαλος αντιμετώπισε τις κατηγορίες: ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας, νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, απόπειρα κακουργηματικής απάτης, απόπειρα παράβασης του νόμου περί μεσαζόντων, απάτη από κοινού από την οποία η ζημιά είναι ιδιαίτερα μεγάλη, απόπειρα εκβίασης και παράβαση του νόμου περί μεσαζόντων από κοινού.

13. Ο «άνθρωπος του υπουργού»

Η εσπευσμένη αποπομπή του πρώην προέδρου του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, Αγγ. Οικονομόπουλου, από τον Δεκέμβριο του 2005, οφειλόταν σε επιστολή που είχε στείλει στο Μέγαρο Μαξίμου ο επιχειρηματίας Π. Εμφιετζόγλου και στην οποία, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, του απέδιδε ότι είχε ζητήσει «μίζα» για να δώσει εντολή εκταμίευσης ποσού που όφειλε ο Οργανισμός.

2006

14. Υποκλοπές Vodafone

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο, από την αρχή της διακυβέρνησης ως την περίοδο που έγινε γνωστό. Το σκάνδαλο των υποκλοπών έπεσε ως «κεραυνός εν αιθρία» στις 2 Φεβρουαρίου, όταν τρεις υπουργοί, σε κοινή συνέντευξη Τύπου, αποκάλυψαν κύκλωμα υποκλοπών τηλεφωνικών συνδιαλέξεων σε τηλέφωνα πολιτικών -και όχι μόνο προσώπων-ένας εκ των οποίων και ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

15. Ξυλοδαρμοί φοιτητών σε καταλήψεις

Η πρώτη συστηματοποιημένη επίθεση της Νέας Δημοκρατίας στα εκπαιδευτικά έρχεται το καλοκαίρι του 2006, με προπαγάνδα και ξύλο από την πλευρά των ΜΑΤ κατά των φοιτητών και λοιπών μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας, που εναντιώνεται στο Νέο νόμο-πλαίσιο. Οι υπουργοί Γιαννάκου και Πολύδωρας “βαρούσαν” τα τύμπανα του πολέμου και ο υπουργός Επικρατείας Θ. Ρουσόπουλος, μαζί με την υπόλοιπη κυβέρνηση, διατηρούσε το πόστο της προπαγάνδας.

16. Πυρκαγιές στη Χαλκιδική

Ανεξέλεγκτες πυρκαγιές στη Χαλκιδική με απολογισμό πολλών καμένων στρεμμάτων. Η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού ήταν για άλλη μια φορά καταστροφική. Η έλλειψη διαθέσιμων πυροσβεστικών αεροσκαφών σε συνδυασμό με τις δεδομένες ακραίες καιρικές συνθήκες και την έλλειψη προληπτικών μέτρων, είχε ως συνέπεια να μετατραπεί σε στάχτη η Κασσάνδρα Χαλκιδικής και να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Για άλλη μια φορά, δεν υπήρξε καμία παραίτηση, καθώς Πρ. Παυλόπουλος (υπουργός Εσωτερικών) και Β. Πολύδωρας (τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης) δήλωσαν ότι έγινε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό.

17. Υπόθεση Ζαρντινιέρα

Ο άγριος ξυλοδαρμός του Κύπριου φοιτητή, Αυγουστίνου Δημητρίου, μπροστά στο ξενοδοχείο ABC στη Θεσσαλονίκη από τους αστυνομικούς της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, συγκλόνισε το πανελλήνιο. Ο φοιτητής περπατούσε σε κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης όταν δέχτηκε απρόκλητα την επίθεση αστυνομικών. Αρκετές ώρες πριν, είχε προηγηθεί πορεία για την εξέγερση του Πολυτεχνείου στην οποία όμως ο ίδιος δεν είχε συμμετάσχει. Μετά τον ξυλοδαρμό, οι αστυνομικοί δήλωσαν ότι «ο φοιτητής έπεσε και χτύπησε σε παρακείμενη ζαρντινιέρα»…Ευτυχώς ο νέος σώθηκε, αλλά με αρκετά τραύματα, ενώ οι υπεύθυνοι…έπεσαν στα μαλακά.».

18. Ο «εγκέφαλος» και ο κ. Καλλιώρας

Η υπόθεση του 38χρονου αποστράτου και πρώην υπευθύνου ασφαλείας του βουλευτή Φθιώτιδας της ΝΔ κ. Η. Καλλιώρα, κ. Α. Λιαρτή, ο οποίος έχει συλληφθεί ως «εγκέφαλος» της ένοπλης ληστείας της χρηματαποστολής του Καζίνου Πάρνηθας με λεία 1,5 εκατ. ευρώ, προκάλεσε ισχυρές δονήσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Την άδεια οπλοφορίας, του την είχε εξασφαλίσει ο κ. Καλλιώρας, ως μέλους της προσωπικής του φρουράς. Ακάλυπτες επιταγές και κλοπές συγκαταλέγονται επίσης στο πλούσιο «βιογραφικό» του. Ο κ. Καλλιώρας είχε μεσολαβήσει μάλιστα και για την επαναφορά του στην Πολεμική Αεροπορία, αίτημα που απορρίφθηκε λόγω του παρελθόντος του.

19. Ο «ψευδομάρτυρας» του κ. Μιχαλολιάκου

Το 1999 ο τότε υφυπουργός Άμυνας Β. Μιχαλολιάκος κατηγορήθηκε για εμπλοκή σε τροχαίο ατύχημα. Ο άνθρωπος που κατέθεσε «αυθορμήτως» ως «αυτόπτης μάρτυρας» υπέρ του υφυπουργού , ο Π. Σαλούφας, αποδείχτηκε ότι ήταν συμπατριώτης και στενός συνεργάτης του από τα χρόνια της ΟΝΝΕΔ. Μάλιστα ήταν από τους πρώτους που διορίστηκαν στις 30 Μαρτίου 2004 στο πολιτικό γραφείο του Μιχαλολιάκου. Στην υπόθεση εμπλέκεται και ο διευθυντής του γραφείου του Χ. Λύτρας, ο οποίος φέρεται να ήλθε σε επαφή με τον Σαλούφα, με τον οποίο επίσης γνωρίζονταν από την ΟΝΝΕΔ.

20. Αυτοκτονία Τσαλικίδη

Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ιωάννης Διώτης αποφάνθηκε: ο θάνατος του Κώστα Τσαλικίδη, στέλεχος της Vodafone, οφείλεται σε αυτοκτονία η οποία συνδέεται αιτιωδώς με το θέμα των τηλεφωνικών υποκλοπών. Σύμφωνα με τον εισαγγελικό λειτουργό, ο Τσαλικίδης γνώριζε ότι γίνονταν υποκλοπές, στο πλαίσιο των υπαλληλικών του καθηκόντων.

21. Εξαγορά Γερμανός από Cosmote

«Η διοίκηση της Cosmote ενήργησε δολίως και με σκοπιμότητα, προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων και δη να ωφελήσει τον Πάνο Γερμανό». Σε αυτό συνηγορούν, ανάμεσα σε άλλα, οι ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν – με αφορμή την εξαγορά της Γερμανός από την Cosmote – για τα εξής αδικήματα: Απιστία που στρέφεται κατά υψηλόβαθμων στελεχών της Cosmote, ηθική αυτουργία σε απιστία που στρέφεται κατά του επιχειρηματία, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, χειραγώγηση αγοράς από κοινού και κατ’ εξακολούθηση κατ’ επάγγελμα και συνήθεια που στρέφεται κατά επτά προσώπων αντικριστών και ατόμων που εμπλέκονται με την επιχείρηση και ηθική αυτουργία στη χειραγώγηση.

2007

22. Το σκάνδαλο των ομολόγων

Μία υπόθεση η οποία έφερε στην επιφάνεια το ζήτημα της διαχείρισης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Βασικός στόχος του Υπουργείου Απασχόλησης ήταν να γίνονται αγορές σύνθετων και μη ομολόγων, χωρίς να υπάρχουν τα κατάλληλα πρόσωπα τα οποία θα μπορούσαν να ελέγξουν πιθανές έκνομες ενέργειες, οι οποίες σημειώνονταν, σε βάρος των οικονομικών του ελληνικού Δημοσίου. Παρά τις πιέσεις της αντιπολίτευσης και της κοινής γνώμης, ο τότε Υπουργός Απασχόλησης, Σάββας Τσιτουρίδης, δεν απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση για το ζήτημα των ομολόγων αλλά εξαιτίας της υπόθεσης στην οποία εμπλέκονταν ο στενός του συνεργάτης Ευγένιος Παπαδόπουλος.

23. Εμπλοκή συνεργάτη του Τσιτουρίδη με το Χρηματιστήριο

Ο Τσιτουρίδης πρωταγωνιστεί ακόμα μια φορά με την εμπλοκή του συνεργάτη του Ευγένιου Παπαδόπουλου, στο σκάνδαλο του ΠΑΣΟΚ με το Χρηματιστήριο. Ο εφέτης ανακριτής ζήτησε το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών του Παπαδόπουλου στο πλαίσιο της έρευνας για την υπόθεση του Χρηματιστηρίου την περίοδο 1999-2000, καθώς από στοιχεία που απέστειλε η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, προέκυπτε εμπλοκή του Παπαδόπουλου μέσω εταιρείας που είχε σε συγκεκριμένη υπόθεση χειραγώγησης μετοχών. Ο Καραμανλής ζήτησε την παραίτηση Τσιτουρίδη.

24. Βαρβιτσιώτης και Μύκονος

Στην υπόθεση της Μυκόνου εμπλέκονται ο βουλευτής της ΝΔ Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και ο πρώην ειδικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας Ευγένιος Παπαδόπουλος. Η υπόθεση αφορά την αγορά εκτάσεων στην Μύκονο και τη μεταπώλησή τους αργότερα, με τη βοήθεια μιας off shore εταιρίας που έχουν ιδρύσει τα ίδια άτομα, στο εξαπλάσιο της αρχικής τιμής. Οι μεταβιβάσεις γίνονταν με προεκτίμηση της εφορίας.

25. Πυρκαγές στην Πάρνηθα

Ο προάγγελος των μεγάλων προεκλογικών πυρκαγιών έγινε στην Πάρνηθα. Στρέμματα έγιναν καπνός και οι εκτάσεις παραχωρήθηκαν στο Καζίνο όπως είχε συμφωνηθεί από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Η φωτιά ξεκίνησε την Τετάρτη 27 Ιουνίου το απόγευμα. Επί μία ημέρα τα ΜΜΕ μιλούσαν είτε για φωτιά στα Δερβενοχώρια είτε ότι οι πυκνοί καπνοί είναι από την φωτιά και τα λάστιχα που καίγονται στο Σχηματάρι. Το βράδυ της Πέμπτης μεταδόθηκε για πρώτη φορά η είδηση για την φωτιά στην Πάρνηθα, τότε ξεκίνησε και η κινητοποίηση της Πυροσβεστικής, του στρατού και των δήμων, αλλά η φωτιά είχε φτάσει στο τέλος της.

26. Φωτιές στην Πελοππόνησο/ Εύβοια

Οι πιο αμφιλεγόμενες και πιο πολύνεκρες πυρκαγιές είναι αυτές που στιγμάτισαν την προεκλογική περίοδο του 2007 και εξαιτίας της τρομοκρατίας έδωσαν τη νίκη και πάλι στη ΝΔ. Βιβλική καταστροφή από τις πυρκαγιές στην Πελοπόννησο. Οι φωτιές σε όλη την χώρα μέσα σε ένα 24ωρο ξεπέρασαν τις 170. Εντύπωση προκάλεσε στις αρχές το γεγονός ότι μετά τις 20:30 το βράδυ ξέσπασαν 25 νέες πυρκαγιές, με δεδομένο ότι οι φωτιές ξεσπούν συνήθως την ημέρα που οι θερμοκρασίες είναι υψηλότερες και οι άνεμοι πιο ισχυροί.

27. Τα χρέη του Αλογοσκούφη

Ο επιχειρηματίας Βασίλης Μπρέκος είχε στείλει εξώδικο στον υπουργό Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη υποστηρίζοντας ότι στις εκλογές του 2004 η εταιρεία που εκπροσωπεί είχε αναλάβει την ταχυδρομική καμπάνια του υπουργού και ότι η εργασία αυτή στοίχισε 280.000 ευρώ αλλά δεν πληρώθηκε ποτέ. Ο Μπρέκος παρέθεσε 120 Δελτία Αποστολής στο όνομα του κ. Αλογοσκούφη και με την υπογραφή συνεργατών του που παραλάμβαναν το προεκλογικό υλικό ενώ επικαλέστηκε και τη μαρτυρία του γραμματέα της ΝΔ Λ. Ζαγορίτη στον οποίο είχε καταφύγει, στην προσπάθειά του να πάρει τα χρήματα. Ο Αλογοσκούφης αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη και γνώση του θέματος.

28. Αναψυκτήριο ο… Μαγγίνας

Πρόστιμο-μαμούθ, αλλά με πολλά «παράθυρα», επέβαλε η Πολεοδομία Μαρκόπουλου στο «αναψυκτήριο» Μαγγίνα στα Χατζήρια Κορωπίου.Το πρόστιμο ανέγερσης επτά τελικά παράνομων κτισμάτων που του επιβλήθηκε φτάνει στα 112.156 ευρώ, ενώ οφείλει και πρόστιμο διατήρησης ύψους 52.782 ευρώ για κάθε χρόνο από την κατασκευή τους. Αν η κατασκευή τους έγινε το 1997, το συνολικό πρόστιμο ξεπερνά τις 600.000 ευρώ.

29. Ζαχόπουλος: Η πτώση

Σοκ προκαλεί το απονενοημένο διάβημα του παραιτηθέντος Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, Χρήστου Ζαχόπουλου, προσωπικού φίλου του Πρωθυπουργού. Διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων, αποχαρακτηρισμοί διατηρητέων μνημείων, παράνομοι διορισμοί, βιντεοταινίες, κομιστές dvd, και άλλα, βρίσκονται στο επίκεντρο του σκανδάλου που προηγήθηκε της απόπειρας αυτοκτονίας Ζαχόπουλου και απασχόλησε την κοινή γνώμη για πολλούς μήνες.

2008

30. To αυθαίρετο του Σουφλιά

Χωρίς αναθεωρημένη οικοδομική άδεια έχτιζε εξοχική κατοικία στην περιοχή Θυμάρι Αναβύσσου ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς. Ο Σουφλιάς είχε αγοράσει το 1999 με τη μορφή κάθετης ιδιοκτησίας δύο μερίδια σε ακίνητο που βρίσκεται στην εκτός σχεδίου περιοχή της Αναβύσσου, καθώς και το δικαίωμα να χτίσει δύο κατοικίες συνολικού εμβαδού 122 τετραγωνικών. Η αρχική οικοδομική άδεια είχε εκδοθεί το 1989. Την άνοιξη του 2005, λίγο πριν λήξει η οικοδομική άδεια ο μηχανικός υπέβαλε αίτηση για αναθεώρηση στην πολεοδομία Μαρκοπούλου. Η αρμόδια αρχιτεκτονική επιτροπή αρχικά απέρριψε τον φάκελο, αργότερα όμως τον ενέκρινε και στη συνέχεια η άδεια προωθήθηκε για να εγκριθεί για τα υπόλοιπα τμήματά της. Χωρίς όμως να ολοκληρωθεί η αναθεώρηση το χτίσιμο συνεχιζόταν. Η πλευρά του υπουργού επέρριψε την ευθύνη στον μηχανικό.

31. Ο Κουκοδήμος και ο κομιστής

Κληθείς να απαντήσει στις καταγγελίες που του απέδιδαν ότι διακόμισε πρόταση του επικεφαλής της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων, Σπ. Κλαδά, «να κλείσει η υπόθεση των 5,5 εκατομμυρίων ευρώ του Θέμου Αναστασιάδη» με αντάλλαγμα «να μην αναφερθεί το όνομά του στο θέμα Ζαχόπουλου», ο βουλευτής της ΝΔ, Κώστας Κουκοδήμος, ανεξαρτητοποιείται και προκαλεί επιπλέον «πονοκεφάλους» στην κυβέρνηση που μένει προσωρινά με 151 βουλευτές.

32. Ηλιέλαιο – δηλητήριο

Η υπόθεση της διακίνησης χιλιάδων τόνων επιμολυσμένου με ορυκτέλαια ηλιελαίου αποτέλεσε ακόμη μία απόδειξη για το γεγονός ότι οι Έλληνες καταναλωτές είναι ανοχύρωτοι σε διατροφικά σκάνδαλα. Στο επίκεντρο τέθηκαν η ετοιμότητα της πολιτείας και δη ο σχεδιασμός του ΕΦΕΤ.

33. Η εξαγορά του ΟΤΕ από τη Deutsche Telekom

Χωρίς να έχουν αξιολογηθεί όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, ο ΟΤΕ «περνάει» στα χέρια της γερμανικής Deutsche Telekom. Εργαζόμενοι και αντιπολίτευση μιλούν για «ξεπούλημα» του κερδοφόρου ΟΤΕ και θέτουν ακόμη και ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

34. Ο ΟΛΠ και οι Κινέζοι

Ακόμη μια περίπτωση αμφιλεγόμενης ιδιωτικοποίησης. Η κινεζική εταιρεία Cosco εξαγοράζει τον ιδιαίτερα επικερδή Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων του λιμανιού στον Πειραιά και πυροδοτεί τις αντιδράσεις εργαζομένων και αντιπολιτευόμενων κομμάτων. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι κατά τις ημέρες των διαπραγματεύσεων η μετοχή του ΟΛΠ εξακολουθούσε να διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο.

35. Νοθεία σε αναθεώρηση

Η αλλοίωση των ψηφοδελτίων από βουλευτές της ΝΔ, κατά τη διάρκεια διαδικασίας της Συνταγματικής Αναθεώρησης, ισοδυναμεί με παρατυπία την οποία καταγράφει βίντεο και αξιοποιεί – στο πλαίσιο της αντιπολιτευτικής του τακτικής – το ΠΑΣΟΚ.

36. Σκάνδαλο Siemens

H γερμανική εταιρεία Siemens δωροδοκούσε κρατικούς λειτουργούς για να επικρατήσει σε δημόσιους διαγωνισμούς. Ιδιωτικά κέντρα οικονομικής ισχύος, κοινοβουλευτικά κόμματα και παντελής έλλειψη διαφάνειας συνθέτουν το μωσαϊκό της υπόθεσης Siemens.

37. Λευκίμμη XYTA

Η αστυνομική καταστολή υπερβαίνει κάθε όριο. Μία έγκυος βρίσκει τραγικό θάνατο κατά τη διάρκεια των εκτεταμένων επεισοδίων στην Κέρκυρα. Οι κάτοικοι επιχειρούσαν να αποτρέψουν την εγκατάσταση χωματερής μόλις 150 μέτρα από τα σπίτια τους. Η πολιτεία «σφυρίζει» αμέτοχα.

38. Κυριάκος Μητσοτάκης και Siemens

Η κυβέρνηση καλύπτει το βουλευτή, Κυριάκο Μητσοτάκη, παρακάμπτοντας τα ερωτήματα τα οποία προκαλούν οι «αγορές» που πραγματοποίησε ο ίδιος από τη Siemens.

39. Αποπομπή Ζορμπά

«Δεν με ήθελαν ….με έφαγαν». Είναι η χαρακτηριστική αναφορά του Γιώργου Ζορμπά κατά την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου της Εθνικής Αρχής για την καταπολέμηση της απόκτησης εσόδων από εγκληματικές ενέργειες. Ο άνθρωπος που είχε διερευνήσει το σκάνδαλο των ομολόγων, αποχώρησε εξαπολύοντας βολές προς τους υπουργούς Οικονομίας και Δικαιοσύνης.

40. Το ταξίδι Λιάπη με έξοδα της Siemens

Η γερμανική εταιρεία Siemens, πρωταγωνίστρια του γνωστού σκανδάλου, έκανε κράτηση για τον τότε Υπουργό Μεταφορών, Μιχάλη Λιάπη, για τις 16 Ιουνίου 2005, στο ξενοδοχείο Westin, της Λειψίας. Η Siemens αντιμετώπιζε ως εταιρικό της ταξίδι τη διοργάνωση της επίσκεψης, που εκπόνησε η θυγατρική της από την Αθήνα, σε Λειψία, Ζάλτσμπουργκ και Φρανκφούρτη, από τις 16 μέχρι τις 20 Ιουνίου 2005, με οργανωτή το υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας, Μιχάλη Χριστοφοράκο.

41. Αξιωματικός της ΕΛΑΣ εμπλέκεται σε σκάνδαλο υπεξαίρεσης 700.000 για το C4I

Αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, μέλος της δευτεροβάθμιας Επιτροπής που παρέλαβε το TETRA και Πρόεδρος της Επιτροπής Παραλαβής για το C41 κατηγορείται από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων για υπεξαίρεση 700.000 ευρώ εν τη υπηρεσία.

42. Σκάνδαλο ΟΣΕ

Υπέρβαρες αμαξοστοιχίες με παραποιημένα παραστατικά επιφέρουν οικονομική ζημία ύψους 1.300.000 ευρώ στον OΣE. H τιμή στην οποία αγόραζαν οι έμποροι τα παλαιά σίδερα (σκραπ) ήταν πάνω από 200 ευρώ τον τόνο. Η εταιρεία στην οποία έγινε η ανάθεση καταβάλλει μόλις 57 ευρώ ανά τόνο… Υπάλληλοι του ΟΣΕ πλαστογραφούσαν τις σχετικές συμβάσεις με στόχο το κέρδος από την παράνομη μεταφορά σκραπ.

43. Υπόθεση Παυλίδη – Χρηματισμός

Ο εφοπλιστής, Φώτης Μανούσης, καταγγέλλει ότι χρημάτισε το περιβάλλον του Υπουργού Αιγαίου, Αριστοτέλη Παυλίδη, για δρομολόγια της άγονης γραμμής. Ακόμη μια φορά περί πολιτικής ευθύνης ο λόγος, αλλά η κυβέρνηση «κωφεύει».

44. Σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου

Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες και οι κρυφές διασυνδέσεις του ηγούμενου Εφραίμ συνιστούν το διαβόητο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Η αποκάλυψη της παραχώρησης πολλών εκτάσεων στη Χαλκιδική «ταράζει τα νερά» στη δημόσια ζωή της χώρας.

50. Ο εκβιασμός του Εμφιετζόγλου

Ο επιχειρηματίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου καταγγέλλει ότι ο Γιάννης Αγγέλου, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού, ήταν ενήμερος σχετικά με τον εκβιασμό από μέλη του ΔΣ της εταιρείας Ολυμπιακό Χωριό ΑΕ σε επιχειρηματίες, ωστόσο, εκείνος του καταλόγισε ότι «άργησες να μας ενημερώσεις»…

epanastasi-gr.blogspot.com To βρήκα στο blog της ζούγκλας απο τον μαύρο γάτο

Η δολοφονία της γλώσσας οδηγεί στη λαϊκή υποταγή

Ο Δρόμος είχε τη δική του ιστορία, ήταν μια λέξη μοναχά “Ελευθερία”

Ο στόχος κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος είναι η υποταγή της πλειοψηφίας μέσω της στέρησης γνώσης και έκφρασης. Σε αυτό το πλαίσιο δράσης, το υπερόπλο που ονομάζεται γλώσσα πρέπει να παραμείνει κτήμα μιας Ελίτ. Οι μάζες πρέπει να στερηθούν τον τρόπο δημιουργικής και ελεύθερης έκφρασης ώστε η νόηση και η παιδεία τους να είναι απόλυτα ελεγχόμενες και στείρες. Γι’ αυτό παραδοσιακά κάθε προοδευτική κίνηση είχε ως βασικό αίτημα την παιδεία, όχι ως προς τα κονδύλια αλλά το δικαίωμα ελευθερης διακίνησης της Γνώσης.

Το φαινόμενο ελέγχου της ανθρώπινης επικοινωνίας είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην Ελλάδα όμως ο χώρος της παιδείας ήταν ανέκαθεν στο στόχαστρο για συγκεκριμένους λόγους που επικεντρώνονται στη ιδιαίτερη φύση της Ελληνικής γλώσσας:

Η Ελληνική κατέχει την πρώτη θέση στο βιβλίο Γκίνες με 5,000,000 λέξεις και άνω των 80 εκατομμυρίων λεκτικών τύπων. Αντίστοιχα η Αγγλική έχει μόλις 490,000 λέξεις. Ακόμα και βάσει του μοντέρνου λεξικού Webster, η Αγγλική γλώσσα φαίνεται να έχει δανειστεί πάνω από 40,000 Ελληνικές λέξεις. Φανταστείτε ότι από όλες τις Σλαβικές διαλέκτους μαζί έχει δανειστεί μόλις 34 (!) ενώ λ.χ από την Τουρκική 57. Αντίστοιχη και μεγαλύτερη είναι η επιρροή στην Γαλλική, που οδήγησε τον Γάλλο ιστορικό J.P. Vernant να δηλώσει ότι “οι Έλληνες μας εφηύραν” (1997).

Η ίδια πολιτική ακρωτηριασμού Εθνικών γλωσσών όπως είπαμε είναι παγκόσμια πρακτική εμπνευσμένη από την απάνθρωπη ιμπεριαλιστική Βρεταννική αποικιοκρατία που συνεχίζεται από την πλανητική πλέον αυτοκρατορία του καπιταλισμού. Ο άμεσος στόχος είναι εμφανής: Η αποδυνάμωση της ανθρώπινης έκφρασης και σκέψης δημιουργεί τον ιδεατό υπήκοο του νέου καθεστώτος όπου αυτοσκοπός είναι η ταύτιση της ευτυχίας όχι με τη δημιουργία αλλά την κατανάλωση. Ποιά πολυεθνική άραγε δεν θα ονειρευόταν ένα παγκόσμιο πελατολόγιο όπου η διανομή των προϊόντων της θα γινόταν χωρίς αντίδραση ή αμφισβήτηση;

Εκεί αποσκοπούσαν και οι εγκάθετοι της “διανόησης” με αριστερή προβιά που προσπάθησαν έντεχνα να συκοφαντήσουν την εκάστοτε Εθνική γλώσσα προσδίδοντας της ταξικό χαρακτήρα: Ο πλούτος της γλώσσας ταυτίστηκε με τον ταξικό πλούτο ενώ ο σωστός προλετάριος έπρεπε να χρησιμοποιεί την απλοποιημένη “προλεταριακή” γραμματική. Τι γελοίος τρόπος για την ηλιθιοποίηση και υποδούλωση της πλειοψηφίας!  Το επιχείρημα όχι μόνο αυτοαναιρείται με μια μελέτη της Ποντιακής ή της Κυπριακής διαλέκτου (τι πλούτος) αλλά και από την φύση της ταξικής πάλης με Μαρξιστική ή άλλη προσέγγιση.

Ο ίδιος ο Στάλιν το 1950 διαβλέποντας τη σύνδεση καπιταλισμού – εκφυλισμού της γλώσσας έγραψε:

Δεν υπάρχει γλώσσα ταξική, γλώσσα του λαού παρά μόνον γλώσσα εθνική. Υπαρχει δημοτική που πρέπει σταδιακά να παραμεριστεί προς όφελος της ιστορικής εθνικής γλώσσας” και συμπληρώνει ” Ισχυρίζονται (οι εγκάθετοι) πως κάθε ταξική γλώσσα έχει την ταξική γραμματική της ήτοι προλεταριακή γραμματική και αστική γραμματική. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Στην εθνική γλώσσα υποτάσσονται οι διάλεκτοι ως κατώτερες μορφές“. (Περί Γλωσσολόγων, 28/7/1950).

Ιδιαίτερα γλώσσες όπως η Ελληνική και η Κινέζικη, οι μόνες ζώσες εδώ και 4,000 χρόνια σύμφωνα με τον Ισπανό ιστορικό Francisco Adrados, αποτελούν μήτρα δημιουργίας ευρύτερου πλέγματος γλωσσών που σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη Μητρική. Κατά τον Adrados οι περισσότερες γλώσσες του πλανήτη σήμερα θεωρουνται κρυφοελληνικές γεγονός που αποδεικνύεται από τα τμήματα Ελληνικών σπουδών ανά τον κόσμο.

Thomas Macaulay

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού είναι η περίπτωση της Ινδίας και των Σανσκριτικών. Τα Σανσκριτικά είναι η μήτρα των 150 και πλέον διαλέκτων που ομιλούνται στην Ινδία και θα μπορούσε να είναι η ενωτική Λαϊκή γλώσσα, όπως ακριβώς έγινε στο Ισραήλ με την αρχαία Εβραϊκή). Εκεί ανέλαβε δράση ο βαρώνος Θωμάς Μακώλαιυ (Thomas Babington Macaulay, 1800 – 1859) ο αποκαλούμενος Πάπας της Βρεταννικής παιδείας των Ινδιών. Οργάνωσε την παιδεία της κατεχόμενης χώρας με σκοπό την κατασκευή μιας ελίτ Ινδών Εξευρωπαϊσμένων κλώνων. “Μιας τάξης ανθρώπων που θα είναι οι ενδιάμεσοι φορείς μεταξύ ημών, των επικυριάρχων και των εκατομμυρίων που διοικούμε“. Ένα “Κολωνάκι” λοιπόν με σκοπό να δυτικοποιήσει παιδεία, συνήθειες και ήθη.

Αυτό ακριβώς το Κολωνάκι (με την ομώνυμη έδρα μάλιστα!) που κατασκευάστηκε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, για το οποίο διατέθηκαν πακτωλοί χρημάτων με σκοπό την αντίστοιχη εξευτελιστική διάβρωση. Επιστρατεύτηκαν απίστευτες περσόνες τύπου Κωστόπουλου για να περάσουν ένα life – style γκλαμουριάς και αγαμίας με όπλο την αμορφωσιά. Το “θέλω να γίνω σιτάρ“, αστείρευτη πηγή γέλιου στις παλιές Ελληνικές ταινίες έγινε επίσημη γλώσσα του Αθηναϊκού νεοαστικού κράτους και προωθήθηκε στους ιθαγενείς με χάντρες (πολύχρωμα εξώφυλλα) και τσόντα. Καρπαζοεισπράκτορες και λοβοτομημένοι Αυνάνες καθιερώθηκαν σαν status symbol με κοινό παράγοντα την ακρωτηριασμένη δυνατότητα έκφρασης και άφθονο χρήμα. Αποτέλεσμα;

Σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση της Alco για το Ινστιτούτο επικοινωνίας, το 64,8% των κατοίκων της Αττικής χρησιμοποιεί ξενικές λέξεις στην καθημερινή του ομιλία! Το ποσοστό πέφτει αισθητά στην επαρχία, αλλά είπαμε, γεωγραφικό το “Κολωνάκι” των συμπλεγματικών.

Ποιά Αριστερά; Το υπόβαθρο αυτής της εξαθλίωσης είχε θεμελιωθεί νωρίτερα βέβαια με τις απίστευτες ενέργειες του 1910 αλλά κυρίως του 1976 όπου η Ελληνική Δεξιά έδειξε το απεχθές της πρόσωπο ακρωτηριάζοντας την Ελληνική γλώσσα με την προκλητική ανοχή της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που από θεματοφύλακας της ελεύθερης και ποιοτικής παιδείας, έγινε δεκανίκι του καπιταλισμού ακυρώνοντας αγώνες δεκαετιών. Το “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” έγινε “φεράρι για τους πρυτάνεις, κλειστό πανεπιστήμιο και φασισμός στα ιδρύματα”. Το ταγάρι της Πόπης Τσουκάτου (αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική πρωτοβουλία) έγινε Λουί Βιτόν και βόλτες μεταξύ Μυκόνου και Κολωνακίου. Powered by Siemens.

Το έγκλημα έγινε με την συνενοχή των καπηλευτών της γενιάς του Πολυτεχνείου και οδήγησε τον ΚορνήλιοΚαστοριάδη να δηλώσει αηδιασμένος:  ” Αν δεν θέλετε κύριοι του υπουργείου να κάνετε φωνητική ορθογραφία τότε πρέπει να αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι έκαναν. Δεν υπήρχαν στα αρχαία Ελληνικά γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτά τα κτήνη, τα τετράποδα που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας που τελικά είναι η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων Ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ότι χτίσαμε. Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρονου Ελληνισμού”. Βόλος, 1989.

Επιμένουμε σε αυτή τη χώρα να ζούμε σε έναν μίζερο μικρόκοσμο με μίζερες επιδιώξεις που συνεπάγονται μίζερα όνειρα. Έτσι και στο θέμα της ΕΕ δεν έχουμε αντιληφθεί ότι είμαστε ένα παράρτημα μιας πολυεθνικής που αν θέλει να έχει τη στοιχειώδη ευημερία για τους πολίτες της πρέπει να αγωνιστεί για το εδώ μαγαζί και όχι για τις ιδεοληψίες ή τα κομματικά συμφέροντα του καθενός. Τρανταχτό παράδειγμα των αρλεκίνων που στέλνουμε στην Ευρωβουλή (και φαίνεται μας αντιπροσωπεύουν επάξια) είναι η αντίδραση των Ελλήνων ευρωβουλευτών στην πρόταση Ισπανών (!!) συναδέλφων τους να ψηφιστεί η Αρχαία Ελληνική ως επίσημη γλώσσα της ΕΕ. Την αγνόησαν επιδεικτικά και τις τρεις φορές που κατατέθηκε!

Ναι μεν ο επερχόμενος παγκόσμιος πολιτισμός αποσκοπεί στην επιβολή μιας παγκόσμιας γλώσσας, είναι όμως στο χέρι μας, στην καθημερινότητα μας να δράσουμε όχι ως ανάχωμα αλλά ως δημιουργοί και ενεργοί φορείς ενός πολιτισμού βασιζόμενου στην Ανθρωπιστική παιδεία που μας έχουν στερήσει. Και ο αγώνας αυτός είναι απλός, καθημερινός και όμορφος.

Διαβάστε επίσης: Γλώσσα: το ανίκητο υπερόπλο

Πηγές:

Αντώνης Κουνάδης, Η Ελληνική γλώσσα ανά τον κόσμο: παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Εφημερίδα “Το Παρόν”

“Ενδιάμεση Περιοχή”, τ. 12, 1999

Δημήτρης Κιτσίκης, “Για μια παγκόσμια Γλώσσα”, π. Τρίτο Μάτι, τ.168

Άρθρο Βόμβα: Ποιος είναι ο “ Γιώργος” Α. Παπανδρέου; Το προφιλ ενός ψεύτη και προδότη Πρωθυπουργού.

Ποιος είναι ο “ Γιώργος” Α. Παπανδρέου; Το προφιλ ενός ψεύτη και προδότη Πρωθυπουργού.

– Πως ένας άχρηστος μετατρέπεται σε Πρωθυπουργός.

Καταγωγή

Ο μικρός Jeffrey γεννήθηκε στην Αμερική το στις 16 Ιουνίου 1952 στο Saint Paul της Μινεσότα των ΗΠΑ.

Κατάγεται από πατέρα Ελληνο-Πολωνό τονΑνδρέα Παπανδρέου-Mineiko (με εβραϊκή καταγωγή) και μάνα εβραία την Margaret Chantκάτοικο Αμερικής με παππού τονDouglas Chant και στέλεχος των Ιεχωβάδων στις ΗΠΑ.

Το όνομα του

Το πραγματικό πλήρες όνομα του είναι Jeffrey Mineiko – Papandreou αλλά για ενσυντομία των φωνάζουν ΓΑΠ ή GAP (αγγλιστί) (μιάς και έτσι έγραφε το όνομα του στα email που αντάλλαζε με την μητέρα του)

Σε ένα βιβλίο του Γιώργου Λακόπουλου “ Του μιλάνε τα κύματα…Ο Ανδρέας Παπανδρέου πριν μπει στην πολιτικη“ , (εκδόσεις Καστανιώτη, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνη του 2008,στις σελίδες 124-125) διαβάζουμε τα εξης :

-Το 1959, που είχε μετακομίσει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Γεώργιος Παπανδρέου φώναξε ένα πρωί τον ιερέα της ενορίας της Εκάλης και βαφτίστηκαν και τα τέσσερα αδέρφια ορθόδοξοι χριστιανοι. Ο Γιώργος, που μέχρι τότε τον φώναζαν Τζέφρι,πήρε και επισήμως το όνομα του παππού του, με ανάδοχο τον καθηγητή Γιώργο Λιανόπουλο – φίλο του Ανδρέα από την Αμερική και υφυπουργό του Καραμανλή στη Μεταπολίτευση.Τον μικρότερο,τον Ανδρέα,τον βάφτισε ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτή η τελετή κρατήθηκε σαν οικογενειακό μυστικό και από μια άποψη ήταν. Έγινε κυρίως για το χατίρι του Γέρου”.

-Σημείωση

Ακριβής ημερομηνία και ενορία στην οποία βαφτίστηκε ο Jeffrey δεν υπάρχει..

Πολύς κόσμος αμφισβητει ότι έχει πράγματι βαφτιστεί , λόγω του ότι ό άλλος του παππους, ο Douglas Chant, ήταν στέλεχος των Ιεχωβάδων των ΗΠΑ, και επειδη διαδιδόταν παλιότερα μια άλλη διαφορετικη ιστοριούλα περι βαπτίσεώς του στις ΗΠΑ απο τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο , αλλα και διότι υπάρχει και η φήμη ότι στο Αμερικανικο Κολλέγιο είχε δηλώσει προτεστάντης, και επειδη ποτε άλλοτε δεν έχει δημοσιευτει κάτι για το γεγονος της βάπτισης, ούτε φωτογραφίες απ’ αυτην.

-Σημείωση 2

Είχε δικαστικές διαμάχες με την Λιάνα Κανέλλη βουλευτή του ΚΚΕ για το ότι δεν χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα…

Σπουδές

Σπούδασε κοινωνιολογία στο Amherst College στη Μασαχουσέτη (Massachusetts),ΗΠΑ, την περίοδο 1970-1975, πήρε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην κοινωνιολογία της ανάπτυξης στο London School of Economics, Ηνωμένο Βασίλειο (1975-1977). Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Στοκχόλμη και παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στο Κέντρο Διεθνών Σχέσεων στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, οπου συμμαθητής του ήταν ο Αντώνης Σαμαράς πρώην αποστάτης της Νέας Δημοκρατίας και σήμερα Πρόεδρος της.

Θέσεις στην Ελληνική Πολιτική σκηνή

Βουλευτικές θητείες

  • Βουλευτής Αχαΐας (1981-1996)
  • Βουλευτής Α’ Αθήνας (1996-2004)
  • Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2004-Σεπτ. 2007)
  • Βουλευτής Αχαΐας (Σεπτ. 2007 – Οκτ. 2009)
  • Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής (Οκτ. 2009 – Σήμερα)
Υπουργικές θητείες
  • Υφυπουργός Πολιτισμού (Ιούλιος 1985 – Φεβρουάριος 1987)
  • Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1988 – 1989)
  • Υφυπουργός Εξωτερικών (Οκτώβριος 1993 – Ιούλιος 1994)
  • Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (Ιούλιος 1994 – Σεπτέμβριος 1996)
  • Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (Σεπτέμβριος 1996 – Φεβρουάριος 1999)
  • Υπουργός Εξωτερικών (Φεβρουάριος 1999 – Φεβρουάριος 2004, Οκτώβριος 2009 – σήμερα)

Το χρονικό του ψέμματος και της προδοσίας

Ο Jeffrey Papandreou είναι μέλος και έχει συμμετάσχει παρα πολλές φορές στην ζωη του στις συνεδριάσεις της Λέσχης Bilderberg, ανα τον κόσμο.

Η τελευταία φορά που συμμετείχε ήταν στην Bilderberg που έγινε στο Καβούρι της Αττικής το 2009 πριν αναλάβει πρωθυπουργός οπου εκεί πήρε το χρήσμα για να πάρει το τιμόνι της Ελλάδας.

Σημείωση

Τα σχέδια της Bilderberg για την Ελλάδα είναι και το ΠΑΣΟΚ επιβάλει:

-Αφελληνισμός

-Καταστροφή της παιδείας(ήδη το κανει η Διαμαντοπουλου που είναι μέλος της Bilderberg)

-Καταστροφή και σβήσιμο της Ιστορίας

-Διάλυση πολιτισμού και γλώσσας

-Αχταρμοποίηση Ελληνικού Λαού με την βοήθεια Μεταναστών(λαθραίων και μη)

-Επιβολή ΔΝΤ

-Πώληση ορυκτού πλούτου σε ξένες εταιρίες

-Ιδιωτικοποίηση των πάντων

-Eπιβολή της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης

-Ηλεκτρονικές Ταυτότητες

-Διχοτόμηση και κατακερματισμός της Ελλάδας σε 9 περιφέρειες (Ανεξάρτητη Κρήτη,Δωδεκάνησα-Τουρκία, Θράκη-Τουρκικη Θράκη, Μακεδονία-Σκόπια, Ηπειρός-Αλβανία, Ανεξάρτητη Κέρκυρα, Πελλοπόνησος, Στερεά Ελλάδα, Κυκλάδες)

Ο Henry Kissiger (Ισόβιος Πρόεδρος της Bilderberg) και πρώην Υπ.Εξωτερικών των ΗΠΑ είχε αναφέρει σε ομιλία του στην Ουάσικτον, το 1974:

“Οι Έλληνες είναι αναρχικοί και δύσκολα κουμαντάρονται. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να χτυπήσουμε βαθιά μέσα στις πολιτισμικές τους ρίζες: έτσι ίσως καταφέρουμε να τους αναγκάσουμε να συμβιβαστούν. Εννοώ βέβαια να χτυπήσουμε την γλώσσα τους, την θρησκεία τους, τα πολιτισμικά και ιστορικά αποθέματα, έτσι ώστε να ουδετεροποιήσουμε την δυνατότητα τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους, ή να αποδεικνύουν ότι μπορούν να νικούν, έτσι ώστε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια στα στρατηγικώς απαραίτητα σχέδια μας στα Βαλκάνια, την Μεσόγειο, και την Μέση Ανατολή.”

Σημείωση

Το ΔΝΤ ήξεραν οτι αν μπει στην Ελλάδα αυτοι που κανουν κουμαντο ειναι το ΔΝΤ. Κυβέρνηση δεν έχουμε πλεον, ειναι πιόνια του ΔΝΤ.. Το ΔΝΤ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ,ΕΠΙΒΑΛΕΙ και η Κυβέρνηση πράτει χωρίς να πει τίποτα.

Όσοι ασχολούνται με την Νεα Τάξη Πραγμάτων ήξεραν πως ηταν η σειρά μας το 2010.

Προεκλογικές θέσεις:

Σε μια περιοδο που η Ελλάδα έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται υπερχρεωμένη εμφανίζεται ο Jeffrey σε όλες τις προεκλογικές ομιλίες του λέγοντας πως λεφτά υπάρχουν… Έτσι με τα ψέματα κέρδισε την εμπιστοσύνη του κόσμου ωστε να τον ψηφίσει απέναντι σε μια Ν.Δ. μπαχαλαμένη..

1)Τον Οκτώβριο του 2009 αναμβάνει πρωθυπουργός της Ελλάδας και εδώ αρχίζει η προδοσία της Ελλάδας και η επιβολή των ορέξεων των τραπεζιτών ΔΝΤ,ΕΚΤ κλπ λέγοντας “Λεφτα υπάρχουν”

2)Έλεγε το ασφαλιστικό είναι άδικο και κατέβαινε στις πορείες μαζί με τους απεργούς

Μετεκλογικές θέσεις και πράξεις:
1) Του έγινε πρόταση για δανεισμό από Αμερικάνικη εταιρία (Hayman Private Equity LLC στην Βοστόνη) μία στις 11 Ιανουαρίου επιστολή δηλώσεως προθέσεως, και μετά στις 8 Φεβρουαρίου τις οποίες δεν δέχτηκε…..αρα δεν μπορεί να λέει πως δεν υπήρχαν καθόλου λεφτά….(κρατάμε επιφυλάξεις για τους προσφερθέντες όρους… κανείς δε σου χαρίζει τίποτε, και τα Private Equities είναι σκληρά αρπαχτικά συνήθως).

2) Την επομένη των εκλογών, εντελώς συμπτωματικά, η ΤτΕ(με την βοήθεια τουΠροβόπουλου που είναι μέλος της bilderberg) αλλάζει τον κανονισμό και διευκολύνει την ανοικτή πώληση ελληνικών ομολόγων, δλδ διευκολύνει την άνοδο των επιτοκίων (υπόθεση Τ+10)(περισσότερα στις παραπομπές).
3) Τον Ιανουάριο του 2010 άρχισε να λέει  και αυτός και ο Γιώργος Παπακωσταντινου πως λεφτά υπήρχαν και πως δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε στο ΔΝΤ.(περισσότερα στις παραπομπές)

4) Τον Απρίλιο του 2010 απο το Καστελόριζο ανακοινώνει την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στηριξης… ΔΝΤ κλπ
5) Συνεχίζει να κανει τα στραβά μάτια για το Αιγαίο και κλείνει συμφωνίες, με Τούρκους και Αμερικάνους ,κάτω απο το τραπέζι(στις παραπομπές περισσότερα).
6) Κατήργησε τον τίτλο Εθνικής από το Υπουργείο Παιδείας και απο άλλα Υπουργεία.
7) Κατήργησε το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης.
8) Συνομιλεί με τα σκόπια με βάση το όνομα “Μακεδονία” και το υπόλοιπο κομμάτι βλέπουμε.
9) Ο ελληνικός λαός εχει αρχισει να πεινάει και λέει στους υπουργούς του: “Κάντε διακοπές άφοβα”.
10) Κάνει τα στραβά μάτια για την Θράκη τώρα που είναι σοβαρή η κατάσταση.
11) Τον Ιούλιο του 2010 είναι ο πρώτος “Έλληνας” πρωθυπουργός που επισκέπτεται το Ισραήλ  και καταθέτει στεφάνι για το ολοκαύτωμα των Εβραίων.(στις παραπομπές περισσότερα).
12) Τον Ιούλιο του 2010 συζητάει για πώληση Κρατικών τραπεζών μετά απο πρόταση του ιδρυτικού μέλους του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλη Σάλλα.
13) Αφαιρεί τον πίνακα από το πρωθυπουργικό γραφείο η Ελλάς Ευγνωμονούσα (πριν την επίσκεψη Ερντογαν)(περισσότερα στις παραπομπές).
14) Τον Ιούλιο του 2010 κανει πολιτική επίταξη και επιστράτευση απεργών(ιδιοκτητών και οδηγών φορτηγών) γιατι αντιδρούσαν στο άνοιγμα του επαγγέλματος τους.

Σημείωση

Ο συνταγματολόγος Βενιζέλος(τρομάρα του) το 2007 λέει πως μια πολιτική επιστράτευση και επίταξη λόγο απεργίας αδιανόητη, λέγοντας:

Είναι επίσης αδιανόητο, μετά από όσα έχουν συμβεί, να μην υπάρχει ρητή μνεία της τροπολογίας αυτής στο φαινόμενο της απεργίας. Και στη δική μας πρόταση, όπως και στην πρόταση του Συνασπισμού, προβλεπόταν ρητά ότι η απεργιακή κινητοποίηση από μόνη της δεν συνιστά λόγο επιβολής κατάστασης έκτακτης ανάγκης, πολιτικής κινητοποίησης και άρα δεν μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική επιστράτευση, παρά μόνο εάν συντρέχουν οι αυστηρά οριοθετημένες προϋποθέσεις του άρθρου 22 παράγραφος 4.Είτε σε περίπτωση πολέμου ή γενικής επιστράτευσης είτε όταν υπάρχουν αμυντικές ανάγκες είτε όταν υπάρχουν αμιγώς πολιτικές ανάγκες, δηλαδή ανάγκες αστικής κινητοποίησης, σε περίπτωση θεομηνίας ή ισοδύναμης ανθρωπογενούς καταστροφής και σε περίπτωση προβλήματος δημόσιας υγείας που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα συνήθη μέτρα.

Συμπέρασμα…

Μετά τον Εφιάλτη στις Θερμοπύλες δεν έχει ξαναεμφανιστεί τέτοιος προδότης στον Ελλαδικό χώρο….

Μας κυβερνάει ένας άχρηστος (όπως έλεγε ο Πάγκαλος) προδότης πολιτικός, που ανέβηκε στα στρώματα της πολιτικής με την βοήθεια της μασωνίας, των εβραίων και της bilderberg, ώστε να στεφθεί πρωθυπουργός της Ελλάδας και να την πουλήσει σε αυτά τα κέντρα διακυβέρνησης του πλανήτη. Είναι δημόσιος κίνδυνος, διέπραξε ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ με την υπογραφή του μνημονίου ξεκινώντας το έργο της καταστροφής της πολύπαθης Ελλάδας, ξέροντας απο την πρώτη στιγμή που πήγε στο Καβούρι το 2009 οτι ήταν σειρά του στην πολιτική. Ενας άχρηστος, τελιωμενος, ξεφτιλισμένος, πολιτικός που μπορεί να έχει Ελληνική καταγωγή, αλλά δεν νιώθει Έλληνας(όπως λεει και ο αδερφός του Νίκος), αδιαφορόντας φυσικα για ότι συμβαίνει που ξέρει πολυ καλα τι συμβαίνει και προσπαθει με λόγια και πράξεις με την βοήθεια των ΠΑΣΟΚΟΚΑΝΑΛΩΝ να κοροϊδέψει τους Έλληνες κατι που θα αρχισει σιγα σιγα να βλέπει οτι δεν καταφέρει..

Επόμενος…

 

Ο JEFFREY GIORGOS MINEIKO PAPANDREOU CHANT

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ, ΝΑ ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΕΙ Η ΟΜΙΛΙΑ, ΝΑ ΕΞΟΡΙΣΤΕΙ, ΝΑ ΔΗΜΕΥΘΕΙ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ  ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΑΞΟΥΝ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Και αυτός και όσοι υπέγραψαν το μνημόνιο…

 

Το πρώην “ ΠΑ.ΣΟ.Κ” πλέον αποτελείται από:

A)Yπουργούς και γενικούς γραμματείς χωρίς πτυχία

Β)Εβραίους

Γ)Μέλη της Λέσχης Bilderberg

Δ)Μασώνους

Τα ονόματα τους;

Δημήτρης Δρούτσας, Παύλος Γερουλάνος, Άννα Διαμαντοπούλου, Θάλεια Δραγώνα, Μαρία Δαμανάκη, Γιώργος Παπανδρέου, Γιώργος Παπακωσταντίνου, Ευάγγελος Βενιζέλος (πραγματικό όνομα Τούρκογλου), Μιχάλης Χρυσοχοίδης(πραγματικό όνομα Κοεμζόγλου), Αλεβιζάτος, Άλεξ Ρόντος, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Τρεπεκλής(περισσότερα στις παραπομπές)

Παραπομπές

Βίντεο

  1. Ο Jeffrey λέει λεφτά υπάρχουν προεκλογικά και μετά τις εκλογές λεφτά υπήρχαν
  2. Προσφυγή στο ΔΝΤ γιατι λεφτά δεν υπάρχουν γιατι τα εφαγε η μαρμαγκα
  3. Η λύση του ΔΝΤ ήταν για το ΠΑΣΟΚ πριν ανεβει στην κυβέρνηση και δεν υπάρχει περιπτωση να παμε στο ΔΝΤ λεει ο Παπανδρέου
  4. Τα αίτια της παγκόσμιας κατάρρευσης σε 3 λεπτά (Vi…
  5. Ο Χρυσοχοίδης λέγεται Κοεμζόγλου
  6. Ο Βενιζέλος δεν θελει να δώσει όχημα στην εκκλησία για μεταφορά εικόνας
%d bloggers like this: