Category Archives: Απόψεις

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι

Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των σωματείων εργαζομένων, για τις κινητοποιήσεις που βρίσκονται ήδη σε ισχύ απόWind, Forthnet, και IΚΕΑ, σκέπτομαι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τόσα χρόνια είχαν τις δουλειές τους και υπήρχε το εισόδημά τους μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα, -με δυσκολίες ίσως-, αλλά μπορούσαν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Μετά τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα και μετά από όλα αυτά τα επώδυνα μέτρα που έχουν παρθεί, αλλά και αυτά τα οποία ακόμα δεν έχουν εφαρμοστεί (μνημόνιο 3), οι περισσότεροι από τους πολίτες της χώρας δεν μπορούν να επιβιώσουν, και πολλές φορές τους λείπουν και τα στοιχειώδη.
Τόσα χρόνια, δεν έγινε καμία προσπάθεια ουσιαστικής αλλαγής στάσης ζωής, απέναντι στην πολιτική, στην κοινωνία, στην παιδεία, στον πολιτισμό. Οι στόχοι ζωής ήταν και παραμένουν οι ίδιοι. Υλικά αγαθά, υπηρεσίες και καταναλωτισμός Υπήρξαμε, και συνεχίζουμε σε μεγάλο βαθμό ακόμα, αντιστεκόμενοι σε αυτό που συμβαίνει, να είμαστε παθητικοί καταναλωτές και τίποτα περισσότερο. Καμία συμμετοχή πουθενά και για κανένα θέμα, εκτός και εάν θίγονταν η προσωπική μας περιουσία, η ζωή μας ή αυτή των παιδιών μας άμεσα. Όλοι διαμαρτύρονταν, όταν κάποιοι άνθρωποι, έστω και λίγοι, κατέβαιναν σε απεργίες διεκδικώντας κάποια αιτήματα πριν από μερικά (όχι πολλά χρόνια). Σήμερα οι περισσότεροι (ίσως) διαμαρτύρονται επειδή δεν κατεβαίνουν όλοι ή οι περισσότεροι τουλάχιστον στις απεργίες. Το ίδιο νόμισμα, διαφορετικές πλευρές.
Οι εργαζόμενοι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κερδίζουν ποτέ, παρά μόνο όταν και εάν χρειαστεί να χύσουν το αίμα τους. Αλλά και αυτές οι νίκες είναι Πύρροιες διότι το “πλήρωμα του χρόνου” επαναφέρει τα προβλήματα στις αρχικές τους διαστάσεις ή ακόμα χειρότερα τα διογκώνει. Αυτό το έχει δείξει διαχρονικά η ιστορία. Ο καλός εργάτης δεν είναι πάντα ο αποδοτικότερος και ο συνεπής εργάτης αλλά αυτός που δεν απαιτεί, που σιωπά, που δε μιλάει. Κατά μια έννοια ο “νεκρός εργάτης”, στις δυτικές κοινωνίες και χωρίς εισαγωγικά σε άλλου είδους ανατολικές ή αφρικανικές ανελεύθερες δουλοκτητικές κοινωνίες.
Οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει. Παραμένουν προσκολλημένοι σε αυτό που μαθαίνουν ή που τους επιβάλλεται να κάνουν από τη γέννηση τους και πολλές φορές χωρίς καμιά αλλαγή μέχρι και το θάνατό τους. Η ιστορία από την άλλη δε διδάσκει, απλά καταγράφει γεγονότα και διαβάζεται από κάποιους ανθρώπους. Πολλοί λίγοι μελετούν ιστορία και λίγοι καταλαβαίνουν τα πραγματικά αίτια που οδηγούν σε γεγονότα. Παρολ’ αυτά η ιστορία δεν τέλειωσε ποτέ. Η ιστορία δεν έχει οριστική και τελική “έκδοση”. Όσοι επιθυμούν ή πιστεύουν κάτι τέτοιο, πλανώνται πλάνην οικτρά.
Οι καταναλωτές της Wind της Forthnet και του IKEA και όχι μόνον αυτών των εταιριών, είμαστε εμείς, ή οι περισσότεροι από εμάς. Εμείς, δεν έχουμε λοιπόν καμιά διάθεση να πάψουμε να χρησιμοποιούμε το κινητό μας για να δείξουμε μια διαφορετική στάση απέναντι σε αυτές τις εταιρίες και στις πολιτικές που εφαρμόζουν απέναντι στους εργαζόμενούς τους. Δεν έχουμε καμιά διάθεση να βρούμε άλλα μαγαζιά για να αγοράσουμε προϊόντα ίδια με αυτά του ΙΚΕΑ και του κάθε ΙΚΕΑ. Δεν είναι προτεραιότητά μας, όπως δεν είναι και τίποτα που να αφορά το ουσιαστικό της ύπαρξής μας. Οι εργαζόμενοι είναι “καταδικασμένοι” να αποτύχουν έστω και εάν αγωνιστούν μέχρι τέλους, διότι δεν υπάρχει κανένας να τους συμπαρασταθεί. Είναι μόνοι τους σε μια άνιση μάχη. Είναι οι αναλώσιμοι του συστήματος αυτού, όπως είμαστε όλοι μας. Αυτό, δεν είναι θέμα καλού ή κακού συστήματος, απλά αυτό το συγκεκριμένο έτσι λειτουργεί. Το επιλέγεις το ακολουθείς, ή το αλλάζεις και βλέπεις στην πορεία, (take it or leave it).
Η κοινωνία μας έχει διχαστεί και αυτό θα ενταθεί τους επόμενους μήνες. Αυτό θα συμβεί διότι ήμασταν και παραμένουμε παρτάκηδες και προσκολλημένοι σε αυτό τον τρόπο ζωής με όλες τις εκφάνσεις της οι οποίες έρχονται από το περιθώριο (οικονομία, πολιτική, πολιτισμός, παιδεία κλπ). Η προσωπική υλική περιουσία του καθένα μας είναι το μοναδικό μας αποκούμπι και ο μεγάλος μας καημός. Η απόκτηση των πραγμάτων που ήρθαν με πολύ αγώνα και θυσίες (και αυτή είναι η πραγματικότητα), είναι για όλους μας σχεδόν, αυτό που καταφέραμε και δημιουργήσαμε. Η προίκα για τα παιδιά μας. Όχι όμως τα ίδια τα παιδιά μας. Όμως σε καταστάσεις τέτοιας ανθρωπιστικής κρίσης τα ακίνητα και κινητά αγαθά δεν προσφέρουν ούτε αλληλεγγύη, ούτε τρώγονται, αλλά ούτε αξιοποιούνται (όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν βιώνοντάς το), για να μας βοηθήσουν να περάσουμε ανώδυνα τη φουρτούνα. Η κρίση αυτή δεν θα περάσει όσο υπάρχουμε, ζούμε και δημιουργούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που η φύση μας, ορίζει. Κάποτε ξεκοπήκαμε από αυτή και τώρα όπως και κάποιες γενιές πίσω από εμάς πληρώνουμε τα ανάλογα τιμήματα. Όσο προχωρούμε μπροστά τεχνολογικά και όσο απομακρυνόμαστε από αυτό που πραγματικά είμαστε τόσο το πρόβλημα θα εντείνεται και θα γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι θα βρουν τις λύσεις που χρειάζονται για να προχωρήσουν όμως λόγω του ότι δεν διδάσκονται από την ιστορία θα πρέπει να υποστούν όλες τις συνέπειες των κάθε φορα διαφορετικών τους επιλογών. Ακόμα και αυτή τη φορά θα πάμε μέχρι το τέλος. Η ζωή δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Είναι απλά ζωή. Όλες οι άλλες λειτουργίες και δημιουργίες είναι πολλαπλές επιλογές ανάλογα με το επίπεδο της ατομικής και κοινωνικής διάνοιας της συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα μας (όχι τα παιδιά βέβαια που δεν έχουν ακόμα τέτοιου είδους ευθύνες) και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε όλες εκείνες τις συνέπειες των επιλογών μας. Μπορεί να ήμασταν και εμείς κάποτε παιδιά, όμως δεν κάναμε κάτι για να ενηλικιωθούμε και να αλλάξουμε. Η ανάγκη του καθενός προσωπικά και μετά σε κοινωνικό επίπεδο θα οδηγήσουν τις αλλαγές μικρές, μεγάλες, ουσιαστικές ή μή. Αυτό θα το δείξει το μέγεθος και η ένταση της ανάγκης.
Advertisements

Η εκδίκηση των τόνων, του Στάντη Αποστολίδη

Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος.

Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ’ οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα δίνει στο γύφτο για ν’ αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε…

Georgios Roilos “Poets. Parnassos Literary Club”

Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «…κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών…». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής!

Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!

Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς […] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν’ αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη…!»

Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς, πραγματιστές, προσγειωμένοι, πρακτικοί, βρήκαμε τη λύση! Κι όχι πως ήταν τάχα θέμα ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά αντιπολίτευση λούφαζε με μόνη αντιγνωμία τού -κατά φαντασίαν «συγγραφέα» κιόλας!- Αβέρωφ, που ψέλλισε πως: «χρειάζεται μια ειδική μελέτη», παραδεχόμενος όμως πάντως πως «είναι μία απλούστευση, η οποία θα είναι χρήσιμη για την… απλούστευση (sic) των νέων γενεών». Πολύ σωστά: «Για την απλούστευση των νέων γενεών»! Για να τους απλουστεύουμε, να τους διευκολύνουμε, να τους αλαφρύνουμε από το περιττό βάρος της γνώσης, της προσπάθειας, του όλου παραδεδομένου γλωσσικού πλούτου, αφήνοντας αδειανό τον εγκέφαλο για να τον γεμίσουν άμεσα με «πόκεμον» και joystick, με Excel και Word αργότερα. Έτσι, μας ενοχλούσε, λέει, το ιστορικό σύστημα τονισμού, παραήταν σύνθετο, «κούραζε αναίτια τα παιδιά», και το πετάξαμε στα σκουπίδια, χωρίς κανείς να σκεφτεί πως το απλούστερο που υιοθετήθηκε είν’ εξ ορισμού κι ατελέστερο, κι άρα γι’ αδαείς της γλώσσας μόνον, και για τις καθημερινές μας κουβέντες, ούτε για Επιστήμη ούτε για Λογοτεχνία στα σοβαρά ούτε για λόγο «ανεβασμένο» γενικώς, παρά για ομιλούντες μπαμπουίνους…

Μα ήταν πάντα η μεγάλη μάζα των αγραμμάτων, των τεμπέληδων μαθητών και των πεισματωμένων γονιών από τα δικά τους παθήματα από κακούς κι ανέμπνοους δασκάλους, που ποτέ δεν τους είχαν εξηγήσει τι εσήμαινε κάθε σύμβολο, παρά ήξεραν μοναχά να κόβουν βαθμούς με χαιρεκακία για κάθε δασεία που ‘βρισκαν να σου ‘χει ξεφύγει σαν τους τροχαίους της επαρχίας με τα ραντάρ. Κι ήταν και τα συμφέροντα των εκδοτών και των συγκροτημάτων Τύπου που ‘ριχναν τόσο το κόστος της στοιχειοθεσίας και, και, και… Για όλους βολικό!

Και βρισκόμαστε να ‘χουν περάσει 20 χρόνια αποξένωσης από την ιστορική μορφή των λέξεων χωρίς μια επιστημονική μελέτη για το τι σήμαινε γνωστικά αυτή η απώλεια! Και τώρα η απάντηση δεν μας έρχεται από δάσκαλους, με τη συγκομισμένη πείρα της καθημερινής διδακτικής (αλλά και πόσο σπαταλημένη όμως στους λαβύρινθους της περιπτωσιολογίας!), μήτ’ από γλωσσολόγους, μήτ’ από παιδαγωγούς, παρά από τους γιατρούς! Ναι, από ψυχιάτρους και στατιστικολόγους, που μιλάνε με την αδυσώπητη γλώσσα των αριθμών για την «εκδίκηση των τόνων»!

Το βιβλίο των Τσέγκου-Παπαδάκη-Βεκιάρη δεν είναι παρά μια γλαφυρή δημοσίευση (κι απολύτως βατή στον μη εξοικειωμένο αναγνώστη) των αποτελεσμάτων μιας ψυχιατρικής έρευνας πάνω σε 50 παιδιά πρώτης έως τρίτης Δημοτικού, προσεκτικά επιλεγμένα, ώστε ν’ αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού, δίχως καμμία ιδιαιτερότητα, που αφού μετρήθηκαν αναλυτικά μ’ έγκυρες δοκιμασίες (tests) οι ψυχικές τους δεξιότητες, τα μισά απ’ αυτά διδάχτηκαν εθελοντικά Αρχαία και πολυτονικό παράλληλα προς τ’ άλλα τους μαθήματα. Και με το τέλος της χρονιάς ξανάγινε η ίδια αντικειμενική αξιολόγηση των ικανοτήτων τους. Τ’ αποτελέσματα παρουσιάζονται με απόλυτη σαφήνεια σε μόλις δύο σελίδες:

Οι «πολυτονικοί» εμφανίζουν στατιστικώς σημαντική ανοδική διαφορά στη «συναρμολόγηση αντικειμένων», στη «διάκριση γραφημάτων», στη «μνήμη σχημάτων»! Αντιθέτως, οι «μονοτονικοί» παρουσίασαν διαφορά μονάχα στη «μνήμη εικόνων» αλλά… προς τα κάτω! Συμπερασματικά, διαπιστώθηκε ότι η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των 6-9 ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Και γιατί; Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος: όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία (τόνους και πνεύματα) το γνωστικό αντικείμενο τόσο περισσότερο εξαναγκάζεται σε εστίαση της προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην αναγνώρισή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης. Τα πολλά λόγια βλάπτουν, οι τόνοι όμως ωφελούν!

Όσοι θα ‘θελαν να ερευνήσουν ακριβέστερα το πώς και τι, μπορούν να μελετήσουν τις 50 σελίδες με τους διαφωτιστικότατους πίνακες και τα συγκριτικά διαγράμματα ή να ελέγξουν τη μεθοδολογία της έρευνας. Οι δύο σελίδες ωστόσο των πορισμάτων θα ‘πρεπε να τυπωθούν σε είκοσι ή τριάντα χιλιάδες αντίτυπα και να μοιραστούν σ’ όλους τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν Ελληνικά στα σχολεία, για να ξέρουν πόσο στραβώνει τα παιδιά και η δικιά τους άγνοια πλέον, και να ‘ναι συνυπεύθυνοι με την αβελτηρία τους εφεξής να υψώνουν τη φωνή τους και για θέματα παιδείας καθαρά, κι όχι μόνο για τους μισθούς τους έξω από τα υπουργεία, με τις ντουντούκες!

Θυμάστε που, χρόνια πίσω, κάτι δάσκαλοι του «πρακτικού» ισχυρίζονταν πως ήταν ανώτερο από το «κλασικό» διότι «τα μαθηματικά οξύνουν τον νουν». Κι εμείς κοροϊδεύαμε βέβαια, μα έλα που βρέθηκε επιστημονικά μετρημένο, με τα μαθηματικά τους κιόλας, πως τ’ Αρχαία και η ορθογραφία εντέλει όξυναν περισσότερο τον νουν! Αυτή κι αν είν’ εκδίκηση των τόνων!..

Πέρα όμως από αστεία κι αντεκδικήσεις, χρόνια τώρα ακούγονται τα φληναφήματα διαφόρων πως τάχα «τίποτε δεν χάσαμε με το μονοτονικό» κι «άχρηστες όλες εκείνες οι κουτσουλιές πάνω απ’ τις λέξεις» και «οι αρχαίοι δεν τα ‘χαν, οι Αλεξανδρινοί τα πρόσθεσαν» και «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» κι άλλα τέτοια επιπόλαια κι αντιεπιστημονικά. Οι αποδείξεις για το τι χάσαμε βρίσκονται μπρος στα μάτια μας. Μήπως ξαναδιαβάζουν κάποιοι στον τοίχο, γραμμένο από αόρατο χέρι, εκείνο «Μανή, θεκέλ, φάρες» που είδε ο τελευταίος Βαβυλώνιος βασιλιάς, σαν έμπαινε κιόλας στις πύλες της πρωτεύουσας του ο Πέρσης που θα τον αφάνιζε κι αυτόν και το θρόνο του;.. «Μετρημένα, ζυγισμένα, διαιρεμένα» -δηλαδή: «τέλειωσες!» τον προειδοποιούσε τότε ο προφήτης. Μήπως δεν χρειαζόμαστε προφήτες πια, παρά μάς αρκούν οι φωνές όσων ξέραν ακόμα να χρησιμοποιούν αυτά τα «σημαδάκια» που μονοκοντυλιά κατάργησαν ανεγκέφαλοι κυβερνώντες, κι αν δεν μπορούν να σκεπάσουν τα μουγκανητά των «αρμοδίων» των υπουργείων όποιας Παιδείας εδώ και μίαν εικοσαετία, είναι πάντως σοβαρότατες και τώρα πια κι επιστημονικά επιβεβαιωμένες, ώστε να υποψιάζουν για το τι επίκειται;

Ασφαλώς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Μόνο, συμφορά μας! Θα τρέχουμε για καθαρό νερό από τα νάματά του, αύριο με τον κουβά, μεθαύριο με το κουταλάκι!*

* Ο γράφων υπήρξε παθών του παλιού κακού εκπαιδευτικού συστήματος ως ανορθόγραφος στους τόνους και τα πνεύματα, καθ’ ο ακουστικός τύπος κι όχι οπτικός, και έκλαψε πικρά πάνω σε δασυνόμενες που του ξέφευγαν μονίμως, κι ωστόσο η μάθηση γίνεται μετά λύπης, όπως τό ‘λεγε κι ο Αριστοτέλης, ενώ η «χαρούμενη γνώση» δυστυχώς ακόμα δεν βρέθηκε!

Στάντης Αποστολίδης
Πηγή: Enet.gr (το site της Ελευθεροτυπίας έκλεισε μαζί με την εφημερίδα)

Αποχή: χαμμένοι στην μετάφραση!

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τί είναι η αποχή; Εκτός από ένα ποσοστό της τάξεως του 37,53% είναι και δεν είναι πολλά!

Η ερμηνεία της στάσης αυτής ποικίλει και από στόμα σε στόμα ακούγονται διάφορα, από κανάλι σε κανάλι άλλα, πολλάκις δε “συμφωνείται” , όμως, μεταξύ όλων ένα κοινό σκεπτικό επί του “προβλήματος”. Ως  τέτοιο καταδικάζεται στο δημοκρατικό σύστημα ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν μπορεί να αποκρυτπογραφηθεί ευκόλως και με σιγουριά σχετικά με το τί πρεσβεύει. Φυσικά, όπως θα δούμε και παρακάτω μια ακόμη τρύπα της δημοκρατίας δίνει τη δυνατότητα αυτή ισοπέδωσης και διαστρέβλωσης της ουσίας που αφορά την αποχή. Στο συγκεκριμένο άθρο θα σας πω γιατί δεν ψήφισα εγώ, θα σας πω τί σημαίνει για εμένα η αποχή και τέλος τί σημαίνει για το πολιτικό σύστημα και τους μη απέχοντες απλούς πολίτες, πολιτικούς και κοινωνικούς φιόγκους, όπως οι δημοσιογράφοι. Δε θα παραλείψω να αναφερθώ στη σημασία που έχει και για πολλούς απέχοντες με τους οποίους δε συμφωνώ και δεν δέχομαι να κατατάσσομαι στο ίδιο ποσοστιαίο καλαθάκι.

Ας αφήσω για το τέλος το πώς βλέπω εγώ την αποχή και ας ξεκινήσω με όλους τους άλλους.
Και τί δεν ακούς συζητώντας για πολιτική ή παρακολουθώντας κανάλια και blogs-sites στο διαδίκτυο! Το σύνηθες είναι να προπαγανδίζουν με απλουστευτικές και άτοπες ερμηνείες, λέγοντας άλλοτε ότι η αποχή είναι μία ανεύθυνη στάση, στην οποία μόνον αδιάφοροι πολίτες προσφεύγουν και άλλοτε απλώς μεταφράζεται σε στήριξη των μεγάλων δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ… ), κάτι που ομολογουμένως δεν επιθυμεί το 60% περίπου των Ελλήνων. (βάσει των τελευταίων εκλογών) Τώρα πλέον ήρθε να προστεθεί σε όλα αυτά και το αίτημα εξόδου ή όχι απ΄το μνημόνιο. Πιο ανόητα και απλουστευτικά, λοιπόν, με βάση αυτό η αποχή μπορεί άνετα να θεωρηθεί και ως ψήφος – παραίτηση υπέρ των μνημονιακών δυνάμεων. Άρα, οι απέχοντες να μην μιλούν και να μην διαμαρτύρονται για μετέπειτα επιπτώσεις της μνημονιακής κυβερνήσεως. Τόσο “δημοκρατικά” αντιμετωπίζονται οι απόψεις και οι επιλογές ενός μεγάλου ποσοστού του λαού, οι οποίες μάλιστα μόνο ορισμένες δεν είναι! Ούτε καθαρώς μνημονιακές ούτε αντιμνημονιακές ούτε πολλά απ΄όσα ακούγονται. Είναι και δεν είναι πολλά, όπως είπαμε εξαρχής!

Τί γίνεται με αυτούς που απέχουν; Πώς πρέπει να εξετάσουμε την αποχή και με τί σταθμά; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αποβάλλουμε εξαρχής το σκεπτικό με το οποίο θα την κρίνουμε σωστή ή λάθος. Ακόμη και για τους αδιάφορους που επέλεξαν τις παραλίες την ημέρα των εκλογών, ας μην την κρίνουμε. Δεν βλέπω κάποια λογική σε αυτό, όταν το ποσοστό της αποχής (~40%) απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν διαφορετικούς λόγους και σκοπούς να απέχουν. Τί θα πούμε; Είναι λάθος γιατί δίνει δύναμη σους μνημονιακούς; Εξισώνεται η λογική αυτού που απέχει συνειδητά και αυτού που αδιαφορεί επιλέγοντας να βουτήξει στις παραλίες, δηλαδή; Ποιοί κάνουν τέτοιες εξισώσεις και γιατί;

Ας το δούμε απλά και κατανοητά, όχι όμως απλουστευτικά, πώς μπορεί να εννοηθεί η αποχή και από ποιούς σε κάθε περίπτωση. Υπάρχουν καταρχάς πολλοί ψηφοφόροι οι οποίοι είναι θνήσκοντες και προσμετρώνται λόγω των παλαιών εκλογικών καταλόγων. Έπειτα, είναι και οι χιλιάδες φοιτητές που σπουδάζουν μακριά απ’ το εκλογικό τους κέντρο και αδυνατούν να αντέξουν τα έξοδα μεταφοράς, πόσο δε για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα, ούτως ώστε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Συν τοις άλλοις, οι επαναλληπτικές εκλογές συμπίπτουν με την εξεταστική περίοδο του εαρινού εξαμήνου των Πανεπιστημίων, κάτι που περιορίζει ακόμη περισσότερο τους σπουδαστές. Και για του λόγου το αληθές, πόσο κοστίζει με αριθμούς σε έναν φοιτητή να μετακινηθεί για δεύτερη φορά μέσα στο μήνα υπολογίζοντας φυσικά και τα έξοδα επιστροφής; Πάρα πολλά! Και είναι και η μετακίνηση μετά το τέλος της εξεταστικής που πολλοί ξεχνούν! Ενδεικτικά, ένα ταξίδι από την φοιτητική Αλεξανδρούπολη με προορισμό την Αθήνα στοιχίζει γύρω στα 100 ευρώ αεροπορικώς. Αυτή είναι μια μερίδα ανθρώπων, λοιπόν, που και να ήθελαν να ψηφίσουν, οικονομικοί κυρίως παράγοντες τους αποτρέπουν. Ποιοί άλλοι δεν ψηφίζουν όμως; Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τους αναρχικούς, τους αντεξουσιαστές και αντισυστημικούς γενικότερα! Η αποχή τους δεν πρέπει να μεταφράζεται σε μνημονιακή ή αδιάφορη. Είναι άνθρωποι με συγκεκριμένες απόψεις – αδιάφορες δεν τις λες – και οι οποίες δεν μπορούν να εκφρασθούν μέσω της αντιπροσώπευσης στο κοινοβούλιο ή και γενικότερα μέσω συστημικών λειτουργιών, όπως οι εκλογές.

Αυτές οι απόψεις διαφέρουν από άτομο σε άτομο και δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την αποχή σε όλο της το ποσοστό με κάποια συγκεκριμένη λογική, στάση και επιδίωξη. Εγώ, αν και καταλαβαίνω τους λόγους του καθενός, δεν τους ασπάζομαι κι ας κατατάσομαι στην ίδια με αυτούς μερίδα. Ποιός είναι αυτός που θα ορίσει, όμως, πού ανήκω; Βλέπουμε εδώ ένα σοβαρό αντιδημοκρατικό φαινόμενο κατά το οποίο ένας άνθρωπος – για παράδειγμα εγώ – πιέζεται να αλλάξει ό,τι πιστεύει, να λειτουργήσει με τους όρους και τους τρόπους που το σύστημα επιβάλει χωρίς να μπορεί να κινηθεί όπως αυτός επιθυμεί. Και αν δεν επιθυμεί να λάβει με οποιονδήποτε τρόπο μέρος; Αμάν… τότε να δεις τι έχει να του σούρει η ο μηχανισμός! Αν τυχόν δεν σε εκφράζει το σύστημα και δεν επιθυμείς να συμμετάσχεις, τότε δεν υπάρχει διέξοδος, πρέπει κάπως να σε κατατάξουμε κι εσένα, να είσαι κάτι.. Να είσαι το κάτι αυτό που θέλει ή το κάτι άλλο – δεν έχει σημασία –, επιθυμεί όμως να “υπάρχεις” με οποιονδήποτε τρόπο στο παιχνίδι του ο μηχανισμός.

Έχοντας γράψει αυτά και έχοντας εκφράσει στο παρελθόν τους λόγους για τους οποίους επιλέγω να μην ψηφίζω (εδώ κι εδώ), θα σας πω τη γνώμη μου για την αποχή. Όπως θα έχετε παρατηρήσει και εδώ και στα άλλα άρθρα, δεν έχω καλέσει ποτέ τον κόσμο σε αποχή και ουδεμία φορά δεν σκέφθηκα πως κάτι τέτοιο έχει αποτέλεσμα ή αποτελεί ένα είδος λύσης. Για ‘μένα η αποχή δεν λέει τίποτα. Απολύτως τίποτα! Λέει, πιθανώς, στο κοινωνικό σύνολο, στους πολιτικούς, σε όσους συμμετέχουν στις εκλογές με ψήφο και σε όσους απέχουν ακόμη, αφού πολλοί το κάνουν ως στάση. Για εμένα δεν είναι στάση. Δεν είναι στάση δική μου και ούτε την επεδίωξα ποτέ. Με το να μην ψηφίζω, δεν “απέχω” παρά απλώς δεν συμμετέχω. Δεν είναι ο τρόπος να εκφράσω τη μη συμμετοχή μου ούτε την αηδία μου. Τρόπος τέτοιος είναι για το σύστημα. Η αποχή είναι το αντιδημοκρατικό εκείνο φαινόμενο στο οποίο αναφέρθηκα προηγούμενως, βάσει του οποίου εγώ πρέπει να συμμετέχω σαν “μνημονιακός”, “αδιάφορος”, “μη έχων ανάγκη” και πολλά άλλα! Το πιο ειρωνικό; Ότι συμμετέχω και δεν συμμετέχω, αφού σαν άτομο προσμετρώμαι σε ένα ποσοστό άλλων ατόμων, με τα οποία δεν έχω καμμία σχέση. Αδιοφορώ πλήρως για την εκπροσώπηση, πάντα αδιαφορούσα. Ο μόνος που με εκπροσωπεί είμαι εγώ και ο εαυτός μου, με δική μου κρίση πάντα και με την ελευθερία που δεν θα μου δώσει καμμία αντιπροσώπευση, όσο δημοκρατική κι να είναι. Η έννοια αποστασία είναι ακριβώς ριζικά αντιδημοκρατική και δεν νοείται να θεωρούμαι δημοκρατικός, γιατί αυτό είμαι για ‘σάς απλώς βάζοντάς με σε ένα τσουβάλι αριθμών με ταμπελάκι “αποχή” και μεταφράζοντάς την σε “μνημονιακή ψήφο”, “αδιαφορία”  για να λέτε «δημοκρατία έχουμε» και έτσι να με δικαιολογείτε τάχα. Να με δικαιολογείτει εσείς; Ανάγκη δεν έχω και εγώ και όσοι άλλοι σκέφθονται με τον ίδιο αντισυμβατικό τρόπο, που δεν αφήνουν να επηρεασθούν και να ακολουθήσουν τα κονφόρμ της κοινωνικής αφέλειας και της πολιτικής επιφάνειας. 

Γιοάν Σαπουτό: Η παραχάραξη της αρχαιότητας από τους ναζί

image

Ο λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ μιλάει στο «Βήμα» για την οικειοποίηση της αρχαιότητας από τον εθνικοσοσιαλισμό και την επικαιρότητα της μελέτης του ιδεολογικού λόγου των ναζί εξαιτίας της ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη

 

 

Φωτο: Το νεοκλασικιστικό γλυπτό «Προμηθέας» του Αρνο Μπρέκερ, του γλύπτη-εκφραστή των ιδεωδών του Χίτλερ για την τέχνη και την αρχαιοελληνική εκδοχή της σωματικής ρώμης


 

Προκειμένου να νομιμοποιήσουν την υπεροχή της γερμανικής φυλής οι ναζί μετά την άνοδό τους στην εξουσία επέβαλαν μια διαστρεβλωμένη ανάγνωση των αρχαίων χρόνων.

 

Οι αρχαίοι Ελληνες ήταν Γερμανοί. Ο Πλάτωνας άριος φιλόσοφος. Η κλασική Αθήνα παρηκμασμένη εξαιτίας της επιμειξίας με κατώτερους λαούς. «Ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα» αποτελεί ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο που καταγράφει την ικανότητα του ναζισμού να «αλέθει» μέσω ψευδοεπιστημονικών θεωριών και φυλετικών φληναφημάτων ολόκληρες περιόδους, να διαστρεβλώνει την πολιτεία και τις ιδέες ιστορικών προσωπικοτήτων και να ιδιοποιείται για τη δική του ρατσιστική χρήση το ελληνικό και ρωμαϊκό παρελθόν. Ο 34χρονος συγγραφέας του, λέκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ και μελετητής του ναζισμού Γιοάν Σαπουτό μάς μιλάει για τις χρήσεις της αρχαιότητας και την ανακατασκευή της κατ’ εικόνα και ομοίωση των χιτλερικών προτύπων.

 

Πώς συμβιβάζεται η εικόνα των ναζί που καίνε βιβλία με τους ναζί που επιζητούν να εντάξουν στην κοσμοθεωρία τους την κλασική αρχαιότητα;

«Είναι γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που περνά από το μυαλό μας όταν μιλάμε για τους ναζί είναι η εικόνα βιβλίων που καίγονται σε πυρές και ανθρώπων αφοσιωμένων στην καταστροφή της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Αυτό αληθεύει φυσικά. Οι εθνικοσοσιαλιστές τη θεωρούσαν βλαπτική για τη βόρεια φυλή, της οποίας υποτίθεται ο πολιτισμός κυριαρχούσε στο παρελθόν και σε αυτόν θα έπρεπε να επιστρέψουμε. Οι φυλές, βλέπετε, είχαν υποστεί επιμειξία, είχαν μολυνθεί πολιτισμικά και έπρεπε πλέον να αποκαθαρθούν: ο εξαγνισμός θα πραγματοποιούνταν με την επιστροφή στη γερμανική προϊστορία και την κλασική αρχαιότητα».


Γιατί χρειάζονταν οι ναζί την κλασική αρχαιότητα;

«Εκείνο που έλεγαν οι ναζί ήταν ότι οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι ήταν Γερμανοί. Και κάθε πολιτισμός που είχε εμφανιστεί ποτέ, οτιδήποτε άξιο λόγου, αποτελούσε εκδήλωση της ιδιοφυΐας της γερμανικής φυλής. Ο Βάλτερ Νταρέ, σημαίνων SS και μετέπειτα υπουργός Γεωργίας, υποστήριζε ότι ως και ο Κομφούκιος ήταν Γερμανός! Η ιδιοποίηση του ελληνικού και ρωμαϊκού παρελθόντος τους επέτρεπε να ισχυρίζονται: “Βλέπετε, οι δικοί μας πρόγονοι δεν ήταν βάρβαροι ή άγριοι, υπήρξαν οι εμπνευστές των μεγαλύτερων δημιουργημάτων της ανθρωπότητας”. Η ίδια αρχή, το απαράγραπτο αξίωμα πως οτιδήποτε αξιόλογο, ευγενές και ωραίο αποτελεί δημιουργία του βόρειου πνεύματος, υπαγορεύει ότι ασφαλώς οι Πυραμίδες ή η κομφουκιανή φιλοσοφία αποτελούν πτυχές αυτής της ιδιοφυΐας».

 

Πώς αυτές οι ψευδοεπιστημονικές απόψεις υποκατέστησαν την ιστορική έρευνα;

«Πολλοί γερμανοί ιστορικοί ταυτίστηκαν στη δεκαετία του 1930 με τις εθνικοσοσιαλιστικές θεωρίες για δύο λόγους: ο ένας ήταν επαγγελματικός και καιροσκοπικός, ο άλλος ότι παρόμοιες υποθέσεις κυκλοφορούσαν στον γερμανικό ακαδημαϊκό χώρο από τον 19ο αιώνα. Μιλώ εδώ για τη θέση ότι η κοιτίδα των ινδοευρωπαϊκών φυλών δεν είναι στην πραγματικότητα η Ινδία, αλλά η Γερμανία. Με την άνοδο των ναζί στην εξουσία η υπόθεση μεταβάλλεται σε επίσημη αλήθεια – χωρίς αποδείξεις, φυσικά. Οι ναζί δημιουργούν μόνοι τους αποδείξεις: τα ευρήματα, για παράδειγμα, αρχαιολόγων στην αρχαία Ολυμπία σχετικά με τη δομή των αρχαιοελληνικών ναών συγκρίνονται με αντίστοιχα αγροκτημάτων στο Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν του 19ου αιώνα και από την ομοιότητα των κατόψεων συμπεραίνεται ότι αμφότερα αποτελούν έργα της ίδιας φυλής! Πρόκειται για φαύλο κύκλο, όπου πρώτα θέτεις το συμπέρασμα στο οποίο επιθυμείς να καταλήξεις και στη συνέχεια επιλέγεις τις αποδείξεις που ταιριάζουν – το ακριβώς αντίθετο της επιστημονικής διαδικασίας».


Τι ακριβώς νομιμοποιούσε η κλασική αρχαιότητα, όπως χρησιμοποιήθηκε από τον ναζισμό;

«Η πρώτη χρήση της κλασικής αρχαιότητας ήταν η επιβεβαίωση του μεγαλείου του γερμανικού πολιτισμού. Η δεύτερη απενοχοποιούσε τη μίμηση των αρχαίων προτύπων, καθώς στη Γερμανία ήδη από τον 18ο αιώνα οι αρχαιοελληνικές και ρωμαϊκές σπουδές είχαν κυρίαρχη θέση τόσο στη μέση εκπαίδευση όσο και στο πανεπιστήμιο, κάτι που προξενούσε αντιδράσεις σε μια μερίδα του πληθυσμού. Η τρίτη αποτελούσε ένα είδος προειδοποίησης για το παρόν: υπέροχοι πολιτισμοί, οι οποίοι όμως είχαν εξαφανιστεί και τα αίτια της παρακμής τους έπρεπε να αποβούν μάθημα για τους Γερμανούς του 20ού αιώνα».

 

Μάθημα ως προς τι; Ποια ήταν, με άλλα λόγια, η προειδοποίηση της Ιστορίας αναφορικά με τη σύγχρονη Γερμανία;

«Ο κίνδυνος, αλλά και το δίδαγμα, παράλληλα, ήταν ότι η ουσία της Ιστορίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πάλη μεταξύ των φυλών. Η βόρεια φυλή των Ελλήνων αντιμετώπισε τους Ασιάτες, εν μέρει Σημίτες, Πέρσες, και οι Μηδικοί Πόλεμοι ήταν στην πραγματικότητα φυλετικές συγκρούσεις, όπως και η αντιπαλότητα μεταξύ Ρώμης και Καρχηδόνας».


Αν η στρατοκρατική Σπάρτη υπήρξε το ιδανικό των ναζί, πώς έβλεπαν την κλασική Αθήνα;

«Η κλασική Αθήνα για τους ναζί αποτελούσε ένα διαφορετικό στάδιο της Ιστορίας. Η Αθήνα θεωρούνταν αρχικά όμοια με τη Σπάρτη, τόσο ως φυλή όσο και ως πολίτευμα, καθότι αριστοκρατική. Αργότερα όμως η Αθήνα υπονομεύτηκε από τη μετανάστευση και καταστράφηκε από την επιμειξία του αίματος, με αποτέλεσμα μετά τον Πλάτωνα, τον 4ο αιώνα π.Χ., να είναι καταδικασμένη και ήδη νεκρή από φυλετική άποψη».


Μιλώντας για τον Πλάτωνα, πώς παρουσιάζονται οι αρχαίοι φιλόσοφοι από ναζιστική σκοπιά;

«Η αντιμετώπιση των φιλοσόφων είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα. Ο Πλάτων ήταν ένας καθαρόαιμος βόρειος φιλόσοφος, ξανθός, γαλανομάτης, οπαδός της αριστοκρατίας, αντίπαλος της δημοκρατίας, υπέρ του διαχωρισμού των λαών: για τους ναζί αποτελούσε θιασώτη της Σπάρτης, πολέμιο της παρακμής και του βιολογικού εκφυλισμού. Ο Σωκράτης, αντίθετα, ήταν Ασιάτης, οπαδός του ατομικισμού σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, τον θιασώτη της κοινότητας του όλου. Και ο Αριστοτέλης ήταν ένας στοχαστής της εποχής της παρακμής. Ωστόσο, ακόμη πιο παρακμιακοί θεωρούνταν οι Στωικοί, επειδή υποστήριζαν τον καθολικό λόγο, την καθολική πόλη, την ανθρωπότητα – κάτι φρικτό για τους ναζί εφόσον άνοιγε τις πύλες για μια παγκόσμια επιμειξία του ανθρώπινου είδους».


Στο βιβλίο σας βλέπει κανείς εσωτερικές έριδες στους κύκλους των εθνικοσοσιαλιστών με «γερμανομανείς ναζί» που επιθυμούν τον περιορισμό των κλασικών σπουδών στην εκπαίδευση και «ουμανιστές ναζί» να τις υπερασπίζονται.

«Την υπεράσπιση των κλασικών ανθρωπιστικών σπουδών ανέλαβαν ναζί και μη ναζί ενάντια στους “γερμανομανείς ναζί”. Οι “ουμανιστές ναζί”, τώρα, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, γιατί ο ουμανισμός τους ορίζεται με ρατσιστικούς όρους: “Είμαστε ουμανιστές γιατί η ανθρωπότητα πλέον είμαστε εμείς• τελεία”. Οι ξένοι, οι Σλάβοι, οι Ασιάτες, οι εβραίοι, αποκλείονται από αυτήν. Αν ορίσεις με αυτό τον τρόπο την ανθρωπότητα φυσικά είσαι ουμανιστής, γιατί ο ουμανισμός γίνεται πλέον η έκφραση του ναζιστικού πιστεύω».

 

«Θέλουν να μοιάσουν σε εκείνους που θα τους περιφρονούσαν»

 

Επηρεάζει η οπτική της κλασικής αρχαιότητας τη γερμανική κατοχή της Ελλάδας μετά το 1941;

«Η γερμανική κατοχή της Ελλάδας είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή, κτηνώδης. Αυτό είχε να κάνει οπωσδήποτε με λόγους ασφαλείας από την πλευρά των Γερμανών, ωστόσο εικάζω προσωπικά και με την απογοήτευση για τον λαό που συναντούν: δεν υπάρχουν οι ξανθοί γαλανομάτηδες των σχολικών βιβλίων αλλά μελαχρινοί άνθρωποι με σκούρα μάτια – “αυτοί είναι Αραβες” γράφουν στις εφημερίδες. Τα SS αναγκάζονται να στείλουν ανθρωπολόγους στη Λακωνία για να βρουν αποδείξεις αν υφίσταται ακόμη η Βόρεια φυλή στην Ελλάδα. Και όταν ανακαλύπτουν χωρικούς με γαλανά μάτια σε χωριά έξω από τη Σπάρτη τους κάνουν άρθρο στο περιοδικό των SS ως τα απομεινάρια των Αρίων. Αλλά οι σύγχρονοι Ελληνες γενικά είναι φυλετικά άξιοι περιφρόνησης, εξ ου και η σκληρότητα απέναντί τους».


Γιατί είναι επίκαιρη σήμερα η μελέτη του ιδεολογικού λόγου των ναζί;

«Εξαιτίας της ανόδου της άκρας Δεξιάς, για την οποία ανησυχώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη, στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι το ίδιο στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στη Γερμανία. Το ενδιαφέρον με τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, το κόμμα με τη νεοναζιστική μίμηση της σβάστικας για σύμβολο και τις ομοιότητες με τη νεοναζιστική βία, είναι ότι αποτελείται προφανώς από ανίδεους: οι ναζί θα τους περιφρονούσαν, θα τους θεωρούσαν ανάξιους φυλετικά και πιθανότατα θα τους σκότωναν. Είναι ειρωνικό κάποιοι να θέλουν να μοιάσουν ακριβώς σε εκείνους που θα τους περιφρονούσαν».

ΤΟ ΒΗΜΑ

 

Ο Νταλάρας και η καλλιτεχνική κρίση – Του Παναγιώτη Καυγά

Με αφορμή τα επεισόδια βίας (γιατί κάθε άλλο από συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν ήταν ) που εξελίχτηκαν στις συναυλίες αλληλεγγύης του Γιώργου Νταλάρα στο Ίλιον και στην Δάφνη , στις 5/3/2012 και 10/3/2012 αντίστοιχα ,αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο και να τοποθετηθώ τόσο στην καλλιτεχνική όσο και στην πολιτική πλευρά του θέματος.

Όσον αφόρα την καλλιτεχνική άξια του Νταλάρα καθώς και την συνεισφορά του στην ελληνική δισκογραφία θα ήταν άδικος κάνεις να βρει το παραμικρό ψεγάδι .Ο Νταλάρας είναι ένας Έλληνας καταξιωμένος ερμηνευτής με παγκόσμια καριέρα και αναγνωσιμότητα .Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας δισκογραφίας ,έχει καταφέρει σημαντικά και μοναδικά πράγματα στην 45 έτη καριέρα του και είναι ένας από τους λίγους διαχρονικούς τραγουδιστές που μας έχουν απομείνει.
Στο πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, το όποιο έχει και την μεγαλύτερη σημασία για την επίθεση που δέχεται ,ο Νταλάρας αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πολιτικοποιημένο πρόσωπο. Ας μην ξεχνάμε πως έχει επιλέξει να τραγουδήσει πολιτικά και κοινωνικά τραγούδια του Θεοδωράκη ,του Καλδάρα, του Κουγιουμτζή, του Τσιτσάνη ,του Λοϊζου ,του Μικρουτσικου κ.α .Από την νεαρή του ηλικία έχει τραγουδήσει πάνω από 500 πολιτικά τραγούδια από τους χώρους των εργοστασίων μέχρι τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Επομένως δικαιούται να έχει πολιτικό λόγο μιας και είναι εκφραστής του μέσα από την δουλεία του.


Και ας μπούμε τώρα στο θέμα

Ο Νταλάρας ισχυρίστηκε ότι θέλησε να κάνει αυτές τις συναυλίες αλληλεγγύης, θέλοντας να δώσει μήνυμα αισιοδοξίας και συμπαράστασης στους κατοίκους των περιοχών όπου ταλανίζονται από την οικονομική κρίση .Επίσης όντας και ο ίδιος παιδί φτωχής οικογενείας όπου μεγάλωσε εκεί , κάνοντας διαφορές εργασίες για να μπορέσει να συνεισφέρει στην οικογενεία του θεώρησε χρέος και καθήκον του να είναι παρόν αυτές τις στιγμές.

Από την άλλη πλευρά ,ο Νταλάρας κατηγορείται πως αυτές οι συναυλίες ήταν ένας προεκλογικός αγώνας της γυναίκας του προκειμένου να εκλεγεί στην Β’ Αθηνών. Ο ίδιος ο Νταλάρας σε εμφάνιση που έκανε σε τηλεοπτικό σταθμό είπε (μπορεί και ψέματα) πως ποτέ δεν έχει ψηφίσει την γυναίκα του ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ,γιατί διαφωνεί δεοντολογικά . Τι καλύτερο πράγμα από προεκλογικός αγώνας ;;;

Επίσης μια άλλη κατηγορία που του προσάπτουν είναι ¨ότι και καλά¨ σε μια συνέντευξη του στην Πόπη Τσαπανίδου δήλωσε υποστηρικτής του μνημονίου. Η 15 λεπτή συνέντευξη για κάποιο λόγο ανέβηκε στα Μ.Μ.Ε. και στο διαδίκτυο μονό για 50 sec. Επίσης ο ίδιος ο Νταλάρας την ιδία μέρα τηλεφώνησε σε ραδιοφωνικό σταθμό και δήλωσε ΄΄συγνωμη΄΄ εάν άφησε να εννοηθεί κάτι άλλο μέσα στα λεπτά της συνέντευξης όπου προφανώς δεν κατάλαβε την ερώτηση της δημοσιογράφου και θέλησε να δώσει μια βιαστική απάντηση.

Άλλοι του προσάπτουν κατηγορίες όπως η οικονομική του κατάσταση.

Είναι αλήθεια ότι ο Νταλάρας ξεκίνησε από χαμηλά και έφτασε ψηλά, ίσως πιο ψηλά από ότι του αναλογούσε .Είναι αλήθεια ότι έχει αριστερές αντιλήψεις αλλά δεξιά τσέπη πράγμα που το παραδέχεται και ο ίδιος. όμως τα ιδανικά , οι ιδέες και οι αντιλήψεις πάνε ανάλογα με την τσέπη;

Δεν έχει κατηγορηθεί για κάποιο σκάνδαλο η κάποια απάτη και λογικό μου φαίνεται να έχει και λεφτά, εξάλλου έχει πουλήσει πάνω από 14000000 δίσκους και έχει κάνει χιλιάδες συναυλίες. Δηλαδή τι πρέπει να κάνει… να τα κάψει ; να τα χαρίσει ; η να κάνει τον δεξιό;;;

Πάμε τώρα στην μόδα του αντινταλαρισμού , όπου όσο πάει και γίνεται όλο και πιο έντονη…

Είναι αλήθεια ότι ο Νταλάρας δεν είναι ο τέλειος άνθρωπος ,έχει και αυτός τα ελαττώματά του όπως και να το κάνουμε και μπορεί να πει και μια κουβέντα παραπάνω, όμως δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ο Νταλάρας μέσα σε αυτήν την 45 έτη καριέρα του έχει κάνει πολλά λεφτά αλλά και πολλούς εχθρούς…οπό νεαρή ηλικία τσακώθηκε με τους ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων φωνάζοντας στον κόσμο ότι τον κλέβουν. Είναι λογικό όταν ένας τραγουδιστής με μεγάλη απήχηση στον κόσμο λέει κάτι τέτοιο και θίγονται κάποια συμφέροντα να δημιουργείται ζήλια, φθόνος ,αντιπαλότητα.

Η δικαστική διαμάχη που είχε ο Νταλάρας με τον Τζίμη Πανούση είναι άλλη μια κόντρα όπου απέκτησε και εκεί αρκετούς εχθρούς και αυτό γιατί υπήρχε ελλείπεις ενημέρωση. Ο Πανούσης κατηγορούσε τον Νταλάρα ότι κάνει δωρεάν συναυλίες στην Κύπρο ενώ τα τσεπώνει κάτω από το τραπέζι ,χωρίς όμως να έχει αποδεικτικά στοιχειά . Ο Πανούσης έχασε την δική και δεν μπορεί να πει το όνομα

¨ Νταλάρας ¨ενώ είχε πει χαρακτηριστικά στο δικαστήριο ότι δεν γνωρίζει εάν όντως ο Νταλάρας πήρε χρήματα για τις συναυλίες του και ότι κάτι τέτοιο δεν τον ενδιαφέρει, γιατί σκοπός της σάτιρας ήταν το κατεστημένο και όχι προσωπικά ο Γ. Νταλάρας.

Με τόσες κόντρες είναι φυσικό να έχει και πολλούς εχθρούς .Όμως το θέμα είναι άλλο.Μπορούν αυτοί οι οι εχθροί να εμποδίζουν τους υπόλοιπους από την ακρόαση και να απομονώνουν λέξεις-φράσεις ώστε να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους;

Επειδή έτυχε να είμαι μαρτυράς των γεγονότων στης συναυλίες αλληλεγγύης έχω να πω ότι:

Στη συναυλία στη Νίκαια ήρθαν 1500-2000 να ακούσουν τον Νταλάρα και καμία 10 έκαναν στην αρχή λίγο φασαρία και μετά αποχώρησαν.

Στη συναυλία στη Ίλιον πάλι 1500-2000 κοινό και αυτή την φορά καμιά 20 άτομα που πραγματικά σαν τραμπούκοι επιτέθηκαν στον Νταλάρα με νερά, καφέδες ,γιαούρτια, καρέκλες, χαρτιά ,ακόμα και στη σκηνή ανέβηκαν για να τον εμποδίσουν να τραγουδήσει.

Στην Δάφνη τα ιδία άτομα αυτή την φορά με νεραντζιά και φωτογραφικές μηχανές (ώστε να δείξουν τα κατορθώματα τους ), εμπόδισαν πάλι το κοινό.

Και ο κόσμος από κάτω να προσπαθεί να ακούσει και να επικρατεί μια βαβούρα.

(εικόνες από τις συναυλίες)

Και τώρα η προσωπική μου άποψη .Θεωρώ απαράδεκτο και προσβλητικό να εμποδίζει κάποιος με οποιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα του αλλού στη συμμέτοχη στα κοινά. Όπως δεν ανάγκασε κανένας τον κόσμο να πάει δεν μπορεί να τον αναγκάσει και να μην πάει . Εκεί υπήρχαν οικογένειες ,μικρά παιδιά και ανήμποροι άνθρωποι. Από τις παραπάνω εικόνες φαίνεται ποιοι είναι αυτοί που προκαλούν την βία και τι ιδέες προσπαθούν να περάσουν μέσα από την καλλιτεχνική κρίση. Ο Νταλάρας εδώ την πάτησε από τους φασίστες των συναυλιών, όπου με την βία θέλουν να δείξουν ότι χτυπούν το κατεστημένο . Το μονό που χτυπούν είναι η μουσική και η τέχνη οι οποίες είναι οι μονές οάσεις για να βγούμε από αυτήν την κοινωνική κρίση. Τώρα για την εκτόξευση αντικειμένων τι να πω ;

Εγώ ένα πράγμα ξέρω…ότι αν υπήρχε μια συμβολική είσοδος 5 ευρώ τίποτα από αυτά τα γεγονότα δεν θα είχε συμβεί γιατί στην Ελλάδα , δυστυχώς έχουμε πολλούς ‘’τσάμπα’’ μάγκες

Συνοψίζοντας έχω να πω τα έξεις :

  • Δεν φταίει ο Νταλάρας που είναι πλούσιος
  • Πριν σχηματίσετε οποιαδήποτε γνώμη να έχετε πλήρη ενημέρωση (η μίση αλήθεια είναι χειρότερη και από το ψέμα)
  • Δεν φταίει ο Νταλάρας για την κρίση (ίσως φταίει η γυναίκα του)
  • Αν θέλετε επανάσταση οι συναυλίες δεν είναι το κατάλληλο μέρος
  • Μην εμποδίζετε τους άλλους από το δικαίωμα τους να λένε την γνώμη τους
  • Μην μπερδεύετε το καλλιτεχνικό με το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης

    Παναγιώτης Καυγάς, φοιτητής Οικον. Παν. Πειραιά

Καλό Πάσχα, αγαπητό Υπουργείο Α-παιδείας!

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Τέτοιες ημέρες που είναι, πώς θα μπορούσε το Υπουργείο α-παιδείας και οι σοβαροί δασκάλοι μας να παραλείψουν να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά το υψηλόν Χριστιανικόν πνεύμα. Όπως κι απ’ όταν ήμουν εγώ μαθητής του δημοτικού, καθώς και οι πατεράδες μας, έτσι και τώρα είναι υποχρέωση του μικρού μαθητή να μάθει απέξω μια προσευχή συγκεκριμένη, την οποία θα ψάλλουν μετά το Πάσχα και για αρκετό καιρό.

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…


Μα αλήθεια, δεν ντρέπεστε τόσα χρόνια; Καλά το υπουργείο (α-παιδείας για να μη ξεχνιόμαστε), αλλά οι δάσκαλοι; Είστε καταρχάς σίγουροι ότι μπορείτε να αποκαλείτε τους εαυτούς σας δασκάλους ή πως έχετε αλήθεια την ικανότητα να μεταλαμπαδεύσετε πνεύμα στα μικρά μας παιδιά; Εγώ πολύ αμφιβάλλω και σας κατηγορώ!
Σας κατηγορώ, γιατί χαϊδεύετε τα αυτάκια των παιδιών με πράγματα ηλίθια, τα οποία αφενός υποτιμούν την νοημοσύνη και τις μελλοντικές τους ικανότητες, ενώ αφετέρου τους ρίχνουν σε μια λάσπη αμορφωσιάς, δουλικότητας, υποκρισίας και αφασίας. Αληθινά φίλοι δάσκαλοι, πιστεύετε ότι ένα παιδί 10 χρονώ έχει ιδιαίτερη αγάπη για τους θεούς σας και τα εκκλησιαστικά σας ψέμματα; Νομίζετε ότι εμείς, κάποτε σαν παιδιά, και τώρα αυτά θέλουν να ασχολούνται με τα τροπάρια και τους Αποστόλους σας;

Αλλά δεν σας αφήνω έτσι. Δώστε τους να απομνημονεύουν πράγματα που καταλαβαίνουν, στη γλώσσα που καταλαβαίνουν και που ταιριάζει με την ηλικία τους. Επίσης, αυτά τα αναγνώσματα να είναι  ποίηση και όμορφοι στίχοι. Να τους διαβάζετε ποίηση, να τους διαβάζετε Τάσο Λειβαδίτη, να τους διαβάζετε Γιάννη Ρίτσο κι έμορφα λόγια έμορφων ανθρώπων. Αλλά ούτε μονάχα παιδικά και γελοία παραμύθια με ιστορίες του Μάικ του Φασολάκη. Αυτά υποτιμούν τη νοημοσύνη των παιδιών μας στον ελάχιστο βαθμό. Στον μέγιστο, πλάθουν χάρτινες συνειδήσεις και ευάλωτες, για να τα φάνε οι άρχοντες και οι καρχαρίες. Εφοδιάστε τους με δύναμη στο πνεύμα και στη λογική. Ξεκινάτε να τους προϊδεάζετε για την άλλη όψη, όχθη ή όπως θέλετε πέιτε το. Να ξέρουν πια το βασικό, πως ο Χριστός και ο Θεός είναι θέμα πίστεως παρά πειθούς! Κάντε τούτη την αρχή κι αντί να τους αναγκάζετε να μαθαίνουν ακαταλαβίστικα και ανιαρά παπαδολόγια, δείξτε τους την οδό της αγάπης για γνώση και πνεύμα. Με τις μαυρόμουντες χριστιανικές σας προσευχές, τους αποθαρρύνετε.

Καλό Πάσχα!

 

Δεν αυτοκτόνησε, τον σκοτώσατε και συνεχίζετε να σκοτώνετε

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Σήμερα το πρωί, λίγο πριν τις 9 ένας 77χρονος έβγαλε πιστόλι και αυτοπυροβολήθηκε στα σκαλάκια που βρίσκονταν στην δεξιά πλευρά της πλατείας Συντάγματος.  Οι τελευταίες του λέξεις, σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, ήταν: “Δε θέλω να αφήσω χρέη στα παιδιά μου”.

Πριν βάλει τέλος στη ζωή του, ο συνταξιούχος φαρμακοποιός άφησε ένα σημείωμα με τα εξής:

“Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης, εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για  να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου.” 

Συγκίνηση, θλίψη, χειροκροτήματα κατά την απομάκρυνση της σωρού ενός ακόμα αυτοκτόνου και πολλά σχόλια.

Μάθετε κάτι, δεν τον σκότωσε το χέρι του, μα η κοινωνία και οι νοοτροπίες της. Το δοσίλογο κράτος υπέρ των κατοχικών – εκβιαστικών δυνάμεων και κατά του πολίτη. Πέραν τούτου όμως, είναι σκέτη αηδία να διαβάζεις συνεχώς από ανθρώπους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας απόψεις, όπως ” αυτοκτόνησε που αυτοκτόνησε, δεν έπαιρνε και κάποιον πολιτικό μαζί του; “.
Και μετά απορρούμε πώς έφθασε στο σημείο να αυτοκτονήσει και αυτός και ο προηγούμενος και ο επόμενος αγανακτισμένος πολίτης αυτής της χώρας.

Μα είναι δυνατόν; Πείτε μου, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να βάζει τέλος στη ζωή του και να του ζητούμε να αφήσει και λογαριασμό μαζί με όλα όσα του μένουν; Αντί σημειώματος δηλαδή, έναν λογαριασμό με όσους μπόρεσε να σφάξει πριν φύγει. Τρελαμμένη νοοτροπία, η οποία από κοινωνιολογικής απόψεως θα έπρεπε να μας προβληματίσει σχετικά με το πώς σκέφθεται ο κόσμος τον ηρωισμό, το πρέπον και το καλό. Ποιός είναι πιο τρελός; Ο αυτοκτόνος δεν νομίζω. Είχε το θάρρος να βάλει τέλος στη ζωή του με όλη τη λογική που διέθετε, όμως αυτός που μένει πίσω και ζει για να παραγγέλνει στους πεθαμένους τί καπνό φουμάρει;
Η κοινωνία μας είναι αυτή λοιπόν. Μια κοινωνία, που είναι καλύτερο να αυτοκτονήσει επιτόπου ομαδικώς παρά να ζει με τον καρκίνο που της φύτεψαν ότι δήθεν είσαι ήρωας άμα σηκώσεις το όπλο να σκοτώσεις κάποιον κακοποιό, κάποιον προδότη ή ανήθικο πολιτικό. Πάρτε το πιστόλι και αυτοκτονήστε επίσης. Όταν διεκδικείς ελευθερία για τον εαυτό σου με το να στερείς την ελευθερία κάποιου άλλου, δεν σου αξίζει ούτε αυτή ούτε η ζωή. Αν το αυτοκτόνου το πιστόλι το σήκωσε το κράτος και η πολιτική σαπίλα, το δικό σας ποιός το οπλίζει και στοχεύει σε ανθρώπους; Μα φυσικά, η πολιτική σαπίλα και το σύστημα, όλοι αυτοί που όσο εσείς σκοτώνεστε για να φανείτε ήρωες τρώνε κι ακόμα αφού πεθάνετε και σας περάσουν μετάλλια, τρώνε πάνω απ’ τα πτώματά σας και γελούν! Όσο η μάνα θρηνεί και εσείς λείπετε για να ζήσετε, αυτοί γελούν με την ηρωική σας δυστυχία!

Έτσι εύκολα λοιπόν είστε για τα όπλα…
Κάντε τουλάχιστον τον κόπο να μην παραγγέλνετε στους γενναίους που κουμαντάρουν μόνο τη δική τους ζωή.
Αν και εσείς οι ίδιοι ίσως να είστε  απ’ τους λόγους που αποφάσισαν να την κουμαντάρουν έτσι. Εσείς τον σκοτώσατε, εσείς σκοτώνετε τον Άνθρωπο κάθε μέρα που λέτε ότι ζείτε. Σαν τί ζείτε; Γελοίοι!

Πεινάς; Κυνήγα την τροφή σου…

Μέρες καρναβαλιού, μέρες της μάσκας. Μέρες; Όλον τον χρόνο τί γινόταν;

Μετά τα πολύ σοβαρά γεγονότα της φλογερής εκείνης Κυριακής που μας πέρασε δυο βδομάδες πριν, δεν διάβασα τίποτα ουσιώδες. Πολλοί γραφιάδες, τα ύφη πολλά και διάφορα, τα περισσότερα τυπικά, γλοιώδη, μα κυρίως σε μεγάλο βαθμό με μια μονομερή άποψη της αλήθειας.

Καθίστε διαβάστε, καθίστε σκεφτείτε και κάντε κριτική.

Εδώ τελειώνει το άρθρο. Τα άλλα δε τα χρειάζεστε.

Σκέψη σας λείπει. Και τροφή για σκέψη μόνοι δώστε στον εαυτό σας.

Με την μπουκιά στο στόμα δε γίνεται…

 

Παρέταιρος Λόγος

%d bloggers like this: