Category Archives: Κοινωνία

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι

Διαβάζοντας τις ανακοινώσεις των σωματείων εργαζομένων, για τις κινητοποιήσεις που βρίσκονται ήδη σε ισχύ απόWind, Forthnet, και IΚΕΑ, σκέπτομαι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τόσα χρόνια είχαν τις δουλειές τους και υπήρχε το εισόδημά τους μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα, -με δυσκολίες ίσως-, αλλά μπορούσαν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Μετά τα όσα έχουν συμβεί στη χώρα και μετά από όλα αυτά τα επώδυνα μέτρα που έχουν παρθεί, αλλά και αυτά τα οποία ακόμα δεν έχουν εφαρμοστεί (μνημόνιο 3), οι περισσότεροι από τους πολίτες της χώρας δεν μπορούν να επιβιώσουν, και πολλές φορές τους λείπουν και τα στοιχειώδη.
Τόσα χρόνια, δεν έγινε καμία προσπάθεια ουσιαστικής αλλαγής στάσης ζωής, απέναντι στην πολιτική, στην κοινωνία, στην παιδεία, στον πολιτισμό. Οι στόχοι ζωής ήταν και παραμένουν οι ίδιοι. Υλικά αγαθά, υπηρεσίες και καταναλωτισμός Υπήρξαμε, και συνεχίζουμε σε μεγάλο βαθμό ακόμα, αντιστεκόμενοι σε αυτό που συμβαίνει, να είμαστε παθητικοί καταναλωτές και τίποτα περισσότερο. Καμία συμμετοχή πουθενά και για κανένα θέμα, εκτός και εάν θίγονταν η προσωπική μας περιουσία, η ζωή μας ή αυτή των παιδιών μας άμεσα. Όλοι διαμαρτύρονταν, όταν κάποιοι άνθρωποι, έστω και λίγοι, κατέβαιναν σε απεργίες διεκδικώντας κάποια αιτήματα πριν από μερικά (όχι πολλά χρόνια). Σήμερα οι περισσότεροι (ίσως) διαμαρτύρονται επειδή δεν κατεβαίνουν όλοι ή οι περισσότεροι τουλάχιστον στις απεργίες. Το ίδιο νόμισμα, διαφορετικές πλευρές.
Οι εργαζόμενοι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κερδίζουν ποτέ, παρά μόνο όταν και εάν χρειαστεί να χύσουν το αίμα τους. Αλλά και αυτές οι νίκες είναι Πύρροιες διότι το “πλήρωμα του χρόνου” επαναφέρει τα προβλήματα στις αρχικές τους διαστάσεις ή ακόμα χειρότερα τα διογκώνει. Αυτό το έχει δείξει διαχρονικά η ιστορία. Ο καλός εργάτης δεν είναι πάντα ο αποδοτικότερος και ο συνεπής εργάτης αλλά αυτός που δεν απαιτεί, που σιωπά, που δε μιλάει. Κατά μια έννοια ο “νεκρός εργάτης”, στις δυτικές κοινωνίες και χωρίς εισαγωγικά σε άλλου είδους ανατολικές ή αφρικανικές ανελεύθερες δουλοκτητικές κοινωνίες.
Οι άνθρωποι δεν έχουν αλλάξει. Παραμένουν προσκολλημένοι σε αυτό που μαθαίνουν ή που τους επιβάλλεται να κάνουν από τη γέννηση τους και πολλές φορές χωρίς καμιά αλλαγή μέχρι και το θάνατό τους. Η ιστορία από την άλλη δε διδάσκει, απλά καταγράφει γεγονότα και διαβάζεται από κάποιους ανθρώπους. Πολλοί λίγοι μελετούν ιστορία και λίγοι καταλαβαίνουν τα πραγματικά αίτια που οδηγούν σε γεγονότα. Παρολ’ αυτά η ιστορία δεν τέλειωσε ποτέ. Η ιστορία δεν έχει οριστική και τελική “έκδοση”. Όσοι επιθυμούν ή πιστεύουν κάτι τέτοιο, πλανώνται πλάνην οικτρά.
Οι καταναλωτές της Wind της Forthnet και του IKEA και όχι μόνον αυτών των εταιριών, είμαστε εμείς, ή οι περισσότεροι από εμάς. Εμείς, δεν έχουμε λοιπόν καμιά διάθεση να πάψουμε να χρησιμοποιούμε το κινητό μας για να δείξουμε μια διαφορετική στάση απέναντι σε αυτές τις εταιρίες και στις πολιτικές που εφαρμόζουν απέναντι στους εργαζόμενούς τους. Δεν έχουμε καμιά διάθεση να βρούμε άλλα μαγαζιά για να αγοράσουμε προϊόντα ίδια με αυτά του ΙΚΕΑ και του κάθε ΙΚΕΑ. Δεν είναι προτεραιότητά μας, όπως δεν είναι και τίποτα που να αφορά το ουσιαστικό της ύπαρξής μας. Οι εργαζόμενοι είναι “καταδικασμένοι” να αποτύχουν έστω και εάν αγωνιστούν μέχρι τέλους, διότι δεν υπάρχει κανένας να τους συμπαρασταθεί. Είναι μόνοι τους σε μια άνιση μάχη. Είναι οι αναλώσιμοι του συστήματος αυτού, όπως είμαστε όλοι μας. Αυτό, δεν είναι θέμα καλού ή κακού συστήματος, απλά αυτό το συγκεκριμένο έτσι λειτουργεί. Το επιλέγεις το ακολουθείς, ή το αλλάζεις και βλέπεις στην πορεία, (take it or leave it).
Η κοινωνία μας έχει διχαστεί και αυτό θα ενταθεί τους επόμενους μήνες. Αυτό θα συμβεί διότι ήμασταν και παραμένουμε παρτάκηδες και προσκολλημένοι σε αυτό τον τρόπο ζωής με όλες τις εκφάνσεις της οι οποίες έρχονται από το περιθώριο (οικονομία, πολιτική, πολιτισμός, παιδεία κλπ). Η προσωπική υλική περιουσία του καθένα μας είναι το μοναδικό μας αποκούμπι και ο μεγάλος μας καημός. Η απόκτηση των πραγμάτων που ήρθαν με πολύ αγώνα και θυσίες (και αυτή είναι η πραγματικότητα), είναι για όλους μας σχεδόν, αυτό που καταφέραμε και δημιουργήσαμε. Η προίκα για τα παιδιά μας. Όχι όμως τα ίδια τα παιδιά μας. Όμως σε καταστάσεις τέτοιας ανθρωπιστικής κρίσης τα ακίνητα και κινητά αγαθά δεν προσφέρουν ούτε αλληλεγγύη, ούτε τρώγονται, αλλά ούτε αξιοποιούνται (όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν βιώνοντάς το), για να μας βοηθήσουν να περάσουμε ανώδυνα τη φουρτούνα. Η κρίση αυτή δεν θα περάσει όσο υπάρχουμε, ζούμε και δημιουργούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που η φύση μας, ορίζει. Κάποτε ξεκοπήκαμε από αυτή και τώρα όπως και κάποιες γενιές πίσω από εμάς πληρώνουμε τα ανάλογα τιμήματα. Όσο προχωρούμε μπροστά τεχνολογικά και όσο απομακρυνόμαστε από αυτό που πραγματικά είμαστε τόσο το πρόβλημα θα εντείνεται και θα γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι θα βρουν τις λύσεις που χρειάζονται για να προχωρήσουν όμως λόγω του ότι δεν διδάσκονται από την ιστορία θα πρέπει να υποστούν όλες τις συνέπειες των κάθε φορα διαφορετικών τους επιλογών. Ακόμα και αυτή τη φορά θα πάμε μέχρι το τέλος. Η ζωή δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Είναι απλά ζωή. Όλες οι άλλες λειτουργίες και δημιουργίες είναι πολλαπλές επιλογές ανάλογα με το επίπεδο της ατομικής και κοινωνικής διάνοιας της συγκεκριμένης χρονικής συγκυρίας. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα μας (όχι τα παιδιά βέβαια που δεν έχουν ακόμα τέτοιου είδους ευθύνες) και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε όλες εκείνες τις συνέπειες των επιλογών μας. Μπορεί να ήμασταν και εμείς κάποτε παιδιά, όμως δεν κάναμε κάτι για να ενηλικιωθούμε και να αλλάξουμε. Η ανάγκη του καθενός προσωπικά και μετά σε κοινωνικό επίπεδο θα οδηγήσουν τις αλλαγές μικρές, μεγάλες, ουσιαστικές ή μή. Αυτό θα το δείξει το μέγεθος και η ένταση της ανάγκης.

Η εκδίκηση των τόνων, του Στάντη Αποστολίδη

Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος.

Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ’ οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα δίνει στο γύφτο για ν’ αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε…

Georgios Roilos “Poets. Parnassos Literary Club”

Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «…κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών…». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής!

Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!

Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς […] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν’ αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη…!»

Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς, πραγματιστές, προσγειωμένοι, πρακτικοί, βρήκαμε τη λύση! Κι όχι πως ήταν τάχα θέμα ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά αντιπολίτευση λούφαζε με μόνη αντιγνωμία τού -κατά φαντασίαν «συγγραφέα» κιόλας!- Αβέρωφ, που ψέλλισε πως: «χρειάζεται μια ειδική μελέτη», παραδεχόμενος όμως πάντως πως «είναι μία απλούστευση, η οποία θα είναι χρήσιμη για την… απλούστευση (sic) των νέων γενεών». Πολύ σωστά: «Για την απλούστευση των νέων γενεών»! Για να τους απλουστεύουμε, να τους διευκολύνουμε, να τους αλαφρύνουμε από το περιττό βάρος της γνώσης, της προσπάθειας, του όλου παραδεδομένου γλωσσικού πλούτου, αφήνοντας αδειανό τον εγκέφαλο για να τον γεμίσουν άμεσα με «πόκεμον» και joystick, με Excel και Word αργότερα. Έτσι, μας ενοχλούσε, λέει, το ιστορικό σύστημα τονισμού, παραήταν σύνθετο, «κούραζε αναίτια τα παιδιά», και το πετάξαμε στα σκουπίδια, χωρίς κανείς να σκεφτεί πως το απλούστερο που υιοθετήθηκε είν’ εξ ορισμού κι ατελέστερο, κι άρα γι’ αδαείς της γλώσσας μόνον, και για τις καθημερινές μας κουβέντες, ούτε για Επιστήμη ούτε για Λογοτεχνία στα σοβαρά ούτε για λόγο «ανεβασμένο» γενικώς, παρά για ομιλούντες μπαμπουίνους…

Μα ήταν πάντα η μεγάλη μάζα των αγραμμάτων, των τεμπέληδων μαθητών και των πεισματωμένων γονιών από τα δικά τους παθήματα από κακούς κι ανέμπνοους δασκάλους, που ποτέ δεν τους είχαν εξηγήσει τι εσήμαινε κάθε σύμβολο, παρά ήξεραν μοναχά να κόβουν βαθμούς με χαιρεκακία για κάθε δασεία που ‘βρισκαν να σου ‘χει ξεφύγει σαν τους τροχαίους της επαρχίας με τα ραντάρ. Κι ήταν και τα συμφέροντα των εκδοτών και των συγκροτημάτων Τύπου που ‘ριχναν τόσο το κόστος της στοιχειοθεσίας και, και, και… Για όλους βολικό!

Και βρισκόμαστε να ‘χουν περάσει 20 χρόνια αποξένωσης από την ιστορική μορφή των λέξεων χωρίς μια επιστημονική μελέτη για το τι σήμαινε γνωστικά αυτή η απώλεια! Και τώρα η απάντηση δεν μας έρχεται από δάσκαλους, με τη συγκομισμένη πείρα της καθημερινής διδακτικής (αλλά και πόσο σπαταλημένη όμως στους λαβύρινθους της περιπτωσιολογίας!), μήτ’ από γλωσσολόγους, μήτ’ από παιδαγωγούς, παρά από τους γιατρούς! Ναι, από ψυχιάτρους και στατιστικολόγους, που μιλάνε με την αδυσώπητη γλώσσα των αριθμών για την «εκδίκηση των τόνων»!

Το βιβλίο των Τσέγκου-Παπαδάκη-Βεκιάρη δεν είναι παρά μια γλαφυρή δημοσίευση (κι απολύτως βατή στον μη εξοικειωμένο αναγνώστη) των αποτελεσμάτων μιας ψυχιατρικής έρευνας πάνω σε 50 παιδιά πρώτης έως τρίτης Δημοτικού, προσεκτικά επιλεγμένα, ώστε ν’ αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού, δίχως καμμία ιδιαιτερότητα, που αφού μετρήθηκαν αναλυτικά μ’ έγκυρες δοκιμασίες (tests) οι ψυχικές τους δεξιότητες, τα μισά απ’ αυτά διδάχτηκαν εθελοντικά Αρχαία και πολυτονικό παράλληλα προς τ’ άλλα τους μαθήματα. Και με το τέλος της χρονιάς ξανάγινε η ίδια αντικειμενική αξιολόγηση των ικανοτήτων τους. Τ’ αποτελέσματα παρουσιάζονται με απόλυτη σαφήνεια σε μόλις δύο σελίδες:

Οι «πολυτονικοί» εμφανίζουν στατιστικώς σημαντική ανοδική διαφορά στη «συναρμολόγηση αντικειμένων», στη «διάκριση γραφημάτων», στη «μνήμη σχημάτων»! Αντιθέτως, οι «μονοτονικοί» παρουσίασαν διαφορά μονάχα στη «μνήμη εικόνων» αλλά… προς τα κάτω! Συμπερασματικά, διαπιστώθηκε ότι η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των 6-9 ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Και γιατί; Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος: όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία (τόνους και πνεύματα) το γνωστικό αντικείμενο τόσο περισσότερο εξαναγκάζεται σε εστίαση της προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην αναγνώρισή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης. Τα πολλά λόγια βλάπτουν, οι τόνοι όμως ωφελούν!

Όσοι θα ‘θελαν να ερευνήσουν ακριβέστερα το πώς και τι, μπορούν να μελετήσουν τις 50 σελίδες με τους διαφωτιστικότατους πίνακες και τα συγκριτικά διαγράμματα ή να ελέγξουν τη μεθοδολογία της έρευνας. Οι δύο σελίδες ωστόσο των πορισμάτων θα ‘πρεπε να τυπωθούν σε είκοσι ή τριάντα χιλιάδες αντίτυπα και να μοιραστούν σ’ όλους τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν Ελληνικά στα σχολεία, για να ξέρουν πόσο στραβώνει τα παιδιά και η δικιά τους άγνοια πλέον, και να ‘ναι συνυπεύθυνοι με την αβελτηρία τους εφεξής να υψώνουν τη φωνή τους και για θέματα παιδείας καθαρά, κι όχι μόνο για τους μισθούς τους έξω από τα υπουργεία, με τις ντουντούκες!

Θυμάστε που, χρόνια πίσω, κάτι δάσκαλοι του «πρακτικού» ισχυρίζονταν πως ήταν ανώτερο από το «κλασικό» διότι «τα μαθηματικά οξύνουν τον νουν». Κι εμείς κοροϊδεύαμε βέβαια, μα έλα που βρέθηκε επιστημονικά μετρημένο, με τα μαθηματικά τους κιόλας, πως τ’ Αρχαία και η ορθογραφία εντέλει όξυναν περισσότερο τον νουν! Αυτή κι αν είν’ εκδίκηση των τόνων!..

Πέρα όμως από αστεία κι αντεκδικήσεις, χρόνια τώρα ακούγονται τα φληναφήματα διαφόρων πως τάχα «τίποτε δεν χάσαμε με το μονοτονικό» κι «άχρηστες όλες εκείνες οι κουτσουλιές πάνω απ’ τις λέξεις» και «οι αρχαίοι δεν τα ‘χαν, οι Αλεξανδρινοί τα πρόσθεσαν» και «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» κι άλλα τέτοια επιπόλαια κι αντιεπιστημονικά. Οι αποδείξεις για το τι χάσαμε βρίσκονται μπρος στα μάτια μας. Μήπως ξαναδιαβάζουν κάποιοι στον τοίχο, γραμμένο από αόρατο χέρι, εκείνο «Μανή, θεκέλ, φάρες» που είδε ο τελευταίος Βαβυλώνιος βασιλιάς, σαν έμπαινε κιόλας στις πύλες της πρωτεύουσας του ο Πέρσης που θα τον αφάνιζε κι αυτόν και το θρόνο του;.. «Μετρημένα, ζυγισμένα, διαιρεμένα» -δηλαδή: «τέλειωσες!» τον προειδοποιούσε τότε ο προφήτης. Μήπως δεν χρειαζόμαστε προφήτες πια, παρά μάς αρκούν οι φωνές όσων ξέραν ακόμα να χρησιμοποιούν αυτά τα «σημαδάκια» που μονοκοντυλιά κατάργησαν ανεγκέφαλοι κυβερνώντες, κι αν δεν μπορούν να σκεπάσουν τα μουγκανητά των «αρμοδίων» των υπουργείων όποιας Παιδείας εδώ και μίαν εικοσαετία, είναι πάντως σοβαρότατες και τώρα πια κι επιστημονικά επιβεβαιωμένες, ώστε να υποψιάζουν για το τι επίκειται;

Ασφαλώς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Μόνο, συμφορά μας! Θα τρέχουμε για καθαρό νερό από τα νάματά του, αύριο με τον κουβά, μεθαύριο με το κουταλάκι!*

* Ο γράφων υπήρξε παθών του παλιού κακού εκπαιδευτικού συστήματος ως ανορθόγραφος στους τόνους και τα πνεύματα, καθ’ ο ακουστικός τύπος κι όχι οπτικός, και έκλαψε πικρά πάνω σε δασυνόμενες που του ξέφευγαν μονίμως, κι ωστόσο η μάθηση γίνεται μετά λύπης, όπως τό ‘λεγε κι ο Αριστοτέλης, ενώ η «χαρούμενη γνώση» δυστυχώς ακόμα δεν βρέθηκε!

Στάντης Αποστολίδης
Πηγή: Enet.gr (το site της Ελευθεροτυπίας έκλεισε μαζί με την εφημερίδα)

Συλλαλητήρια Δευτέρα, Τρίτη κατά μέτρων και Μέρκελ

Ανεβαίνει κι άλλο το θερμόμετρο των κινητοποιήσεων, καθώς σήμερα και αύριο Τρίτη τα συνδικάτα θα βρίσκονται στους δρόμους, αντιδρώντας στα σφαγιαστικά μέτρα συγκυβέρνησης και τρόικας, ενώ την Τρίτη θα …υποδεχθούν με Παναττική στάση εργασίας τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ.

 

Συγκεκριμένα σήμερα Δευτέρα στις 6 μμ ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ καθώς και δεκάδες πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία, συνδικαλιστικές παρατάξεις και οργανώσεις της Αριστεράς καλούν σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα ενώ με ταυτόχρονη απόφασή τους ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ προκήρυξαν τρίωρη στάση εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για την Τρίτη και  καλούν σε συγκέντρωση στη 1 το μεσημέρι στο Σύνταγμα.
Δείτε τις ανακοινώσεις των συνδικάτων και των σωματείων:
ΓΣΕΕ
Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα κλιμακώνουν τις αντιδράσεις ενάντια στη συνεχιζόμενη αντεργατική ,αντικοινωνική και υφεσιακή πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικα.
Στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένη την έλευση στην Ελλάδα της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελας Μέρκελ οι τριτοβάθμιες οργανώσεις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ απαντούν με κινητοποιήσεις στη Νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυρίας Μέρκελ και του ηγετικού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γι’ αυτό το λόγο την Τρίτη 9 Οκτωβρίου πραγματοποιούμε Παναττική 3ωρη στάση εργασίας από τις 12:00 έως τις 15:00 και συλλαλητήριο στις 13:00 στο Σύνταγμα.
Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι δεν αντέχουν άλλο την τιμωρητική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντί να λύνει τα προβλήματα της χώρας ,εξαθλιώνει την κοινωνία και βουλιάζει σε αδιέξοδα και ύφεση την οικονομία.
ΑΔΕΔΥ
ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, στις 6:00 μ.μ.
Πανεργατικό Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα πραγματοποιούν τη Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012, στις 6:00 μ.μ., από κοινού οι δύο τριτοβάθμιες Συνδικαλιστικές Οργανώσεις, Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και Γ.Σ.Ε.Ε., συνεχίζοντας τον αγώνα των εργαζόμενων ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων που εξακολουθούν να προωθούνΤρόικα και Τρικομματική Κυβέρνηση.
Οι αντοχές της χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, από την οικονομική κρίση και την πολιτική που ασκείται σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, δοκιμάζονται ξανά μπροστά στην αναλγησία Τρόικας και Συγκυβέρνησης που(παρά την προγραμματική συμφωνία της τελευταίας και τις ρητές προεκλογικές δεσμεύσεις των τριών κομμάτων που την στηρίζουν) δεν διστάζουν να επιβάλλουν ένα ακόμη επώδυνο πακέτο μέτρων, οδηγώντας έτσι την ελληνική κοινωνία σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.
Η πολιτική του μνημονίου, της σκληρής και μονόπλευρης λιτότητας, της πλήρους ισοπέδωσης της εργασίας, των απολύσεων και της ανεργίας, της δραματικής μείωσης εισοδημάτων, της ανατροπής των εργασιακών και ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, της διάλυσης της Υγείας της Παιδείας και του Κοινωνικού Κράτους, πρέπει να ανατραπεί.
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ

 

ΚΑΙ ΝΗΠΙΓΩΓΩΝ                                                            Αίγινα ,  8/10/2012

ΝΗΣΙΩΝ ΑΡΓΟΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ :  Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

 

Η επίσκεψη Μέρκελ την Τρίτη 9/10/2012 αποτελεί αποκορύφωμα του θράσους και της προκλητικότητας που δείχνει η Καγκελάριος του Δ’ Ράιχ (Ράιχ του ευρώ) προς τους υποτελείς και εξαθλιωμένους λαούς της ευρωζώνης και ειδικά προς τον ελληνικό λαό,  τον οποίο έχει συντρίψει οικονομικά και κοινωνικά. Η επίσκεψη αυτή θυμίζει τον δολοφόνο που τριγυρνά στο χώρο του εγκλήματος. Μόνο που στην περίπτωση της Μέρκελ το έγκλημα δεν είναι στιγμιαίο αλλά διαρκές.  Το μνημονιακό καθεστώς που επέβαλαν η Μέρκελ και οι γερμανοί τραπεζίτες μαζί με την εγχώρια αστική τάξη  συνεχίζει τα φονικά κύματα λιτότητας, στέλνοντας όλο και περισσότερα κομμάτια του ελληνικού λαού στην ανεργία , στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο σε ανεργία και η πρώτη στην ανεργία των νέων. Στα χρόνια των Μνημονίων η ανεργία εκτοξεύτηκε από 11% που ήταν το 2009 στο 23,5%  του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας σήμερα και συνεχίζει ανοδικά. Άλλωστε με υπερηφάνεια η Τρόικα της Μέρκελ και η εγχώρια υποτακτική κυβέρνηση  Σαμαρά διακηρύσσουν  τις 150.000 απολύσεις στο δημόσιο ως δήθεν εξυγίανση της οικονομίας. Η ύφεση της οικονομίας από το 2008 και μετά συσσωρευτικά φτάνει το 25% , όπως παραδέχτηκε και ο κορυφαίος υπάλληλος της Μέρκελ , υπουργός Εθνικής Οικονομίας του μνημονιακού καθεστώτος Γ. Στουρνάρας. Στη χώρα αυξάνεται το κύμα των άστεγων συμπολιτών μας στα μεγάλα αστικά κέντρα, την ώρα που η τρόικα πιέζει για πλειστηριασμούς σε σπίτια υπερχρεωμένων νοικοκυριών.

Τις μέρες αυτές , εκτός από τη Μέρκελ,  ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε και τα δώρα της. Ένα καινούργιο κύμα φονικής λιτότητας 13,5 δις ευρώ  με μειώσεις ακόμα και στις κατώτατες συντάξεις , απολύσεις και διάλυση του δημόσιου τομέα της οικονομίας , της υγείας και της παιδείας Το «κέρδος»  μας απ’ όλα αυτά είναι ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε υποτελείς και εξαθλιωμένοι στη νομισματική ζώνη της Μέρκελ και των Γερμανών τραπεζιτών.

Τη Μέρκελ θα  υποδεχτούν δυο διαφορετικές Ελλάδες:

Η Ελλάδα των τραπεζιτών , των μεγαλοαστών  και των πολιτικού προσωπικού του Μνημονίου ως υποτακτικοί της με όρκους πίστης στο νόμισμα της. Είναι αυτό το νόμισμα  που τους διασφάλισε μεγάλα κέρδη και συνεχίζει να προσφέρει και σήμερα, μέσα από την κοινωνική γενοκτονία  που επιβάλλουν τα μνημόνια.

Η Ελλάδα των ανέργων , των άστεγων ,  φτωχών και εξαθλιωμένων για την οποία η πολιτική και τα οράματα της Μέρκελ δεν σημαίνουν μόνο απειλή  για την επιβίωση τους αλλά και απειλή κατά της δημοκρατίας, δίνοντας έδαφος στη δημαγωγία των νεοφασιστών, η Ελλάδα αυτή την κηρύσσει ανεπιθύμητη.

Η ΜΕΡΚΕΛ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗ ΚΑΙ ΩΣ ΤΕΤΟΙΑ ΘΑ ΤΗΝ «ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ»

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΕΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ  , ΔΕΥΤΕΡΑ 8/10 , 6.00 μ. μ  ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ  ΑΔΕΔΥ ΤΡΙΤΗ 12-3 μ.μ , 1.00 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

 

ΑΠΟ ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ 

=====================

 

Α΄ Ε.Λ.Μ.Ε. ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
ΑΡΓΟΥΣ 17 – 19 ΚΟΡΙΝΘΟΣ 20 100
ΤΗΛ. – FAX:  27410  26860
ΚΟΡΙΝΘΟΣ 8/10/ 2012
                                          Α.Π. 130
ΠΡΟΣ:   ΣΧΟΛΕΙΑ  Α ΄ ΕΛΜΕ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
   ΚΟΙΝ.:

 

Συλλαλητήριο Πρωτοβάθμιων Σωματείων Κορινθίας

ΤΡΙΤΗ 9/10  6 μ.μ. στα ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙΑ 

 

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι δεν αντέχουμε  άλλο την καταστροφική & τιμωρητική πολιτική για τη χώρα & το λαό μας, την οποία επιβάλει η τρόικα & υπηρετεί με συνέπεια η κυβέρνηση. Η πολιτική της συνεχούς λιτότητας είναι αναποτελεσματική, εξαθλιώνει την κοινωνία και βουλιάζει στην ύφεση την οικονομία.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ! 

Διαρκής αγώνας

για να μην ψηφιστούν τα νέα βάρβαρα  μέτρα,

για να ανατρέψουμε την πολιτική κυβέρνησης και τρόικας (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ).

                        

 

 

 

Γενικός  Ξεσηκωμός!
Όλοι στα συλλαλητήρια:
Δευτέρα  8/10, στις 6.30μ.μ  Πλ. Αγοράς
Τρίτη 9/10, στη 1.00μ.μ     Πλ. Αγοράς
Διευκολυντική Στάση Εργασίας 12-3μ.μ
Ανεπιθύμητη η Μέρκελ στην Ελλάδα
ΜΕ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ  ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΒΑΡΒΑΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ (Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ)-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.
Από την Ελλάδα μέχρι την Ισπανία εδώ και 15 μέρες όλος ο νότος της Ευρώπης συγκλονίζεται από τις δεκάδες χιλιάδες των διαδηλωτών που απαιτούν να ζουν με αξιοπρέπεια. Στην Πορτογαλία κάτω από τη λαϊκή οργή ,η κυβέρνηση πήρε ήδη τα μέτρα πίσω, αλλά τα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν βρήκαν να πουν ούτε μια λέξη γι αυτή τη περίτρανη νίκη των εργαζομένων. Ήταν τα ίδια μέτρα που ετοιμάζονται να περάσουν εδώ σε εμάς, με τα ίδια «επιχειρήματα» και την ίδια τρομοκρατία και καταστολή από την πλευρά των κυβερνώντων.
Η αναγγελία της επίσκεψης Μέρκελ είναι πρόκληση για το λαό. Η γερμανίδα καγκελάριος είναι ανεπιθύμητη. Εκπροσωπεί μια ΕΕ που με πρόσχημα το χρέος και εργαλείο τα Μνημόνια μετατρέπει τους εργαζόμενους της Ευρώπης σε δούλους του γερμανικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Η επίσκεψη αυτή συμβολίζει την αγαστή συμμαχία της ελληνικής κυβέρνησης με το «αφεντικό» της ΕΕ και γίνεται για να διευκολύνει το πέρασμα των μέτρων της κυβέρνησης(Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) που έχουν στόχο τη λεηλασία των δικαιωμάτων, της ελευθερίας και της ζωής του λαού και των εργαζομένων.
Να βρεθούμε μαζί με όλους τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τη νεολαία στους δρόμους
ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΩΡΑ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ.
ΓΙΑ ΤΟ ΔΣ

 

Η καγκελάριος Μέρκελ έρχεται  στη χώρα μας ως εκπρόσωπος της ΕΕ, εγχώριου και ξένου κεφαλαίου και των  διεθνών τοκογλύφων.

Έρχεται να δώσει στήριξη στο πολιτικό της προσωπικό, σε όσους δηλαδή, εδώ και τρία χρόνια λεηλατούν και ρημάζουν τη ζωή μας και μας οδηγούν στη φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωση.
Αν και δεν την καλέσαμε εμείς, παρά η υποτελής συγκυβέρνηση  των μνημονίων,
ας την υποδεχτούμε
όπως της αξίζει !
Όλοι στα συλλαλητήρια και τις συγκεντρώσεις των σωματείων και των συνδικάτων, για την υποδοχή της Μέρκελ, Τρίτη 9 Οκτώβρη. Διαδηλώνουμε με όλους τους εργαζόμενους κατά της ΕΕ, της Τρόικας, του ΔΝΤ και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
 Δε διαδηλώνουμε μαζί με φασίστες, νεοναζί, εθνικιστές. 

Το σύνδρομο του άσπρου & μαύρου: οι όψεις του ίδιου νομίσματος


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ

 

Πώς αλλιώς ν’ αποκαλέσω την τάση μας να αντιμετωπίζουμε καταστάσεις και γεγονότα, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού συγκεκριμένες εκδοχές των πραγμάτων, κάτι σαν άσπρο – μαύρο δηλαδή; Όπου άσπρο, η μεν άποψη, η μεν ιδεολογία, η μεν διάθεση και  όπου μαύρο η δε άποψη, ιδεολογία και διάθεση παρομοίως.

Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος – ή δύο άκρες του ίδιου νήματος, όπως εσείς προτιμάτε – φαίνεται να είναι αυτές που στοιχειώνουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων πάνω σε πολλά ζητήματα. Για να είμαι ακριβής και δίκαιος, η πλειοψηφία αυτών, όχι όλοι. Υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που δεν παρασύρονται από τέτοιου είδους απλουστευτικές στάσεις ζωής.

Είναι οπωσδήποτε στάση ζωής, καθοριστική και σημασίας. Ακόμα και αν σε αντίθεση με τον συνήθη τρόπο η τήρηση αυτής αγνοείται κι από το ίδιο το πρόσωπο. Θα το έλεγα έτσι. Πως δηλαδή από τα γεννοφάσκια του ένας λαμβάνει μια συγκεκριμένου είδους παιδεία, μια εκ γονέων, εκπαιδευτών, φορέων και λοιπών ανάπλαση που του διδάσκει τούτο: ή έτσι ή αλλιώς. Ή το μαύρο ή το άσπρο – διάλεξε!

Σε έναν κόσμο που τα άτομα προσδιορίζουν τους εαυτούς τους, τις συμπεριφορές και γενικότερα το ποιόν της ζωής τους βάσει κάποιας ιδεολογίας και κοσμοθεωρίας, το σύνδρομο της αντίληψης των πραγμάτων δια του “μαύρου – άσπρου” παρατηρείται καθημερινώς. Σε πολλές συζητήσεις, πολιτικές και μη, σε στιγμές που ο καθένας πρέπει να πάρει μια θέση επί θεμάτων, φαίνεται ότι οι επιλογές του είναι ιδιαίτερα περιορισμένες.

Φυσικά για την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών δεν υπάρχουν καν επιλογές παρά μόνο “το σωστό”, “το πρέπον”, “το αξιόλογο” και όλα αυτά πάντα σαν μία από τις όψεις του ίδιου νομίσματος. Για παράδειγμα, ποιός υπαγορεύει ότι πρέπει να γίνω δεξιός, αριστερός και τα σχετικά; Ποιός πάνω απ’ όλα με υποχρεώνει να έχω ιδεολογία, να ψηφίζω ομάδες και κόμματα, να είμαι μέλος ακόμα και να αυτοπροσδιορίζω τη ζωή μου σύμφωνα με αυτά;
Πρακτικές χαζές που όχι απλώς εφαρμόζονται, κάτι που θα δικαιολογούσα στα πλαίσια της ανθρώπινης συμπεριφοράς σαν μια παρέκκλιση, αλλά διδάσκονται και μεταβιβάζονται στους νέους από γενιά σε γενιά. Λες και η ζωή θα ήταν άχρηστη χωρίς στρατόπεδα, χωρίς ο καθένας να πρέπει να ταχθεί σε κάποιο απ’ αυτά. Χωρίς νόημα η ζωή, άρα, άμα αρνιέσαι τα δόγματα και κρατάς στάση περισσότερο σεμνή για τα πράγματα. Έτσι πιστεύεται!

Όμως αυτά είναι λάθος και σφάλματα τρανά. Το ουσιώδες και το αληθές (αν αποφανθούμε πως αυτά μας ενδιαφέρουν και όχι άλλα) δεν έχουν μεριά, χρώμα και δεν κυκλοφορούν σε εκδόσεις, αλλά απλώς ε ί ν α ι. Περιεκτικά, έτσι στεγνά σχεδόν. Το ε ί ν α ι αυτό δεν πρέπει ισοπεδώνεται τόσο εύκολα με γραμμές και σχήματα φτιαχτά, δηλαδή προπαγάνδες που εξυπηρετούνε διάφορα. Αυτά απεναντίας είναι που περιορίζουν τη δυνατότητα της αληθινής ενόρασης των πραγμάτων και των καταστάσεων. Διευρυνθείτε όσο μπορείτε και αφήστε τα καλούπια. Η ουσία γύρω μας σε καθετί που γίνεται και είναι έχει πολλές αποχρώσεις.

Ιστορίες από τη «μαύρη» Αθήνα

Ερχονται από την Αφρική στην Ελλάδα πιστεύοντας ότι τα λεφτά κρέμονται στα δέντρα. Για να επιβιώσουν γίνονται βαποράκια και πόρνες, αλλά δεν παύουν να είναι άνθρωποι με προσωπικότητα.

 

Πριν από μερικά χρόνια ο Ζακ Τουσάρ, ένας γάλλος φίλος του σκηνοθέτη Πέτρου Σεβαστίκογλου, τον κάλεσε στο χωριό Μπάμπα Γκαράζ της Σενεγάλης, όπου ζει επί 30 χρόνια, με την προοπτική να αναζητήσει ιδέες για τη δημιουργία κάποιας ταινίας σχετικής με την Αφρική.
Πράγματι, στο μικρό χωριό όπου βρέθηκε και ένιωσε δισεκατομμυριούχος – αφού εκεί 20 ευρώ ισούνται με τα δίδακτρα ενός έτους σπουδών -, ο Σεβαστίκογλου άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα για μια ταινία μυθοπλασίας με πρωταγωνίστρια μια λευκή γυναίκα που φθάνει από την Ελλάδα στην Αφρική.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα και με τη σύλληψη της ιστορίας έτοιμη, ο Σεβαστίκογλου άρχισε τις επαφές με τις αφρικανικές κοινότητες αναζητώντας ανθρώπους για να παίξουν στην ταινία που θα ακολουθούσε. Εντελώς τυχαία τη λύση του την έδωσε η Ενότητα της Νιγηριανής Κοινότητας στην Ελλάδα (Nigerian Edo State Community of Greece) της οποίας ο πρόεδρος, Σάνι Οχιλέμπο, υπήρξε παλαιός ηθοποιός στο Λάγκος της Νιγηρίας.
Εκείνος δέχτηκε να τον βοηθήσει για την αφρικανική ταινία, αλλά ταυτόχρονα πάσαρε στον Σεβαστίκογλου μια διαφορετική ιδέα για ένα διαφορετικό φιλμ: ένα ντοκυμαντέρ γύρω από τη ζωή των Αφρικανών στην Ελλάδα. Στα χέρια του προέδρου της κοινότητας βρισκόταν ένα προσχέδιο σεναρίου γραμμένο εδώ και δεκαπέντε χρόνια με την προοπτική να γίνει κάποτε ταινία. «Με αυτό το έργο θέλαμε να δείξουμε στους δικούς μας ότι η Ευρώπη δεν είναι ο παράδεισος, αλλά η κόλαση», είπε ο Οχιλέμπο στον σκηνοθέτη, «να περάσουμε στους δικούς μας το μήνυμα “Μη φεύγετε από την πατρίδα”».

Μάγια που οδηγούν στην πορνεία

Χωρίς να παρατήσει το σχέδιο της αφρικανικής ταινίας, ο Σεβαστίκογλου επεξεργάστηκε το σενάριο του προέδρου της νιγηριανής κοινότητας το οποίο περιείχε περισσότερα από 200 πρόσωπα. Το διαμόρφωσε σε μια ιστορία με τέσσερα πρόσωπα – δύο άνδρες και δύο γυναίκες – που έρχονται στην Ελλάδα «με το όνειρο ότι τα λεφτά κρέμονται στα δένδρα, αλλά σύντομα ξεφεύγουν και συναντούν την πορνεία, τον εξαναγκασμό, τα ναρκωτικά και πάνω απ’ όλα τους ίδιους τους εαυτούς τους». Η ταινία γυρίστηκε ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει τα γυρίσματα της αφρικανικής, τιτλοφορείται «Ελκυστική ψευδαίσθηση», και θα προβληθεί στο πλαίσιο του κινηματογραφικού φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας.
«Δεν είναι μόνον οι Ελληνες που καταπιέζουν τους Αφρικανούς. Είναι και το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα εξαγωγής μεταναστών, όχι μόνο από τη Νιγηρία, αλλά από κάθε αφρικανική χώρα» σημειώνει ο σκηνοθέτης. Από τις υποσχέσεις για δουλειές που δεν υπάρχουν ως τα μάγια που γίνονται στα κορίτσια για να βγουν στην πορνεία. Μάγια; Μα φυσικά.
«Ο ιδανικότερος τρόπος για να γίνουν οι Αφρικανές πόρνες είναι τα μάγια» έμαθε από την έρευνά του ο Σεβαστίκογλου. «Ενα ματσάκι με τρίχες μέσα σε ένα σακουλάκι αρκεί ως απειλή για το κακό που μπορεί να πάθουν οι γυναίκες και οι οικογένειές τους αν δεν ακολουθήσουν τον δρόμο της πορνείας. Και αυτό δεν είναι δουλειά Ελλήνων, αλλά Αφρικανών».
Αν και ο Σεβαστίκογλου το είδε σε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι ίδιες οι γυναίκες που του το είπαν δεν θα το δηλώσουν ποτέ για τον εαυτό τους. Μιλούν πάντα σε τρίτο πρόσωπο, αναφερόμενες σε φίλες τους. Πολλοί άλλωστε από τους ανθρώπους που δούλεψαν στην «Ελκυστική ψευδαίσθηση» δεν έπαψαν ποτέ να αποτελούν μυστήριο για τον σκηνοθέτη.

 

Πώληση ναρκωτικών on camera
Αναφορικά με το κινηματογραφικό είδος στο οποίο θα μπορούσε να καταταχτεί, η «Ελκυστική ψευδαίσθηση» κινείται μεν στα όρια του ντοκυμαντέρ, δεν είναι ωστόσο αυτούσιο ντοκυμαντέρ. Ο Σεβαστίκογλου χρησιμοποιεί απλούς ανθρώπους για την ανάπλαση περιστατικών που έχουν συμβεί στην πραγματικότητα, πιθανότατα στους ίδιους. Δεν το έκανε όμως μέσα από διαλόγους, διότι θεωρεί ότι ένας ερασιτέχνης ηθοποιός που αναγκάζεται να αποστηθίσει διαλόγους χάνει τη φυσικότητά του. Αυτό που έκανε ήταν να λέει στους «ηθοποιούς» τι περίπου ήθελε από αυτούς και να τους αφήνει να πράττουν κατά βούληση, καταγράφοντας τα δρώμενα με την κάμερα – ο ίδιος είναι ο οπερατέρ της ταινίας.
Τα γυρίσματα κράτησαν μόλις δεκαπέντε ημέρες. Η πιο χρονοβόρα διαδικασία υπήρξε το κάστινγκ: διήρκεσε έξι ολόκληρους μήνες, επειδή πολλοί από όσους συμφωνούσαν αρχικώς να παίξουν στη συνέχεια εξαφανίζονταν ή άλλαζαν γνώμη έπειτα από πιέσεις συγγενικών ή άλλων προσώπων. «Το κυριότερο μέλημά μου ήταν να βρω ανθρώπους που να μπορούν να αυτοσχεδιάσουν κομμάτια της ζωής τους χωρίς να φαίνεται ότι παίζουν».
Ενα παράδειγμα είναι η σκηνή πώλησης ναρκωτικών στον δρόμο, παιγμένη με τέτοια φυσικότητα από τους Νιγηριανούς που ο Σεβαστίκογλου (ο οποίος δεν είχε δώσει καμία οδηγία) τρόμαξε. «Ηταν σαν να γινόταν στ’ αλήθεια μπροστά μου. Ηξεραν επακριβώς τι θα κάνουν» λέει.
Ενα άλλο παράδειγμα: κάποιος τηλεφωνεί στο σπίτι του και δέχεται πιέσεις για να στείλει λεφτά. Το τηλεφώνημα δεν γίνεται στ’ αλήθεια, όμως ο «ηθοποιός» αυτοσχεδιάζει όταν λέει στη μητέρα του ότι ακούει τον πατέρα του πίσω της να φωνάζει και να γκρινιάζει.«Αυτό, για να το παίξει, το έχει ζήσει και το ξέρει καλά» επισημαίνει ο σκηνοθέτης, προσθέτοντας ότι η μεγαλύτερη ντροπή όλων των μεταναστών που έφυγαν για τη Δύση προκειμένου να δουλέψουν είναι ότι δεν μπορούν να στείλουν σπίτι τους χρήματα για να ξεπληρώσουν το χρέος τους. Σε πολλές περιπτώσεις έχουν πουληθεί ολόκληρα κτήματα προκειμένου να αγοραστούν τα πλαστά χαρτιά που χρειάζεται το παιδί για να έρθει στην Ελλάδα.

 

Oλα τα λεφτά στη «μαμά Αφρική»
Κάπως έτσι αγοράζεται το ψέμα, που κοστίζει περίπου 3.000 ευρώ. Ο Σεβαστίκογλου μάλιστα αναφέρεται σε περίπτωση σενεγαλέζου άνδρα που ήρθε με συστατική επιστολή για να δουλέψει σε συγκεκριμένο κατάστημα αλυσίδας σουπερμάρκετ, έχοντας συγκεκριμένο όνομα στη διάθεσή του. Εύκολα φαντάζεται κάποιος τι συνέβη όταν τελικά ο Σεναγαλέζος έφθασε στον προορισμό του έχοντας γλιτώσει από του χάρου τα δόντια κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.
Παρ’ όλα αυτά είναι υποχρεωμένος να ξεπληρώσει το χρέος του στέλνοντας λεφτά στην οικογένεια. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή την ντροπή την αισθάνονται ακόμη και όσοι έχουν εμπλακεί με το εμπόριο ναρκωτικών. Αυτοί στέλνουν τα λεφτά σπίτι τους, χωρίς φυσικά να αναφέρονται στους τρόπους απόκτησής τους. Αντιθέτως, λένε ότι όλα πηγαίνουν θαυμάσια στην Ελλάδα και με τον τρόπο τους ωθούν και άλλους να έρθουν λαθραία στη χώρα. «Είναι ένα συνεχόμενο ψέμα, αλλά κανένας δεν τολμά να πει την αλήθεια, γιατί απλούστατα δεν θα τον πιστέψουν».
Ελάχιστοι από τους λαθρομετανάστες που δεν έχουν μπει σε κυκλώματα ναρκωτικών και πορνείας έχουν κανονική, νόμιμη δουλειά στην Ελλάδα. Η πλειονότητα λυσσάει της πείνας και περιπτώσεις όπως εκείνη του πρόεδρου της κοινότητας που βοήθησε τον Σεβαστίκογλου στο κάστινγκ αποτελούν λαμπρές εξαιρέσεις. Ο πρόεδρος δουλεύει ταξιτζής – ενδεχομένως να είναι ένας από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός, μαύρους ταξιτζήδες της Αθήνας -, ενώ η γυναίκα του εργάζεται στον Κοσμίδη φτιάχνοντας γλυκά.«Αυτό που ελπίζω να δείχνει η ταινία», λέει ο Σεβαστίκογλου, «είναι το πόσο εύκολα μπορεί να γλιστρήσει κανείς και να φθάσει στο σημείο να πουλήσει ναρκωτικά ή το σώμα του προκειμένου να επιβιώσει».

Το μακρινό όνειρο της επιστροφής

Ετσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στην Ελλάδα, οι περισσότεροι από αυτούς τους λαθρομετανάστες, αν είχαν την ευκαιρία να φύγουν για την «πραγματική Δύση», όπως την αποκαλούν, θα το έκαναν. Οσο για το όνειρο της επιστροφής στον τόπο τους, είναι μικρό και μακρινό. Οι περισσότεροι λένε ότι θα επιστρέψουν όταν θα βγουν στη σύνταξη και θα έχουν συγκεντρώσει κάποια λεφτά για να ανοίξουν ένα μικρό μαγαζί στο χωριό τους. Αυτό βέβαια… σε πολλά χρόνια από σήμερα. Γιατί όποιος τολμήσει να γυρίσει στην πατρίδα του νέος και ηττημένος θεωρείται κατάπτυστος. Αποτυχημένος. Για πέταμα.
Η προβολή στην Ελλάδα μιας ταινίας όπως η «Ελκυστική ψευδαίσθηση» αποτελεί, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, κίνδυνο. Διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι ένα μέρος του κοινού θα πει «ιδού πώς βγάζουν μόνοι τους τα μάτια τους, άρα να φύγουν από την Ελλάδα». Από την άλλη, όταν ο Σεβαστίκογλου είδε τις αντιδράσεις κάποιων ελλήνων θεατών έπειτα από δοκιμαστικές προβολές, ένιωσε δικαιωμένος. «Πριν από αυτή την ταινία οι Αφρικανοί ήταν για μένα οι μετανάστες» άκουσε κάποιον θεατή να λέει. «Τώρα είναι ο Τζον, η Μαίρη, ο Τσουξ ή ο Ενορφ. Είδα ανθρώπους. Είδα μια μάζα που αποτελείται από προσωπικότητες».

Με συμπαραγωγό ένα σενεγαλέζικο χωριό
Γυρίσματα της άλλης ταινίας του Πέτρου Σεβαστίκογλου, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, έχουν πραγματοποιηθεί ήδη στο χωριό Baba Garage της Σενεγάλης (garage στα γαλλοσενεγαλέζικα σημαίνει σταυροδρόμι, επειδή σε κάθε μεγάλο σταυροδρόμι υπάρχει και ένα γκαράζ, δηλαδή ένας μάστορας με ένα κατσαβίδι και ένα σφυρί, με τα οποία μπορεί να φτιάξει τα πάντα). «Είναι μια ιστορία πολύ χοντρικά βασισμένη στον μύθο του Ορέστη, απλώς για να κρατά ένα νήμα» λέει ο σκηνοθέτης, ο οποίος αποκαλεί το ήδη κινηματογραφημένο υλικό «ένα μεγάλο παζλ που θα πρέπει να αποκτήσει ολοκληρωμένη μορφή με συμπληρώματα και αφαιρέσεις». Εχει ήδη τραβήξει πολλά πλάνα με τη μορφή «σημειώσεων», γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα πεταχτεί περισσότερο από το μισό υλικό. Σενάριο δεν υπήρχε, αλλά αυτό σήμανε τεράστια ελευθερία κινήσεων σε μια ταινία που γυρίζεται σταδιακά εδώ και τρία χρόνια, με έναν χρόνο διακοπής για τις ανάγκες δημιουργίας της «Ελκυστικής ψευδαίσθησης». Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το γεγονός ότι ο Μοντού Ντιαγέ, πρόεδρος του χωριού Baba Garage, στην ταινία υποδύεται τον αφρικανό σύζυγο της Καραμπέτη (ο βασικός πρωταγωνιστικός ρόλος είναι της ηθοποιού Σοφίας Κόκκαλη, η οποία μόλις αποφοίτησε από το Εθνικό).
Στα τρία ως τώρα ταξίδια του εκεί ο Σεβαστίκογλου μπήκε σε πολλά σπίτια, τράβηξε ό,τι ήθελε και όλοι στο χωριό τον βοήθησαν. Γι’ αυτόν τον λόγο πρότεινε στον πρόεδρο να μπει το χωριό… συμπαραγωγός στην ταινία: ο σκηνοθέτης υπέγραψε ένα συμβόλαιο με τον πρόεδρο και το συμβούλιο του χωριού σύμφωνα με το οποίο τους παραχωρείται το 5% από τα μελλοντικά έσοδα της ταινίας. «Πιθανώς να είμαι ο πρώτος σκηνοθέτης που έχει συμπαραγωγό ένα αφρικανικό χωριό. Αφού το δικό μας χωριό δεν παράγει πια, πρέπει να απευθυνθούμε στους πιο πλούσιους Αφρικανούς. Εχω το χαρτί με τις σφραγίδες και τις υπογραφές, και θα το κορνιζάρω!».

Με το «καλημέρα» κινητοποιήσεις στα σχολεία

 

Σε κλίμα αναβρασμού αρχίζει αύριο, Τρίτη, η νέα σχολικά χρονιά λόγω της 24ωρης απεργίας που έχουν προγραμματίσει για την επομένη του αγιασμού οι δάσκαλοι και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί και της στάσης εργασίας των καθηγητών της Μέσης Εκπαίδευσης.

Τα σχολικά βιβλία εκτιμάται ότι θα περιμένουν τους μαθητές στα σχολείο με το πρώτο κουδούνι, ωστόσο δεν αναμένεται να γίνει το ίδιο με τους εκπαιδευτικούς, καθώς ΔΟΕ και ΟΛΜΕ κάνουν λόγο για χιλιάδες κενά.

Οι μαθητές, επίσης, θα βρεθούν μπροστά σε σοβαρές ελλείψεις, καθώς τα κονδύλια για τις λειτουργικές ανάγκες των σχολείων είναι περιορισμένα και οι δήμοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε όλα τα έξοδα.

Ο υπουργός Παιδείας προαναγγέλλει εξορθολογισμό του τρόπου κάλυψης των εκπαιδευτικών κενών και θα συζητήσει όλες αυτές τις αλλαγές με τα συνδικαλιστικά όργανα δασκάλων (ΔΟΕ) και καθηγητών (ΟΛΜΕ) στη συνάντηση που θα έχουν το μεσημέρι της Δευτέρας. Με ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς και δασκάλους θα συναντηθεί και ο Αλέξης Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας.

«Ο τρόπος τοποθέτησης των εκπαιδευτικών παρουσιάζει στρεβλώσεις. Όταν έχουν τόσες χιλιάδες μόνιμους εκπαιδευτικούς και επιπλέον κάθε χρόνο θέλουμε 15.000 αναπληρωτές για 14.900 σχολικές μονάδες, τότε δεν θα έπρεπε να έχουμε κενά. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η τοποθέτηση δασκάλων και καθηγητών έχει στρεβλώσεις και πρέπει να εξορθολογιστεί και αυτό μελετάμε ώστε οι σχετικές διαδικασίες να είναι αυτοματοποιημένες» δήλωσε ο Κ.Αρβανιτόπουλος.

Το υπουργείο Παιδείας μελετά την αύξηση κατά δύο-τρεις ώρες του ωραρίου διδασκαλίας των εκπαιδευτικών, τη δραστική μείωση των ειδικοτήτων εκπαιδευτικών στα ΕΠΑΛ, αλλά και τον εξορθολογισμό της διαδικασίας των αποσπάσεων, σύμφωνα με «Τα Νέα».

Οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, πάντως, εμφανίζονται αποφασισμένες να προχωρήσουν σε δυναμικές κινητοποιήσεις από κοινού, ενώ στο ίδιο κλίμα βρίσκονται και οι 12.000 ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί λόγω των περικοπών στους μισθούς τους.

 

Πηγή

Τα Γραφεία Διασύνδεσης Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της Ελλάδας

Σκοπός των Γραφείων Διασύνδεσης των διαφόρων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι η ενημέρωση των φοιτητών σε θέματα που αφορούν μεταπτυχιακές σπουδές, την αγορά εργασίας ή την ανεύρεση πόρων στήριξης σπουδών και κατάρτισης (υποτροφίες/σεμινάρια). Και επειδή σε περιόδους όπου η εύρεση εργασίας ή η συνέχιση σπουδών μετά το προπτυχιακό επίπεδο μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη υπόθεση, η συνεχής ενημέρωση και αναζήτηση πάνω στα θέματα αυτά μπορεί να έχει σωτήρια αποτελέσματα. Στην παρακάτω λίστα θα βρείτε τις ιστοσελίδες των Γραφείων Διασύνδεσης όλων των Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. της χώρας.

Γραφεία Διασύνδεσης Α.Ε.Ι.

Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Facebook)
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Πανεπιστήμιο Πατρών
Πανεπιστήμιο Κρήτης
Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (Facebook)
Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ιόνιο Πανεπιστήμιο
Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Πολυτεχνείο Κρήτης (Facebook)
Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Πάντειο Πανεπιστήμιο
Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο (Twitter)
Aνώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Facebook)
Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
ΑΣΠΑΙΤΕ
Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Γραφεία Διασύνδεσης Τ.Ε.Ι.

Τ.Ε.Ι. Πειραιά
Τ.Ε.Ι. Αθηνών
Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης
Τ.Ε.Ι. Θεσσαλονίκης (Παράρτημα Κιλκίς)
Τ.Ε.Ι. Σερρών
Τ.Ε.Ι. Ηπείρου
Τ.Ε.Ι. Πατρών
Τ.Ε.Ι. Κρήτης (Facebook)
Τ.Ε.Ι. Καβάλας
Τ.Ε.Ι. Κοζάνης
Τ.Ε.Ι. Λάρισας
Τ.Ε.Ι. Μεσολογγίου (Facebook)
T.E.I. Xαλκίδας Δεν είναι διαθέσιμη
Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας
T.E.I. Λαμίας

 

Πηγή

Καθημερινές διακοπές των δικαστηρίων από 17 Σεπτεμβρίου

Καθημερινές διακοπές των δικαστηρίων από 17 Σεπτεμβρίου

Διακοπή των συνεδριάσεων των Πολιτικών και Ποινικών Δικαστηρίων σε όλη την Ελλάδα και για πέντε ημέρες, από την έναρξη του νέου δικαστικού έτους την 17η Σεπτεμβρίου έως και την 22η Σεπτεμβρίου 2012, αποφάσισε ομόφωνα σήμερα το απόγευμα το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις περικοπές των αποδοχών, που έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση. Οι διακοπές των συνεδριάσεων θα ξεκινούν στις 10:00 και θα διαρκούν έως το τέλος του ωραρίου (15.30).

Παράλληλα, αποφασίστηκε η αναστολή δημοσίευσης δικαστικών αποφάσεων εκτός των κατεπειγουσών, ενώ όλοι οι δικαστές θα υποβάλουν στους Προϊσταμένους των δικαστηρίων αίτημα για τη διάθεση υλικοτεχνικής υποδομής., έτσι ώστε να εργάζονται στα δικαστήρια και όχι στα σπίτια τους.

Επίσης, προγραμματίστηκε έκτακτη Γενική Συνέλευση των μελών της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για τις 22 Σεπτεμβρίου, προκειμένου να αποφασιστεί για το αν θα κατέλθει, ή όχι, σε απεργία το δικαστικό σώμα. Παράλληλα, ορίστηκαν και οι εξής έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις:

α/ Την Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου, στις 12:00 συγκαλείται έκτακτη Γενική Συνέλευση της Ένωσης των Δικαστικών Λειτουργών του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με αντικείμενο τις επικείμενες δυσμενείς μεταβολές του ειδικού μισθολογίου των δικαστικών.

β/ Δύο μέρες μετά, στις 14 Σεπτεμβρίου, τα μέλη της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών σε Γενική Συνέλευση θα καθορίσουν τη στάση των διοικητικών δικαστών.

γ/ Στις 16 Σεπτεμβρίου (10:00) στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (Ακαδημίας 60) συγκαλείται έκτακτη Γενική Συνέλευση των μελών της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος κατά την οποία θα αποφασισθεί η μορφή των κινητοποιήσεων των εισαγγελέων, σε περίπτωση που η πολιτεία προβεί σε περαιτέρω περικοπές των αποδοχών τους.

Το πρωί, οι εκπρόσωποι των δικαστικών Ενώσεων συναντήθηκαν με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, και ακολούθως εκπρόσωποί τους έγιναν δεκτοί από τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο κ. Σαμαράς κατά τη συνάντηση αυτή, που διήρκεσε μία ώρα περίπου, δεν δεσμεύτηκε για τίποτα. Οι δικαστές έθεσαν υπόψη του πρωθυπουργού ισοδύναμα μέτρα, προκειμένου να αποφευχθεί η μείωση των αποδοχών τους, τα οποία είχαν θέσει υπόψη και στον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, κατά την πρόσφατη συνάντηση που είχαν μαζί του.

Μετά τη συνάντηση, η πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, Βασιλική Θάνου, δήλωσε: «Ο πρωθυπουργός μας άκουσε με προσοχή. Θεωρούμε ότι τουλάχιστον έδωσε την προσοχή, την οποία έπρεπε να δώσει. Είχαμε τη σωστή αντιμετώπιση, εννοούμε από πλευράς σεβασμού του θεσμικού μας ρόλου. Θα φανεί πλέον εκ του αποτελέσματος ποια θα είναι η έκβαση».

 

Πηγή

Φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο από την Παρασκευή

Ανοίγει την Παρασκευή τις πύλες του το 41ο Φεστιβάλ Βιβλίου στον υπαίθριο χώρο του Ζαππείου και θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου.

Στο Φεστιβάλ που διοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου με τη συμπαράσταση της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF και του Οργανισμού Πολιτισμού Άθλησης και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.) παίρνουν μέρος 150 εκδότες σε 130 περίπτερα.

Υπολογίζεται ότι θα παρουσιαστούν τουλάχιστον 50.000 τίτλοι βιβλίων σε μια προσπάθεια αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος του κοινού και ανάκαμψης της αγοράς.

Σε ειδικό χώρο θα εκτεθούν βραβευμένα και σπάνια βιβλία από το 1956 έως σήμερα.

Οι ώρες λειτουργίας είναι:

Δευτέρα έως Πέμπτη 18.00 – 22.30

Παρασκευή και Σάββατο: 18.00 – 23.00

Κυριακή ανοιχτά όλη την ημέρα από τις 11:00 το πρωί έως τις 22.30.

 

Πηγή

Πίνακας με τις τιμές ενοικίασης των φοιτητικών κατοικιών σε όλη την Ελλάδα

Picture

Οι διερευνητικές βόλτες προς αναζήτηση φοιτητικής στέγης έχουν ξεκινήσει για τα καλά και οι νέοι φοιτητές που δεν κατάφεραν να περάσουν στην πόλη τους, αναζητούν μια…
καλή και φθηνή κατοικία.

Που κυμαίνονται όμως οι τιμές σε κάθε πόλη; Δείτε τον παρακάτω πίνακα με τιμές από Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Πάτρα, Ηράκλειο, Κομοτηνή, Βόλο, Ρέθυμνο, Χανιά, Καλαμάτα και Μυτιλήνη:

ΑΘΗΝΑ
Περιοχή

Ζωγράφου
Καισαριανή
Αμπελόκηποι
Κολωνάκι
Λυκαβηττός
Ακρόπολη
Νεάπολη-Εξάρχεια
Κυψέλη
Πατήσια
Αγία Παρασκευή
Χολαργός
Μαρούσι
Νέα Ερυθραία
Κηφισιά
Άλιμος
Παλαιό Φάληρο
Νέα Σμύρνη
Γλυφάδα
Βούλα
Νέος Κόσμος
Καλλιθέα
Κουκάκι

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΙΩΑΝΝΙΝΑ

ΠΑΤΡΑ

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΒΟΛΟΣ

ΡΕΘΥΜΝΟ

ΧΑΝΙΑ

ΚΑΛΑΜΑΤΑ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ

Δυάρι
(45-60τμ)

250-400€
250-400€
300-350€
350-450€
350-450€
350-450€
220-330€
200-250€
200-250€
350-450€
350-450€
300-450€
300-450€
300-450€
350-450€
350-450€
350-450€
400-500€
400-500€
250-350€
250-350€
250-350€

250-450€

260-330€

230-300€

250-300€

250-400€

200-250€

220-380€

250-350€

230-300€

250-300€

Γραρσονιέρα
(20-40τμ)

180-280€
180-280€
230-380€
280-330€
280-330€
280-330€
150-250€
150-200€
130-200€
200-300€
200-300€
200-330€
200-330€
200-330€
220-320€
220-320€
220-320€
250-350€
300-350€
220-300€
220-300€
220-300€

160-380€

230-300€

150-200€

250€

250-350€

150-180€

180-250€

140-250€

150-200€

160-280€

 

Πηγή

Τέλος τα δωρεάν συγγράμματα στους φοιτητές

Αναδημοσίευση από ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η Τρόικα καταργεί την παροχή τους. Η επέκταση των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών κοστίζει, ενώ το ηλεκτρονικό σύγγραμμα δεν απαλλάσσεται από πνευματικά δικαιώματα που επίσης κοστίζουν.

 

 

Πηγή

Αποχή: χαμμένοι στην μετάφραση!

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τί είναι η αποχή; Εκτός από ένα ποσοστό της τάξεως του 37,53% είναι και δεν είναι πολλά!

Η ερμηνεία της στάσης αυτής ποικίλει και από στόμα σε στόμα ακούγονται διάφορα, από κανάλι σε κανάλι άλλα, πολλάκις δε “συμφωνείται” , όμως, μεταξύ όλων ένα κοινό σκεπτικό επί του “προβλήματος”. Ως  τέτοιο καταδικάζεται στο δημοκρατικό σύστημα ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν μπορεί να αποκρυτπογραφηθεί ευκόλως και με σιγουριά σχετικά με το τί πρεσβεύει. Φυσικά, όπως θα δούμε και παρακάτω μια ακόμη τρύπα της δημοκρατίας δίνει τη δυνατότητα αυτή ισοπέδωσης και διαστρέβλωσης της ουσίας που αφορά την αποχή. Στο συγκεκριμένο άθρο θα σας πω γιατί δεν ψήφισα εγώ, θα σας πω τί σημαίνει για εμένα η αποχή και τέλος τί σημαίνει για το πολιτικό σύστημα και τους μη απέχοντες απλούς πολίτες, πολιτικούς και κοινωνικούς φιόγκους, όπως οι δημοσιογράφοι. Δε θα παραλείψω να αναφερθώ στη σημασία που έχει και για πολλούς απέχοντες με τους οποίους δε συμφωνώ και δεν δέχομαι να κατατάσσομαι στο ίδιο ποσοστιαίο καλαθάκι.

Ας αφήσω για το τέλος το πώς βλέπω εγώ την αποχή και ας ξεκινήσω με όλους τους άλλους.
Και τί δεν ακούς συζητώντας για πολιτική ή παρακολουθώντας κανάλια και blogs-sites στο διαδίκτυο! Το σύνηθες είναι να προπαγανδίζουν με απλουστευτικές και άτοπες ερμηνείες, λέγοντας άλλοτε ότι η αποχή είναι μία ανεύθυνη στάση, στην οποία μόνον αδιάφοροι πολίτες προσφεύγουν και άλλοτε απλώς μεταφράζεται σε στήριξη των μεγάλων δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ… ), κάτι που ομολογουμένως δεν επιθυμεί το 60% περίπου των Ελλήνων. (βάσει των τελευταίων εκλογών) Τώρα πλέον ήρθε να προστεθεί σε όλα αυτά και το αίτημα εξόδου ή όχι απ΄το μνημόνιο. Πιο ανόητα και απλουστευτικά, λοιπόν, με βάση αυτό η αποχή μπορεί άνετα να θεωρηθεί και ως ψήφος – παραίτηση υπέρ των μνημονιακών δυνάμεων. Άρα, οι απέχοντες να μην μιλούν και να μην διαμαρτύρονται για μετέπειτα επιπτώσεις της μνημονιακής κυβερνήσεως. Τόσο “δημοκρατικά” αντιμετωπίζονται οι απόψεις και οι επιλογές ενός μεγάλου ποσοστού του λαού, οι οποίες μάλιστα μόνο ορισμένες δεν είναι! Ούτε καθαρώς μνημονιακές ούτε αντιμνημονιακές ούτε πολλά απ΄όσα ακούγονται. Είναι και δεν είναι πολλά, όπως είπαμε εξαρχής!

Τί γίνεται με αυτούς που απέχουν; Πώς πρέπει να εξετάσουμε την αποχή και με τί σταθμά; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αποβάλλουμε εξαρχής το σκεπτικό με το οποίο θα την κρίνουμε σωστή ή λάθος. Ακόμη και για τους αδιάφορους που επέλεξαν τις παραλίες την ημέρα των εκλογών, ας μην την κρίνουμε. Δεν βλέπω κάποια λογική σε αυτό, όταν το ποσοστό της αποχής (~40%) απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν διαφορετικούς λόγους και σκοπούς να απέχουν. Τί θα πούμε; Είναι λάθος γιατί δίνει δύναμη σους μνημονιακούς; Εξισώνεται η λογική αυτού που απέχει συνειδητά και αυτού που αδιαφορεί επιλέγοντας να βουτήξει στις παραλίες, δηλαδή; Ποιοί κάνουν τέτοιες εξισώσεις και γιατί;

Ας το δούμε απλά και κατανοητά, όχι όμως απλουστευτικά, πώς μπορεί να εννοηθεί η αποχή και από ποιούς σε κάθε περίπτωση. Υπάρχουν καταρχάς πολλοί ψηφοφόροι οι οποίοι είναι θνήσκοντες και προσμετρώνται λόγω των παλαιών εκλογικών καταλόγων. Έπειτα, είναι και οι χιλιάδες φοιτητές που σπουδάζουν μακριά απ’ το εκλογικό τους κέντρο και αδυνατούν να αντέξουν τα έξοδα μεταφοράς, πόσο δε για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα, ούτως ώστε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Συν τοις άλλοις, οι επαναλληπτικές εκλογές συμπίπτουν με την εξεταστική περίοδο του εαρινού εξαμήνου των Πανεπιστημίων, κάτι που περιορίζει ακόμη περισσότερο τους σπουδαστές. Και για του λόγου το αληθές, πόσο κοστίζει με αριθμούς σε έναν φοιτητή να μετακινηθεί για δεύτερη φορά μέσα στο μήνα υπολογίζοντας φυσικά και τα έξοδα επιστροφής; Πάρα πολλά! Και είναι και η μετακίνηση μετά το τέλος της εξεταστικής που πολλοί ξεχνούν! Ενδεικτικά, ένα ταξίδι από την φοιτητική Αλεξανδρούπολη με προορισμό την Αθήνα στοιχίζει γύρω στα 100 ευρώ αεροπορικώς. Αυτή είναι μια μερίδα ανθρώπων, λοιπόν, που και να ήθελαν να ψηφίσουν, οικονομικοί κυρίως παράγοντες τους αποτρέπουν. Ποιοί άλλοι δεν ψηφίζουν όμως; Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τους αναρχικούς, τους αντεξουσιαστές και αντισυστημικούς γενικότερα! Η αποχή τους δεν πρέπει να μεταφράζεται σε μνημονιακή ή αδιάφορη. Είναι άνθρωποι με συγκεκριμένες απόψεις – αδιάφορες δεν τις λες – και οι οποίες δεν μπορούν να εκφρασθούν μέσω της αντιπροσώπευσης στο κοινοβούλιο ή και γενικότερα μέσω συστημικών λειτουργιών, όπως οι εκλογές.

Αυτές οι απόψεις διαφέρουν από άτομο σε άτομο και δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την αποχή σε όλο της το ποσοστό με κάποια συγκεκριμένη λογική, στάση και επιδίωξη. Εγώ, αν και καταλαβαίνω τους λόγους του καθενός, δεν τους ασπάζομαι κι ας κατατάσομαι στην ίδια με αυτούς μερίδα. Ποιός είναι αυτός που θα ορίσει, όμως, πού ανήκω; Βλέπουμε εδώ ένα σοβαρό αντιδημοκρατικό φαινόμενο κατά το οποίο ένας άνθρωπος – για παράδειγμα εγώ – πιέζεται να αλλάξει ό,τι πιστεύει, να λειτουργήσει με τους όρους και τους τρόπους που το σύστημα επιβάλει χωρίς να μπορεί να κινηθεί όπως αυτός επιθυμεί. Και αν δεν επιθυμεί να λάβει με οποιονδήποτε τρόπο μέρος; Αμάν… τότε να δεις τι έχει να του σούρει η ο μηχανισμός! Αν τυχόν δεν σε εκφράζει το σύστημα και δεν επιθυμείς να συμμετάσχεις, τότε δεν υπάρχει διέξοδος, πρέπει κάπως να σε κατατάξουμε κι εσένα, να είσαι κάτι.. Να είσαι το κάτι αυτό που θέλει ή το κάτι άλλο – δεν έχει σημασία –, επιθυμεί όμως να “υπάρχεις” με οποιονδήποτε τρόπο στο παιχνίδι του ο μηχανισμός.

Έχοντας γράψει αυτά και έχοντας εκφράσει στο παρελθόν τους λόγους για τους οποίους επιλέγω να μην ψηφίζω (εδώ κι εδώ), θα σας πω τη γνώμη μου για την αποχή. Όπως θα έχετε παρατηρήσει και εδώ και στα άλλα άρθρα, δεν έχω καλέσει ποτέ τον κόσμο σε αποχή και ουδεμία φορά δεν σκέφθηκα πως κάτι τέτοιο έχει αποτέλεσμα ή αποτελεί ένα είδος λύσης. Για ‘μένα η αποχή δεν λέει τίποτα. Απολύτως τίποτα! Λέει, πιθανώς, στο κοινωνικό σύνολο, στους πολιτικούς, σε όσους συμμετέχουν στις εκλογές με ψήφο και σε όσους απέχουν ακόμη, αφού πολλοί το κάνουν ως στάση. Για εμένα δεν είναι στάση. Δεν είναι στάση δική μου και ούτε την επεδίωξα ποτέ. Με το να μην ψηφίζω, δεν “απέχω” παρά απλώς δεν συμμετέχω. Δεν είναι ο τρόπος να εκφράσω τη μη συμμετοχή μου ούτε την αηδία μου. Τρόπος τέτοιος είναι για το σύστημα. Η αποχή είναι το αντιδημοκρατικό εκείνο φαινόμενο στο οποίο αναφέρθηκα προηγούμενως, βάσει του οποίου εγώ πρέπει να συμμετέχω σαν “μνημονιακός”, “αδιάφορος”, “μη έχων ανάγκη” και πολλά άλλα! Το πιο ειρωνικό; Ότι συμμετέχω και δεν συμμετέχω, αφού σαν άτομο προσμετρώμαι σε ένα ποσοστό άλλων ατόμων, με τα οποία δεν έχω καμμία σχέση. Αδιοφορώ πλήρως για την εκπροσώπηση, πάντα αδιαφορούσα. Ο μόνος που με εκπροσωπεί είμαι εγώ και ο εαυτός μου, με δική μου κρίση πάντα και με την ελευθερία που δεν θα μου δώσει καμμία αντιπροσώπευση, όσο δημοκρατική κι να είναι. Η έννοια αποστασία είναι ακριβώς ριζικά αντιδημοκρατική και δεν νοείται να θεωρούμαι δημοκρατικός, γιατί αυτό είμαι για ‘σάς απλώς βάζοντάς με σε ένα τσουβάλι αριθμών με ταμπελάκι “αποχή” και μεταφράζοντάς την σε “μνημονιακή ψήφο”, “αδιαφορία”  για να λέτε «δημοκρατία έχουμε» και έτσι να με δικαιολογείτε τάχα. Να με δικαιολογείτει εσείς; Ανάγκη δεν έχω και εγώ και όσοι άλλοι σκέφθονται με τον ίδιο αντισυμβατικό τρόπο, που δεν αφήνουν να επηρεασθούν και να ακολουθήσουν τα κονφόρμ της κοινωνικής αφέλειας και της πολιτικής επιφάνειας. 

Δωρεάν κατασκήνωση για 5.250 παιδιά

Εγκύκλιος του υπουργού Υγείας καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις. Στο πρόγραμμα προβλέπεται και η φιλοξενία 2.200 ηλικιωμένων και ασθενών

Δωρεάν κατασκήνωση για 5.250 παιδιά

Αίτηση για συμμετοχή σε δωρεάν πρόγραμμα κατασκήνωσης μπορούν να υποβάλουν έως τις 6 Ιουλίου παιδιά και ηλικιωμένοι.

Το κρατικό πρόγραμμα κατασκηνώσεων είναι φέτος σημαντικά περιορισμένο, αν και θα καλύψει 7.450 άτομα. Οι 19 από τις 28 μονάδες όλης της χώρας δεν λειτουργούν λόγω περιορισμού προσλήψεων εποχικού προσωπικού, όπως προκύπτει από σχετική εγκύκλιο του υπουργού Υγείας Χρήστου Κίττα.

Πηγή 

Γιοάν Σαπουτό: Η παραχάραξη της αρχαιότητας από τους ναζί

image

Ο λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ μιλάει στο «Βήμα» για την οικειοποίηση της αρχαιότητας από τον εθνικοσοσιαλισμό και την επικαιρότητα της μελέτης του ιδεολογικού λόγου των ναζί εξαιτίας της ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη

 

 

Φωτο: Το νεοκλασικιστικό γλυπτό «Προμηθέας» του Αρνο Μπρέκερ, του γλύπτη-εκφραστή των ιδεωδών του Χίτλερ για την τέχνη και την αρχαιοελληνική εκδοχή της σωματικής ρώμης


 

Προκειμένου να νομιμοποιήσουν την υπεροχή της γερμανικής φυλής οι ναζί μετά την άνοδό τους στην εξουσία επέβαλαν μια διαστρεβλωμένη ανάγνωση των αρχαίων χρόνων.

 

Οι αρχαίοι Ελληνες ήταν Γερμανοί. Ο Πλάτωνας άριος φιλόσοφος. Η κλασική Αθήνα παρηκμασμένη εξαιτίας της επιμειξίας με κατώτερους λαούς. «Ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα» αποτελεί ένα εξαιρετικά επίκαιρο βιβλίο που καταγράφει την ικανότητα του ναζισμού να «αλέθει» μέσω ψευδοεπιστημονικών θεωριών και φυλετικών φληναφημάτων ολόκληρες περιόδους, να διαστρεβλώνει την πολιτεία και τις ιδέες ιστορικών προσωπικοτήτων και να ιδιοποιείται για τη δική του ρατσιστική χρήση το ελληνικό και ρωμαϊκό παρελθόν. Ο 34χρονος συγγραφέας του, λέκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ και μελετητής του ναζισμού Γιοάν Σαπουτό μάς μιλάει για τις χρήσεις της αρχαιότητας και την ανακατασκευή της κατ’ εικόνα και ομοίωση των χιτλερικών προτύπων.

 

Πώς συμβιβάζεται η εικόνα των ναζί που καίνε βιβλία με τους ναζί που επιζητούν να εντάξουν στην κοσμοθεωρία τους την κλασική αρχαιότητα;

«Είναι γεγονός ότι το πρώτο πράγμα που περνά από το μυαλό μας όταν μιλάμε για τους ναζί είναι η εικόνα βιβλίων που καίγονται σε πυρές και ανθρώπων αφοσιωμένων στην καταστροφή της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Αυτό αληθεύει φυσικά. Οι εθνικοσοσιαλιστές τη θεωρούσαν βλαπτική για τη βόρεια φυλή, της οποίας υποτίθεται ο πολιτισμός κυριαρχούσε στο παρελθόν και σε αυτόν θα έπρεπε να επιστρέψουμε. Οι φυλές, βλέπετε, είχαν υποστεί επιμειξία, είχαν μολυνθεί πολιτισμικά και έπρεπε πλέον να αποκαθαρθούν: ο εξαγνισμός θα πραγματοποιούνταν με την επιστροφή στη γερμανική προϊστορία και την κλασική αρχαιότητα».


Γιατί χρειάζονταν οι ναζί την κλασική αρχαιότητα;

«Εκείνο που έλεγαν οι ναζί ήταν ότι οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι ήταν Γερμανοί. Και κάθε πολιτισμός που είχε εμφανιστεί ποτέ, οτιδήποτε άξιο λόγου, αποτελούσε εκδήλωση της ιδιοφυΐας της γερμανικής φυλής. Ο Βάλτερ Νταρέ, σημαίνων SS και μετέπειτα υπουργός Γεωργίας, υποστήριζε ότι ως και ο Κομφούκιος ήταν Γερμανός! Η ιδιοποίηση του ελληνικού και ρωμαϊκού παρελθόντος τους επέτρεπε να ισχυρίζονται: “Βλέπετε, οι δικοί μας πρόγονοι δεν ήταν βάρβαροι ή άγριοι, υπήρξαν οι εμπνευστές των μεγαλύτερων δημιουργημάτων της ανθρωπότητας”. Η ίδια αρχή, το απαράγραπτο αξίωμα πως οτιδήποτε αξιόλογο, ευγενές και ωραίο αποτελεί δημιουργία του βόρειου πνεύματος, υπαγορεύει ότι ασφαλώς οι Πυραμίδες ή η κομφουκιανή φιλοσοφία αποτελούν πτυχές αυτής της ιδιοφυΐας».

 

Πώς αυτές οι ψευδοεπιστημονικές απόψεις υποκατέστησαν την ιστορική έρευνα;

«Πολλοί γερμανοί ιστορικοί ταυτίστηκαν στη δεκαετία του 1930 με τις εθνικοσοσιαλιστικές θεωρίες για δύο λόγους: ο ένας ήταν επαγγελματικός και καιροσκοπικός, ο άλλος ότι παρόμοιες υποθέσεις κυκλοφορούσαν στον γερμανικό ακαδημαϊκό χώρο από τον 19ο αιώνα. Μιλώ εδώ για τη θέση ότι η κοιτίδα των ινδοευρωπαϊκών φυλών δεν είναι στην πραγματικότητα η Ινδία, αλλά η Γερμανία. Με την άνοδο των ναζί στην εξουσία η υπόθεση μεταβάλλεται σε επίσημη αλήθεια – χωρίς αποδείξεις, φυσικά. Οι ναζί δημιουργούν μόνοι τους αποδείξεις: τα ευρήματα, για παράδειγμα, αρχαιολόγων στην αρχαία Ολυμπία σχετικά με τη δομή των αρχαιοελληνικών ναών συγκρίνονται με αντίστοιχα αγροκτημάτων στο Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν του 19ου αιώνα και από την ομοιότητα των κατόψεων συμπεραίνεται ότι αμφότερα αποτελούν έργα της ίδιας φυλής! Πρόκειται για φαύλο κύκλο, όπου πρώτα θέτεις το συμπέρασμα στο οποίο επιθυμείς να καταλήξεις και στη συνέχεια επιλέγεις τις αποδείξεις που ταιριάζουν – το ακριβώς αντίθετο της επιστημονικής διαδικασίας».


Τι ακριβώς νομιμοποιούσε η κλασική αρχαιότητα, όπως χρησιμοποιήθηκε από τον ναζισμό;

«Η πρώτη χρήση της κλασικής αρχαιότητας ήταν η επιβεβαίωση του μεγαλείου του γερμανικού πολιτισμού. Η δεύτερη απενοχοποιούσε τη μίμηση των αρχαίων προτύπων, καθώς στη Γερμανία ήδη από τον 18ο αιώνα οι αρχαιοελληνικές και ρωμαϊκές σπουδές είχαν κυρίαρχη θέση τόσο στη μέση εκπαίδευση όσο και στο πανεπιστήμιο, κάτι που προξενούσε αντιδράσεις σε μια μερίδα του πληθυσμού. Η τρίτη αποτελούσε ένα είδος προειδοποίησης για το παρόν: υπέροχοι πολιτισμοί, οι οποίοι όμως είχαν εξαφανιστεί και τα αίτια της παρακμής τους έπρεπε να αποβούν μάθημα για τους Γερμανούς του 20ού αιώνα».

 

Μάθημα ως προς τι; Ποια ήταν, με άλλα λόγια, η προειδοποίηση της Ιστορίας αναφορικά με τη σύγχρονη Γερμανία;

«Ο κίνδυνος, αλλά και το δίδαγμα, παράλληλα, ήταν ότι η ουσία της Ιστορίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πάλη μεταξύ των φυλών. Η βόρεια φυλή των Ελλήνων αντιμετώπισε τους Ασιάτες, εν μέρει Σημίτες, Πέρσες, και οι Μηδικοί Πόλεμοι ήταν στην πραγματικότητα φυλετικές συγκρούσεις, όπως και η αντιπαλότητα μεταξύ Ρώμης και Καρχηδόνας».


Αν η στρατοκρατική Σπάρτη υπήρξε το ιδανικό των ναζί, πώς έβλεπαν την κλασική Αθήνα;

«Η κλασική Αθήνα για τους ναζί αποτελούσε ένα διαφορετικό στάδιο της Ιστορίας. Η Αθήνα θεωρούνταν αρχικά όμοια με τη Σπάρτη, τόσο ως φυλή όσο και ως πολίτευμα, καθότι αριστοκρατική. Αργότερα όμως η Αθήνα υπονομεύτηκε από τη μετανάστευση και καταστράφηκε από την επιμειξία του αίματος, με αποτέλεσμα μετά τον Πλάτωνα, τον 4ο αιώνα π.Χ., να είναι καταδικασμένη και ήδη νεκρή από φυλετική άποψη».


Μιλώντας για τον Πλάτωνα, πώς παρουσιάζονται οι αρχαίοι φιλόσοφοι από ναζιστική σκοπιά;

«Η αντιμετώπιση των φιλοσόφων είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα. Ο Πλάτων ήταν ένας καθαρόαιμος βόρειος φιλόσοφος, ξανθός, γαλανομάτης, οπαδός της αριστοκρατίας, αντίπαλος της δημοκρατίας, υπέρ του διαχωρισμού των λαών: για τους ναζί αποτελούσε θιασώτη της Σπάρτης, πολέμιο της παρακμής και του βιολογικού εκφυλισμού. Ο Σωκράτης, αντίθετα, ήταν Ασιάτης, οπαδός του ατομικισμού σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, τον θιασώτη της κοινότητας του όλου. Και ο Αριστοτέλης ήταν ένας στοχαστής της εποχής της παρακμής. Ωστόσο, ακόμη πιο παρακμιακοί θεωρούνταν οι Στωικοί, επειδή υποστήριζαν τον καθολικό λόγο, την καθολική πόλη, την ανθρωπότητα – κάτι φρικτό για τους ναζί εφόσον άνοιγε τις πύλες για μια παγκόσμια επιμειξία του ανθρώπινου είδους».


Στο βιβλίο σας βλέπει κανείς εσωτερικές έριδες στους κύκλους των εθνικοσοσιαλιστών με «γερμανομανείς ναζί» που επιθυμούν τον περιορισμό των κλασικών σπουδών στην εκπαίδευση και «ουμανιστές ναζί» να τις υπερασπίζονται.

«Την υπεράσπιση των κλασικών ανθρωπιστικών σπουδών ανέλαβαν ναζί και μη ναζί ενάντια στους “γερμανομανείς ναζί”. Οι “ουμανιστές ναζί”, τώρα, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, γιατί ο ουμανισμός τους ορίζεται με ρατσιστικούς όρους: “Είμαστε ουμανιστές γιατί η ανθρωπότητα πλέον είμαστε εμείς• τελεία”. Οι ξένοι, οι Σλάβοι, οι Ασιάτες, οι εβραίοι, αποκλείονται από αυτήν. Αν ορίσεις με αυτό τον τρόπο την ανθρωπότητα φυσικά είσαι ουμανιστής, γιατί ο ουμανισμός γίνεται πλέον η έκφραση του ναζιστικού πιστεύω».

 

«Θέλουν να μοιάσουν σε εκείνους που θα τους περιφρονούσαν»

 

Επηρεάζει η οπτική της κλασικής αρχαιότητας τη γερμανική κατοχή της Ελλάδας μετά το 1941;

«Η γερμανική κατοχή της Ελλάδας είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή, κτηνώδης. Αυτό είχε να κάνει οπωσδήποτε με λόγους ασφαλείας από την πλευρά των Γερμανών, ωστόσο εικάζω προσωπικά και με την απογοήτευση για τον λαό που συναντούν: δεν υπάρχουν οι ξανθοί γαλανομάτηδες των σχολικών βιβλίων αλλά μελαχρινοί άνθρωποι με σκούρα μάτια – “αυτοί είναι Αραβες” γράφουν στις εφημερίδες. Τα SS αναγκάζονται να στείλουν ανθρωπολόγους στη Λακωνία για να βρουν αποδείξεις αν υφίσταται ακόμη η Βόρεια φυλή στην Ελλάδα. Και όταν ανακαλύπτουν χωρικούς με γαλανά μάτια σε χωριά έξω από τη Σπάρτη τους κάνουν άρθρο στο περιοδικό των SS ως τα απομεινάρια των Αρίων. Αλλά οι σύγχρονοι Ελληνες γενικά είναι φυλετικά άξιοι περιφρόνησης, εξ ου και η σκληρότητα απέναντί τους».


Γιατί είναι επίκαιρη σήμερα η μελέτη του ιδεολογικού λόγου των ναζί;

«Εξαιτίας της ανόδου της άκρας Δεξιάς, για την οποία ανησυχώ, όπως και όλοι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη, στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι το ίδιο στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στη Γερμανία. Το ενδιαφέρον με τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, το κόμμα με τη νεοναζιστική μίμηση της σβάστικας για σύμβολο και τις ομοιότητες με τη νεοναζιστική βία, είναι ότι αποτελείται προφανώς από ανίδεους: οι ναζί θα τους περιφρονούσαν, θα τους θεωρούσαν ανάξιους φυλετικά και πιθανότατα θα τους σκότωναν. Είναι ειρωνικό κάποιοι να θέλουν να μοιάσουν ακριβώς σε εκείνους που θα τους περιφρονούσαν».

ΤΟ ΒΗΜΑ

 

Απάντηση στον Κασιδιάρη – Της Ιωάννας Φυτοπούλου

Ο κύριος Κασιδιάρης απαντά σε δήλωση του κύριου Τσίπρα, που είπε “Δεν θα πάμε στην Ευρώπη όπως ο Κασιδιάρης στον ΑΝΤ1”, χρησιμοποιώντας μια φράση, που όπως λέει ακούγεται παντού τις τελευταίες ημέρες: “Δε στέλνουμε τον Κασιδιάρη να μιλήσει με την Μέρκελ;”. Συνεχίζει λέγοντας: “οι Έλληνες έχουμε έναν πολύ όμορφο και ιδιαίτερο τρόπο να κρίνουμε πολιτικές συμπεριφορές και πρόσωπα. Πίσω από την φράση που προανέφερα διακρίνεται ξεκάθαρα η οργή ενός ολόκληρου λαού και η θέληση του να αντισταθεί στις ξένες δυνάμεις που έχουν υποτάξει τη χώρα. Να πολεμήσει όλους αυτούς που έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα θλιβερό προτεκτοράτο. Με την Χρυσή Αυγή στην πρωτοπορία του Αγώνα, η Ελλάδα φαίνεται πως έχει ακόμα μια ελπίδα. Έχει τουλάχιστον μια πρόταση άμεσης αντίδρασης, απέναντι σε αυτούς που μας διασύρουν εδώ και χρόνια ως χώρα, αλλά και ως ανθρώπους, τον καθένα μας ξεχωριστά.”

Αρχικά νομίζω ότι ο κύριος Κασιδιάρης συγχέει την συμπεριφορά πολιτικού με την συμπεριφορά μπράβου στην παραλιακή(να μια καλή εναλλακτική, που θα του ταίριαζε για το μέλλον). Ναι, τα πολιτικά πρόσωπα σε όλες τις κοινωνίες- δημοκρατικές και μη- κρίνονται από τον λαό. Τα άτομα που μας εκπροσωπούν δεν είναι αλάνθαστα, δεν είναι τέλεια. Έχουν αδυναμίες, κάνουν λάθη, παρασύρονται και διαφθείρονται. Αποτελούν μια μικρογραφία της ευρύτερης κοινωνίας μας. Είναι ό,τι είμαστε. Παραταύτα απαιτούμε από αυτούς το τέλειο, το δίκαιο και το σωστό, γιατί έχουν επομιστεί την εκπροσώπησή μας. Αποφασίζουν για εμάς, αποτελούν πρότυπα και καθορίζουν τις τωρινές αλλά και τις μελλοντικές συνθήκες διαβίωσης μας. Κρίνονται λοιπόν γιατί έχουν ευθύνη απέναντι στο λαό. Αλοίμονο αν δεν είχαμε λόγο σε όσα πράττουν και στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται.

Δε στέλνουμε τον Κασιδιάρη να μιλήσει με την Μέρκελ;”. Πολλές οικογένειες ζουν στα όρια της φτώχειας, η ανεργία μας χτυπάει την πόρτα, η χώρα μας διασύρεται σε όλα τα ξένα μέσα ενημέρωσης, έχουμε κουραστεί με την Μέρκελ που την έχει δει “αποφασίζω και διατάζω”, τα “λαμόγια” τους πολιτικούς μας και τους “πουλημένους” δημοσιογράφους. Μας στερούν το μέλλον και είμαστε οργισμένοι. Έχουμε άδικο; Μέσα στην απόγνωση τέτοιες φράσεις μπορούν κάπως να δικαιολογηθούν. Όμως η βία δεν είναι λύση και είναι απαράδεκτο που ο κύριος Κασιδιάρης το χρησιμοποίησε ως επίχειρημα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Εκμεταλλεύεται την απόγνωση του λαού. Η απαράδεκτη πολιτική που εφαρμόζεται τόσα χρόνια από τους κυβερνούντες σε τούτο τον τόπο έχει οδηγήσει τον λαό στο να αναζητά “σωτήρες”. Και είναι αυτή η ανάγκη για σωτηρία που μας μετατρέπει σε έρμαια και έρχεται ο Μιχαλολιάκος και ο κάθε Μιχαλολιάκος φορώντας τη μάσκα του “εθνοσωτήρα”.

Ο κύριος Κασιδιάρης μιλάει για πρόταση άμεσης αντίδρασης για να αναχαιτιθεί ο διασυρμός. Αχ ναι όλοι θέλουμε άμεση και αποτελεσματική αντίδραση. Αλλά ας αναρωτηθούμε με ποια μέσα σκοπεύει η Χρυσή Αυγή να επιτύχει την αντίδραση αυτή. Το 6,9% που συγκέντρωσαν τους έδωσε το δικαίωμα να χρησιμοποιούν βία on camera(γιατί off camera δεν χρειάστηκαν ποτέ ποσοστά). Ένα μεγαλύτερο ποσοστό τι θα τους δώσει το δικαίωμα να κάνουν;

Η Χρυσή Αυγή είναι η ελπίδα, ο Σύριζα είναι η ελπίδα, η Νέα Δημοκρατία είναι η ελπίδα, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι η ελπίδα. Όλοι προσπαθούν να σου πουλήσουν την έλπιδα ρε Έλληνα. Αλλά τι είναι η ελπίδα σου λένε; Δεν σου λένε. Δεν σου λένε ότι είναι η ψυχολογικά προσφορότερη διέξοδος ως μορφή παραίτησης. Άκουσες Έλληνα; Παραίτηση.

 

Ιωάννα Φυτοπούλου

Φταίνε αυτοί ή εγώ;

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ.

Οι μέρες πριν τις εκλογές έχουν ντυθεί σίγουρα κλίμα ανησυχίας, άγχους, αηδίας από πολλούς φαντάζομαι και μιας γενικότερης αναταραχής. Πολλά είναι αυτά που μας βασανίζουν όλους, απ’ την πολιτική κατάσταση και την μετεκλογική-αυριανή μέρα έως τα κοινωνικά προβλήματα της λαθρομετανάστευσης και του ρατσιμού, της απάθειας και της βίας. Δεν μπορώ να μιλήσω για μονοπώλια της βίας, αφού καθαρά και ξάστερα διακρίνω γύρω μου μια συνεχή μάχη ατόμων για την επιβολή τους. Πανταχόθεν. Της δικής του αλήθειας καθείς, και δυστυχώς η λογική απουσιάζει. Και χρειάζεται μια κάποια νηνεμία, άλλωστε όπως λένε, άκουσον άκουσον “αυτές οι εκλογές είναι πολύ κρίσιμες για τον τόπο”.

Μέσα λοιπόν στην κρισιμότητα αυτή και την, επιτέλους, συνειδητοποίηση της ανάγκης να πέσει πια αυτός ο πολιτικός μηχανισμός ή τα γρανάζια του, ό,τι προτιμάτε, ο λαός αποφάσισε να καταδικάσει οριστικά και αμετάκλητα την συνέχειά του. Όμως, φοβάμαι μόνο εγώ ότι πάλι με τις επιφάνειες θα πλέξει το νήμα στον αργαλειό; Από πού να σας ξεκινήσω, που η αηδία μου για πολλά τόσο μεγάλη είναι, ώστε να παλεύω κάθε μέρα να διατηρήσω την ικμάδα μου μετά από τόσες συζητήσεις, τόσα γεγονότα, τόσα άλλα που ακούω.

Να το ξεκινήσουμε εκ του γενικού, για να καταλήγω σιγά σιγά σε ειδικότερες πτυχές. Κρισιμότητα, δυνατότητα, λύση, ανατροπή: δεν μου λένε τίποτα! Κι απορώ με ποια λογική λένε κάτι στο εκλογικό σώμα. Αργά θυμήθηκα ν’ απορήσω και ΄γώ! Πώς αλήθεια θα επινοήσει και θα παγιώσει αλλαγή μετά από όλο αυτό το ξεκαθάρισμα ο ελληνικός λαός, αποτελεί αίνιγμα για ‘μένα. Θέλει, δε διαφωνώ ότι θέλει και έχει όλη την καλή διάθεση, έλα όμως που δεν μπορεί. Ας είμαστε ειλικρινείς, μια ζωή επιφάνειες, μια ζωή επιφανειακοί ανθρώποι, μυαλά, τρόποι και στόχοι, έτσι απλώς θα τα ξεφορτωθούμε και θα δούμε επιτέλους την ουσία; Απαντήστε μόνοι σας.

Η λογική γονάτισε μπροστά στο θυμικό, την εξάρτηση, τα ψευτοδιλλήματα και την πίκρα του καθενός, την οποία βέβαια προσπαθεί να μεταδώσει και σε άλλους. Κάθε σοβαρή συζήτηση που προσπάθησα να κάνω στα πλαίσια του προεκλογικού αναβρασμού με άτομα του εκλογικού σώματος κατέληξε στον γκρεμό. Ανεξάρτητοι Έλληνες; Η λογική του “Παναγία βόηθα” και της σλογκανολογίας “Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες”… και άρα θα σωθεί η χώρα! Της αριστεράς; Πέρα βρέχει, δώθε καράβια αρμενίζουν. Το ΚΚΕ σταθερό στην πρωτόγονη φαντασία ότι το κομμουνιστικό σύστημα είναι εφαρμόσιμο, συνεχίζει να ψέλνει το Τροπάρι των Μανιφέστων, όπως το ‘πε κάποτε ένας άλλος, “ο Τρίτος”. Για ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία δεν θα μιλήσω, για ευνόητους λόγους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάει να γίνει νέο ΠΑΣΟΚ, με όλο το συνδικαλισμό να λειτουργεί καλώς και όλους τους ξέμπαρκους ψηφοφόρους του. Από πρώην ΠΑΣΟΚους μέχρι και συντηριτικούς, βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μόνη επιλογή, αφού αρκεί μόνο να καταγγείλουν την μνημονιακή κυβέρνηση. Η Δημοκρατική Αριστερά δεν έχω καταλάβει ακόμα τί ρόλο διαδραματίζει και η Χρυσή Αυγή εκπέμπει αηδία μόνο. Υπάρχουν κι άλλοι, Τζήμερος, Λεβέντης, Πειρατές, Κυνηγοί, Ψαράδες, Καντηλανάφτες… γενικά, μην τα πολυλογώ, άνθρωποι κατάλληλοι να τους εμπιστευθείς τον εαυτό σου!

Αν θέλει κάτι να αλλάξει ο λαός, να ξεκινήσει από την απάρνηση της λογικής του “μή χείρον βέλτιστον”. Λογική; Σταθείτε… από πότε είναι λογικό να συμβιβάζεσαι σε κάτι βλαβερό, σε όποιον βαθμό, και μάλιστα ξέροντάς ότι καλό δε θα σου φέρει; Είναι χαζό! Όπως χαζό και ασόβαρο είναι να θέλεις τόσο πολύ να πατάξεις κάτι που τρέφεις με όλη την κενότητα, τη δυσαρμονία και την ατσουμπαλότητά σου. Δες το αλλιώς… από τα κάτω αλλάζει η ζωή, όχι από τα πάνω. Στα πάνω δε νοιάζονται, σε πουλάνε τόσα χρόνια και σ’ αγοράζουν δούλο. Λίγο ειρωνικό ε; Να νιώθεις και το χρέος απέναντί τους. “Είναι καθήκον του ευσυνείδητου πολίτου σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα να ασκεί το εκλογικόν του δικαίωμα”. Μα, όμως μάθε ότι, ούτε δημοκρατία έχουμε ούτε είσαι ευσυνείδητος πολίτης! Πώς, μου λες ότι, είσαι σαν θυμάσαι ότι υπάρχεις ως τέτοιος μια φορά στα τέσσερα έτη;

Τα μέτρα και τα σταθμά είναι λάθος, είναι επαίσχυντα και εμπεριέχοντα ουδεμία ουσία.
Υποστηρίζω, έως έναν πολύ μεγάλο βαθμό, πως αυτά έχουν άμεση σχέση και με την ανύπαρτκη αντιπολίτευση στο ελληνικό κοινοβούλιο τα τελευταία 35 χρόνια. Αυτό το λέω φυσικά, για όσους ενστερνίζονται την άποψη ότι κάποια κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν υπάρξει ποτέ κυβέρνηση, και άρα δεν μπορούν να κατηγορηθούν. Πρέπει να κατηγορούνται, ίσως και στον ίδιο βαθμό, για όλη αυτή την ανεμελιά και απραγία που δεν αρμόζει σε αντιπολίτευση. Ως αντιπρόσωποι του λαού έχουν αναλάβει την ευθύνη να τον εκφράζουν και αυτοί με τη σειρά τους εμπράκτως. Ας μιλήσω, όμως, για τα μέτρα και τα σταθμά αυτά, τα οποία είναι το αντίκρυσμα της κακής αντιπολίτευσης σε επίπεδο πολιτικού διαλόγου μεταξύ ψηφοφόρων. Πρέπει, καταρχάς, να ξεπεράσουμε την τακτική σύμφωνα με την οποία επιχειρούμε να αντικρούσουμε επιχειρήματα. Σε όλες μου τις συζητήσεις, για κάθε φορά που εθίγετο ένα ζήτημα (συνήθως αρνητικής βαρύτητας) σχετικά με ένα κόμμα, αντίκρουση έκανε ένα “Ναι, είδαμε και το ΚΚΕ…” ή ένα “Είδα και τους μορφωμένους που μας ‘φθάσαν…”. Ας σοβαρευτούμε, αυτός δεν είναι πολιτικός λόγος. Εξάλλου, είμαστε  «ευσυνείδητοι πολίτες». Έως έναν βαθμό, δυσκολεύομαι να καταστήσω κατανοητό ακόμη κι αυτό στους συνομιλητές μου, απ’ τη στιγμή που είναι ταγμένοι κάπου και δυστυχώς αμετακίνητοι σε αυτή την τακτική, όταν βλέπουν πως με σοβαρά επιχειρήματα δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Για παράδειγμα, δεν γίνεται να τίθεται το ζήτημα της υπαρκτής βίας των αντιεξουσιαστών και να αντικρούεται με την υπενθύμιση της υπαρκτής βίας των ισχυρών. Σύμφωνοι, όμως τώρα μιλάμε για το ένα και θα το καταδικάσουμε οπωσδήποτε. Μετά καταδικάζουμε κάθε άλλη βία. Αυτά φυσικά πρέπει να είναι κανείς ελεύθερος ή απελεύθερος τουλάχιστον των ιδεολογιών και των συμφερόντων της κάθε πολιτικής χωροταξίας. Κι άλλο ένα παράδειγμα τέτοιων συζητήσεων είναι να μιλούμε για τον φανατισμό των αριστερών και να ζητάνε άφεση αμαρτιών λόγω του επίσης υπαρκτού δεξιού φανατισμού. Ναι, αδέρφια μου, υπάρχει και αυτός, κατά καιρούς ισχυρότερος, όμως δεν είστε άγιοι.

Να τα σταθμίζετε όλα, να τους ζυγίζετε όλους, να είστε ύποπτοι και αντίλογοι να ξεπετάγονται από μέσα σας για το παραμικρό. Να σας ενδιαφέρει το παραμικρό και να μην αψηφάτε τόσο εύκολα. Όσο σιχαίνομαι την δεξιά, τόσο σιχαίνομαι την αριστερά. Δε τους σιχαίνομαι όμως τους πολιτικούς περισσότερο όχι απ’ τους ανθρώπους, αλλά απ’ τον τρόπο που σκέφθονται. Και είναι αυτός που τόσα χρόνια συντηρεί το πολιτειακό μας σύστημα. Η δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά δεν θα πάμε ψηλά σαν συνειδήσεις με την εργατιάρικη σκέψη που προμοτάρουν τα κόμματα της αριστεράς. Δεν θα ευημερήσουμε ποτέ αληθινά με τους τρόπους της δεξιάς και των νεοφιλελεύθερων. Δεν είμαστε αριθμοί –είμαστε άνθρωποι πρώτα απ’ όλα- για να ρυθμίζουμε τα πάντα οικονομικώς. Ψηφίστε ό,τι θέλετε, ξέρω ότι κι εσείς καταλαβαίνετε πως θα αλλάξει ένα απολύτως τίποτε με αυτόν τον τρόπο, μα δοκιμάστε να σκοτώσετε τον δεσμοφύλακα μέσα σας και να αναθεωρήσετε: φταίνε αυτοί ή εγώ; 

Όσο ζω ελπίζω;;; – Του Παναγιώτη Καυγά

Όλοι σήμερα καλούμαστε να ζήσουμε μια ζωή διαφορετική. Είμαστε αναγκασμένοι να αφήσουμε τις παλιές καλές εποχές πίσω και να κάνουμε θυσίες ώστε να διασφαλίσουμε ένα υγιές μέλλον, τόσο για εμάς όσο και για τα παιδία μας(φράση πολιτικών). Αυτό όμως είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται; Είναι στο χέρι μας η ελπίδα και η αισιοδοξία της δικιάς μας , αλλά και των επόμενων γενεών ; (μάλλον όχι)

Ένα πρόβλημα της γενιάς μου, που έρχεται να ρίξει λάδι στη φωτιά είναι η ανεργία. Κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι τα ποσοστά ανεργίας των νέων στην Ελλάδα, με το ποσοστό να φτάνει το 52,7 % τον Φεβρουάριο ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην Γερμανία είναι μόλις 7,9 %.(οι καλοί εταίροι). Και αν αναλογιστούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος από το υπόλοιπο 43,7 % , υποαπασχολείται τότε πρέπει να ανησυχούμε… Και μέσα στα παραπάνω ποσοστά φυσικά δεν καταμετρούνται οι φοιτητές ,οι στρατιώτες ,τα άτομα με ειδικές ανάγκες και όσοι δουλεύουν παράνομα. Πλέων η εύρεση εργασίας είναι θέμα τύχης και όχι ικανοτήτων ,πτυχίων, ανταγωνιστικότητας ή εργατικότητας του άτομου.

Και έπεται και συνέχεια. Τα αντιλαϊκά μέτρα έρχονται να παραλύσουν πλήρως τα εργασιακά δικαιώματα. Ο κατώτατος μισθός για τα άτομα κάτω των 25 ετών είναι 510,95 ευρώ(και αν δίνονται τόσα) , με αβέβαιο το μέλλον στο αφορολόγητο και με κατάργηση αρκετών δικαιωμάτων των εργαζομένων κάθε άλλο παρά αισιόδοξος μπορεί να είναι κανείς. Το μήνυμα που παίρνουμε είναι

: «Δεν μπορείς να κάνεις οικογένεια, να μείνεις σε δικό σου σπίτι , να έχεις δικό σου αμάξι ,να πας διακοπές ,να ζεις αυτόνομα .Φάε λοιπόν ένα πιάτο φαί ,αν είσαι τυχερός και βρεις δουλειά, και πολύ σου είναι »

Όλο αυτό το σκηνικό οδηγεί φυσικά σε κοινωνική κρίση με θύματα τόσο τα άτομα όσο και την κοινωνία. Και το κόστος αυτής της κρίσης ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί δεν επηρεάζει μονό τους νέους αλλά φθείρει όλη την κοινωνία.(…)

Όσον αφορά το άτομο, όλο αυτό το αρνητικό κλίμα που επικρατεί , το οδηγεί σε αδιέξοδα που επηρεάζουν την ψυχολογία και τον χαρακτήρα του. Άγχος, στρες ,προβληματισμός, απαισιοδοξία, εκνευρισμός ,επιθετικότητα , κατάθλιψη ,αποστροφή , αποξένωση , απογοήτευση , πανικός , είναι λιγοστά από τα συμπτώματα που είναι επιβλαβείς στην υγεία του ατόμου και μπορεί να το οδηγήσουν σε ακραίες συμπεριφορές πού θα αποσταθεροποιήσουν την κοινωνική συνοχή. Το πρόβλημα δυστυχώς μπορεί να παρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ,εφόσον δεν υπάρχει θετικό κλίμα και ούτε αναμένεται να υπάρξει.

Όσον αφόρα την κοινωνία ,βρισκόμαστε ενόψει ενός νέου μεταναστευτικού κύματος . Δυστυχώς πολλοί νέοι σκέφτονται τον ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν την χωρά γιατί δεν βλέπουν προοπτικές. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό αν σκεφτεί κάνεις ότι αυτήν τη φορά, αυτοί που θα φύγουν θα είναι άτομα υψηλού μορφωτικού επιπέδου που δεν αντέχουν να βλέπουν τις θυσίες και τους κόπους τους να χάνονται . Και ας σκεφτούμε τα χρήματα που έχει δαπανήσει-επενδύσει το ελληνικό δημόσιο για την μόρφωση τους, με σκοπό την μελλοντική συνεισφορά τους στην κοινωνία…(περισσότερο από 20.000 ευρώ/άτομο)

Η κοινωνία ωστόσο θα πρέπει να ετοιμαστεί και για την έξαρση της εγκληματικότητας και του ρατσισμού καθώς αυτή είναι άμεσα συνυφασμένη με την ανεργία και το ένστικτο επιβίωσης. Δεν είναι κανόνας ότι όποιος είναι άνεργος πρέπει να κλέβει και να χτυπάει μετανάστες για να επιβιώσει ,αλλά είναι και αυτό μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να της κλείσουμε τα μάτια. Επίσης η μαύρη εργασία θα πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα καθώς κάποιοι θα βρουν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τις βιοποριστικές ανάγκες , ώστε να κερδίσουν εις βάρος των ανέργων και του ελληνικού δημοσίου.(σύνηθες φαινόμενο)

Διαβάζοντας κάνεις τα παραπάνω κάθε άλλο παρά αισιόδοξος μπορεί να είναι. Όμως χωρίς την ελπίδα και την προσπάθεια είμαστε καταδικασμένοι. Θα πρέπει όλοι , μικροί ,μεγάλοι, νέοι ,γεροί ,άντρες, γυναίκες να διεκδικήσουμε αυτά που μας αξίζουν ώστε να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή που ο καθένας θα την διαμορφώνει συμφωνά με τα δικά του ¨θέλω¨ .χρειάζεται λοιπόν προσπάθεια ,αγώνας και υπομονή ώστε να μπορέσουμε να βγούμε από το αδιέξοδο…!!!(καλή δύναμη)

 

Παναγιώτης Καυγάς : Φοιτ.Οικ.Παν Πειραιά

Γυναίκες στα στρατόπεδα των Ναζί

Το γυναικείο σώμα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γυναικών έχανε κάθε αξία, δεχόταν κάθε πειραματισμό, μάθαινε να ζει στον εξευτελισμό και σε ένα ατελείωτο μαρτύριο θανάτου. Μια πολύ σημαντική παράμετρος ήταν η γύμνια του σώματος, η συνεχής δημιουργία συνθηκών ντροπής έτσι ώστε να χαθεί κάθε αξιοπρέπεια, να επιτευχθεί η ζωοποίηση. Όπως γράφει ο Πρίμο Λέβι «Η άχρηστη βαναυσότητα της προσβολής της αιδούς καθόριζε την ύπαρξη όλων των Λάγκερ. Οι γυναίκες του Μπίρκεναου διηγούνται πως, από τη στιγμή που αποκτούσαν μια καραβάνα (από σμαλτωμένη λαμαρίνα), θα έπρεπε να τη χρησιμοποιήσουν για τρεις διαφορετικές χρήσεις: για να πάρουν την καθημερινή σούπα, για τις φυσικές τους ανάγκες τη νύχτα, όταν απαγορευόταν η χρήση του αποχωρητηρίου, και για να πλυθούν όταν υπήρχε νερό στα λουτρά». Και παρακάτω: «Στο Λάγκερ μπαίναμε γυμνοί: μάλλον κάτι παραπάνω από γυμνοί, γιατί όχι μόνον ήμασταν χωρίς ρούχα και παπούτσια (τα οποία κατάσχονταν), αλλά επίσης με ξυρισμένο το κεφάλι και όλο μας το σώμα. Το ξύρισμα ήταν ολικό και εβδομαδιαίο και η συλλογική και δημόσια γύμνια ήταν μια συνθήκη επαναλαμβανόμενη, τυπική και πλήρης νοήματος. Ήταν κι αυτή βία. Καθημερινά στο Λάγκερ εξαναγκαζόμασταν να γδυθούμε αμέτρητες φορές: έλεγχος των ψειρών, έρευνα των ρούχων, έλεγχος της ψώρας, πρωινό πλύσιμο, επιπλέον για τις περιοδικές επιλογές κατά τις οποίες μια “επιτροπή” αποφάσιζε ποιος ήταν ακόμα ικανός για δουλειά και ποιος προοριζόταν για εξόντωση»[1]. Στο Ravensbrück με ξυρισμένο κεφάλι έφταναν οι Εβραίες, οι Πολωνές κλπ και όχι οι Άριες, πχ οι Γερμανίδες, οι Αυστριακές, οι Νορβηγές. Αναμφίβολα το ξύρισμα του κεφαλιού στόχευε στον εξευτελισμό. Τα μαλλιά συμβολίζουν άλλοτε τον ανδρισμό, άλλοτε τη θηλυκότητα. Στόχος της κοπής τους ήταν να χαθεί οποιοδήποτε, έμφυλο ή μη, στοιχείο της προσωπικότητας. Η αφαίρεση του ονόματος είχε έναν παρόμοιο χαρακτήρα επίσης. Το όνομα της κρατούμενης αντικαθιστούσε ένα τατουάζ στο χέρι με έναν αριθμό. Ο αριθμός ήταν το όνομά της. Πέρα από την εκμηδένιση, οι Ναζί αξιοποίησαν και οικονομικά όλη αυτή τη διαδικασία. Χρησιμοποίησαν το μαλλί σαν πρώτη ύλη – «στις 6 Φεβρουαρίου του 1943, ο Himmler πληροφορείται ότι το Υπουργείο Οικονομίας παρέλαβε τρεις χιλιάδες κιλά ανθρώπινο μαλλί από το Άουσβιτς και το Μάϊντανεκ». Αντίστοιχα, βέβαια το τατουάζ με τον αριθμό στην αρχή γινόταν μόνο για τις Εβραίες, μετά για όλες τις γυναίκες. Οι μόνες που εξαιρούνταν ήταν οι Γερμανίδες, αρκεί να μην ήταν Γερμανοεβραίες.

Πέρα από τη γύμνια, το ξύρισμα, και τα τατουάζ που περίμεναν τις κρατούμενες από την αρχή της διαβίωσής τους

Walzkommando: τον κύλινδρο αυτό έπρεπε να σέρνουν οι τιμωρημένες γυναίκες, μέχρι να πεθάνουν…

στα Lager, ιδιαίτερα άτυχες ήταν αυτές οι οποίες θα έπρεπε να γεννήσουν μέσα στα στρατόπεδα. Στην περίπτωση του γυναικείου στρατοπέδου του Άουσβιτς, μια παράγκα όλη κι όλη ήταν αυτή όπου ξεγεννούσαν τα παιδιά. Από μαρτυρία της πρώην Πολωνής κρατουμένης Στανισλάβα Λεσίνκα γνωρίζουμε ότι «Μέσα στην παράγκα δεξιά και αριστερά υψώνονταν τετραώροφα σανιδένια κρεβάτια κι εκεί, πάνω σε βρόμικες κουρελούδες με λεκέδες από ξερά αίματα και περιττώματα, ξάπλωναν από 2-3 γυναίκες στο καθένα… Στη μέση, στο διάδρομο ήταν χτισμένο ένα τραπέζι-σόμπα που άναβε απ’ τις δύο άκρες. Εκεί ξεγεννούσαν τις γυναίκες… Άλλη θέρμανση δεν είχε η παράγκα, η παγωνιά τρυπούσε τα κόκαλα, απ’ το ταβάνι κρέμονταν σταλακτίτες. […] Ως το Μάη του 1943 όλα τα βρέφη που γεννιόντουσαν στο στρατόπεδο τα σκότωναν με τον πιο φριχτό τρόπο. Τα έπνιγαν στο βαρέλι με τις ακαθαρσίες, στη λεγόμενη βούτα. Την εξόντωσή τους την είχε αναλάβει η Κλάρα, μια Γερμανίδα, πρώην νοσοκόμα, που είχε καταδικαστεί για παιδοκτονία… Ακούγαμε τις μπουρμπουλήθρες την ώρα που έπνιγε τα βρέφη. Την άλλη μέρα η δυστυχισμένη μάνα έβλεπε το κορμάκι του παιδιού της έξω από την παράγκα, καταφαγωμένο από τα ποντίκια»[2]. Η μητρότητα τιμωρούταν, λοιπόν, με αποτρόπαιο τρόπο.

Όπως παρατηρεί και η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου: «οι γυναίκες έπρεπε να τιμωρηθούν όχι μόνο για τη φυλή τους αλλά και για το φύλο τους: η Εβραία γυναίκα είναι εκείνη που εγγυάται για τη συνέχιση της φυλής, εφόσον αυτή γεννά τα παιδιά και η μητρότητα είναι άμεσα ελέγξιμη, αντίθετα από την πατρότητα. Σύμφωνα με τη φυλετική λογική το παιδί της Εβραίας είναι αυταπόδεικτα ένας Εβραίος, ακόμη κι όταν αγνοεί κανείς την ταυτότητα του πατέρα ή όταν είναι βέβαιο ότι ο πατέρας είναι Άριος. Η μητρότητα στα στρατόπεδα τιμωρούταν αυστηρά. […] Το ίδιο ισχύει και για τα πειράματα στείρωσης των γυναικών. […] Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια χειρότερη μορφή βιασμού του γυναικείου σώματος. Οι περισσότερες Εβραίες που υπέστησαν τα πειράματα πέθαναν και το ποσοστό θνησιμότητας των γυναικών ήταν μεγαλύτερο από εκείνο των αντρών. […] Η σεξουαλική επαφή μαζί της απαγορεύεται από τον κανονισμό, εφόσον η Εβραία θεωρείται φυλετικά “ακάθαρτη”. Θα βιασθεί λοιπόν με άλλους τρόπους. Η διωκτική φαντασία, σε συνδυασμό με την φυλετική ιατρική, στο σημείο αυτό επέδειξαν μεγάλη εφευρετικότητα»[3]. Είναι σήμερα γνωστό ότι όσες υφίσταντο “ιατρικά” πειράματα ονομάζονταν από τους Ναζί “κουνέλια”. Η πρώτη φάση πειραμάτων συμπεριλάμβανε εισαγωγή στο σώμα ουσιών που βρίσκονταν στο ξύλο ή στο γυαλί, η δεύτερη φάση αφορούσε τη “μεταμόσχευση οστών” από ένα άτομο σε ένα άλλο. Άλλη μια σημαντική παράμετρος ήταν και ένα είδος τεχνητής εμμηνόπαυσης για τις γυναίκες, στην ουσία αμηνόρροια η οποία προκαλούταν, σύμφωνα με κάποιους γιατρούς, από την κακή διατροφή. Ωστόσο, στο φαγητό οι ναζί έβαζαν βρωμιούχα άλατα για να σκοτώνουν τις σεξουαλικές επιθυμίες!

Ο Λέβι μας μεταδίδει πως τα Lager ήταν πρώτα στρατόπεδα εξόντωσης και εκμηδένισης της προσωπικότητας και, έπειτα, στρατόπεδα εργασίας. Είναι ενδεικτικό αυτό από το είδος της «εργασίας» στο οποίο υποβάλλονταν χιλιάδες κρατούμενες και στην περίπτωση του Ravensbrück όπου η καταναγκαστική δουλειά των κρατουμένων, πριν την εισαγωγή τους σε εργοστάσια, συχνότατα δεν είχε κανένα απολύτως παραγωγικό αποτέλεσμα για τη γερμανική βιομηχανία των ναζί: «Οι γυναίκες του Ravensbrück διηγούνται πως πέρασαν ατέλειωτες μέρες στο διάστημα της καραντίνας (πριν από το σχηματισμό των ομάδων για να δουλέψουν στο εργοστάσιο) φτυαρίζοντας αμμόλοφους: σε κύκλο, στη ζέστη του Ιουλίου, κάθε κρατούμενη έπρεπε να μετακινεί την άμμο από τον δικό της σωρό στο σωρό της διπλανής, δεξιά της, σε ένα είδος γύρω-γύρω όλοι χωρίς σκοπό και χωρίς τέλος, εφόσον η άμμος επέστρεφε στο σημείο από όπου είχε ξεκινήσει»[4].

Παρατηρούμε εδώ άλλη μια εξευτελιστική διαδικασία στην οποία το γυναικείο σώμα δεσμεύεται να συμμετέχει υπό την απειλή εξόντωσης. Στο, δε, Μπίρκεναου όπου οι ανειδίκευτες γυναίκες (λόγω του συνήθους τότε καταμερισμού εργασίας) υπήρξαν χιλιάδες σε σχέση με τους άντρες, είχε δημιουργηθεί ένα ολόκληρο κομάντο για γυναίκες, το κομάντο «Μεξικό», στο οποίο τοποθετούνταν οι γυναίκες που θεωρούνταν άχρηστες.Εκεί θα κρινόταν η τύχη τους, η οποία συνήθως ήταν η εξόντωση μετά έναν-δύο μήνες. Μέσα σε ένα τέτοιο χρονικό διάστημα η Danuta Czech μας πληροφορεί ότι πέρασαν περίπου 50,000 Εβραίες[5].

Τα βασανιστήρια με σκυλιά εναντίον γυναικών δεν σπάνιζαν στα KZ. «Οι περισσότερες αναφέρουν ότι συχνά οι φρουροί έριχναν πάνω τους τα σκυλιά για να διασκεδάσουν. Λέει η Στέλλα Ναχούμ: “Σ’ αυτό το κομάντο είχε σκυλιά, τα είχανε πάντα από πίσω μας. […] ήταν μια κοπελίτσα μικρή, αυτές ήταν τέσσερις αδελφές, Κερκυραίες, δεν μπορούσε να βαδίσει, το χιόνι ήταν ψηλό, ή θα σου έμενε η αρβύλα, ή θα έχανες τη γραμμή σου, στέλνουν τα σκυλιά από πίσω της και την κατασπαράξανε, αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Την κάνανε κομμάτια, κάτι σκυλιά μέχρι εκεί απάνω, σαν θηρία μεγάλα”». «Τόσο τυφλός είναι ο φασίστας σφαγέας, μπροστά στη φύση» έχει γράψει ο Αντόρνο «που σκέφτεται το ζώο μόνον ως μέσον για να ταπεινώσει τους ανθρώπους. Γι’ αυτόν ισχύει […] ότι “ήξερε να μεταμφιέζει το μίσος (του) για ορισμένα πράγματα και ανθρώπους σε ευσπλαχνία απέναντι στα ζώα”. […] Το ανάλαφρο χάιδεμα στα μαλλιά των παιδιών και το τρίχωμα των ζώων σημαίνει: αυτό το χέρι μπορεί να εξοντώσει. Χτυπά χαϊδευτικά το ένα θύμα προτού πατάξει το άλλο…».[6]

Είτε στην είσοδό της, λοιπόν, στο Ravensbrück είτε στην καθημερινότητά της (την «εργασία») και εν τέλει στο θάνατό της, η γυναίκα κρατούμενη αποτελεί εκμηδενισμένο σώμα. Η κορύφωση αυτής της διαδικασίας λαμβάνει χώρα είτε όταν τολμά να εκδηλωθεί το σώμα της θηλυκά (με μία γέννα) είτε όταν μέσω του κύκλου της εξαθλίωσης φτάνει στον τελικό της προορισμό, τον θάλαμο αερίων και την καμινάδα του κρεματορίου. Είναι προφανές ότι τα «εργατικά χέρια» δεν ήταν το βασικό κίνητρο για τη λειτουργία των Lager των Ναζί. Η «selektion» που διεκπεραίωναν προόριζε και κατεύθυνε τους κρατούμενους είτε στη γραμμή της ζωής είτε στη γραμμή του θανάτου. Όμως, όλα τα μέτρα που έπαιρναν μέσα στα KZ δεν ήταν μέτρα επιμόρφωσης εργατών αλλά μέτρα προετοιμασίας θανάτου. Από το στοίβαγμα στα τρένα χωρίς φαί και νερό κατά τη μεταφορά στα στρατόπεδα μέχρι την επίτευξη της απόλυτης εξαθλίωσης με διάφορα μέσα, το κίνητρο ήταν η γερμανική μανία εξόντωσης και όχι οτιδήποτε άλλο. Η έννοια «ικανότητα για εργασία» ήταν άλλος ένας κωδικός της ναζιστικής διόγλωσσας με βάση τον οποίο κρινόταν ότι ο α’ και όχι ο β’ μελλοθάνατος θα ζούσε για ακόμη λίγες ώρες, ή μέρες ή μήνες (άγνωστο πόσο) ζωντανός. Επιλεγόταν να ζήσει αυτός που δεν φαινόταν τόσο εξαθλιωμένος. Και φρόντιζαν, από κει και πέρα, με την καθημερινότητα του KZ να τον ή την εξαθλιώσουν ώστε στην επόμενη selektion να είναι μέσα στη γραμμή του θανάτου ακόμη κι αυτός που προηγουμένως γλίτωσε. Ήταν επόμενο πως οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες έπρεπε να ψάξουν μέσα σε ένα παρανοϊκό σύμπαν να βρουν ψυχικά αποθέματα. Οι γυναίκες συνήθιζαν μάλιστα να τρίβουν με κόκκινο χαρτί τα μάγουλά τους για να φαίνονται υγιείς!

Μια “τούρτα γενεθλίων”, δηλαδή μια φέτα ψωμί με ίχνη μαργαρίνης, που προσέφεραν οι συγκρατούμενες στην Έρικα ή ένα νυχτικό που προσπάθησε να βρει η Ρασέλ Παρέντε ανταλλασσοντας λίγες πατάτες ήσαν λεπτομέρειες που κρατούσαν ζωντανή στις κρατούμενες την ελπίδα, την ανθρώπινη επικοινωνία και τη σχέση με τις αξίες της προηγούμενης ζωής τους. Στις μαρτυρίες των γυναικών βλέπουμε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η αλληλεγγύη. Η Σάρα Ναχμία, στην ανέκδοτη προφορική μαρτυρία της, αφηγείται ότι χρωστά τη ζωή της στην Πολωνή γιατρό Wanda, η οποία την “ανέλαβε”, και αυτό σήμαινε ότι την πήρε υπό την προστασία της, και όχι μόνο στον χώρο του νοσοκομείου”. Αυτό ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Πάμπολλες είναι οι αφηγήσεις περιστατικών που δείχνουν την αυτοθυσία και την προσπάθεια για βοήθεια ανάμεσα σε εντελώς εξαθλιωμένες γυναίκες».[7]

Αντίστοιχη μαρτυρία έχουμε από μια αγωνίστρια της ΕΠΟΝ , η οποία ήταν μία από τις 16 Ελληνίδες του Ravensbrück. Περιγράφει το ότι μια μέρα που δούλευε στον τόρνο, αφαιρέθηκε και άρχισε να φαντάζεται πως επέστρεψε στο σπίτι της στην πατρίδα της. Η Aufseherin που την επέβλεπε στη δουλειά της, της πέταξε έναν κάλυκα δίπλα στο κεφάλι της. «Ένιωσε, φαίνεται, πως το νούμερο 42320 ταξίδευε αλλού. Είχε για λίγες στιγμές δραπετεύσει από την κόλασή του. Είχε διαπράξει ένα έγκλημα! Από νούμερο, τόλμησε να ξαναγίνει άνθρωπος. Ένα κορίτσι που ονειρευόταν. Όχι! Έπρεπε, ώσπου να πεθάνω, να είμαι το νούμερο 42320 και τίποτε άλλο… Ανταλλάξαμε ματιές με τις συμπατριώτισσές μου. Μιλούσαμε μόνο με τα μάτια. Πονάμε, πεινάμε, παγώνουμε, καιγόμαστε στον πυρετό και δουλεύουμε. Τα μάτια μόνο μας απομένουν για να μιλάμε μεταξύ μας. […] Συνεχίζαμε, κι απ’ αυτό το έσχατο μετερίζι, τον αγώνα του λαού μας. Της γενιάς μας. Ανυπόταχτες! Άνθρωποι ! Όχι νούμερα…».[8]

Άλλες, μάλιστα, τολμούσαν να αντιπαρατεθούν σε αυτή την εξαθλίωση με τον πιο ρητό τρόπο. Αν το γυναικείο εβραϊκό σώμα εκατομμύρια φορές υποδουλώθηκε και διαμελίστηκε, υπήρξαν και περιπτώσεις όπως αυτής της Mala Zimetbaum η γενναία συμπεριφορά της οποίας ενίσχυσε τα ψυχικά αποθέματα εκατοντάδων άλλων γυναικών κρατουμένων. Η Mala Zimetbaum ήταν μια νεαρή Πολωνοεβραία που το καλοκαίρι του 1944 κατάφερε να αποδράσει από το Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Συνελήφθη, όμως, ξανά στα σύνορα με τη Σλοβακία και στάλθηκε πίσω στο στρατόπεδο. «Ενώ περίμενε τους ανακριτές της στο κελί, μια σύντροφος κατόρθωσε να την πλησιάσει και τη ρώτησε: “Πως τα πας Μάλα;”. Απάντησε “Εγώ είμαι πάντα καλά”. Είχε καταφέρει να κρύψει πάνω της ένα ξυράφι”. Πριν την κρεμάσουν έκοψε μια αρτηρία του καρπού της. “Ο SS που εκτελούσε χρέη δημίου προσπάθησε να της αποσπάσει το ξυράφι και η Μάλα μπροστά σε όλες τις γυναίκες του στρατοπέδου, τον χαστούκισε στο πρόσωπο με το ματωμένο χέρι της. Αμέσως έσπευσαν άλλοι φρουροί εξαγριωμένοι: μια κρατούμενη, μια Εβραία, μια γυναίκα τόλμησε να τους προκαλέσει! Ποδοπατήθηκε έως θανάτου και άφησε την τελευταία της πνοή για καλή της τύχη στο καρότσι που τη μετέφερε στο κρεματόριο».[9]

Προσωπικές Μαρτυρίες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης γυναικών του Ravensbrück από τις Ruth Meyerowitz , Doris Greenberg, Eva Braun Levine, Blanka Rothschild, Machla Spicehandler Braun, Hilda Kusserow, Gabrielle Weidner
θα βρείτε εδώ

Πηγές
[1] Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν – Πρίμο Λέβι (Άγρας)
[2] Ολοκαύτωμα: άγνωστες πτυχές, Εσδρά Μωυσή, έκδοση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Λάρισας (2006), κείμενο “Η μαμή του
Άουσβιτς” (σελ. 26-8)
[3] Η γραφή και η βάσανος: ζητήματα λογοτεχνικής αναπαράστασης, Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (Εκδόσεις Πατάκη, 2000)
[4] Πρίμο Λέβι, ό.π.
[5] Παρατίθεται στο Αμπατζοπούλου, (1997), ό.π., σελ.37.
[6] Διαλεκτική του Διαφωτισμού – Αντόρνο/ Χόρκχαϊμερ (Νήσος, 1996)
[7] Αμπατζοπούλου, ό.π.
[8] Λούλα Βλαχούτσικου-Γιαννακοπούλου, Κρατούμενη στα στρατόπεδα Ράβενσπρουκ και Μπούχενβαλντ (Παρέμβαση από το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, Νοέμβριος 1998, προς το Προεδρείο της Ημερίδας για την Διεκδίκηση των Γερμανικών Αποζημιώσεων).
[9] Πρίμο Λέβι, ό.π.

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το τρίτο τεύχος του περιοδικού Terminal 119,  για την κοινωνική και ατομική αυτονομία.

Λάδι και αλεύρι από τους Ενεργούς Πολίτες

Το Σάββατο 9 Ιουνίου οι Ενεργοί Πολίτες θα διαθέσουν 28 τόνους εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο Πελοποννήσου (από την περιοχή Ν. Φιγαλίας της επαρχίας Ολυμπίας) στην τιμή των 2,70 ευρώ το λίτρο (13,5 ευρώ το 5λιτρο) και ελληνικό μαλακό αλεύρι για όλες τις…
χρήσεις της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Κιλκίς με 0.55 ευρώ το κιλό (5,5 ευρώ το 10κιλο).

Η κ. Κατερίνα Νάκα, μέλος των ΕΝΠΟΛ, τόνισε ότι «προσπαθούμε να φέρουμε φθηνά προϊόντα αποφεύγοντας τους μεσάζοντες, για να μπορεί ο κόσμος να πάρει». Επίσης επεσήμανε ότι σήμερα, έως τις 11 το πρωί, οι παραγγελίες που έγιναν στην Κεντρική Πλατεία, είχαν φτάσει τις 6,5 χιλιάδες κιλά λάδι και 6,3 χιλιάδες το αλεύρι.

Οι Ενεργοί Πολίτες σημειώνουν ότι το ελαιόλαδο είναι δοκιμασμένο (περισσότεροι από 2 χιλιάδες συμπολίτες έκαναν ανάρπαστους 55 τόνους στη διάθεση του Σαββάτου 19 Μαΐου) και συνοδεύεται με πιστοποιητικό ποιότητας και χημικές αναλύσεις. Τα χαμηλά «Κ» διασφαλίζουν τη διάρκεια ζωής του για 18 τουλάχιστον μήνες, αν διατηρηθεί σε δροσερό και σκιερό μέρος. Το αλεύρι προέρχεται από ελληνικά μαλακά σιτάρια, έχει διατεθεί σε Κατερίνη και Βόλο και οι αγοραστές δήλωσαν ικανοποιημένοι από την ποιότητά του. Αξίζει να σημειωθεί πως η μέση τιμή πώλησης εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου στη λιανική είναι 4 ευρώ το λίτρο (ή 20 ευρώ το 5λιτρο), ενώ του αλευριού από σιτηρά ελληνικής προέλευσης (όχι ελληνικής συσκευασίας) είναι 1 ευρώ το κιλό. Η διάθεση των παραπάνω προϊόντων θα γίνει στο γνωστό από όλους πια στέκι στην Σκεπαστή αγορά της Λάρισας στην Νεάπολη.

Οι παραγγελίες λαδιού και αλευριού θα γίνουν με δύο τρόπους: ηλεκτρονικά μέσω ιντερνέτ στην ιστοσελίδα τους  http://www.energw.gr και στα τραπεζάκια που βρίσκονται μπροστά στο Δικαστικό Μέγαρο από χθες και θα βρίσκονται καθημερινά (πρωινές ώρες). Στα ίδια τραπεζάκια θα γίνονται εγγραφές νέων μελών και εθελοντών για μελλοντικές δράσεις. Επίσης, στον ίδιο χώρο, όπως και την ημέρα της διανομής, θα βρίσκεται δοχείο συλλογής τηγανέλαιου για ανακύκλωση.

Τις επόμενες ημέρες μετά την ολοκλήρωση της διανομής των τροφίμων οι «Ενεργοί Πολίτες Λάρισας» θα προσφέρουν 200 κιλά αλεύρι και 400 κιλά λάδι  κατά προτεραιότητα σε οικογένειες άνεργων και οικονομικά αδύναμων του Ν. Λάρισας. Σταδιακά θα επιχειρηθεί μόνιμη καταγραφή και ιεράρχηση των αναγκών τους με τη συμβολή κοινωνικών λειτουργών, οι οποίοι θα εργασθούν εθελοντικά για το σκοπό αυτό. Υπενθυμίζεται ότι μέχρι τώρα οι «Ενεργοί πολίτες Λάρισας» έχουν δωρίσει σε Ιδρύματα, φορείς και οικογένειες περισσότερους από οκτώ τόνους τροφίμων.
larissanet.gr

Ο Νταλάρας και η καλλιτεχνική κρίση – Του Παναγιώτη Καυγά

Με αφορμή τα επεισόδια βίας (γιατί κάθε άλλο από συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν ήταν ) που εξελίχτηκαν στις συναυλίες αλληλεγγύης του Γιώργου Νταλάρα στο Ίλιον και στην Δάφνη , στις 5/3/2012 και 10/3/2012 αντίστοιχα ,αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο και να τοποθετηθώ τόσο στην καλλιτεχνική όσο και στην πολιτική πλευρά του θέματος.

Όσον αφόρα την καλλιτεχνική άξια του Νταλάρα καθώς και την συνεισφορά του στην ελληνική δισκογραφία θα ήταν άδικος κάνεις να βρει το παραμικρό ψεγάδι .Ο Νταλάρας είναι ένας Έλληνας καταξιωμένος ερμηνευτής με παγκόσμια καριέρα και αναγνωσιμότητα .Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας δισκογραφίας ,έχει καταφέρει σημαντικά και μοναδικά πράγματα στην 45 έτη καριέρα του και είναι ένας από τους λίγους διαχρονικούς τραγουδιστές που μας έχουν απομείνει.
Στο πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, το όποιο έχει και την μεγαλύτερη σημασία για την επίθεση που δέχεται ,ο Νταλάρας αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πολιτικοποιημένο πρόσωπο. Ας μην ξεχνάμε πως έχει επιλέξει να τραγουδήσει πολιτικά και κοινωνικά τραγούδια του Θεοδωράκη ,του Καλδάρα, του Κουγιουμτζή, του Τσιτσάνη ,του Λοϊζου ,του Μικρουτσικου κ.α .Από την νεαρή του ηλικία έχει τραγουδήσει πάνω από 500 πολιτικά τραγούδια από τους χώρους των εργοστασίων μέχρι τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Επομένως δικαιούται να έχει πολιτικό λόγο μιας και είναι εκφραστής του μέσα από την δουλεία του.


Και ας μπούμε τώρα στο θέμα

Ο Νταλάρας ισχυρίστηκε ότι θέλησε να κάνει αυτές τις συναυλίες αλληλεγγύης, θέλοντας να δώσει μήνυμα αισιοδοξίας και συμπαράστασης στους κατοίκους των περιοχών όπου ταλανίζονται από την οικονομική κρίση .Επίσης όντας και ο ίδιος παιδί φτωχής οικογενείας όπου μεγάλωσε εκεί , κάνοντας διαφορές εργασίες για να μπορέσει να συνεισφέρει στην οικογενεία του θεώρησε χρέος και καθήκον του να είναι παρόν αυτές τις στιγμές.

Από την άλλη πλευρά ,ο Νταλάρας κατηγορείται πως αυτές οι συναυλίες ήταν ένας προεκλογικός αγώνας της γυναίκας του προκειμένου να εκλεγεί στην Β’ Αθηνών. Ο ίδιος ο Νταλάρας σε εμφάνιση που έκανε σε τηλεοπτικό σταθμό είπε (μπορεί και ψέματα) πως ποτέ δεν έχει ψηφίσει την γυναίκα του ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ,γιατί διαφωνεί δεοντολογικά . Τι καλύτερο πράγμα από προεκλογικός αγώνας ;;;

Επίσης μια άλλη κατηγορία που του προσάπτουν είναι ¨ότι και καλά¨ σε μια συνέντευξη του στην Πόπη Τσαπανίδου δήλωσε υποστηρικτής του μνημονίου. Η 15 λεπτή συνέντευξη για κάποιο λόγο ανέβηκε στα Μ.Μ.Ε. και στο διαδίκτυο μονό για 50 sec. Επίσης ο ίδιος ο Νταλάρας την ιδία μέρα τηλεφώνησε σε ραδιοφωνικό σταθμό και δήλωσε ΄΄συγνωμη΄΄ εάν άφησε να εννοηθεί κάτι άλλο μέσα στα λεπτά της συνέντευξης όπου προφανώς δεν κατάλαβε την ερώτηση της δημοσιογράφου και θέλησε να δώσει μια βιαστική απάντηση.

Άλλοι του προσάπτουν κατηγορίες όπως η οικονομική του κατάσταση.

Είναι αλήθεια ότι ο Νταλάρας ξεκίνησε από χαμηλά και έφτασε ψηλά, ίσως πιο ψηλά από ότι του αναλογούσε .Είναι αλήθεια ότι έχει αριστερές αντιλήψεις αλλά δεξιά τσέπη πράγμα που το παραδέχεται και ο ίδιος. όμως τα ιδανικά , οι ιδέες και οι αντιλήψεις πάνε ανάλογα με την τσέπη;

Δεν έχει κατηγορηθεί για κάποιο σκάνδαλο η κάποια απάτη και λογικό μου φαίνεται να έχει και λεφτά, εξάλλου έχει πουλήσει πάνω από 14000000 δίσκους και έχει κάνει χιλιάδες συναυλίες. Δηλαδή τι πρέπει να κάνει… να τα κάψει ; να τα χαρίσει ; η να κάνει τον δεξιό;;;

Πάμε τώρα στην μόδα του αντινταλαρισμού , όπου όσο πάει και γίνεται όλο και πιο έντονη…

Είναι αλήθεια ότι ο Νταλάρας δεν είναι ο τέλειος άνθρωπος ,έχει και αυτός τα ελαττώματά του όπως και να το κάνουμε και μπορεί να πει και μια κουβέντα παραπάνω, όμως δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ο Νταλάρας μέσα σε αυτήν την 45 έτη καριέρα του έχει κάνει πολλά λεφτά αλλά και πολλούς εχθρούς…οπό νεαρή ηλικία τσακώθηκε με τους ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων φωνάζοντας στον κόσμο ότι τον κλέβουν. Είναι λογικό όταν ένας τραγουδιστής με μεγάλη απήχηση στον κόσμο λέει κάτι τέτοιο και θίγονται κάποια συμφέροντα να δημιουργείται ζήλια, φθόνος ,αντιπαλότητα.

Η δικαστική διαμάχη που είχε ο Νταλάρας με τον Τζίμη Πανούση είναι άλλη μια κόντρα όπου απέκτησε και εκεί αρκετούς εχθρούς και αυτό γιατί υπήρχε ελλείπεις ενημέρωση. Ο Πανούσης κατηγορούσε τον Νταλάρα ότι κάνει δωρεάν συναυλίες στην Κύπρο ενώ τα τσεπώνει κάτω από το τραπέζι ,χωρίς όμως να έχει αποδεικτικά στοιχειά . Ο Πανούσης έχασε την δική και δεν μπορεί να πει το όνομα

¨ Νταλάρας ¨ενώ είχε πει χαρακτηριστικά στο δικαστήριο ότι δεν γνωρίζει εάν όντως ο Νταλάρας πήρε χρήματα για τις συναυλίες του και ότι κάτι τέτοιο δεν τον ενδιαφέρει, γιατί σκοπός της σάτιρας ήταν το κατεστημένο και όχι προσωπικά ο Γ. Νταλάρας.

Με τόσες κόντρες είναι φυσικό να έχει και πολλούς εχθρούς .Όμως το θέμα είναι άλλο.Μπορούν αυτοί οι οι εχθροί να εμποδίζουν τους υπόλοιπους από την ακρόαση και να απομονώνουν λέξεις-φράσεις ώστε να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους;

Επειδή έτυχε να είμαι μαρτυράς των γεγονότων στης συναυλίες αλληλεγγύης έχω να πω ότι:

Στη συναυλία στη Νίκαια ήρθαν 1500-2000 να ακούσουν τον Νταλάρα και καμία 10 έκαναν στην αρχή λίγο φασαρία και μετά αποχώρησαν.

Στη συναυλία στη Ίλιον πάλι 1500-2000 κοινό και αυτή την φορά καμιά 20 άτομα που πραγματικά σαν τραμπούκοι επιτέθηκαν στον Νταλάρα με νερά, καφέδες ,γιαούρτια, καρέκλες, χαρτιά ,ακόμα και στη σκηνή ανέβηκαν για να τον εμποδίσουν να τραγουδήσει.

Στην Δάφνη τα ιδία άτομα αυτή την φορά με νεραντζιά και φωτογραφικές μηχανές (ώστε να δείξουν τα κατορθώματα τους ), εμπόδισαν πάλι το κοινό.

Και ο κόσμος από κάτω να προσπαθεί να ακούσει και να επικρατεί μια βαβούρα.

(εικόνες από τις συναυλίες)

Και τώρα η προσωπική μου άποψη .Θεωρώ απαράδεκτο και προσβλητικό να εμποδίζει κάποιος με οποιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα του αλλού στη συμμέτοχη στα κοινά. Όπως δεν ανάγκασε κανένας τον κόσμο να πάει δεν μπορεί να τον αναγκάσει και να μην πάει . Εκεί υπήρχαν οικογένειες ,μικρά παιδιά και ανήμποροι άνθρωποι. Από τις παραπάνω εικόνες φαίνεται ποιοι είναι αυτοί που προκαλούν την βία και τι ιδέες προσπαθούν να περάσουν μέσα από την καλλιτεχνική κρίση. Ο Νταλάρας εδώ την πάτησε από τους φασίστες των συναυλιών, όπου με την βία θέλουν να δείξουν ότι χτυπούν το κατεστημένο . Το μονό που χτυπούν είναι η μουσική και η τέχνη οι οποίες είναι οι μονές οάσεις για να βγούμε από αυτήν την κοινωνική κρίση. Τώρα για την εκτόξευση αντικειμένων τι να πω ;

Εγώ ένα πράγμα ξέρω…ότι αν υπήρχε μια συμβολική είσοδος 5 ευρώ τίποτα από αυτά τα γεγονότα δεν θα είχε συμβεί γιατί στην Ελλάδα , δυστυχώς έχουμε πολλούς ‘’τσάμπα’’ μάγκες

Συνοψίζοντας έχω να πω τα έξεις :

  • Δεν φταίει ο Νταλάρας που είναι πλούσιος
  • Πριν σχηματίσετε οποιαδήποτε γνώμη να έχετε πλήρη ενημέρωση (η μίση αλήθεια είναι χειρότερη και από το ψέμα)
  • Δεν φταίει ο Νταλάρας για την κρίση (ίσως φταίει η γυναίκα του)
  • Αν θέλετε επανάσταση οι συναυλίες δεν είναι το κατάλληλο μέρος
  • Μην εμποδίζετε τους άλλους από το δικαίωμα τους να λένε την γνώμη τους
  • Μην μπερδεύετε το καλλιτεχνικό με το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης

    Παναγιώτης Καυγάς, φοιτητής Οικον. Παν. Πειραιά

%d bloggers like this: