Category Archives: Συνεντέυξεις

Η Ψευδοφάνεια του πολιτικο-κοινωνικού μας συστήματος

Μια παλιά συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στον αείμνηστο Ρένο Αποστολίδη, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία στις 15/6/1958! Δεν έχουν αλλάξει και πολλά…

 

Ρ.  Αποστολίδης: Ζητείται η γνώμη σας κύριε Ελύτη, η εντελώς ανεπιφύλακτη και αδέσμευτη, επάνω σε ό, τι θεωρείτε ως κακοδαιμονία του τόπου. Από τι κυρίως πάσχουμε, τι πρωτίστως μας λείπει;

Οδ. Ελύτης: Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας πω αμέσως: Ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του «ήθους» που χαρακτηρίζει το βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού, στο σύνολό του.

 

Οδ. Ελύτης: Α! Αρχίσαμε!.. Μόνιμος, πλήρης και κακοήθης ασυμφωνία!..

Ρ.  Αποστολίδης: Βεβαίως! Αλλ’ αφήστε με να συνεχίσω: Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία. Είναι όμως μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος, έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις θα έλεγε κανείς ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την ανεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της.

Σημειώστε ότι δεν βλέπω το πρόβλημα από την αποκλειστική κοινωνική του πλευρά, ούτε κάμω δημοκοπία.

 

Ρ.  Αποστολίδης: Δημοκοπία ασφαλώς όχι. Πολιτική όμως ναι. Το εντοπίζετε δηλαδή κυρίως μέσα στο χώρο της πολιτικής – ή κάνω λάθος; Στο κέντρο μάλιστα του δικού της χώρου. Εκεί μας πάει το πρόβλημα που θέσατε, των σχέσεων μεταξύ λαού και ηγεσίας.

Οδ. Ελύτης: Μα ναι. Γιατί είναι βασικό, είναι «πρώτο» – κι ας είμαι ποιητής, εγώ που το λέω, μακριά πάντα από την «πολιτική». Κοιτάξτε. Ο λαός  αυτός, κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας – είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί , είτε την αστική τάξη, είτε το προλεταριάτο – κατά ένα μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν!

 

Ρ.  Αποστολίδης: Στο Τέξας και στο Ουζμπεκιστάν; Ή μήπως θέλετε να πείτε: «…Σα να βρισκόταν στη χώρα του εκάστοτε ρυθμιστικού «ξένου παράγοντα»; Του εκάστοτε «προστάτη» μας; Μήπως εκεί ακριβώς βρίσκεται το κακό;

Οδ. Ελύτης: Το είπα με τρόπο αλλά βλέπω ότι το θέλετε γυμνό. Και δεν έχω αντίρρηση να το πω φανερά και πιο έντονα: Ένας από τους κυριότερους παράγοντες των «παρεκκλίσεων» της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω «προστατευτική» κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος «παράδοση». Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση που η πολιτική δεν μπορεί να αγνοήσει, ως ένα βαθμό, αυτό που θα λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». Όμως υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην «προσαρμοστική πολιτική» και στη δουλοπρέπεια. Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού., το «τιμιώτατόν» του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!

 

Ρ.  Αποστολίδης: Κι ο «επίσημος» όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος από το «προσαρμοστική πολιτική»; Εξοργιστικότερος;

Οδ. Ελύτης: Δε μ’ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ’ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω «Ψευδοφάνεια». Έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό, τι πραγματικά είμαστε. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη γνησιότητας. Το κακά πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο απ’ έξω και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως-όπως επάνω σ’ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.

 

Ρ.  Αποστολίδης: Ώστε, λοιπόν, ζητάτε «δικούς μας όρους αναπνοής»!

Οδ. Ελύτης: Και δεν πρόκειται βέβαια για προγονοπληξία. Τα λέω άλλωστε αυτά εγώ, που σ’ έναν τομέα όπως ο δικός μου, κήρυξα με φανατισμό την ανάγκη της επικοινωνίας μας με το διεθνές πνεύμα, και που σήμερα με εμπιστοσύνη αποβλέπω στη διαμόρφωση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού σχήματος, όπου να έχει τη θέση της η Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός της αφομοιώσεως των στοιχείων της προόδου πρέπει να λειτουργεί σωστά, και να βασίζεται σε μια γερή και φυσιολογικά ανεπτυγμένη παιδεία. Ενώ σε μας, όχι μόνο δε λειτουργεί σωστά, αλλά δεν υπάρχει καν ο μηχανισμός αυτός για να λειτουργήσει! Και με τη διαφορά ακόμη ότι, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, η ηγετικά μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας, έχει μαύρα μεσάνυχτα! Κοιτάξτε με προσοχή τα έντυπα που εκδίδει η ίδια ή που προτιμά να διαβάζει, τα διαμερίσματα όπου κατοικεί, τις διασκεδάσεις που κάνει, τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ούτε μια σταγόνα γνησιότητας. Πως λοιπόν να αναθρέψει σωστά τη νέα γενεά; Από τα πρώτα διαβάσματα που θα κάνει ένα παιδί ως τα διάφορα στοιχεία που θα συναντήσει στο καθημερινό του περιβάλλον, και που θα διαμορφώσουν το γούστο του, μια συνεχής και αδιάκοπη πλαστογραφία και τίποτε άλλο!

Θα μου πείτε: είσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, και βλέπεις τα πράγματα από τη μεριά που σε πονάνε. Όχι, καθόλου! Και να μου επιτρέψετε να επιμείνω. Όλα τα άλλα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω – η έλλειψη ουσιαστικής αποκεντρώσεως, η έλλειψη προγραμματισμού για την πλουτοπαραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική – είναι ζητήματα βαθύτερης ελληνικής παιδείας! Από την άποψη ότι μόνον αυτή μπορεί να προικίσει ένα ηγέτη με την απαραίτητη ευαισθησία που χρειάζεται για να ενστερνισθεί, και αντιστοίχως να αποδώσει, το ήθος του λαού. Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ό, τι καλό υπάρχει –αν υπάρχει κάτι καλό σ’ αυτόν τον τόπο!  Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπάθειας των αρχηγών του, αίρεται, χάρις σ’ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα!

Όσο λοιπόν και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα, επέτυχε ως Γένος, αλλ’ απέτυχε ως Κράτος! Και παρακαλάω νύχτα-μέρα το Θεό, και το μέλλον να με διαψεύσουν

http://feltor.wordpress.com/2011/09/30/elytis-4/

Το hip-hop είναι εδώ – Συνέντευξη με τον Μάνο Μαλατέστα (Stepwise)

Μια συνέντευξη της Νάσιας Τσόλκα

To Hip-Hop το έχουμε σίγουρα ακούσει όλοι μας (μιας και τον τελευταίο καιρό
είναι πολύ της μόδας). Είναι το είδος μουσικής που χαρακτηρίζεται κυρίως για
τον επαναστατικό και ενάντια στο κατεστημένο στίχο του και για τους περίεργους
ρυθμούς πάνω στους οποίους είναι γραμμένοι αυτοί οι στίχοι. Σε πολλές περιπτώσεις
όμως έχει συνδεθεί με τη βία, τα ναρκωτικά, τις ημίγυμνες παρουσίες των video-
clips, στοιχεία που μόνο τα τελευταία χρόνια μπήκαν στο χώρο του Hip-Hop. Αυτή
είναι η ευρεία αντίληψη. Αυτό όμως είναι το Hip-hop??? Για τους μυημένους του
είδους το Hip-Hop είναι τρόπος ζωής.!!!

-Σωστά Μάνο?
-Πολύ σωστά!

Για να πάρουμε και εμείς λοιπόν μια γεύση από τον κόσμο του Hip-Hop, νομίζω δεν
θα βρίσκαμε καλύτερο οδηγό από τον κύριο που έχω εδώ δίπλα μου! (γέλια)
Ο Μάνος Μαλατέστας λοιπόν, γνωρίζει πολύ καλά τι εστί Hip-Hop μιας και ο ίδιος
ασχολείται με αυτό το είδος μουσικής εδώ και αρκετά χρόνια και σίγουρα ξέρει κάτι
περισσότερο από τον απλό ακροατή.

Κατ’αρχάς πες μας τι είναι το Hip-Hop.

-Το Χιπ χοπ (Hip-Hop) δεν είναι ένας είδος μουσικής ή ένα είδος χορού, αλλά μία
κουλτούρα που αποτελείται από 4 στοιχεία:
Μc (Master of Ceremony) γνωστός και ως ραπερ, θα μπορούσαμε να τον
αποκαλέσουμε και ραψωδό
Βreakdance (Μπρέικ Ντανς= O χορός)
Djing(Disk Jokey) (Η μουσική)
Graffiti (Γκράφιτι=Η εικόνα)

Το Hip-Hop αναπτύχθηκε σε υποβαθμισμένες περιοχές των ΗΠΑ, όπως το Μπρονξ
στη Νέα Υόρκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις όπου υπήρχε μεγάλη ανεργία και
φτώχεια. Τα 4 στοιχεία δεν αναπτύχθηκαν την ίδια χρονική στιγμή αλλά σε
διαφορετικές χρονικές περιόδους. Οι ρίζες του ανάγονται στην δεκαετία του ’70, όταν
άρχισαν τα πρώτα δειλά βήματα. Αλλά εδώ αναφέρουμε πως σαν είδος μουσικής
(δηλαδή σαν rap) έχει ρίζες από την βαθιά Αφρική και όχι από την Αμερική όπως
θέλουν να υποστηρίζουν. Φαίνεται πως οι ρίζες της Hip – Hop μουσικής βρίσκονται
στους Γκριο της Δυτικής Αφρικής, ενώ διαθέτει επίσης αμερικανικές μπλουζ και
τζαζ επιρροές.

Ναι αλλά πώς ξεκίνησε όμως σαν μουσικό είδος?

-To Hip-Hop ξεκίνησε στα αμερικάνικα clubs όταν κατά τη διάρκεια του
διαλείμματος των DJs ή κατά την ώρα που άλλαζαν τα CDs στα μηχανήματά τους
κάποιοι ( που πληρώνονταν από το μαγαζί) απήγγειλλαν στίχους με μοναδικά
στοιχεία τους το ρυθμό και την ομοιοκαταληξία, απασχολώντας έτσι τον κόσμο
εν αναμονή του DJ και πάντα χωρίς μουσική. Αυτό ονομάστηκε rap. Ήταν η
αρχή. Σιγά σιγά και καθώς οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών έβλεπαν ότι οι rapers, έτσι
ονομάζονταν αυτοί που έκαναν rap, είχαν απήχηση βοήθησαν στην ανάπτυξη αυτής
της καινούργιας μουσικής (που ακόμα δεν είχε DJ όταν απαγγέλλονταν οι στίχοι).
Έτσι εγκαθιδρύθηκε η rap μουσική.

Ποια ήταν δηλαδή τα πρώτα βήματα των ράπερ ή Mc?

-Mc έλεγαν κάποιες μικρές ιστορίες ή γεγονότα από την προσωπική τους ζωή με
ομοιοκαταληξία στον ρυθμό και το beat των DJs. Το rap γεννιόταν. Μπορούσες
να μιλήσεις κατευθείαν στον κόσμο και να έχεις μπροστά σου την αντίδραση του
κοινού “τραγουδώντας”. Έκανες έναν μονόλογο με ρίμες και το κοινό άκουγε,
χορεύοντας ταυτόχρονα. Δεν χρειαζόταν κάποιο ιδιαίτερο φωνητικό χάρισμα αλλά
έξυπνος προφορικός λόγος. Μπορούσες να εκφραστείς για τα κοινωνικά και πολιτικά
προβλήματα, τις αδικίες, τις σχέσεις σου, γενικά για τη ζωή σου. Όλοι ένιωθαν την
ανάγκη να εκφραστούν και ήθελαν να έχουν πρόσβαση με το MCing. Ούτε Ωδεία
ούτε σχολές φωνής. Απλά ένα beat του Dj, ένα μικρόφωνο και ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ .
Έτσι ήταν τότε το ραπ από το ”79-”85.
Μετά το ’85 δηλαδή άλλαξαν τα πράγματα?

-Ακριβώς. Μετά το ’86 οι ράπερς έχασαν τον προσανατολισμό, βγήκε το gangsta
rap και άλλα τέτοια είδη. Οι hip-hop Ευρωπαίοι το υιοθέτησαν χωρίς καν να το
προσαρμόσουν στην κουλτούρα της χώρας τους. Έγινε κάτι εμπορικό. Μια ακόμα
μόδα. Φαρδιά παντελόνια, αθλητικά παπούτσια και οι φόρμες, τα ανάποδα καπελάκια
baseball ήρθαν στο προσκήνιο. Ίσως κάπου εκεί να χάθηκε η ουσία. Και αυτό
γιατί δεν έχουμε Βronx στην Ελλάδα ή στη Γερμανία. Δεν σκοτωνόμαστε για να
προστατέψουμε κάποια τετράγωνα. Μετά ήρθαν οι εμπορικοί clown’s στην Αμερική
(π.χ Puff Daddy κι άλλα τέτοια προϊόντα) που κινούνται με τη βοήθεια του MTV.
Για ανθρώπους που δεν έχουν ταυτότητα υπάρχει πάντα η ένωση της μάζας, η μόδα.
Άνθρωποι που κυνηγάνε για να πουλήσουν τα προϊόντα τους έχοντας κλέψει από
καλλιτέχνες του δρόμου το graffiti, τη μουσική και το χορό.

Πάντα υπάρχουν κάποιοι που αντιγράφουν ό,τι έχουν δει, για να προβληθούν
οι ίδιοι και να κερδίσουν αναγνωρισιμότητα και χρήματα. Απλές απομιμήσεις.
Τέλος πάντων! Είπες ότι οι μαύροι ήταν εκείνοι που κυρίως έκαναν Hip-Hop.

-Έτσι είναι. Αρχικά, κατακρίθηκε από τους λευκούς και γινόταν σχεδόν αποκλειστικά
από μαύρους, γιατί οι στίχοι μιλούσαν για βία, ναρκωτικά κλπ, στην ουσία
όμως μιλούσαν για την καθημερινότητα στα γκέτο των μαύρων μεταναστών και
προέβαλλαν όλες τις ελλείψεις που είχαν οι μαύροι τόσα χρόνια. Σιγά σιγά έγινε ένας
τρόπος έκφρασης και εκδήλωσης της άρνησής τους προς την κοινωνία. Μετά το ’86
όμως υιοθετήθηκε και από τους λευκούς.

Και πώς εξελίχθηκε μετα το ’86?

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το Hip-Hop αναπτύχθηκε. Νέα ήδη άρχισαν να
ξεφυτρώνουν όπως είναι το nu-metal (δηλαδή η ανάμειξη Hip-Hop και metal),
το RnB (που οι στίχοι του μιλάνε για γυναίκες, λεφτά, βία, ναρκωτικά). Όμως το
RnB δίνει μια εντύπωση τελείως διαφορετική για το Hip-Hop από την πραγματική
του. Το RnB στηρίζεται από μεγάλες πολυεθνικές και γύρω του παίζονται πολλά
δισεκατομμύρια. Το RnB είναι ένα κατασκευασμένο προιόν, φτιαγμένο για να
πουληθεί, όχι για να διαμαρτυρυθεί, που είναι και ο πραγματικός στόχος του Hip-Hop.

Πότε ήρθε το Hip-Hop στην Ελλάδα?

Το Hip-Hop στη χώρα μας άρχισε να αναπτύσσεται γύρω στο ’90 σαν δισκογραφία,
αφου είχε έρθει και ακουστεί ήδη από το ‘87. Ο πρώτος ελληνικός Hip-Hop
δίσκος “Σκληροί Καιροί” των FF.C και ο δεύτερος “Η διαμαρτυρία” του BD
Foxmoor. φτιάχτηκαν από χρήματα των ίδιων αφού οι εταιρείες τότε είχαν κλειστές
πόρτες σε όσους έκαναν Hip-Hop. (Στην συγκεκριμένη φάση υπάρχουν πολλές
λεπτομέρειες που είναι και δύσκολο και χρονοβόρο να αναφερθούν οι φανατικοί
του είδους μάλλον τις ξέρουν ήδη…) Αργότερα θα ανοίξουν και θα αντιληφθούν
την χρησιμότητα αυτού του είδους μουσικής, από όλες τις απόψεις. Οι 2 πρώτοι
αυτοί δίσκοι που πουλήθηκαν τότε από χέρι σε χέρι αξίζουν σήμερα (οι αυθεντικές
εκδόσεις τους) στην μαύρη αγορά μέχρι και 600 ευρώ. Έπειτα επήλθε και ο χωρισμός
της ελληνικής Hip-Hop σκηνής σε Hip-Hop kai Low Bap.

Για πες μας δύο λόγια για αυτό το διαχωρισμό πριν κλείσουμε.

Κοίταξε, τον διαχωρισμό αυτό τον δημιούργησαν πριν από 15 περίπου χρόνια
οι Active Member επειδή ήθελαν να δημιουργήσουν το προσωπικό τους «όχημα».
Νομίζω ότι ήθελαν να διαχωριστούν γιατί έκαναν κομμάτια με πολιτικό στίχο
και ήθελαν να διαφοροποιηθούν από το Hip-Hop. Αυτό το είδος δεν υπάρχει στο
εξωτερικό. Απλά το βάφτισαν έτσι για να ξεχωρίσουν και δικαίωμά τους. Δεν
πιστεύω βέβαια ότι οι Active Member έχουν το «μονοπώλιο» στο πολιτικό τραγούδι.
Και ας υποστηρίζουν πολλοί ότι οι Active Member έφεραν το Hip-Hop και ύστερα το
Low Bap στην Ελλάδα. Εκείνοι εφηύραν το Low Bap ενώ οι FFC έφεραν το Hip-Hop
στην Ελλάδα.
Πιστεύω καλύφθηκε κάθε απορία. Το Hip-Hop είναι μια μουσική που χρειάζεται
μεγάλο σεβασμό από τους δημιουργούς και τους ακροατές για να συνεχίσει
δυναμικά. Αυτά από μένα. Καλή συνέχεια!!

Μάνο σε ευχαριστώ πολύ για όσα μας είπες! Πιστεύω πως μας κάλυψες πλήρως.
Καλή συνέχεια και σε σένα!

Τo Graffiti είναι η τέχνη με την οποία κάποιος εκφράζεται πάνω σε τοίχους,
βάφοντας τους. Ενσωματώθηκε στο Hip-Hop καπου στο 1960, όταν ένας
Ελληνοαμερικάνος διανομέας πίτσας έγραφε πάνω σε τοίχους το ψευδόνυμο του
και τον αριθμό της οδού του (ΤΑΚΙ 183). Για μια σύγχρονη κοινωνία γεμάτη
γκρίζους τοίχους και ασπρόμαυρα σπίτια οι γκραφιτάδες είναι πολύ σημαντικοί. Αν
με καταλαβένετε γεμίζουν την ζωη μας ”με χρωμα και με υγεία”, δίνουν ζωή στον
σχεδόν νεκρό κόσμο μας. Πως? Με σπρέι και φαντασία…! Θεωρείται ακριβό hobby
και δεν είναι προσβάσημο σε όλους, τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα.

Το Break Dance είναι είδος χορού. Δημιουργήθηκε για να λύνουν τις διαφορές
τους οι συμμορίες μεταξύ τους χωρίς να χρειαστεί να σκοτωθεί κάποιος, το 1973.
Γίνονταν ”μάχες” μεταξύ των B-Boys/Girls (χορευτών) και ο χαμένος υποχορούσε,
αυτό μείωσε κατα πολυ την βία. Ο χορός γίνονταν με την βοήθεια των DJ’s που
έδιναν ρυθμό και αργότερα με την βοήθεια των MC’s που έβαζαν τους στοίχους

Το Djing, είναι το στοιχείο το οποίο ειδικεύεται στο ρυθμό. Δημιουργήθηκε το
1975-1978, κυρίως για να έχουν ρυθμό οι B-Boys (γνωστοί και ως χορευτές ή break
dancers) και για να συνδιάζουν οι MC’s (τραγουδιστές) τους στοιχους τους με τον
ρυθμο. Οι DJs ήταν τα αστέρια του Hip-Hop τότε, τώρα την σκηνή έχουν κλέψει οι
MC’s. Πάντως θεωρώ ότι το όλο σκηνικό γύρω από το Djing είναι αρκετά ενδιαφέρον
και πως οι DJ’s πραγματίκα ζωντανεύουν τα τραγούδια με διάφορες τεχνικές όπως
ας πουμε scratches και τα λοιπά. Μέσα στον κλάδο αυτό περιλαμβάνεται και το
Beat Boxing, δηλαδή την παραγωγή κάποιου beat μόνο με το στόμα, χωρίς κανένα
μηχάνημα.

Το Rap, είναι το στοιχείο της μουσικής και πιο συγκεκριμένα, των στίχων. Πολλοί
το μπερδεύουν με το Hip-Hop, αλλά το Rap δεν είναι είδος μουσικής. Τώρα το
από που βγήκε ο όρος ”Rap”, είναι μεγάλη ιστορία. Η αρχική ιδέα είναι ότι βγήκε
απο το Rhythm And Poetry (R.A.P), αλλά άλλοι πιστεύουν ότι βγαίνει από την
αρχαιοελληνική λέξη (ραπ)σωδος.

%d bloggers like this: