Blog Archives

Αφιέρωμα στον μεγάλο δάσκαλο Ρένο Αποστολίδη. Θα μιλήσουν για τη ζωή και το έργο του οι φίλοι του.

  

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΡΕΝΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ. ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ.

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012 | 7:00 μ.μ. | στο Free Thinking Zone (http://freethinkingzone.gr/)
Skoufa 64 str & Grivaion, 10680 Athens, Greece

 

Νικητές και απολογισμός 64ου Φεστιβάλ των Καννών

image

Νικητές:

Χρυσός Φοίνικας: The Tree of Life (Terrence Mallick)

Μεγάλο Βραβείο: Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan), The Kid with a Bike (Jean-Pierre και Luc Dardenne)

Βραβείο Επιτροπής: Polisse (Maïwenn Le Besco)

Βραβείο Σκηνοθεσίας: Nicolas Winding Refn για το Drive

Βραβείο Σεναρίου: Joseph Cedar (Footnote)

Βραβείο Ανδρικού ρόλου: Jean Dujardin (The Artist)

Βραβείο Γυναικείου ρόλου: Kirsten Dunst (Melancholia)

Απολογισμός:

Το 64ο φεστιβάλ των Καννών ανήκει και επίσημα στο παρελθόν με μεγάλο νικητή το αρχικό φαβορί, The Tree of Life του Terrence Mallick. Με λιγότερα φώτα πάνω του λόγω της απουσίας, πλην των Πειρατών της Καραϊβικής, κάποιου τεράστιου blockbuster που θα έκανε πρεμιέρα και θα είχε και τις ανάλογες παρουσίες, αλλά με πολλές ταινίες, άλλες αναμενόμενες και άλλες λιγότερο, που τράβηξαν τα βλέμματα και κέρδισαν τις εντυπώσεις.

Πριν αρχίσουμε την αναφορά μας στις προβολές και τους νικητές, αξίζει να αναφέρουμε ότι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής ήταν ο Robert De Niro με μέλη τους σκηνοθέτες Olivier Assayas, Mahamat-Saleh Haroun, Johnnie Tο και τους ηθοποιούς Jude Law, Uma Thurman, Linn Ullmann και τους παραγωγούς Martina Gusman και Nansun Shi.

Juries

Η πρώτη μέρα, εκτός των καθιερωμένων εκδηλώσεων προς τιμήν των προσκαλεσμένων, το φεστιβάλ άνοιξε με την προβολή της νέας ταινίας του Woody Allen, Midnight In Paris, που κέρδισε αρκετά καλές κριτικές, ειδικά σε σχέση με τη πορεία του τα τελευταία χρόνια και πολλοί την χαρακτήρισαν ως την αναγέννηση του ιδιόρρυθμου δημιουργού.

image

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με την τίμηση του Τυνήσιου σκηνοθέτη Nouri Bouzid με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού και τη βράβευση του Bernardo Bertolucci με το Τιμητικό Φοίνικα. Το πρόγραμμα των προβολών ξεκίνησε δυνατά με το προκλητικό Sleeping Beauty της Julia Leigh που όμως δε κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις, τη νέα ταινία της Tilda Swinton, We Need to Talk About Kevin, το απογοητευτικό βραζιλιάνικο Trabalhar Cansa αλλά ολοκληρώθηκε με ένα από τους μεγαλύτερους τίτλους του φεστιβάλ, το Restless του Gus Van Sant που μάγεψε τη πλειοψηφία των θεατών.

Restless

Η τρίτη μέρα προβλήθηκαν, μεταξύ άλλων, το Αυστραλιανό Toomelah, το αυτό-ντοκιμαντέρ Arirang που σηματοδότησε και την επιστροφή μετά από τρία χρόνια του Ki-duk Kim, το Γαλλικό δράμα Polisse της, μέχρι προσφάτως, ηθοποιού Maïwenn Le Besco το οποίο κέρδισε και το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής, το Δανέζικο Labrador της Frederikke Aspöck, τη περιπέτεια πολεμικών τεχνών Wu Xia του Peter Chan και το Μεξικάνικο Miss Bala. Κορωνίδα της ημέρας ήταν η νέα ταινία του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα για τη ταινία The Son’s Room, Nanni Moretti. Η σάτιρα We Have a Pope προκάλεσε με το θρησκευτικό του θέμα (τη σχέση ενός νεοεκλεγέντα Πάπα με τον ψυχοθεραπευτή του) κέρδισε το κοινό και έβαλε μια πρόωρη υποψηφιότητα για το Χρυσό Φοίνικα.

Nanni Moretti

Σάββατο 14 Μαΐου, και το φεστιβάλ φτάνει αισίως στην τέταρτή του μέρα με πιο αξιοσημείωτο γεγονός την προβολή, εκτός διαγωνιστικού φυσικά, της τέταρτης ταινίας των Πειρατών της Καραϊβικής. Ο παραγωγός άλλαξε, ο σκηνοθέτης άλλαξε, Knightley και Bloom αποχώρησαν, το budget μειώθηκε κατά πολύ με τη ψευτοδικαιολογία της έναρξης μιας νέας τριλογίας, και το μόνο που έμεινε ίδιο είναι η μασκότ της σειράς Jack Sparrow. Τα σχόλια που έλαβε, μάλλον υποτονικά, για να μη πω απογοητευτικά. Οι βραβεύσεις συνεχίζονται τιμώντας τον πρόεδρο των κριτών Robert DeNiro και τη 10η επέτειο του Tribeca Film Festival, ενός φεστιβάλ που ο ίδιος δημιούργησε και τνo Emir Kusturica με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Όσο για τις προβολές τις ημέρας, αυτές πέρασαν μάλλον αδιάφορες με τα Bonsái του Cristián Jiménez, το Ιρανικό Bé omid é didar του Mohammad Rasoulof ο οποίος δε μπορούσε να βρεθεί στις Κάννες λόγω των ανάλογων προβλημάτων με τον συμπατριώτη του Jafar Panahi, το Michael του Markus Schleinzer, casting director του Mikael Haneke που μας διηγείται την ομηρία ενός 10χρονου αγοριού από έναν παιδόφιλο και το πολεμικό δράμα The Army of Crime του Robert Guédiguian. Μοναδική εξαίρεση η Ισραηλινή κωμωδία του Joseph Cedar, Footnote που κέρδισε τελικά και το βραβείο καλύτερου σεναρίου.

Pirates of the Caribbean

Η πέμπτη μέρα ξεκίνησε με ακόμα μία βράβευση, αυτή τη φορά της Faye Dunaway η οποία και παρέλαβε το μεταλλείο των Γραμμάτων και των Τεχνών, η ιστορική φωτογραφία της οποίας στολίζει και την φετινή αφίσα του φεστιβάλ. Οι προβολές της ημέρας περιελάμβαναν τη βουβή τρισδιάστατη ταινία The Artist του Michel Hazanavicius, η οποία καταχειροκροτήθηκε με τον πρωταγωνιστή της Jean Dujardin να κερδίζει το βραβείο καλύτερου ηθοποιού, το θρίλερ Martha Marcy May Marlene του Sean Durkin με την τρίτη αδερφή Olsen να δείχνει ότι έχει πολύ περισσότερο ταλέντο από τις άλλες δύο μαζί, το Γερμανικό δράμα Stopped on Track του Andreas Dresen, και τέλος τη νέα ταινία των αδερφών Dardenne, Le Gamin au Vélo που τελικά πήρε και το…μισό Μεγάλο Βραβείο του φεστιβάλ.

Le Gamin au Vélo

Βρισκόμαστε στα μισά του φεστιβάλ και είναι η μέρα της, ίσως πιο αναμενόμενης ταινίας του φεστιβάλ, το Tree of Life, η νέα ταινία του αγαπημένου σκηνοθέτη των κριτικών Terrence Mallick. Η μυστηριώδης ταινία, για την οποία ουσιαστικά ξέρουμε ελάχιστα και επιπλέον, δόθηκε η εντολή να μη υπάρξουν λεπτομερείς περιγραφές στις κριτικές των παρευρισκομένων μέχρι τη κανονική προβολή της στις αίθουσες, εντυπωσίασε σχεδόν τους πάντες. Έχοντας και τον «κοντοχωριανό» DeNiro ως πρόεδρο της επιτροπής, ο Χρυσός Φοίνικας ήταν ήδη στα χέρια του Mallick, όπως τελικά έγινε. Στις υπόλοιπες προβολές, η Nadine Labaki παρουσίασε τη δεύτερη ταινία της μετά το Caramel, το δραματικό μιούζικαλ Where Do We Go Now?, o Bertrand Bonello απογοήτευσε με το L’Apollonide και Bruno Dumont άφησε τους πάντες αδιάφορους με το Hors Satan.

The Tree of Life

Έβδομη μέρα και μπορεί να μην είναι η μέρα της ξεκούρασης, αλλά σίγουρα οι ταινίες που προβλήθηκαν δε προκάλεσαν και κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η προβολή ενός αφιερώματος στον Jean-Paul Belmondo, το πολυσυζητημένο αλλά για εντελώς λάθος λόγους, The Beaver της Jodie Foster με πρωταγωνιστή τον φίλο της και παραπαίων Mel Gibson και η νέα ταινία του Aki Kaurismäki, Le Havre ήταν τα μόνα γεγονότα της ημέρα που είχαν ένα πιο έντονο κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Το Γαλλικό Pater του Alain Cavalier και το animated Tatsumi του Eric Khoo ήταν οι μόνες ενδιαφέρουσες προβολές της υπόλοιπης ημέρας.

The Beaver

Και ερχόμαστε στην πιο…κίτρινη μέρα του φεστιβάλ, όταν κατά τη διάρκεια των προβλεπόμενων συνεντεύξεων τύπου, ο Δανός σκηνοθέτης Lars Von Trier, μεταξύ σοβαρού και αστείου χαρακτηρίζει τον εαυτό του ναζί. Τα επακόλουθα είναι λίγο πολύ γνωστά, ο σκηνοθέτης λίγο αργότερα προσπαθεί να ανασκευάσει τις δηλώσεις του αλλά είναι πλέον αργά και επίσημα χαρακτηρίζεται persona non grata ουσιαστικά «τρυγώντας πόρτα» από το φεστιβάλ που τον ανέδειξε. Όμως η ταινία του Melancholia, ένα αποκαλυπτικό δράμα προβάλλεται κανονικά και παραμένει στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ, κερδίζοντας εξαιρετικές κριτικές και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας για την πρωταγωνίστρια Kirsten Dunst. Την ίδια μέρα προβλήθηκε το La Conquête, μια βιογραφική ταινία της πολιτικής πορείας του Nicolas Sarkozyη οποία καταφέρνει το ακατόρθωτο. Ενώ σκοπός της ήταν να κριτικάρει σε σημείο σάτιρας τον Γάλλο πρόεδρο, η ταινία ήταν τόσο μέτρια που τον έκανε να μοιάζει σχεδόν αγαπητός. Από τις υπόλοιπες προβολές ξεχώρισε η επιστροφή του Hong-jin Na, που μετά το Chaser του 2008, παρέδωσε άλλο ένα εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ, το The Yellow Sea.

Melancholia

Με τα «απόνερα» του σκανδάλου Von Trier ακόμα να απασχολούν τους περισσότερους, η 9η ημέρα του φεστιβάλ είχε αρκετά σημαντικές ταινίες στο πρόγραμμά της. Δυο μεγάλοι σκηνοθέτες παρουσιάζουν τις νέες τους δημιουργίες, ο Pedro Almodóvar αλλάζει λίγο το σύνηθες ύφος του και με το τολμηρό θρίλερ The Skin I Live In κάνει τον Antonio Banderas έναν πλαστικό χειρουργό που εκδικείται το βιασμό της κόρης του, ενώ ο Takashi Miike γυρίζει το τρισδιάστατο remake της κλασικής ταινίας Harakiri του Masaki Kobayashi. Και οι δύο ταινίες εντυπωσιάζουν αλλά τελικά αγνοούνται από τα βραβεία. Το Ichimei είναι η πρώτη τρισδιάστατη ταινία που προβάλλεται ποτέ στο φεστιβάλ. Στις υπόλοιπες προβολές έχουμε το ασπρόμαυρο The Day He Arrives του Sang-soo Hong, το L’exercice de l’État του Pierre Schöller και το Αιγυπτιακό Ant Scream, μια κομεντί για την έναρξη της Αιγυπτιακής επανάστασης.

The Skin I Live In

Προτελευταία μέρα του φεστιβάλ και είναι από τις ελάχιστες φορές που οι Κάννες περιμένουν με τόση περιέργεια μια περιπέτεια δράσης. Η νέα ταινία του Nicolas Winding Refn (Pusher, Bronson) Drive έχει τον ταλαντούχο Ryan Gosling στο ρόλο ενός κασκαντέρ που μετά από μια αποτυχημένη ληστεία ανακαλύπτει ότι υπάρχει συμβόλαιο θανάτου στο όνομά του. Με τους Carey Mulligan, Christina Hendricks, Albert Brooks, Ron Perlman και Bryan Cranston, το Drive όχι μόνο ικανοποιεί αλλά τελικά κερδίζει και το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, θέτοντάς το στα πιο αναμενόμενα Hollywoodιανά blockbuster του φθινοπώρου. Στον αντίποδα, η έτερη μεγάλη ταινία της ημέρας, το This Must Be the Place του Paolo Sorrentino με τον Sean Penn στο ρόλο ενός πρώην punk rocker που ψάχνει να βρει τον Ναζί δολοφόνο του πατέρα του, μάλλον απογοητεύει.

Drive

Σάββατο 21 Μαίου και οι προβολές του 64ου φεστιβάλ των Καννών ολοκληρώνονται με το Once Upon a Time in Anatolia του Nuri Bilge Ceylan και το Les bien-aimés (Beloved) του Christophe Honoré και τη μεγάλη πρωταγωνίστρια Catherine Deneuve που χαρακτηρίζεται γλυκόπικρο αλλά και ρηχό. Οι τελευταίες συνεντεύξεις, οι τελευταίες επαναπροβολές κλασσικών ταινιών και όλοι περιμένουν τα αυριανά τελικά αποτελέσματα. Πριν τη Κυριακή όμως, απονέμονται τα βραβεία Un Certain Regard που σκοπό έχουν να προωθήσουν ταλαντούχους δημιουργούς από όλο τον κόσμο. Το Prix Un Certain Regard μοιράζονται το Arirang του Kim Ki-duk και το Stopped on Track του Andreas Dresen, ενώ το Prix Spécial du Jury πάει στο Elena του Andrey Zvyagintsev.

Winners

Το φεστιβάλ έκλεισε τις πύλες του τη Κυριακή, με μια «γκλαμουράτη» τελετή ανακοίνωσης των νικητών και όλοι πια περιμένουν το 2012.

Καλές προβολές.

Δίσκος για το Μάνο Ξυδούς

Δίσκος για τον Μάνο Ξυδούς, που “έφυγε” πρόωρα από κοντά μας τον περασμένο Απρίλη, αναμένεται να κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του Φίλιππου Πλιάτσικα και του Μπάμπη Στόκα.

Ο δίσκος θα περιέχει 10 τραγούδια συνολικά, τα 8 εκ των οποίων είναι ακυκλοφόρητα και προορίζονταν να δισκογραφηθούν από τον ίδιο τον Μάνο Ξυδούς. Τα άλλα 2 είναι επανεκτελέσεις από την εποχή των Πυξ-Λαξ (“Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ” και “Πυξίδα”). Τα περισσότερα από τα τραγούδια του νέου αυτού δίσκου (πιθανότατα 7 κομμάτια) θα δισκογραφηθούν με τη φωνή του ίδιου του Μάνου Ξυδούς, από ηχογραφήσεις που είχε προλάβει να κάνει πριν “φύγει” ξαφνικά από τη ζωή.

Στο δίσκο θα συμμετέχουν επίσης οι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Νίκος Πορτοκάλογλου, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Λάκης Παπαδόπουλος, Διονύσης Τσακνής, Μίλτος Πασχαλίδης, Όναρ, Μύρων Στρατής, Μαρία και Νάντια Σπηλιωτοπούλου, Κατερίνα και Νέλλυ Ξυδούς και φυσικά ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας.

Ο δίσκος θα έχει τίτλο “Όταν θα φύγω ένα βράδυ” και θα κυκλοφορήσει από τη Lyra.

Πηγή

Αφιέρωμα: Σωκράτης Μάλαμας

Του Κώστα Αντωνίου

Τι να πεί κανείς για αυτόν τον άνθρωπο και απο πού να ξεκινήσει; Με τι λόγια θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον Σωκράτη και το έργο του. Πώς να εκφράσω τα συναισθήματα που μου γεννά αυτή η ψιθυριστή φωνή της γαλήνης,του έρωτα,της μοναξιάς; Μπορώ όμως να προσπαθήσω να κάνω μια αρχή και να αφήσω το θέμα να κυλήσει,χωρίς να σας υποσχεθώ ενα σύντομο τέλος βέβαια… 🙂

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Σωκράτης…λοιπόν  γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1957 στη Συκιά Χαλκιδικής. Πέρασε ένα μέρος των παιδικών και εφηβικών του χρόνων στη Στουτγάρδη της Γερμανίας όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα με τους γονείς του (για λόγους εργασίας) πριν επιστρέψει και πάλι στη Θεσσαλονίκη.Πειραματίζεται από μικρή ηλικία με διάφορα όργανα (μπουζούκι, βιολί, ακορντεόν) που του φέρνει ο πατέρας του, αλλά δεν καταφέρνει να ασχοληθεί σοβαρά με κανένα από αυτά. Στα 13 του παίρνει την πρώτη του κιθάρα και τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους. Περνά ώρες ακούγοντας τραγούδια στο ραδιόφωνο και προσπαθώντας να τα παίξει μόνος.εκινά μαθήματα κιθάρας στο Ωδείο της Θεσσαλονίκης στα 17 του χρόνια. Τότε αρχίζει να γράφει τα πρώτα του τραγούδια. Αποβάλλεται δια παντός στην Ε’ Γυμνασίου επειδή το’σκασε για 10 μέρες με μια συμμαθήτρια του, αλλά τελικά ολοκληρώνει την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Χαλκιδική. Αποτυγχάνοντας στις εξετάσεις του, επιστρέφει στη Γερμανία για να φοιτήσει σε σχολή ηλεκτρολόγων-μηχανολόγων, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει τις σπουδές του στην κιθάρα. Μετά από ένα χρόνο και κάτι τα παρατάει και επιστρέφει στην Αθήνα, όπου ολοκληρώνει τις μουσικές του σπουδές.Η αρχή της δεκαετίας του ’80 τον βρίσκει να παίζει σε διάφορα μαγαζιά ως επαγγελματίας μουσικός. Ταυτόχρονα, γράφει δικά του τραγούδια, τα οποία παρουσιάζει διστακτικά στο κοινό. Το κύριο ρεπερτόριο του ήταν το λαϊκό, αν και συχνά παραδέχεται πως η φωνή του δεν ταιριάζει με το είδος. Μια πρώτη προσέγγιση στις δισκογραφικές εταιρείες είναι αρνητική. Τότε, ο Νίκος Παπάζογλου αποφασίζει να στηρίξει τον Σωκράτη με όσα μέσα διαθέτει. Αρχικά τον πείθει να τραγουδήσει ο ίδιος τα τραγούδια του, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Σωκράτη. Κατά δεύτερον, αναλαμβάνει την ενορχήστρωση, την ηχοληψία και την ηχογράφηση στο στούντιο “Αγροτικόν” στην Θεσσαλονίκη. Το 1989 κυκλοφορούν από τη Λύρα (που αρχικά είχε απορρίψει την ιδέα) οι “Ασπρόμαυρες ιστορίες”, μια συλλογή από τραγούδια που έγραφε τα προηγούμενα χρόνια. Μπορεί η ηχητική ποιότητα να μην ήταν η καλύτερη, αλλά η αμεσότητα και η ζωντάνια ξεχειλίζουν. Μια δουλειά έντονη, με αρκετά ηλεκτρικά στοιχεία, εξ’ολοκλήρου βασισμένη σε μουσική και στίχους δικούς του. Το 1991 κυκλοφορούν τα “Παραμύθια”, ηχογραφημένα και πάλι στο Αγροτικόν, υπό την ετικέττα των “Στρόγγυλων Δίσκων” του Νίκου Παπάζογλου, ο οποίος συμμετέχει με ένα τραγούδι. Συμμετέχουν ακόμα η Μελίνα Κανά και η Όλγα Δεραινίτη, ενώ ο Σωκράτης αναλαμβάνει και την ενορχήστρωση. Χαρακτηρίζεται από ένα λιγότερο οξύ ήχο αλλά με την ευθύτητα στο στίχο να παίζει τον πρώτο ρόλο. Η συνθετική ικανότητα του Σωκράτη να δουλεύει σε ξένο στίχο εμφανίζεται το 1992 όταν μελοποιεί στίχους του Γιάννη Τσατσόπουλου και του Μανώλη Ρασούλη για τον δίσκο “Της μέρας και της νύχτας”, με ερμηνεύτρια την Μελίνα Κανά. Ο Σωκράτης ενορχηστρώνει και γράφει στίχους για ένα από τα έντεκα τραγούδια του δίσκου. Το “Να βάλω τα μεταξωτά”, σε στίχους του Γ. Τσατσόπουλου, είναι από τα τραγούδια που σημάδεψαν το έντεχνο της δεκαετίας του ’90. Ο δίσκος που καθιερώνει τον Σωκράτη Μάλαμα στον χώρο έρχεται το 1993 και έχει τον τίτλο “Κύκλος”. Ο ίδιος αναλαμβάνει την επιμέλεια της παραγωγής και την ενορχήστρωση (σε συνεργασία με τους μουσικούς) και παρουσιάζει έναν λαϊκό δίσκο. Οι στίχοι ανήκουν στον Γιώργο Αθανασόπουλο, στην Ανθούλα Αθανασιάδου, στον Γιάννη Τσατσόπουλο, στον Θανάση Παπακωνσταντίνου (στην πρώτη του συμμετοχή σε δουλειά του Σωκράτη) και στον ίδιο το Σωκράτη. Το “Τσιγάρο ατέλειωτο” είναι από τα τραγούδια-σφραγίδες για την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια ενώ και τα υπόλοιπα κομμάτια, όπως “Τα πάγια”, έτυχαν θερμής υποδοχής. Μετά από τρία χρόνια, το 1996, κυκλοφορεί η δουλειά με τον τίτλο “Λαβύρινθος”, ο οποίος μετέπειτα αφαιρέθηκε για νομικούς λόγους, αφήνοντας μόνο το όνομα του Σωκράτη στο εξώφυλλο. Στίχοι του Σωκράτη με ένα τραγούδι σε στίχους του Γιώργου Αθανασόπουλου και ένα σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου. Σε ένα κομμάτι τραγουδά η Μελίνα Κανά. Αρκετά από τα κομμάτια και από αυτήν τη δουλειά αγαπήθηκαν από τον κόσμο (“Το γράμμα”, “Τα παιδιά μες στην πλατεία”, “Είναι σκοτάδι”, “Ο κήπος”) Δυο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν οι “13000 μέρες”, με τον τίτλο παρμένο από ένα κομμάτι που έγραψε ο Σωκράτης όταν ήταν 35 χρονών. Στίχοι του ίδιου, του Γιώργου Αθανασόπουλου, του Άλκη Αλκαίου και της Φωτεινής Λαμπρίδη. Η “έκπληξη” του δίσκου: η μελοποίηση του ποιήματος του Κωνσταντίνου Καβάφη “Δεκέμβρης του 1903”. Στην καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής ο Άγγελος Σφακιανάκης ενώ βασικό ρόλο έπαιξε και ο Χρήστος Θηβαίος. Η αρχική σκέψη του Σωκράτη ήταν να υπάρξουν αρκετές συμμετοχές για αυτόν τον δίσκο (όπως η Χάρις Αλεξίου ή ο Γιάννης Αγγελάκας), αλλά τελικά ερμήνευσε μόνος όλα τα τραγούδια. Το 1999, ο Νίκος Ξυδάκης έψαχνε μια λαϊκή φωνή για να τραγουδήσει μια σειρά τραγουδιών με στίχους του Μιχάλη Γκανά και του Θοδωρή Γκόνη. Τελική επιλογή του ηταν ο Σωκράτης Μάλαμας. Στον δίσκο περιλαμβάνεται ένα κομμάτι με στίχους του Νίκου Ξυδάκη, καθώς και το “Άλμπατρος” του Σαρλ Μποντλέρ. Είναι η πρώτη δισκογραφική απόπειρα του Σωκράτη να σταθεί αποκλειστικά ως ερμηνευτής και να βγάλει προς τα έξω το ύφος μιας ολοκληρωμένης δουλειάς ενός άλλου δημιουργού. Το 2000 έρχεται “Ο Φύλακας κι ο Βασιλιάς” για να μας θυμίσει την ευρύτητα του ταλέντου του Σωκράτη. Αμιγώς λαϊκά κομμάτια μπλεγμένα με ηλεκτρικές επιρροές. Σε δύο κομμάτια τραγουδά η Μελίνα Κανά και σε άλλα δύο ο Μανώλης Λιδάκης. Στίχοι του Σωκράτη, του Άλκη Αλκαίου και από ένα κομμάτι της Φωτεινής Λαμπρίδη, του Οδυσσέα Ιωάννου και του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ένας δίσκος που διεύρυνε κατά πολύ το κοινό του Σωκράτη Μάλαμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλά τραγούδια ξεχώρισαν και από αυτήν τη δουλειά (“Πριγκηπέσσα”, “Τίποτα δεν χάθηκε”, “Πουλί σε δέντρο αρχοντικό”, “Χαμένο ρούχο”). Στο τέλος του 2002 κυκλοφορεί το “Ένα”, μια τολμηρή πρόταση του Σωκράτη. Δεκατέσσερα κομμάτια παιγμένα μόνο με δυο κιθάρες, με ένα πιάνο και ένα κοντραμπάσο σε δυο κομμάτια. Ακόμα κι έτσι “γυμνά”, τα κομμάτια φανερώνουν πως ο λόγος και η μελωδία δεν χρειάζονται πολυτέλειες για να αναδειχθούν. Στίχοι του Σωκράτη, του Άλκη Αλκαίου, του Θανάση Παπακωνσταντίνου και της Πηγής Καφετζοπούλου. To 2004 τραγουδά σχεδόν τα μισά τραγούδια στον δίσκο “Της νύχτας τα μακριά μαλλιά” της Μαρίας Θωίδου σε ενορχήστρωση Θύμιου Ατζακά και Αντώνη Ανισένγκου. Την κυκλοφορία του δίσκου ακολούθησαν και κοινές εμφανίσεις με την τραγουδοποιό, με την οποία ο Σωκράτης είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν. Το χειμώνα του 2005 ο Σωκράτης παρουσιάζει το πολυαναμενόμενο “Άδειο Δωμάτιο” σε ενορχήστρωση Μπάμπη Παπαδόπουλου και με ένα λιτό ηλεκτρικό ήχο να κυριαρχεί. Στιχους δίνουν ο Γιάννης Μελισσίδης (3 κομμάτια) και η Φωτεινή Λαμπρίδη (1 κομμάτι) ενώ τα υπόλοιπα 8 ανήκουν στο Σωκράτη. Οι μουσικοί είναι ένα μέρος των Λαϊκεδέλικα του Θανάση Παπακωνσταντίνου που συνυπογράφουν μαζί με το Σωκράτη ένα από τα κομμάτια του δίσκου. Όλα αυτά τα χρόνια δε σταματούν οι εμφανίσεις, το χειμώνα σε μικρούς σχετικά χώρους και το καλοκαίρι με αρκετές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Πολλές είναι και οι συμμετοχές του σε δίσκους φίλων καλλιτεχνών όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Διονύσης Τσακνής, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων ο Μίλτος Πασχαλίδης αλλά και οι Active Member.

Λίγο το βιογραφικό του,λίγο οι συνεντεύξεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς/περιοδικά και λίγο η διάθεσή και η φιλικότητα προς τον κόσμο στις συναυλίες του,μας προϊδεάζουν για την προσωπικότητα και τις αρχές του. Πάνω απ’όλα όμως ο ακροατής μπορεί μέσα απο τα τραγούδια του Μάλαμα ,να κάνει διάλογο  μαζί του και να μάθει περισσότερα στοιχεία για τον χαρακτήρα του ,απ’όσα θα μπορούσε να προσφέρει ένα πλήρες βιογραφικό.Ποτέ μέχρι τώρα δεν χρησιμοποίησε τη μουσική του ως μέσο για να φτάσει κάποια υποτιθέμενη κορυφή ή οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα.Πάντα ήταν ο εαυτός του και πάντα έγραφε στο χαρτί αυτά που είχε ζήσει,αυτά που είχε νιώσει.Ήταν αν θέλετ εανέκαθεν “ανοιχτό βιβλίο”  προς το κοινό του.Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος,για τον οποίον έχει ένα συγκεκριμένο ακροατήριο.Όπως μάλλιστα είχε πει και ο ίδιος σε τηλεοπτική συνέντευξή του στον κύριο Λευτέρη Παπαδόπουλο (ΕΤ1 – 2005)

Είναι και η εποχή μας όμως…θέλει εξωστρεφή και πολύ άμεσα πράγματα ,να κεντρίσει το ενδιαφέρον έστω και με μια κραυγή.Γιατί είναι τόσα πολλά τα ερεθίσματα που δέχεται ο άνθρωπος,τα ηχητικά,τα μουσικά ,τα μελωδικά  σήμερα,που δεν θα καθίσει εύκολα να προσηλωθεί πάνω στο μουρμούρισμα ενός ανθρώπου που σου λέει μια ιστορία που τον αφορά

Ο Μάλαμας,όπως άπειρες φορές έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις τοποθετεί τον εαυτό του στο λαϊκό,χωρίς βέβαια να επιδοκιμάζει τον διαχωρισμό του τραγουδιού σε κατηγορίες. Συνθέτης και τραγοδουποιός, όπως έχει επίσης δηλώσει,έιναι οι σωστοί χαρακτηρισμοί για αυτόν και όχι τραγουδιστής.Έχει μελοποιήσει αρκετά έργα σπουδαίων ποιητών και έχει γράψει μουσική πάνω σε στίχους σπουδαίων καλλιτεχνών του παρελθόντος και του σήμερα. Ακόμη και τώρα θα ακούσεις τον Σωκράτη να παίζει κάπου εκεί στη σκηνή τραγούδια του Θεοδωράκη,του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του μεγάλου Χατζιδάκη.

Είναι παντρεμένος για χρόνια τώρα και έχει 5 παιδιά,εκ των οποίων κάποια είναι αρκετά μεγάλα,για να τα θεωρεί φίλους του,όπως ισχυρίζεται.Πάντα τους δίδασκε αυτά που η ζωή του είχε μαθει,για την κοινωνία,τους ανθρώπους,τα πολιτικά παιχνίδια και την προπαγάνδα της ξεπουλημένης τέχνης. Αυτό όμως που με έκανε να εκτιμήσω περισσότερο τον Σωκράτη,ήταν η φανερή αγάπη του για τη μουσική και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητιθεί εύκολα.Για χρόνια  έπαιζε την μουσική του μπροστά σε ένα κοινό της τάξεως των 5-10 ατόμων,χωρίς να υποκύψει στο κερδοσκοπικό παιχνίδι των μεγάλων εταιρειών για να βγάλει παραπάνω λευτά απ’όσα έπαιρνε τότε.Σύνεχισε απλώς να κάνει αυτό που του άρεσε  σε δίαφορα μαγαζάκια,δουλεύοντας ακόμα και υπερωρίες σ’αυτά.Αυτός είναι ο Σωκράτης,αυτό είναι το πάθος του και σίγουρα μπορώ να πω,αυτό τον εξηψώνει στα μάτια μου.

Ήσαν ελεύθερο πνεύμα,έξω καρδιά και ειλικρινής τύπος,ποτέ δεν συμβιβάστηκε με κάτι που δεν ήθελε ή κάτι που έμοιαζε να μην του πηγαίνει.Παράτησε τις σπουδές του στη Γερμανία μόλις στον ενάμησι χρόνο και επέστρεψε στην Ελλάδα για να τελειώσει τις μουσικές σπουδές του.Υπήρξε κάμποσον καιρό καθηγητής σε ωδείο,αλλά και πάλι δεν μπόρεσε να συμβιβαστεί με την ιδεολογία ,που οι γονείς  στέλνουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποιο μουσικό όργανο επειδή έτσι πρέπει.Σε συνέντευξή του Στο Κόκκινο 105.5 τόνισε μάλιστα ότι τα παιδία θα πρέπει να διεκδικούν από τους γονείς τους το δικαίωμα να μάθουν μουσική και να το θέλουν πραγματικά.

Ακόμα και σήμερα θα τον πετύχεις σε κάποιο μαγαζάκι,σε κάποια επαρχία.Συνεχίζει αυτό που ξεκίνησε,χωρίς να έχει αλλάξει γνώμη για την τέχνη,χωρίς να ‘χει αποκτήσει αισθήματα ανωτερότητας.Είναι  ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που δεν θα παραπονεθούν αν απο 2000 κόσμο την επόμενη μέρα παίξουν μπροστά σε 100.Είχε πει ο Σωκράτης

Σε ένα μικρό μαγαζάκι είσαι κοντά στον κόσμο.Είσαι ευάλωτος και φαίνονται όλες οι αδυναμίες σου.Το κοινό σε νιώθει και το νιώθεις δίπλα σου.Επικρατεί ενα κλίμα  παρέας”

Λαϊκός,έντεχνος,όπως θέλετε πείτε τον.Ενα πράγμα όμως είναι σίγουρα ο Σωκράτης Μάλαμας.Είναι καλλιτέχνης με όλη τη σημασία της λέξεως,γιατί ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από τη μουσική του ή τις επιτυχίες,αλλά απο την αγάπη του γι’αυτήν,τον σεβασμό προς το κοινό του και την μετριοφροσύνη που τον διατρέχει.

Δεν είναι τα χρήματα το παν,ούτε οι χρυσοί δίσκοι,ούτε οι χιλιάδες fans και τα φώτα της δημοσιότητας.

Αν κανείς ταυτίσει τον ορισμό του καλλιτέχνη με τον Σωκράτη,εύκολα τότε θα καταλάβει  τον ρόλο του στην ελληνική σκηνή και τη σημασία της δουλειάς του.

Άνθρωπος ήρεμος,συνετός,ευσυνείδητος,νοσταλγικός,αιχμηρός και ερωτικός,ο Σωκράτης Μάλαμας με την ήρεμη,πολλες φορές ξεσηκωτική με μέτρο όμως μουσική του και τους όμορφους στίχους που σιγοτραγουδά,αγγίζει και γαληνεύει τις ψυχές μας σε μέρες δύσκολες και μοναχικές.Λίγα λεπτά να τον ακούσει κανείς,με το κατάλληλο κλίμα,θα τον αισθανθεί δίπλα του,να κάνει δίαλογο μέσα απ’τα τραγούδια του.

Με αυτά και με αυτά η ώρα πήγε 11:40 και πιστεύω πως πρέπει να κλείσω κάπου εδώ το αφιέρωμα σε αυτλον τον σπουδαίο και ηθικό άνδρα.Θα ήθελα να πώ πάρα πολλά ακόμα και να μιλήσω και για κάποια τραγούδια ξεχωριστά,μιας και είναι γεμάτα νόημα,ζωή και συναίσθημα,αλλά το άφησα σε σας και σε όποιον δεν έχει ακούσει ακόμα Μάλαμα.

Με Μελίνα Κανά

Με Ορφέα Περίδη

Επίσης όλες οι συνεντευξεις του Μάλαμας εδώ.

%d bloggers like this: