Blog Archives

Κλειστά τα σχολεία τη Δευτέρα – Ψηφίζουν οι εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα

 

Σήμερα θα αποσταλεί η σχετική απόφαση στις Διευθύνσεις της χώρας για αλλαγή ημερομηνίας και οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών μελών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια θα διεξαχθούν τη Δευτέρα 5 Νοέμβρη 2012.

Στους εκπαιδευτικούς που θα ασκήσουν το εκλογικό δικαίωμα θα χορηγηθεί άδεια μιας ημέρας.

 Πηγή

Advertisements

Στις 22 Οκτωβρίου οι εκλογές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Στις 22 Οκτωβρίου θα γίνουν οι εκλογές για τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ύστερα από απόφαση των πρυτανικών αρχών του. Η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων, ξεκινάει από αύριο Παρασκευή 5 Οκτωβρίου και θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Παρασκευή στις 12 του μήνα.

Στο μεταξύ, απόφαση για εκλογές στις 24 Οκτωβρίου πήραν και τα πανεπιστήμια Αιγαίου και Γεωπονικό.
Προβλήματα λειτουργίας αντιμετωπίζουν όμως πολλά περιφερειακά πανεπιστήμια από την έλλειψη συμβασιούχων διδασκόντων που κάλυπταν σε πολλά Ιδρύματα μεγάλο μέρος των προγραμμάτων τους. Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κρήτης αποφάσισε ομόφωνα τη συμβολική αναστολή της λειτουργίας του Ιδρύματος, την Τρίτη 9 Οκτωβρίου, ενώ παράλληλα η διοίκηση του Ιδρύματος θα δώσει και συνέντευξη τύπου για τα προβλήματα λειτουργίας του.
Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κρήτης σε πρόσφατη συνεδρίασή της, εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία τονίζεται ότι «συζητήθηκαν διεξοδικά τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ίδρυμα με την έναρξη του νέου ακαδημαϊκού έτους, για τα οποία δεν έχει δοθεί λύση, αλλά αντίθετα, ορισμένα εξ αυτών οδηγούν σε αδυναμία λειτουργίας του σε ακαδημαϊκό επίπεδο, ενώ άλλα είναι σίγουρο ότι αν δεν αντιμετωπιστούν εγκαίρως, θα το οδηγήσουν με ταχύτατους ρυθμούς σε μαρασμό».
Σε σχετική ανακοίνωσή του, το Ιδρυμα αναφέρει: «Το Πανεπιστήμιο Κρήτης αδυνατεί σε πολλές περιπτώσεις να υλοποιήσει τα προγράμματα σπουδών του λόγω του μηδενισμού των πιστώσεων για πρόσληψη συμβασιούχων διδασκόντων του προεδρικού διατάγματος 407/80, οι οποίοι κάλυπταν πάγιες και ουσιαστικές διδακτικές ανάγκες σε ποσοστό τουλάχιστον 17% των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ. Αυτό θα έχει ως συνέπεια την αδυναμία ομαλής φοίτησης και ολοκλήρωσης των σπουδών μέσα στον προβλεπόμενο από το πρόγραμμα χρόνο.
 
Παράλληλα, δεν μπορεί να στηρίξει τους οικονομικά και κοινωνικά ασθενέστερους φοιτητές, παρέχοντάς τους δωρεάν σίτιση, καθώς η επιχορήγηση για το υπόλοιπο του 2012 αρκεί μετά βίας για την κάλυψη του 29,5% των δικαιούμενων δωρεάν σίτισης φοιτητών, σε σχέση με το μέγιστο αριθμό 3.500 φοιτητών που προβλέπεται στις συμβάσεις που έχει υπογράψει το Ιδρυμα από το 2010».
Τα μέλη της Συγκλήτου αναφέρουν ακόμη ότι το Ιδρυμα αιμορραγεί «από τον εντεινόμενο ρυθμό αποχωρήσεων τόσο του διοικητικού προσωπικού του όλων των κατηγοριών (έχασε το 17,15% την τελευταία τριετία και το 8,5% το τελευταίο χρόνο), όσο και του διδακτικού, χωρίς να γίνονται οι διορισμοί 48 εκλεγμένων μελών ΔΕΠ που εκκρεμούν» και «καταβάλλει προσπάθειες για την ολοκλήρωση έργων υποδομής και ανάπτυξης με μειωμένη την χρηματοδότηση των δημοσίων επενδύσεων κατά 52% σε σχέση με το 2011, που δεν καλύπτει ούτε τις  συμβατικές υποχρεώσεις του Ιδρύματος για το 2012».

Αποχή: χαμμένοι στην μετάφραση!

Κωνσταντίνος Αντωνίου, φοιτητής ΜΙΘΕ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τί είναι η αποχή; Εκτός από ένα ποσοστό της τάξεως του 37,53% είναι και δεν είναι πολλά!

Η ερμηνεία της στάσης αυτής ποικίλει και από στόμα σε στόμα ακούγονται διάφορα, από κανάλι σε κανάλι άλλα, πολλάκις δε “συμφωνείται” , όμως, μεταξύ όλων ένα κοινό σκεπτικό επί του “προβλήματος”. Ως  τέτοιο καταδικάζεται στο δημοκρατικό σύστημα ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν μπορεί να αποκρυτπογραφηθεί ευκόλως και με σιγουριά σχετικά με το τί πρεσβεύει. Φυσικά, όπως θα δούμε και παρακάτω μια ακόμη τρύπα της δημοκρατίας δίνει τη δυνατότητα αυτή ισοπέδωσης και διαστρέβλωσης της ουσίας που αφορά την αποχή. Στο συγκεκριμένο άθρο θα σας πω γιατί δεν ψήφισα εγώ, θα σας πω τί σημαίνει για εμένα η αποχή και τέλος τί σημαίνει για το πολιτικό σύστημα και τους μη απέχοντες απλούς πολίτες, πολιτικούς και κοινωνικούς φιόγκους, όπως οι δημοσιογράφοι. Δε θα παραλείψω να αναφερθώ στη σημασία που έχει και για πολλούς απέχοντες με τους οποίους δε συμφωνώ και δεν δέχομαι να κατατάσσομαι στο ίδιο ποσοστιαίο καλαθάκι.

Ας αφήσω για το τέλος το πώς βλέπω εγώ την αποχή και ας ξεκινήσω με όλους τους άλλους.
Και τί δεν ακούς συζητώντας για πολιτική ή παρακολουθώντας κανάλια και blogs-sites στο διαδίκτυο! Το σύνηθες είναι να προπαγανδίζουν με απλουστευτικές και άτοπες ερμηνείες, λέγοντας άλλοτε ότι η αποχή είναι μία ανεύθυνη στάση, στην οποία μόνον αδιάφοροι πολίτες προσφεύγουν και άλλοτε απλώς μεταφράζεται σε στήριξη των μεγάλων δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ… ), κάτι που ομολογουμένως δεν επιθυμεί το 60% περίπου των Ελλήνων. (βάσει των τελευταίων εκλογών) Τώρα πλέον ήρθε να προστεθεί σε όλα αυτά και το αίτημα εξόδου ή όχι απ΄το μνημόνιο. Πιο ανόητα και απλουστευτικά, λοιπόν, με βάση αυτό η αποχή μπορεί άνετα να θεωρηθεί και ως ψήφος – παραίτηση υπέρ των μνημονιακών δυνάμεων. Άρα, οι απέχοντες να μην μιλούν και να μην διαμαρτύρονται για μετέπειτα επιπτώσεις της μνημονιακής κυβερνήσεως. Τόσο “δημοκρατικά” αντιμετωπίζονται οι απόψεις και οι επιλογές ενός μεγάλου ποσοστού του λαού, οι οποίες μάλιστα μόνο ορισμένες δεν είναι! Ούτε καθαρώς μνημονιακές ούτε αντιμνημονιακές ούτε πολλά απ΄όσα ακούγονται. Είναι και δεν είναι πολλά, όπως είπαμε εξαρχής!

Τί γίνεται με αυτούς που απέχουν; Πώς πρέπει να εξετάσουμε την αποχή και με τί σταθμά; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αποβάλλουμε εξαρχής το σκεπτικό με το οποίο θα την κρίνουμε σωστή ή λάθος. Ακόμη και για τους αδιάφορους που επέλεξαν τις παραλίες την ημέρα των εκλογών, ας μην την κρίνουμε. Δεν βλέπω κάποια λογική σε αυτό, όταν το ποσοστό της αποχής (~40%) απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν διαφορετικούς λόγους και σκοπούς να απέχουν. Τί θα πούμε; Είναι λάθος γιατί δίνει δύναμη σους μνημονιακούς; Εξισώνεται η λογική αυτού που απέχει συνειδητά και αυτού που αδιαφορεί επιλέγοντας να βουτήξει στις παραλίες, δηλαδή; Ποιοί κάνουν τέτοιες εξισώσεις και γιατί;

Ας το δούμε απλά και κατανοητά, όχι όμως απλουστευτικά, πώς μπορεί να εννοηθεί η αποχή και από ποιούς σε κάθε περίπτωση. Υπάρχουν καταρχάς πολλοί ψηφοφόροι οι οποίοι είναι θνήσκοντες και προσμετρώνται λόγω των παλαιών εκλογικών καταλόγων. Έπειτα, είναι και οι χιλιάδες φοιτητές που σπουδάζουν μακριά απ’ το εκλογικό τους κέντρο και αδυνατούν να αντέξουν τα έξοδα μεταφοράς, πόσο δε για δεύτερη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα, ούτως ώστε να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Συν τοις άλλοις, οι επαναλληπτικές εκλογές συμπίπτουν με την εξεταστική περίοδο του εαρινού εξαμήνου των Πανεπιστημίων, κάτι που περιορίζει ακόμη περισσότερο τους σπουδαστές. Και για του λόγου το αληθές, πόσο κοστίζει με αριθμούς σε έναν φοιτητή να μετακινηθεί για δεύτερη φορά μέσα στο μήνα υπολογίζοντας φυσικά και τα έξοδα επιστροφής; Πάρα πολλά! Και είναι και η μετακίνηση μετά το τέλος της εξεταστικής που πολλοί ξεχνούν! Ενδεικτικά, ένα ταξίδι από την φοιτητική Αλεξανδρούπολη με προορισμό την Αθήνα στοιχίζει γύρω στα 100 ευρώ αεροπορικώς. Αυτή είναι μια μερίδα ανθρώπων, λοιπόν, που και να ήθελαν να ψηφίσουν, οικονομικοί κυρίως παράγοντες τους αποτρέπουν. Ποιοί άλλοι δεν ψηφίζουν όμως; Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τους αναρχικούς, τους αντεξουσιαστές και αντισυστημικούς γενικότερα! Η αποχή τους δεν πρέπει να μεταφράζεται σε μνημονιακή ή αδιάφορη. Είναι άνθρωποι με συγκεκριμένες απόψεις – αδιάφορες δεν τις λες – και οι οποίες δεν μπορούν να εκφρασθούν μέσω της αντιπροσώπευσης στο κοινοβούλιο ή και γενικότερα μέσω συστημικών λειτουργιών, όπως οι εκλογές.

Αυτές οι απόψεις διαφέρουν από άτομο σε άτομο και δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την αποχή σε όλο της το ποσοστό με κάποια συγκεκριμένη λογική, στάση και επιδίωξη. Εγώ, αν και καταλαβαίνω τους λόγους του καθενός, δεν τους ασπάζομαι κι ας κατατάσομαι στην ίδια με αυτούς μερίδα. Ποιός είναι αυτός που θα ορίσει, όμως, πού ανήκω; Βλέπουμε εδώ ένα σοβαρό αντιδημοκρατικό φαινόμενο κατά το οποίο ένας άνθρωπος – για παράδειγμα εγώ – πιέζεται να αλλάξει ό,τι πιστεύει, να λειτουργήσει με τους όρους και τους τρόπους που το σύστημα επιβάλει χωρίς να μπορεί να κινηθεί όπως αυτός επιθυμεί. Και αν δεν επιθυμεί να λάβει με οποιονδήποτε τρόπο μέρος; Αμάν… τότε να δεις τι έχει να του σούρει η ο μηχανισμός! Αν τυχόν δεν σε εκφράζει το σύστημα και δεν επιθυμείς να συμμετάσχεις, τότε δεν υπάρχει διέξοδος, πρέπει κάπως να σε κατατάξουμε κι εσένα, να είσαι κάτι.. Να είσαι το κάτι αυτό που θέλει ή το κάτι άλλο – δεν έχει σημασία –, επιθυμεί όμως να “υπάρχεις” με οποιονδήποτε τρόπο στο παιχνίδι του ο μηχανισμός.

Έχοντας γράψει αυτά και έχοντας εκφράσει στο παρελθόν τους λόγους για τους οποίους επιλέγω να μην ψηφίζω (εδώ κι εδώ), θα σας πω τη γνώμη μου για την αποχή. Όπως θα έχετε παρατηρήσει και εδώ και στα άλλα άρθρα, δεν έχω καλέσει ποτέ τον κόσμο σε αποχή και ουδεμία φορά δεν σκέφθηκα πως κάτι τέτοιο έχει αποτέλεσμα ή αποτελεί ένα είδος λύσης. Για ‘μένα η αποχή δεν λέει τίποτα. Απολύτως τίποτα! Λέει, πιθανώς, στο κοινωνικό σύνολο, στους πολιτικούς, σε όσους συμμετέχουν στις εκλογές με ψήφο και σε όσους απέχουν ακόμη, αφού πολλοί το κάνουν ως στάση. Για εμένα δεν είναι στάση. Δεν είναι στάση δική μου και ούτε την επεδίωξα ποτέ. Με το να μην ψηφίζω, δεν “απέχω” παρά απλώς δεν συμμετέχω. Δεν είναι ο τρόπος να εκφράσω τη μη συμμετοχή μου ούτε την αηδία μου. Τρόπος τέτοιος είναι για το σύστημα. Η αποχή είναι το αντιδημοκρατικό εκείνο φαινόμενο στο οποίο αναφέρθηκα προηγούμενως, βάσει του οποίου εγώ πρέπει να συμμετέχω σαν “μνημονιακός”, “αδιάφορος”, “μη έχων ανάγκη” και πολλά άλλα! Το πιο ειρωνικό; Ότι συμμετέχω και δεν συμμετέχω, αφού σαν άτομο προσμετρώμαι σε ένα ποσοστό άλλων ατόμων, με τα οποία δεν έχω καμμία σχέση. Αδιοφορώ πλήρως για την εκπροσώπηση, πάντα αδιαφορούσα. Ο μόνος που με εκπροσωπεί είμαι εγώ και ο εαυτός μου, με δική μου κρίση πάντα και με την ελευθερία που δεν θα μου δώσει καμμία αντιπροσώπευση, όσο δημοκρατική κι να είναι. Η έννοια αποστασία είναι ακριβώς ριζικά αντιδημοκρατική και δεν νοείται να θεωρούμαι δημοκρατικός, γιατί αυτό είμαι για ‘σάς απλώς βάζοντάς με σε ένα τσουβάλι αριθμών με ταμπελάκι “αποχή” και μεταφράζοντάς την σε “μνημονιακή ψήφο”, “αδιαφορία”  για να λέτε «δημοκρατία έχουμε» και έτσι να με δικαιολογείτε τάχα. Να με δικαιολογείτει εσείς; Ανάγκη δεν έχω και εγώ και όσοι άλλοι σκέφθονται με τον ίδιο αντισυμβατικό τρόπο, που δεν αφήνουν να επηρεασθούν και να ακολουθήσουν τα κονφόρμ της κοινωνικής αφέλειας και της πολιτικής επιφάνειας. 

Έρευνα Nirvana 24/7: Τί θα ψηφίσει ο κόσμος αύριο;

Αν και με μικρή συμμετοχή, η έρευνα του Nirvana 24/7 ίσως να μπορεί να βοηθήσει να σχηματίσουμε την αυριανή εικόνα.
Παρακάτω τα αποτελέσματα για καθεμία απ’ τις τρεις ερωτήσεις που απάντησαν οι αναγνώστες.

Πόσο αντέχει ακυβέρνητη η οικονομία;

Της Δήμητρας Καδδά

Σε μία λεπτή γραμμή κινούνται διαθέσιμα και τραπεζικός τομέας, με τα μάτια στραμμένα στις διακηρύξεις των κομμάτων και στην επόμενη ημέρα.  Στελέχη  που έχουν γνώση της κατάστασης αλλά και οικονομολόγοι εκτιμούν ότι υπό «ομαλές» συνθήκες, διαθέσιμα και τράπεζες αντέχουν.

Προσθέτουν όμως ότι κίνδυνοι  πριν αλλά –κυρίως– μετά τις εκλογές, υπάρχουν και συνδέονται με τις πολιτικές εξελίξεις αλλά και το κλίμα στη κοινωνία:

* Τα κρατικά  διαθέσιμα  με χρηστή διαχείριση (αναβολή πληρωμών) μπορούν να φτάσουν έως τον  Ιούλιο. Προϋπόθεση  όμως είναι να μην μειωθούν και άλλο τα έσοδα στα κρατικά ταμεία, καθώς αν γενικευθεί το «δεν πληρώνω», τα περιθώρια θα στενεύσουν ασφυκτικά…

Ο αρχικός υπολογισμός στις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών, έκανε λόγο για διαθέσιμα έως  σχεδόν το τέλος σχεδόν του Ιουλίου (για επιλεγμένες δαπάνες σε μισθούς – συντάξεις  επιδόματα και με αναβολή άλλων). Ωστόσο, η μη καταβολή του 1 δισ. ευρώ από την τρόικα από τη δόση του Μαΐου μείωσε κατά 10- 15 ημέρες τα διαθέσιμα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα φέρεται να είναι  άλλο:  τα μηνύματα ότι το «δεν πληρώνω» θεριεύει.  Έτσι, πλέον εκτιμάται ότι τα λεφτά φτάνουν σχεδόν έως το τέλος Ιουνίου, αλλά υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει προεκλογικά μαζική αναβολή πληρωμών φόρων και εισφορών από τους πολίτες…

* Οι τράπεζες, παρά την εκροή κεφαλαίων «αντέχουν» υπό κάποιες προϋποθέσεις. Αν ολοκληρωθεί εντός 4 ημερών και η μεταφορά των 18 δισ. ευρώ του PSI  τότε θωρακίζονται περαιτέρω.

Η ανησυχία που εκφράζεται για πριν τις εκλογές συνδέεται με την πρόκληση μαζικής εκροής καταθέσεων λόγω  πολιτικών ή άλλων παρεμβάσεων που θα εντείνουν την ανησυχία (ο διοικητής της ΤτΕ σύμφωνα μετα πρακτικά της προεδρίαςενημέρωσε για εκροή  1 δισ. ευρώ τις προηγούμενες ημέρες).

Για μετά τις εκλογές το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το «όχι» στο ευρώ. Αν σταματήσει η «κάνουλα» της ΕΚΤ που δανείζει, αναφέρουν τραπεζικά στελέχη, τότε η κατάσταση αλλάζει, ό,τι και αν γίνει με την ανακεφαλαιοποίηση…

* Πραγματική οικονομία. Ο παρατεταμένος εκλογικός κύκλος έχει παγώσει αποφάσεις, χρηματοδοτήσεις, παρεμβάσεις. Δεν έχει δηλαδή, σταματήσει  μόνο το «έργο» του μνημονίου που θα πρέπει θεωρητικά τον Ιούνιο να κριθεί από την τρόικα ώστε η χώρα να λάβει τη νέα δόση, αλλά και το αναπτυξιακό σκέλος, η πρόοδος έργων και επενδύσεων του ΕΣΠΑ, οι δράσεις για τους ανέργους και τις εταιρείες που κινδυνεύουν με λουκέτο λόγω ρευστότητας.

Όσο για τις νέες επενδύσεις, ειδικά ξένων, αυτές θα πρέπει να περιμένουν, όσο  υπουργοί κρατών – μελών κραυγάζουν και  οικονομολόγοι αρθρογραφούν, περί εξόδου της Ελλάδος από το ευρώ…

Πηγή: www.capital.gr

Πανελλαδικές Εξετάσεις και Εκλογές: Ποιες εξετάσεις θα μετατεθούν αν στηθούν κάλπες στις 17 Ιουνίου

Οι εκλογές πέφτουν στις Πανελλαδικές

Σε επιφυλακή βρίσκεται από χθες το υπουργείο Παιδείας για πιθανές καραμπόλες των νέων εκλογών με τις εξετάσεις των υποψηφίων για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση που ξεκινούν την ερχόμενη Δευτέρα.
Το σενάριο να επιλεγεί για τις νέες εκλογές η 10η Ιουνίου είναι το χειρότερο για τη διαδικασία των εξετάσεων καθώς θα δημιουργήσει δυσεπίλυτα προβλήματα. Αυτό καθώς το Σάββατο 9 Ιουνίου και τη Δευτέρα 11 Ιουνίου εξετάζονται μαθήματα των υποψηφίων ΕΠΑΛ με περισσότερους από 25.000 διαγωνιζόμενους. Στην περίπτωση που αναβληθούν αυτές οι εξετάσεις ενδέχεται να δημιουργηθεί πρόβλημα καθυστέρησης και στις ημερομηνίες κατάθεσης των μηχανογραφικών αλλά ακόμα και στην ανακοίνωση των βάσεων.
Αντίθετα, μικρότερη αναστάτωση, παρότι και πάλι προκαλούνται καραμπόλες, εκτιμάται πως θα επιφέρουν εκλογές στις 17 Ιουνίου. Η ημερομηνία αυτή επηρεάζει ορισμένα από τα Ειδικά Μαθήματα και τις επαναληπτικές εξετάσεις, στις οποίες όμως συμμετέχουν λίγοι υποψήφιοι και δεν προκαλείται πρόβλημα στις λοιπές διαδικασίες.
Στην περίπτωση αυτή πάντως θα πρέπει να μετατεθούν οι εξετάσεις στα Αγγλικά (16/6) και στην Αρμονία (18/6) ενώ θα αναβληθούν και οι επαναληπτικές για τους υποψηφίους οι οποίοι θα απουσιάσουν δικαιολογημένα από τις Πανελλαδικές που έχουν προγραμματιστεί για την Παρασκευή 15/6 και τη Δευτέρα 18/6.
Στο μεταξύ λήγει αύριο το σχολικό έτος για τα γυμνάσια και τα λύκεια (στα δημοτικά λήγει στις 15/6) προκειμένου τη Δευτέρα να ξεκινήσουν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις με το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας. Για τα βασικά μαθήματα των Γενικών Λυκείων, οι εξετάσεις θα ολοκληρωθούν στις 5 Ιουνίου με τις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας, ενώ οι εξετάσεις των ΕΠΑΛ θα τελειώσουν στις 11 Ιουνίου.
Ρεπορτάζ: Νίκος Μάστορας – ΤΑ ΝΕΑ, 16/5/2012

Τελικά αποτελέσματα των εκλογών

Όλα τα αποτελέσματα των εκλογών από το 1974 μέχρι σήμερα

Και να που οι Έλληνες είμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε σε μία ακόμη εκλογική μάχη…
Λέγεται πως η 6η Μαΐου είναι από τις σημαντικότερες «αναμετρήσεις» των τελευταίων δεκαετιών, πράγμα που κάνει πολλούς γνώστες και μη της Ιστορίας να προσπαθούν να τις παρομοιάσουν με αντίστοιχες, παλαιότερων εποχών.
Ας ρίξουμε μία ματιά στις εκλογικές αναμετρήσεις που έχει βιώσει η Ελλάδα από την κατά κόσμον Μεταπολίτευση, ή επισήμως λέγαται ίδρυση της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, μέχρι σήμερα.
17 Νοεμβρίου 1974
Αυτές είναι οι πρώτες εκλογές μετά την πτώση της……..
Χούντας και το νέο τότε κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 54,37% και 219 έδρες στη Βουλή.
Δεύτερο κόμμα έρχεται η Ένωση Κέντρου με 20% και 60 έδρες, το ΠΑΣΟΚ με 13,58% και 13 έδρες, και η Ενωμένη Αριστερά με 9,47% και 8 έδρες.

20 Νοεμβρίου 1977
Μετά από τρία χρόνια ακριβώς η Νέα Δημοκρατία κερδίζει άλλη μία εκλογική μάχη, συγκεντρώνοντας ποσοστό 41,84% και 171 έδρες. Δεύτερο βγαίνει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με 25,34% και 93 έδρες, η ΕΔΗΚ με 11,95% και 16 έδρες, το ΚΚΕ με 9,36% και 11 έδρες, η Εθνική Παράταξη με 6,82% και 5 έδρες, η Συμμαχία με 2,72% και 2 έδρες, και οι Νεοφιλελεύθεροι με 1,08% και 2 έδρες.

18 Οκτωβρίου 1981
Είναι η εποχή της «Αλλαγής» όπως είναι το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ το οποίο κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 48,07% καταλαμβάνοντας 172 έδρες στη Βουλή. Το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας έπεσε στο 35,87% με 115 έδρες, ενώ το ΚΚΕ εξασφαλίζει το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων που έλαβε μετά την Μεταπολίτευση, 10,93% και 12 έδρες.

2 Ιουνίου 1985
Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 80 και το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, συγκεντρώνει 45,82% και 161 έδρες, η ΝΔ 40,84% και 126 έδρες, το ΚΚΕ 9,89% και 12 έδρες, και το ΚΚΕ Εσωτερικού 1,84% και 1 έδρα.

18 Ιουνίου 1989
Μετά από ακριβώς τέσσερα χρόνια, έρχεται η πολιτική αστάθεια και στις εκλογές εκείνες, κανένα κόμμα δεν συγκεντρώνει τα απαιτούμενα ποσοστά προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας. Πιο συγκεντρωμένα η Νέα Δημοκρατία με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη πήρε 44,25% – 145 έδρες, το ΠΑΣΟΚ
39,15% και 125 έδρες, ο Συνασπισμός 13,12% και 28 έδρες, η ΔΗΑΝΑ 1,01% και 1 έδρα, και η Εμπιστοσύνη 0,39% με 1 έδρα. Έτσι σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και Συνασπισμού που συγκεντρώνει όλη την Αριστερά, μαζί με το ΚΚΕ, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη. Τότε είναι που ο Ανδρέας Παπανδρέου παραπέμπεται και στο Ειδικό Δικαστήριο για την «υπόθεση Κοσκωτά».
Είναι στις 12 Οκτωβρίου που ο Ιωάννης Γρίβας αναλαμβάνει πρωθυπουργός σε υπηρεσιακή κυβέρνηση και η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές που προκηρύσσονται για τις 5 Νοεμβρίου 1989.

5 Νοεμβρίου 1989
Και πάλι νικήτρια των εκλογών είναι η Νέα Δημοκρατία, με 46,19%, χωρίς να εξασφαλίζει πάλι τα απαιτούμενα ποσοστά για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Στην Βουλή κατείχε πλέον 148 έδρες. Ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με 40,67% και 128 έδρες, ο Συνασπισμός 10,97% και 21 έδρες, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί με 0,58% και 1 έδρα, η Εμπιστοσύνη 0,38% και 1 έδρα.
Τότε οι τρεις αρχηγοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού αποφασίζουν την σύσταση Οικουμενικής Κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον ακαδημαϊκό Ξενοφώντα Ζολώτα, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τον Απρίλιο του 1990.

8 Απριλίου 1990
Η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται και πάλι νικήτρια έχοντας συγκεντρώσει 46,89% των ψήφων και 150 έδρες στη Βουλή, ενώ ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 38,61% και 123 έδρες, ο Συνασπισμός 10,28% και 19 έδρες, Οικολόγοι Εναλλακτικοί με 0,77% και 1 έδρα, η ΔΗΑΝΑ με 0,67% και 1 έδρα, οι Ανεξάρτητοι με 1,01% και 4 έδρες, η Εμπιστοσύνη με 0,45% και 1 έδρα, το Πεπρωμένο με 0,25% και 1 έδρα. Η Νέα Δημοκρατία πάλι δεν συμπλήρωνε αυτοδυναμία και έτσι με την στήριξη του ενός βουλευτή της ΔΗΑΝΑ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σχηματίζει κυβέρνηση, που παραμένει στην εξουσία έως τις 10 Οκτωβρίου 1993.

10 Οκτωβρίου 1993
Τότε πρώτο κόμμα βγαίνει το ΠΑΣΟΚ έχοντας συγκεντρώσει 46,88% και 170 έδρες στη Βουλή έναντι της ΝΔ που έλαβε 39,30% και 111. Ακολουθούν η Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά με 4,88% και 10 έδρες και το ΚΚΕ με 4,54% και 9 έδρες. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παραμένει πρωθυπουργός της Ελλάδας μέχρι τις 15 Ιανουαρίου του 1995 όπου και παραιτείται λόγω της βεβαρημένης υγείας του. Μετά από ψηφοφορία στο ΠΑΣΟΚ, νέος πρωθυπουργός ορίζεται ο Κωνσταντίνος Σημίτης.

22 Σεπτεμβρίου 1996
Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει άνετα τις συγκεκριμένες εκλογές συγκεντρώνοντας 41,49% εξασφαλίζοντας 162 έδρες. Δεύτερη έρχεται η ΝΔ με 38,12% και 108 έδρες, τρίτο το ΚΚΕ με 5,61% και 11 έδρες, ενώ στη Βουλή επιστρέφει ο Συνασπισμός με 5,12% και 10 έδρες. Τέλος το ΔΗΚΚΙ καταλαμβάνει 9 έδρες με ποσοστό 4,43%.

9 Απριλίου 2000
Είναι οι εκλογές «θρίλερ» καθώς το νικητήριο κόμμα περίμενε μέχρι αργά το βράδυ μετά τα μεσάνυχτα για να ανακηρυχθεί επισήμως ποιος είναι ο νικητής. Το ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη, συγεντρώνει 43,79% και 158 έδρες, ενώ δεύτερη με πολύ μικρή διαφορά είναι η ΝΔ που συγκέντρωσε 42,74% και 125 έδρες. Ακολουθεί το ΚΚΕ με5,52% και 11 έδρες και ο Συνασπισμός 3,20% με 6 έδρες.

7 Μαρτίου 2004
Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η Νέα Δημοκρατία μετά από 11 χρόνια επιστρέεφει στην εξουσία. Αρχηγός είναο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η ΝΔ συγκεντρώνει 45,36%, και 165 έδρες, έναντι 40,55% και 117 εδρών του ΠΑΣΟΚ, που πριν από δύο μήνες εξέλεξε ως νέο πρόεδρό του τον Γιώργο Παπανδρέου. Το ΚΚΕ καταλαμβάνει 12 έδρες με ποσοστό 5,90% και ο Συνασπισμός 6 έδρες με 3,26%. Εκτός Βουλής μένει και πάλι το ΔΗΚΚΙ που λαμβάνει 1,79% και ο νεοϊδρυθέν ΛΑ.Ο.Σ. του Γιώργου Καρατζαφέρη με 2,19%.

16 Σεπτεμβρίου 2007
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προκηρύσσει πρόωρες εκλογές τις οποίες κερδίζει με ποσοστό 41,84% αλλά λόω εκλογικού νόμου συγκεντρώνει μόλις 152 έδρες. Το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον γιο του ιδρυτή του, Γιώργο Παπανδρέου, συγκέντρωσε το μικρότερο ποσοστό του από το 1981. Το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε 38,10% εξασφαλίζοντας 102 έδρες, το ΚΚΕ 8,15% και 22 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ 5,04% και 14, και ο ΛΑΟΣ 3,80% 10 έδρες.

4 Οκτωβρίου 2009
Μετά από 5,5 χρόνια εξουσίας η Νέα Δημοκρατία παραδίδει την σκυτάλη στην διακυβέρνηση της χώρας ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου γίνεται πρωθυπουργός και η Νέα Δημοκρατία βιώνει την μεγαλύτερη ήττα στην Ιστορία της, ανήμερα κιόλας της συμππλήρωσης 25 ετών από την ίδρυσή της. Το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε 43,92% εξασφαλίζοντας 160 έδρες, η ΝΔ 33,48% με 91 έδρες, το ΚΚΕ 7,54% και 21 έδρες, ο ΛΑΟΣ 5,63% και 15 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ 4,6% και 13 έδρες. Τότε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανακοινώνει και την αποχώρησή του από την προεδρία της ΝΔ ξεκινώντας της διαδικασίες για την ανάδειξη νέου προέδρου του κόμματος.

kafeneio-gr.blogspot.com

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012: Χρηστικός οδηγός για τους εκλογείς.

Απομένουν μόλις λίγα 24ωρα για την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων δεκαετιών, όπως συνομολογούν όλα τα πολιτικά κόμματα, πολιτικοί αρχηγοί, πολιτικοί αναλυτές, εγχώριοι και ξένοι, αλλά και η πλειονότητα των πολιτών.

Το ΑΜΠΕ παρουσιάζει έναν πλήρη οδηγό της εκλογικής διαδικασίας, προκειμένου να ψηφίσετε δίχως προβλήματα, απρόοπτα και ταλαιπωρίες.

Στις 21:30 της 6ης Μαΐου, η Singular Logic δεσμεύεται να δώσει ασφαλή εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος. Προηγουμένως, όμως, θα πρέπει να έχει εξελιχθεί ομαλά η διαδικασία των εκλογών, με τη συμμετοχή όλων όσοι έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Σε αυτές της εκλογές καλούνται να ψηφίσουν συνολικά 9.850.802 πολίτες, ενώ οι νέοι εκλογείς, οι οποίοι θα ψηφίσουν για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές ανέρχονται σε 359.959.

Η ψηφοφορία θα αρχίσει στις 07:00 και θα λήξει στις 19:00, όπως είθισται τα τελευταία χρόνια. Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες που διανύουν το 18ο έτος της ηλικίας τους, δηλαδή όσοι έχουν γεννηθεί έως και το έτος 1994, είναι εγγεγραμμένοι σε εκλογικό κατάλογο δήμου και δεν έχουν στερηθεί το δικαίωμα του «εκλέγειν».

Στερούνται του δικαιώματος της ψήφου όσοι διατελούν, σύμφωνα με τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα σε πλήρη στερητική δικαστική συμπαράσταση. Επίσης, εκείνοι οι οποίοι τιμωρήθηκαν, λόγω αμετάκλητης ποινικής καταδίκης, για κάποιο από τα εγκλήματα που ορίζονται από τον ποινικό και στρατιωτικό ποινικό κώδικα.

Σημειώνεται ότι νόμιμο δικαίωμα να μην ψηφίσουν έχουν:

α) Αυτοί που έχουν υπερβεί το εβδομηκοστό έτος της ηλικίας τους.

β) Όσοι θα βρίσκονται κατά την ημέρα της ψηφοφορίας στο εξωτερικό.

γ) Οι εκλογείς που έχουν εγγραφεί στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους ετεροδημοτών, αλλά δεν κατέστη δυνατή η σύσταση ειδικού εκλογικού τμήματος ετεροδημοτών, λόγω μη συμπληρώσεως, σε όλη την εφετειακή περιφέρεια, του αριθμού των σαράντα (40) τουλάχιστον ετεροδημοτών εκλογέων της ίδιας εκλογικής περιφέρειας.

Επίσης, θα υπάρξουν εκλογείς που για διάφορους εξαιρετικούς λόγους δεν θα μπορέσουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Ενδεικτικά σημειώνεται ότι στις περιπτώσεις αυτές περιλαμβάνονται :

α) Υπάλληλοι του δημοσίου, για τους οποίους, σοβαρές υπηρεσιακές ανάγκες δεν θα επιτρέψουν να απουσιάζουν από την υπηρεσία τους, για να μεταβούν να ψηφίσουν στον τόπο, στους εκλογικούς καταλόγους, του οποίου είναι εγγεγραμμένοι.

β) Υπάλληλοι νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, νοσηλευτικών ιδρυμάτων, οργανισμών και επιχειρήσεων κοινής ωφελείας κ.λπ., στους οποίους, επίσης, λόγω σοβαρών υπηρεσιακών αναγκών, δεν είναι δυνατή η χορήγηση άδειας μετάβασης στον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος.

γ) Εκλογείς που δεν θα μπορούν να μεταβούν στον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος για λόγους υγείας.

ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Οι εκλογείς θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στον δήμο, στα δημοτολόγια του οποίου είναι εγγεγραμμένοι. Οι ετεροδημότες εκλογείς θα ψηφίσουν σε αμιγές ή μεικτό εκλογικό τμήμα ετεροδημοτών της έδρας του νομού όπου διαμένουν. Όλοι οι εκλογείς μπορούν να ενημερώνονται για το εκλογικό τμήμα που θα ψηφίσουν, με την έκδοση και δημοσίευση της σχετικής απόφασης του οικείου αντιπεριφερειάρχη το αργότερο 15 ημέρες μετά την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, η οποία γνωστοποιείται στους δήμους του νομού.

ΠΩΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Οι εκλογείς προσέρχονται στο κατάστημα της ψηφοφορίας και παρουσιάζονται στην εφορευτική επιτροπή, η οποία αναγνωρίζει την ταυτότητά τους και επαληθεύει την εγγραφή τους στον εκλογικό κατάλογο. Η αναγνώριση των εκλογέων για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος γίνεται με βάση την αστυνομική τους ταυτότητα ή τη σχετική προσωρινή βεβαίωση της αρμόδιας αρχής ή το διαβατήριό τους ή την άδεια οδήγησης ή το ατομικό βιβλιάριο υγείας όλων των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνεται ότι, τυχόν «κομμένα» δελτία αστυνομικής ταυτότητας είναι αποδεκτά.

Σε κάθε εκλογέα η εφορευτική επιτροπή δίνει έναν φάκελο με ειδικό γνώρισμα μονογραφημένο από τον αντιπρόσωπο της δικαστικής αρχής και σφραγισμένο με τη σφραγίδα της επιτροπής, καθώς και πλήρη σειρά έντυπων ψηφοδελτίων όλων των συνδυασμών και μεμονωμένων υποψηφίων.

Εκλογείς, που από σωματική αδυναμία δεν μπορούν να κάνουν τα πιο πάνω, έχουν το δικαίωμα για τον σκοπό αυτό να απευθυνθούν στον αντιπρόσωπο της δικαστικής αρχής ή σε μέλος της εφορευτικής επιτροπής, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να τους βοηθήσουν.

Απαγορεύεται στον εκλογέα να ρίξει το ψηφοδέλτιό του στην κάλπη: α) αν αυτό δεν είναι μέσα στο φάκελο με το ειδικό γνώρισμα ή αν δεν έχει κλειστεί ο φάκελος και β) αν ο εκλογέας δεν αποσύρθηκε πρώτα στον ξεχωριστό χώρο (παραβάν).

Στον εκλογέα που ψήφισε χορηγείται, εφόσον ζητηθεί, σχετική βεβαίωση που υπογράφεται από τον πρόεδρο της εφορευτικής επιτροπής και σφραγίζεται με τη σφραγίδα της.

ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Οι δικαστικοί, οι δημόσιοι γενικά πολιτικοί υπάλληλοι και οι κληρικοί ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα, είτε στον δήμο, στα δημοτολόγια του οποίου είναι εγγεγραμμένοι, είτε στον τόπο διαμονής τους με την ιδιότητα του ετεροδημότη εκλογέα ψηφίζοντας τους συνδυασμούς και τους υποψηφίους της εκλογικής περιφέρειας που είναι εγγεγραμμένοι.

Επίσης, οι αντιπρόσωποι της δικαστικής αρχής ψηφίζουν στο εκλογικό τμήμα στο οποίο ασκούν τα καθήκοντά τους, τους υποψήφιους της εκλογικής περιφέρειας, στην οποία υπάγεται το εκλογικό τμήμα. Οι έφοροι και όσοι αναπληρωτές αντιπρόσωποι δικαστικής αρχής δεν άσκησαν τα καθήκοντά τους, ψηφίζουν τους ίδιους υποψήφιους σε εκλογικό τμήμα της έδρας του εφόρου που ορίζεται από αυτόν, τους υποψήφιους της εκλογικής περιφέρειας στην οποία υπάγεται αυτό το εκλογικό τμήμα. Οι ανωτέρω ψηφίζουν μόνον εφόσον είναι γραμμένοι σε εκλογικό κατάλογο δήμου του κράτους. Για τον σκοπό αυτόν υπογράφουν υπεύθυνη δήλωση στην οποία αναφέρεται ο δήμος που είναι γραμμένοι.

Οι δικαστικοί αντιπρόσωποι που ασκούν τα καθήκοντά τους σε αμιγές εκλογικό τμήμα ετεροδημοτών, ψηφίζουν τους υποψηφίους της βασικής εκλογικής περιφέρειας των ετεροδημοτών του τμήματος αυτού. Οι δικαστικοί αντιπρόσωποι που ασκούν τα καθήκοντά τους σε μεικτό εκλογικό τμήμα ετεροδημοτών, ψηφίζουν τους υποψηφίους όποιας βασικής εκλογικής περιφέρειας των ετεροδημοτών του τμήματος αυτού προτιμούν.

ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΝΣΤΟΛΟΙ

Σε περίπτωση που διατίθεται φρουρά για τη φύλαξη εκλογικού τμήματος, το προσωπικό αυτής, το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 4 άτομα ψηφίζει στο εκλογικό τμήμα που φρουρεί. Οι εκλογείς αυτοί ψηφίζουν μόνον εφόσον είναι γραμμένοι στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους των υπηρετούντων στην Ελληνική Αστυνομία και στα Σώματα Ασφαλείας, οποιασδήποτε εκλογικής περιφέρειας, που επικυρώθηκαν από το οικείο πρωτοδικείο. Ο πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής ή αυτός που διευθύνει το έργο της βεβαιώνει με πρακτικό ότι αυτοί που ψήφισαν στο τμήμα ως άνδρες της φρουράς του, ανήκουν στην φρουρά του.

Οι εκλογείς που υπηρετούν στην Ελληνική Αστυνομία, στο Πυροσβεστικό Σώμα, στις Ένοπλες Δυνάμεις και στο Λιμενικό Σώμα και εγγράφονται σε ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, ψηφίζουν στον τόπο που υπηρετούν την ημέρα της ψηφοφορίας τους συνδυασμούς ή μεμονωμένους υποψήφιους της εκλογικής περιφέρειας στην οποία εδρεύει η υπηρεσία τους. Η αναγνώριση των εκλογέων αυτών από την εφορευτική επιτροπή γίνεται με βάση τις στρατιωτικές ή άλλες υπηρεσιακές τους ταυτότητες.

ΟΙ ΝΑΥΤΙΚΟΙ

Έλληνες ναυτικοί, που υπηρετούν σε πλοία με ελληνική σημαία και έχουν εγγραφεί σε ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, θα ψηφίσουν τους συνδυασμούς και τους υποψηφίους της εκλογικής περιφέρειας που υπάγεται το εκλογικό τμήμα στο οποίο θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Η αναγνώρισή τους ενώπιον της εφορευτικής επιτροπής γίνεται με την επίδειξη του ναυτικού τους φυλλαδίου.

ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΗΜΟΤΕΣ

Οι ετεροδημότες που επιθυμούν να ψηφίζουν στον τόπο διαμονής τους, υποβάλλουν στον οικείο δήμαρχο της περιφέρειας διαμονής τους, σχετική έντυπη αίτηση – υπεύθυνη δήλωση. Οι πιο πάνω αιτήσεις υποβάλλονται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Σ’ αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουν, ως «ετεροδημότες», όσοι είχαν υποβάλει τέτοιες αιτήσεις στο παρελθόν και ψήφισαν στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές (του 2007 και 2009) και όσοι υπέβαλαν αιτήσεις μεταγενέστερα και έως 29.2.2012.

Οι ετεροδημότες ψηφίζουν τους συνδυασμούς και τους υποψηφίους της εκλογικής περιφέρειας στους βασικούς εκλογικούς καταλόγους της οποίας είναι εγγεγραμμένοι, σε ειδικά, αμιγή ή μεικτά εκλογικά τμήματα και καταστήματα ψηφοφορίας «ετεροδημοτών». Προϋπόθεση για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των «ετεροδημοτών» αποτελεί η εγγραφή για όλη την εφετειακή περιφέρεια 40 τουλάχιστον «ετεροδημοτών» εκλογέων, που ανήκουν στην ίδια βασική εκλογική περιφέρεια. Δεν ψηφίζουν ως «ετεροδημότες» όσοι έχουν υποβάλει έως 29/2/2012 στον οικείο δήμαρχο του τόπου διαμονής τους, αιτήσεις διαγραφής από τις καταστάσεις ετεροδημοτών. Στην περίπτωση αυτή θα ψηφίσουν στο δήμο στους βασικούς εκλογικούς καταλόγους του οποίου είναι εγγεγραμμένοι

ΣΤΑΥΡΟΙ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗΣ

Στις βουλευτικές εκλογές ισχύει ο σταυρός προτίμησης. Τα ψηφοδέλτια που δεν φέρουν σταυρό προτίμησης είναι έγκυρα και η ψήφος πηγαίνει υπέρ του κόμματος. Για τη σταυροδοσία ισχύουν τα εξής:

α) Στις εκλογικές περιφέρειες, όπου εκλέγονται από ένας μέχρι και τρεις βουλευτές, σημειώνεται ένας σταυρός. Οι περιφέρειες αυτές είναι οι εξής: Ροδόπης, Ξάνθης, Δράμας, Χαλκιδικής, Κιλκίς, Φλωρίνης, Καστοριάς, Γρεβενών, Άρτας, Θεσπρωτίας, Πρεβέζης, Κέρκυρας, Λευκάδας, Κεφαλληνίας, Ζακύνθου, Ευρυτανίας, Φωκίδος, Αργολίδος, Αρκαδίας, Λακωνίας, Λέσβου, Χίου, Σάμου, Κυκλάδων, Ρεθύμνης, Λασιθίου.

β) Στις εκλογικές περιφέρειες, όπου εκλέγονται από τέσσερις έως και επτά βουλευτές, σημειώνονται έως και δύο σταυροί. Οι περιφέρειες αυτές είναι οι εξής: Έβρου, Καβάλας, Β΄Θεσσαλονίκης, Σερρών, Πέλλας, Ημαθίας, Πιερίας, Κοζάνης, Ιωαννίνων, Μαγνησίας, Τρικάλων, Καρδίτσας, Ηλείας, Φθιώτιδας, Βοιωτίας, Εύβοιας, Α΄Πειραιά, Κορινθίας, Μεσσηνίας, Δωδεκανήσου, Χανίων.

γ) Στις εκλογικές περιφέρειες, όπου εκλέγονται από οκτώ έως και δώδεκα βουλευτές, σημειώνονται έως και τρεις σταυροί. Οι περιφέρειες αυτές είναι οι εξής: Λάρισας, Αιτωλοακαρνανίας, Αχαΐας, Β΄ Πειραιά, Αττικής, Ηρακλείου.

δ) Στις εκλογικές περιφέρειες, όπου εκλέγονται περισσότεροι από δεκατρείς βουλευτές, σημειώνονται έως και τέσσερις σταυροί. Οι περιφέρειες αυτές είναι οι εξής: Α΄Θεσσαλονίκης, Α΄Αθηνών, Β΄Αθηνών.

ΤΑ ΑΠΡΟΟΠΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ

– Δεν μπορώ να βρω το όνομά μου στους εκλογικούς καταλόγους.

Επισκεφτείτε τη σελίδα «Μάθε που ψηφίζεις» και δώστε τα στοιχεία σας σύμφωνα με τις οδηγίες. Αν ήδη το έχετε κάνει, μη διστάσετε να το επαναλάβετε. Είναι πιθανό να έχετε κάνει κάποιο λάθος πληκτρολόγησης. Αν παρ’ όλη την προσπάθειά σας δεν βρείτε το όνομά σας, τότε απευθυνθείτε στον δήμο στους οποίου τα δημοτολόγια είστε εγγεγραμμένοι έως και το πέρας της ψηφοφορίας (6.5.2012).

– Βρήκα το όνομά μου σε άλλον δήμο από αυτό όπου είμαι δημότης.

Βρήκα το όνομά μου σε άλλο εκλογικό διαμέρισμα από αυτό όπου κατοικώ.

Οι εκλογικοί κατάλογοι έχουν καταρτιστεί με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν στα δημοτολόγια και οι δήμοι έχουν κατανείμει τους εκλογείς σε εκλογικά διαμερίσματα, χρησιμοποιώντας τα στοιχεία της διεύθυνσης που είναι καταχωρημένα στα δημοτολόγια. Οι εκλογικοί κατάλογοι για τις εκλογές του 2012 έχουν οριστικοποιηθεί και δεν επιδέχονται αλλαγές. Για τις μελλοντικές εκλογές, αποταθείτε στον δήμο σας, για να επικαιροποιηθούν τα στοιχεία σας ή να διορθωθούν ενδεχόμενα λάθη.

– Διαπίστωσα ότι είμαι διπλοεγγεγραμμένος. Τι συνεπάγεται αυτό;

Για τις εκλογές του 2012 οφείλετε να ψηφίσετε στον δήμο της τελευταίας σας εγγραφής. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος θα σας καλέσει να υπογράψετε μια υπεύθυνη δήλωση ότι γνωρίζετε ότι είστε διπλοεγγεγραμμένος και δεν ψηφίσατε αλλού. Αυτές οι δηλώσεις θα συγκεντρωθούν στο υπουργείο Εωτερικών και θα διασταυρωθούν. Με αυτήν τη διαδικασία διασφαλίζεται το κύρος των εκλογών. Μη λησμονείτε ότι η διπλοψηφία απαγορεύεται και τιμωρείται αυστηρά.

– Έχω χάσει την ταυτότητά μου, πώς θα ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα; Αν έχω βγάλει νέα αστυνομική ταυτότητα, θα υπάρξει πρόβλημα;

Η αναγνώριση των εκλογέων για την άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος γίνεται με βάση την αστυνομική τους ταυτότητα ή τη σχετική προσωρινή βεβαίωση της αρμόδιας αρχής ή το διαβατήριό τους ή την άδεια οδήγησης ή το ατομικό βιβλιάριο υγείας όλων των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνεται ότι τυχόν «κομμένα» δελτία αστυνομικής ταυτότητας είναι αποδεκτά

– Διαπίστωσα ότι τα στοιχεία ταυτότητάς μου έχουν διαφορές από την εγγραφή μου στους εκλογικούς καταλόγους. Θα αντιμετωπίσω πρόβλημα; Τι πρέπει να κάνω;

Εξαρτάται από τις διαφορές. Αν είναι ουσιώδεις, μπορεί να απαιτηθεί πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας από τον δήμο. Καλό είναι να εφοδιαστείτε με αυτό έγκαιρα για να αποφύγετε τις ταλαιπωρίες τής τελευταίας στιγμής.

– Μπορώ να χρησιμοποιήσω το ψηφοδέλτιο που μου έδωσε ένας γνωστός μου υποψήφιος;

Με ψηφοδέλτια εφοδιάζονται οι εκλογείς μόνον από την εφορευτική επιτροπή του εκλογικού τμήματος που ψηφίζουν.

Χ. Αναγνωστάκης

© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ και παραχωρούνται σε συνδρομητές μόνον για συγκεκριμένη χρήση.

Πηγή 

Πως θα κινηθούν τα ΜΜΜ λόγω εκλογών

Αλλαγές στο πρόγραμμα των δρομολογίων των μέσω μαζικής μεταφοράς έρχονται λόγω των εκλογών….

Για τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ, τόσο το Σαββατοκύριακο όσο και τη Δευτέρα, 7 Μαΐου θα ισχύσει, εκτάκτως, δρομολόγηση, βασισμένη στο πρόγραμμα του Σαββάτου, ανακοίνωσε ο ΟΑΣΑ.

Για τις γραμμές που εξυπηρετούν το αεροδρόμιο, τους σταθμούς ΚΤΕΛ και το λιμάνι του Πειραιά, δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή, ενώ προβλέπεται ενίσχυση των δρομολογίων, ανάλογα με την αντίστοιχη επιβατική κίνηση.

Σε ό,τι αφορά τα μέσα σταθερής τροχιάς, δηλαδή ΗΣΑΠ, Μετρό και Τραμ, την Κυριακή 6 Μαϊου ημέρα των εκλογών θα παραταθεί κατά μία ώρα το ωράριο λειτουργίας των γραμμών 2 και 3 του Μετρό.

Συγκεκριμένα, οι τελευταίες αναχωρήσεις από τον σταθμό στο Σύνταγμα προς όλες τις κατευθύνσεις θα πραγματοποιηθούν στη 01.20, ξημερώματα Δευτέρας, 7 Μαΐου.

Για τη γραμμή του Τραμ, προβλέπεται, το Σάββατο, 5 Μαΐου και την Κυριακή, 6 Μαΐου να εκτελούνται τα δρομολόγια ανά 25 λεπτά, αντί ανά 20 λεπτά, σε όλες τις γραμμές. Τη Δευτέρα, 7 Μαΐου, τα δρομολόγια θα εκτελούνται ανά 20 λεπτά, αντί ανά 15 λεπτά, σε όλες τις γραμμές.

Επίσης, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, για την εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού που προτίθεται να ταξιδέψει για να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, αυξάνει τον αριθμό των προσφερόμενων θέσεων, ανάλογα με τη ζήτηση, στα τρένα που ήδη κυκλοφορούν, καθώς και τη Δευτέρα, για να διευκολύνει την επιστροφή των ψηφοφόρων.

newsit

Μάθε πού ψηφίζεις!

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

“>

Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για να δείξει την αντίθεσή του στην πολιτική που ακολουθείται, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα. Άλλωστε, το σύστηµα της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για µια ουσιαστική συµµετοχή στην διαµόρφωση της πολιτικής ζωής, αφού ο µόνος τρόπος «έκφρασης» της λαϊκής βούλησης είναι εξ ορισµού περιορισµένος σε ένα κλειστό σύστηµα ερωτήσεων και απαντήσεων που θυµίζει τις «πολλαπλές επιλογές» (multiple choice) των σύγχρονων, µεταµοντέρνων εκπαιδευτικών συστηµάτων. Πολλαπλές µεν, αλλά δοτές εκ των προτέρων. Συνεπώς, ούτε καν πολλαπλές µε την ουσιαστική και βαθιά έννοια του όρου.

Κοιτάζοντας την Ιστορία των ελληνικών εκλογών από την ίδρυση του νεο-ελληνικού Κράτους, θα δούµε εκλογικά συστήµατα που ήταν ευθέως προσανατολισµένα ακριβώς σε τέτοιου είδους δίπολα: π.χ. παλιότερα, κάθε κάλπη ήταν χωρισµένη σε 2 τµήµατα. Το αριστερό ήταν µαύρο και το δεξιό λευκό. Σε κάθε εκλογικό τµήµα υπήρχαν τόσες κάλπες όσες και οι υποψήφιοι και ο κάθε ψηφοφόρος µε την ψήφο του (µαύρη ή λευκή) αποδοκίµαζε ή το αντίθετο, συγκεκριµένο υποψήφιο. Αυτές και άλλες παρόµοιου πνεύµατος εκλογικές τακτικές ή συνήθειες, εξελίχθηκαν στη συνείδηση του λαού σε εκλογικά έθιµα που φαίνεται πως είναι βαθιά ριζωµένα. Στις µέρες µας, ελάχιστοι είναι οι ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι ασκώντας το εκλογικό τους δικαίωµα θα διαµορφώσουν µία καινούργια, πολύχρωµη και ουσιαστικά πολυφωνική πολιτική πραγµατικότητα. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων χρησιµοποιεί την ψήφο του είτε τιµωρητικά, είτε θέλοντας να δείξει επιδοκιµασία ή ανοχή στους κυβερνώντες. Η επιλογή του κόµµατος γίνεται µε φανατισµό και οπαδικά κριτήρια και, επί της ουσίας, ο ψηφοφόρος εµφορείται από την επιθυµία του να δηλώσει την δυσαρέσκειά του ή το αντίθετο – γεγονός που φαντάζει µάλλον «φυσιολογικό» από τη στιγµή που κάθε πολιτικό κόµµα πάσχει από παντελή ή ουσιαστική έλλειψη εσωκοµµατικής δηµοκρατίας, δεδοµένου ότι τα προγράµµατα, οι µέθοδοι ουσιαστικής λειτουργίας αλλά ακόµα και τα καταστατικά τους είναι αποτέλεσµα ενός επίσης αντιπροσωπευτικού συστήµατος και όχι προϊόν ελεύθερου και ισότιµου διαλόγου εκ µέρους των µελών. Το αντιπροσωπευτικό σύστηµα είναι το καλύτερο πεδίο για την επικράτηση του ισχυρότερου (οικονοµικά, κοινωνικά, προσωπικά) και δεν αφήνει περιθώρια για µια ουσιαστική, πραγµατική σύνθεση απόψεων κατόπιν συνδιαµόρφωσης πάνω σε βάσεις πολιτικής ισότητας.

Από την άλλη πλευρά, η οικονοµική και πολιτική ελίτ ευελπιστεί πως οι εκλογές θα κατευνάσουν την ολοένα και πιο έντονη λαϊκή οργή, ότι θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και κατά κάποιον τρόπο θα νοµιµοποιήσουν τις πρόσφατες πολιτικές επιλογές (που σηµειωτέον, προκάλεσαν τεράστιες συγκεντρώσεις, απεργίες οι οποίες όµως τελικά δεν κατάφεραν να ιδρώσουν το αυτί των εξουσιαστών, αλλά και άλλες, νέες, µορφές πολιτικής έκφρασης και συµµετοχής, όπως είναι οι λαϊκές συνελεύσεις οι οποίες ως «θεσµοί» και µόνον, αµφισβήτησαν το Αντιπροσωπευτικό σύστηµα στην ουσία του). Συνεπώς, η πολιτική ελίτ θα προσπαθήσει να εκµεταλλευτεί τις επόµενες εθνικές εκλογές προεχόντως ως ένα µέσο κατευνασµού της γενικευµένης δυσαρέσκειας µε το εξής σκεπτικό: «Όλοι όσοι φωνάζετε πως η Δηµοκρατία µας καταλύθηκε, πάρτε τώρα ελεύθερες εκλογές, αισθανθείτε ο “Κυρίαρχος Λαός” και σωπάστε»). Φυσικά, το γεγονός ότι τόσο η Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την υπογραφή του πρώτου Μνηµονίου και µετά, όσο και η, ακόµα και µε κοινοβουλευτικούς όρους, νόθα και ανοµιµοποίητη (συν)Κυβέρνηση Παπαδήµου, έχουν λάβει αποφάσεις που έχουν προκαθορίσει την πορεία της χώρας για τις επόµενες δεκαετίες (πορεία που δεν µπορεί ν’ αλλάξει παρά µόνο αν η κοινωνία η ίδια φέρει τα πάνω – κάτω, κινούµενη εκτός των δοτών κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού), θα αποσιωπηθεί. ‘Η µάλλον, θα ξεπεραστεί σαν ένα επουσιώδες και άνευ µεγάλης σηµασίας, πολιτικό δεδοµένο.

Έτσι, ο πολίτης, για πρώτη φορά στην ιστορία της εν Ελλάδι κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, θα έχει τυπικά την δυνατότητα να διαλέξει από µια πληθώρα κοµµάτων και το δικαίωµα να «σταυρώσει» όποιους επιθυµεί από τους εκατοντάδες επίδοξους αντιπροσώπους του (σ’ αυτή την χώρα, ίσως η πιο συχνή ευχή να είναι : «Στης Βουλής τα έδρανα – αχ κι εγώ να έκλανα»). Στην πραγµατικότητα, το µόνο που θα καταφέρει το εκλογικό σώµα, είναι να στείλει ένα ασαφές µήνυµα (σε ποιους αλήθεια;) που θα σχετίζεται µόνο µε µια γνωστή πολιτική θέση: αυτή που εφαρµόζεται αυτή τη στιγµή από τα κόµµατα εξουσίας, είτε συµµαχώντας µε αυτά ή απλώς, αποδοκιµάζοντάς τα στα τυφλά.

Θεωρητικά, σε µια οµαλώς λειτουργούσα κοινοβουλευτική δηµοκρατία, θα έπρεπε όλα τα κόµµατα να καταθέσουν το πλάνο τους για διακυβέρνηση, τις βασικές τους αρχές και το προγραµµατικό τους πλαίσιο. Στην κοινοβουλευτική δηµοκρατία µας όµως, αντιµετωπίζουµε το εξής παράδοξο: Οι πολιτικοί αντίπαλοι είναι ένα Νεοφιλελεύθερο κόµµα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, ένα συγκεντρωτικό κόµµα που αυτοαποκαλείται Κοµµουνιστικό, ένας θίασος που θυµίζει παράσταση του Κατηχητικού µε θέµα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και Ανάπτυξη….» που τιτλοφορείται Νέα Δηµοκρατία, ένα συνοθύλευµα ιδεών χωρίς συνοχή και διάθεση για εύρεση µιας ελάχιστης αλλά σαφούς κοινής συνισταµένης που ονοµάζεται Αριστερά και κάποιες συµµορίες ή µεµονωµένα πρόσωπα µε ιδέες µεγαλείου, που θέλουν να λέγονται πολιτικοί. Ακόµη λοιπόν κι αν συµφωνούσαµε µε το θεσµό της αντιπροσώπευσης, η σηµερινή φάρσα ανύπαρκτων πολιτικών θέσεων που εκφράζονται από ένα τραγικά «φτηνό» πολιτικό προσωπικό, δεν µπορεί να σταθεί ούτε ως αντιπροσωπευτική δηµοκρατία.

Άρνηση συµµετοχής, ρήξη µε τον κοινοβουλευτισµό και προώθηση άµεσης δηµοκρατίας

Πολλοί είναι αυτοί που ορίζουν ένα πολίτευµα ως δηµοκρατικό, µόνο και µόνο από το γεγονός ότι παρέχει στους πολίτες του το δικαίωµα να ψηφίζουν/εκλέγουν κυβερνήσεις οι ίδιοι, και ταυτόχρονα µπορεί να εγγυηθεί κατά κάποιον τρόπο µια στοιχειώδη ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συνάθροισης. Στην πραγµατικότητα όµως, η δηµοκρατία είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό. Το γεγονός και µόνο ότι έχουµε το δικαίωµα να εκλέγουµε κάποιον που θ’ αποφασίζει για εµάς, δεν νοµιµοποιεί ταυτόχρονα και τον χαρακτηρισµό του σηµερινού καζίνου ως δηµοκρατία. Κάποτε ο Ρουσσώ (στο Κοινωνικό Συμβόλαιο) έλεγε ότι οι Άγγλοι γίνονται πολίτες µόνο µια φορά στα τέσσερα χρόνια, όταν καλούνται να ψηφίσουν, να εκλέξουν έναν ηγέτη που τους αντιπροσωπεύει. Αυτή η ηµέρα των εκλογών είναι και η µόνη που οι φωνές τους ακούγονται. Μετά το τέλος όµως της διεξαγωγής των εκλογών, η δουλεία επιστρέφει, κι επιστρέφει διότι κανένας τους δεν µπορεί να παρέµβει ούτε στις αποφάσεις έχουν ληφθεί δημοκρατικά, αλλά ούτε και σ’ αυτές που θα λάβει η κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Μένουν, λοιπόν, έρµαια των πολιτικών επιλογών των ολίγων που οι ίδιοι εξέλεξαν, δίχως τη δυνατότητα (αυτο)αναίρεσης και περαιτέρω συμμετοχής. Ωστόσο, βέβαια, και κυρίως µε βάση τα σηµερινά δεδοµένα, ούτε καν αυτή η µέρα των εκλογών δεν µπορεί να χαρακτηριστεί ως µια µέρα πραγµατικής ελευθερίας. Και αυτό διότι οι περισσότερες αποφάσεις κρίνονται µε βάση τις µαθηµατικές/οικονομικές εξισώσεις των αγορών. Ούτε καν από την κοινοβουλευτική ολιγαρχία! Εποµένως, ακόµα και η έννοια της φιλελεύθερης δηµοκρατίας ακούγεται άκυρη και μή αντιπροσωπευτική. Η πραγµατική ονοµασία του σηµερινού µας πολιτεύµατος θα έπρεπε να ονοµάζεται φιλελεύθερη ολιγαρχία, όπως πολύ εύστοχα την αποκαλούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης. [1]

Εν ολίγοις, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: για ποιόν λόγο να συμμετάσχει κανείς στην εκλογική διαδικασία από την στιγµή που τα πράγµατα δεν καθορίζονται µόνο από τους βουλευτές που εµείς νόµιµα έχουµε εκλέξει αλλά κυρίως από διάφορους µηχανιστικούς µαθηµατικούς/οικονοµικούς διεθνείς παράγοντες που ρυθµίζουν την παγκόσµια οικονοµία; Δεν έχουµε, λοιπόν, ν’ αντιµετωπίσουµε απλά και µόνο µια εκλεγµένη ολιγαρχία, αλλά µια οικονοµική δικτατορία εντός ενός καθεστώτος που για εντελώς τυπικούς και µόνο λόγους, χρησιµοποιεί κάποιες δηµοκρατικές έννοιες, όπως οι εκλογές.

Πολλοί από εµάς σκοπεύουν να ψηφίσουν έτσι ώστε «να µην πάει η ψήφος χαµένη». Ή µε το σκεπτικό πως «από το να βγει κυβέρνηση από µια µικρή µειοψηφία, είναι καλύτερα να ρίξω ψήφο διαµαρτυρίας – να στηρίξω το κόµµα που είναι το λιγότερο κακό ή αυτό που, αν και δεν µε εκφράζει, είναι πάντως “πιο κοντά” σε µένα». Όλες αυτές οι αντιλήψεις αποδεικνύουν περίτρανα τον θλιβερό εγκλωβισµό του  ψηφοφόρου (και ολόκληρου του Κυρίαρχου Λαού…) εντός µιας φυλακής όπου ο  καθένας µπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά έως την εβδόµη βραδινή – ώρα κατά την οποία το πανηγύρι ελευθερίας και η αυταπάτη περί λαϊκής κυριαρχίας  τελειώνει και ο κόσµος, από προαυλιζόµενος στα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων και τα εκλογικά τµήµατα, επαναµετατρέπεται σε έγλειστος και τηλεοπτικο-αυνανιζόµενος. Ποιά δυνατότητα έκφρασης δίνει η σηµερινή (κατ’ επίφαση) δηµοκρατία σ’ αυτόν που διαφωνεί µε το ίδιο το πολιτικό σύστηµα ή ακόµη και µε την αντιπροσωπευτική δηµοκρατία καθαυτή; Ποιά δυνατότητα συµµετοχής στη λήψη αποφάσεων (που ρυθµίζουν την ίδια του τη ζωή) έχει ο πολίτης, πέρα από τη συµβολική ρίψη ενός κωλόχαρτου σε ένα κουτί, κάθε τέσσερα (ή όσα βολεύει το σύστηµα) χρόνια; Οι  εκλογές δεν αποτελούν τίποτε παραπάνω από την ψευδαίσθηση της συµµετοχής, παράλληλα µε την καλλιέργεια της ηθικής της συλλογικής  ευθύνης. «Αφού πρώτο κόµµα ήταν το τάδε, δεν µπορείτε να µιλάτε για σύγχρονη µορφή χούντας, καθώς ο λαός µίλησε».  Ο λαός, λοιπόν, σύµφωνα µε τους υφιστάµενους εξουσιαστικούς θεσµούς, είναι ένα χειραγωγήσιµο αντικείµενο (ούτε καν υποκείµενο) το οποίο, είτε µε την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων, είτε µε την αναγκαστική έκθεσή του σε εκβιαστικά διληµµάτα, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί «ελεύθερα» µεν αλλά περιοριζόµενος σε δύο διαστάσεις σαν καρικατούρα ενός ξένου προς αυτόν σχεδιαστή. Ή θα ακολουθήσει τον Χ που θα ακολουθήσει την Α πολιτική, ή θα κρίνει ως καλύτερο τον Ψ που θα ακολουθήσει και αυτός την Α πολιτική.

Υπάρχει,  βέβαια, και µια τρίτη περίπτωση: να συσπειρωθεί κάπου αλλού, π.χ. στην αριστερά, η ίδια όµως κάνει ό,τι µπορεί ώστε να αποφύγει τέτοιες φουρτούνες.  Άλλωστε, η πολιτική της προσωπικότητα δεν είναι αυτόνοµη, αυθύπαρκτη, αλλά ετεροκαθοριζόµενη µε σηµείο αναφοράς το τι δεν θέλει και το πού  διαφωνεί. Ποτέ όµως δεν αυτονοµείται µε βάση το τι επιδιώκει η ίδια και  πώς ακριβώς θα το διεκδικήσει µέχρι να το καταφέρει. Συνεπώς: στον σύγχρονο κοινοβουλευτισµό υπάρχει µία πολιτική µε περισσότερα κόµµατα που την εκφράζουν θετικά και ακόµη κάποια άλλα κόµµατα που την εκφράζουν (αφορίζουν 😉 αρνητικά, κινούµενα όµως πάντα εντός του ίδιου πλαισίου. Οι χορευτές, καλοί ή χειρότεροι, φιγουρατζήδες ή στιλιζαρισµένοι, όλοι πάντως χορεύουν ενσυνείδητα τον ίδιο κύκλιο χορό, κοιτάζοντας βέβαια πάντα προς τα  µέσα και όχι προς την κοινωνία που καλείται να παρακολουθεί χειροκροτώντας ή σιωπηλά.

«Απ’  την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό  που  προέχει είναι η αναζήτηση  πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέµα, η απάτη και τα φούµαρα. Είναι η  περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαµένα την εµπιστοσύνη του στην κάλπη   χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωµένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιµάζει για τη βαρβαρότητα  του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων» (Ραούλ Βάνεγκεµ)

Αποχή και άνοδος της ακροδεξιάς ή µή πλειοψηφικών κυβερνήσεων

Ένα από τα βασικότερα ζητήµατα που αφορούν την αποχή, και κάτι που προβληµατίζει αρκετούς, είναι το τί θα µπορούσε ν’ ακολουθήσει αν η πλειοψηφία των απογοητευµένων πολιτών αποφάσιζαν ν’ απέχουν; Κάτι τέτοιο θα έδινε κοινοβουλευτικό αβαντάζ στην ακροδεξιά (αν βέβαια γίνει δεκτό ότι όσοι απέχουν ανήκουν συνήθως σε «προοδευτικούς» πολιτικούς χώρους). Ας φέρουµε εδώ µερικά παραδείγµατα. Στην Βρετανία, το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών έδωσε απόλυτο προβάδισµα στο Νεοφιλελεύθερο Δεξιό κόµµα των Tories, ενώ δεύτεροι ήρθαν οι ακροδεξιοί/νεοσυντηρητικοί του Nigel Farrange. Στην τρίτη θέση βρέθηκαν οι κεντρώοι του Labour Party ενώ την έκπληξη έκανε το British National Party, γνωστό για τις νεοφασιστικές του θέσεις (π.χ. δεν δέχεται έγχρωµους στους κύκλους του) που κέρδισε 2 έδρες. Η αποχή όµως ξεπέρασε το 50%. Παροµοίως στην Ισπανία, κερδισµένο στις τελευταίες εκλογές βγήκε το Συντηρητικό/Νεοφιλελεύθερο κόµµα του Ραχόι, µε ποσοστό 39.94% έναντι 28.73% της κεντροαριστεράς παράταξης. Η συγκεκριµένη, όµως, κυβέρνηση πλειοψήφησε στο ποσοστό του 71,69% του εκλογικού σώµατος που συµµετείχε (το 28,31% απείχε της εκλογικής διαδικασίας). Κάτι που σηµαίνει ότι ακόµα και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ακόµα, δηλαδή, και αν µιλήσουµε µε τη γλώσσα της αρχής της πλειοψηφίας και της αντιπροσώπευσης, έχουµε να κάνουµε µε µια κυβέρνηση που τη νοµιµοποιεί µόλις το 28,6% του πληθυσµού της χώρας (αναγωγή ψήφων 1ου κόµµατος στο σύνολο του εκλογικού σώµατος), κοινώς πρόκειται για µια κυβέρνηση µειοψηφική που όµως κυβερνά. Θα επιτρέψουµε όµως εµείς τη άνοδο της ακροδεξιάς ή θα δώσουµε σε µια κυβέρνηση µειοψηφική τη δυνατότητα να µας εξουσιάζει;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήµατα είναι η εξής: 1) Ακόµα και αν η ακροδεξιά κατορθώσει και μπει στη Βουλή, θα είναι αναγκασµένη να πετάξει το προσωπείο του ακραίου και να συµβιβαστεί µε την εκάστοτε νοµοθεσία που διέπει τους κοινοβουλευτικούς θεσµούς. Θα πρέπει δηλαδή να πάψει να είναι ακραία και να µετατραπεί σε ένα ακόµα «αστικοδηµοκρατικό κόµµα».Ας θυµηθούµε το λόγο του Καρατζαφέρη εκτός Βουλής, περί κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και δηλώσεις ανοιχτής υποστήριξης προς τη χούντα των Συνταγµαταρχών. Η είσοδός του στην Βουλή σήµανε και τη στροφή από την άκρα δεξιά προς µια πιο πολιτικά ορθή νεοσυντηρητική κατεύθυνση. Προφανώς, κάτι παρόµοιο θα µπορούσε να συµβεί και µε άλλα ακροδεξιά κόµµατα.Ή µήπως ακραίες εθνικιστικές φωνές δεν υπάρχουν εντός των µεγάλων κοµµάτων; 2) Οι διαφορές µεταξύ µιας σοσιαλδηµοκρατικής κυβέρνησης και µιας συντηρητικής Νεοφιλελεύθερης είναι, στην πραγµατικότητα, ελάχιστες. Κάτι τέτοιο δεν παρατηρούµε µόνο στην Ελλάδα, όπου οι διαφορές µεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξαν µηδαµινές αλλά, πλέον, και οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Σοσιαλδηµοκρατικού κόµµατος της Γερµανίας, Μάρτιν Σουλτζ, επιβεβαιώνουν το ότι οι εντολές που εκτελούν οι «δηµοκρατικά εκλεγµένες κυβερνήσεις» δεν µπορεί ν’ αποκλείνουν από αυτά που προστάζουν οι στατιστικές της διεθνούς οικονοµίας: «Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου είναι αυτός που ως Έλληνας Πρωθυπουργός ξεκίνησε τις αναγκαίες και επώδυνες µεταρρυθµίσεις. Προς όφελος της χώρας έβαλε σε δεύτερη µοίρα το συµφέρον του κόµµατος. Ελπίζω ότι θα µπορέσουν να επικρατήσουν οι συνετές δυνάµεις στη χώρα, διότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν» [2]. Αν αυτές οι δηλώσεις προέρχονται από έναν σοσιαλδηµοκράτη πολιτικό, τότε ας µην περιµένουµε τίποτα καλύτερο από τη δική του παράταξη όταν (και αν) θ’ αναλάβει την εξουσία. Ακόµα και αν υποθέσουµε ότι η κοινή γνώµη επιθυµεί µια επιστροφή στη σοσιαλδηµοκρατία και αποφασίζει να εκλέξει µια κεντοραριστερή παράταξη, κατά πόσο η νέα αυτή κυβέρνηση θα εφαρµόσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις αρνούµενη να συµβιβαστεί µε τις διαταγές των αγορών; Συνεπώς, κάθε κυβέρνηση που εκλέγουµε, είναι κατά κάποιον τρόπο µειοψηφική, και η αποχή δεν σηµαίνει ότι νοµιµοποιούµε µειοψηφικές κυβερνήσεις από τη στιγµή που, σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν καθορίζονται αυστηρά από διεθνής οικονοµικούς παράγοντες.

Τα παραδείγματα πολιτικών πρώην (και νυν) που εκ΄του ασφαλούς κατακρίνουν τις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν σταματούν εδώ. Από τον Γιώργο Παπανδρέου που σε συνέντευξή του στο Democracy Now κατέκρινε την Goldman Sachs και τις πολυεθνικές για τις πολιτικές που εφαρμόζουν στην Ελλάδα, μέχρι και τον Μπερλουσκόνι ο οποίος μόλις λίγες μέρες πριν δήλωσε τα εξής: «Τη γνωρίζουμε τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία». Καί οι δύο πολιτικοί, όσο βρίσκονταν στην εξουσία εφάρμοζαν ακριβώς τα ίδια μέτρα. Η μεν κυβέρνηση Παπανδρέου τσεκούρωσε επιδόματα και συντάξεις, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος και δεν είχαν καταφέρει να διαλύσουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί. Ο δε Μπερλουσκόνι, κατά τη διάρκεια της θητείας του επέβαλε τα πιο σκληρά Νεοφιλελεύθερα μέτρα για τα Ιταλικά δεδομένα, συνυπέγραφε στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, ενώ τώρα ξαναρχίζει τους φαμφαρονισμούς προσποιούμενος ότι παίρνει το μέρος ενός λαού που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί όσο βρίσκονταν στην εξουσία. Μήπως δεν ήταν η «κεντροαριστερά» πολιτική παράταξη των Labours στην Βρετανία η πρώτη που επέβαλε τον τριπλασιασμό των πανεπιστημιακών διδάκτρων από 1.000 λίρες το χρόνο σε 3.000 και τώρα ασκεί κριτική εξ αριστερών στις περικοπές που εφαρμόζουν οι Tories; Μήπως δεν ήταν οι Tories που κατέκριναν το σύστημα κοινωνικού ελέγχου και ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων μέσω CCTV που συναντά πλέον κανείς στο Λονδίνο, ενώ τώρα που έχουν σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με το Liberal Party (Φιλελεύθερο Κόμμα) επιβάλλουν από τα πιο σκληρά μέτρα κρατικής καταστολής; Μήπως δεν ήταν οι Φιλελεύθεροι που δήλωσαν προ-εκλογικά πως δεν θα υποστηρίξουν τις περικοπές στην παιδεία, ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο προσπαθούν να πείσουν τους φοιτητές ότι ο τριπλασιασμός των διδάκτρων από 3.000 τον χρόνο σε 9.000 είναι αναγκαίος; Ή ο δήμαρχος του Λονδίνου, John Boris, που κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Αυγούστου μιλούσε ανοιχτά υπέρ της καταστολής και της χρήσης κανονιών νερού και της εμπλοκής του στρατού, παρόλ’ αυτά, στην προεκλογική του εκστρατεία παραδέχεται ότι οι ταραχές οφείλονται στον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην Βρετανία και κυρίως το Λονδίνο;

Στην ελληνική πραγµατικότητα: Στην πράξη, η αποχή δεν υπονοµεύει, άµεσα τουλάχιστον, το κοινοβουλευτικό σύστηµα. Σύµφωνα µε τον εκλογικό νόµο, οι έδρες διανέµονται µε βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια, στα οποία, εκτός των άκυρων, δεν συµπεριλαµβάνονται ούτε τα λευκά (παρά την αντίθετη απόφαση 12/2005 του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύµφωνα µε την οποία η µη προσµέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων κατά την εύρεση του εκλογικού µέτρου, αντίκειται στο Σύνταγµα αφού θίγει τον πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας της ψήφου). Άρα, ακόµα και στο θεωρητικό ενδεχόµενο κατά το οποίο θα απείχε της εκλογικής διαδικασίας η πλειοψηφία του εκλογικού σώµατος, και, ταυτόχρονα, η πλειοψηφία των πολιτών που θα προσέρχονταν στις κάλπες θα επέλεγε να ψηφίσει λευκό ή να «ρίξει» άκυρο ψηφοδέλτιο, και πάλι θα προέκυπτε νέα Βουλή. Ο ισχύων στην Ελλάδα εκλογικός νόµος, αλλά, κατά κανόνα, και οι εκλογικοί νόµοι στις υπόλοιπες δυτικές κοινοβουλευτικές δηµοκρατίες, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους εκλογικά αστεία… Συγκεκριµένα: α) Για να εισέλθει ένα συνδυασµός (κόµµα, συνασπισµός κοµµάτων ή µεµονωµένος υποψήφιος) στη Βουλή, πρέπει να συγκεντρώσει το 3% των εγκύρων ψηφοδελτίων του συνόλου σε όλη την Επικράτεια. β) Στις επόµενες βουλευτικές εκλογές, οι 250 έδρες θα διανεµηθούν µε βάση το ποσοστό των κοµµάτων και οι υπόλοιπες 50 θα πριµοδοτήσουν το πρώτο κόµµα, γ) Το θεωρητικά µέγιστο ποσοστό προκειµένου να πετύχει κάποιο κόµµα βέβαιη αυτοδυναµία, ανέρχεται στο 40,4% των έγκυρων ψήφων (Σηµείωση: δεν θα επεκταθούµε εδώ σε λεπτοµερείς αναφορές για τον τρόπο κατανοµής των εδρών ανά εκλογική περιφέρεια – αρκούν οι προαναφερόµενοι βασικοί άξονες γα την κατανόηση του πυρήνα της λογικής του εκλογικού συστήµατος).

Συµπερασµατικά, το τι σηµαίνει ως προς το εκλογικό αποτέλεσµα η εκλογική απεργία ή το άκυρο ή το λευκό ψηφοδέλτιο, δεν µπορεί να ειπωθεί µε βεβαιότητα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα διευκολύνει την δηµιουργία αυτοδύναµης κυβέρνησης από το συνδυασµό που πλειοψήφησε (αν δεχτούµε ότι οι απέχοντες εκφράζουν κυρίως αντικοινοβουλευτικές θέσεις – κάτι που δεν είναι αυτονόητο αφού απροσδιόριστο ποσοστό όσων δεν προσέρχονται στις κάλπες απλώς είναι απαθές και η αποχή δεν αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση), αν και εφ΄όσον συγκεντρώσει βέβαια τα προαναφερόµενα ποσοστά. Από την άλλη πλευρά, η προς αποφυγή αυτού του ενδεχόµενου συµµετοχή στις εκλογές, επίσης δεν αποτελεί «έξυπνη κίνηση», αφού, όπως είδαµε, σε κάθε περίπτωση θα υπάρξει Κυβέρνηση (έστω και µε συµµαχία των παρατάξεων της κυρίαρχης ελίτ), η οποία τυπικά-νοµικά θα είναι νόµιµη, η οποία, ταυτόχρονα, στην πράξη και στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας του λαού θα είναι ανοµιµοποίητη (ως Κυβέρνηση µειοψηφίας σε σχέση µε το σύνολο της κοινωνίας/εκλογικού σώµατος) και η οποία, σε κάθε περίπτωση δεν θα αποτελεί έναν ανεξάρτητο πολιτικό παίκτη στη διεθνή πολιτική σκηνή, αλλά ένα νέο πολιτικό προσωπικό που θα έχει ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα συµφέροντα των κυρίαρχων στρωµάτων, ντόπιων ή/και ξένων. Αυτό ίσχυε ανέκαθεν στις Κοινοβουλευτικές «Δηµοκρατίες» και αυτό θα ισχύει όσο το σύστηµα της αντιπροσώπευσης παραµένει στο προσκήνιο της πολιτικής πραγµατικότητας.

Ναί στην αποχή, αλλά υπό ποιες προϋποθέσεις;

Μετά από όσα προειπώθηκαν, είναι φανερό πως η συµµετοχή των πολιτών στις εθνικές (βουλευτικές) εκλογές είναι συµµετοχή σε ένα στηµένο πολιτικό παιχνίδι, που δεν έχει σχέση όχι µόνο µε την πραγµατική δηµοκρατία αλλά απέχει πολύ ακόµα και από την ιδεατή αντιπροσωπευτική δηµοκρατία. Κατ’ αρχήν λοιπόν, η θέση πως η συµµετοχή στις εκλογές σηµαίνει νοµιµοποίηση µιας πολιτικής αποπολιτικοποίησης των πολιτών, ή συµµαχία µε τα κυρίαρχα στρώµατα που θέτουν τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού, φαίνεται σωστή. Αν η θέση µας είναι ότι επιθυµούµε την εγκαθίδρυση µια αυτόνοµης κοινωνίας µέσω αµεσοδηµοκρατικών διαδικασιών, τότε η νοµιµοποίηση της κοινοβουλευτικής υφαρπαγής της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί πολιτική αυτοκτονία – άποψη που δεν διατυπώνεται µόνο από ηθική σκοπιά αλλά, αντίθετα, µέσα από τη ρεαλιστική και ψυχρή εξέταση των δεδοµένων. Κατ’ ακολουθίαν, ο επόµενος συλλογισµός δεν µπορεί παρά να είναι ότι, για να αποτελέσει η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες (ή η επιλογή του άκυρου), µία ενεργητική, θετική, συνειδητοποιηµένη πολιτική θέση, οφείλει να συνδυαστεί µε την µεθοδευµένη προσπάθεια για την δηµιουργία θεσµών που θα µπορέσουν αφ’ ενός να παρακάµψουν την ετερονοµία του αντιπροσωπευτικού συστήµατος και, ταυτόχρονα, να προωθήσουν το πρόταγµα της αυτο-κυβέρνησης, της αυτοθέσµισης, της αυτονοµίας. Διαφορετικά, η αποχή, στο βαθµό που δεν αποτελεί το έναυσµα για την δηµιουργία µιας άλλης, νέας, αυτόνοµης θέασης της πολιτικής, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από µια στείρα άρνηση η οποία, όσο κι αν είναι ηθικά δικαιωµένη (απ’ όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι λόγω πολιτικής αφασίας), δεν πρόκειται να προσφέρει καµία πολιτική λύση, αλλά µάλλον θα είναι µια στάση καταδικασµένη σε αποτυχία αφού θ’ αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου, κάλπικου νοµίσµατος.Η αντιπροσωπευτική δηµοκρατία και ο κοινοβουλευτισµός εµπεριέχουν από τη φύση τους µια λογική περιθωριοποίησης των πολιτικών πρακτικών που αντιτίθενται στον πυρήνα τους. Έτσι, η αποχή (ή το άκυρο) αν δεν συνδυαστεί µε πρακτικές που επιδιώκουν την διαρκή κοινωνική επανάσταση, περιορίζεται σε µια δικαιολογηµένη αλλά συναισθηµατική και όχι πολιτική στάση.

Αυτή είναι λοιπόν η ευθύνη µας: Να νοηµατοδοτήσουµε την αποχή και την άρνηση της απάτης των εκλογών µε τρόπο που θα ανοίξει το δρόµο για την χειραφέτηση και την αυτονόµηση της κοινωνίας, αποδεσµεύοντάς την από τον σκέτο ροµαντισµό και διαφοροποιώντας την, στα µάτια όλης της κοινωνίας, από την απλή απάθεια, την αδιαφορία ή τον απροσδιόριστο µηδενισµό. Απέχω από τις εκλογές σηµαίνει συµµετέχω µε όλες µου τις δυνάµεις στην προσπάθεια άσκησης πραγµατικής πολιτικής, µέσα από  κάθε είδους επαναστατικές και ριζοσπαστικές πρακτικές, μέσα από συνελεύσεις πολιτών και διάφορες άλλες ανοιχτές διαδικασίες. Διαφορετικά δεν σηµαίνει τίποτα και δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την µη-αποχή σε ένα σικέ παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν, όταν αρχίσουν πάλι οι πολιτικές διαφημίσεις να σπέρνουν προπαγάνδα περί «σωτηρίας της χώρας», να μιλούν για το κατόρθωμα μιας κυβέρνησης, ας θυμηθούμε εμείς τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας λόγω των αβάσταχτων χρεών, ας θυμηθούμε τους άστεγους, όλους αυτούς που η ζωή τους υποβαθμίστηκε, όλους αυτούς που υπέφεραν από την αστυνομική καταστολή και την βία, τους πολίτες αυτής της χώρας που λοιδωρήθηκαν στο εξωτερικό ως «τεμπέληδες και ανεύθυνοι» εξαιτίας ορισμένων πολιτικών (βλ. Θ.Πάγκαλος στο Παρίσι ή τις δηλώσεις του Γ.Α.Παπανδρέου στο Βερολίνο: «κυβερνώ μια χώρα διεφθαρμένων»). Ας κοιτάξουμε τη δυστυχία μας κι ας θυμηθούμε όλον αυτόν τον διασυρμό. Πριν αναζητήσουμε λύσεις στην φασίζουσα αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, ας μην ξεχάσουμε το Βατοπέδι, τη Siemens, τις υποκλοπές, το παραδικαστικό κύκλωμα, τα τόσα άλλα σκάνδαλα αξίας εκατομμυρίων ευρώ και αυτά που χαρακτήρισαν εκείνη την κυβέρνηση ως μια από τις πιο διεφθαρμένες και γελοίες της νεότερης ιστορίας – σκάνδαλα για τα οποία κανείς δεν δικάστηκε ενώ αντιθέτως εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε και πληρώνουμε τώρα. Πριν δούμε τους ακροδεξιούς να μιλούν για «καθαρή Ελλάδα μόνο με Έλληνες» ας θυμηθούμε ξανά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων, τις ρατσιστικές δολοφονίες (και αν το τελευταίο δεν μας ενδιαφέρει γιατί «αυτοί είναι ξένοι και παράνομοι», ας φέρουμε στο νου μας τον ρατσισμό που βίωσαν στο παρελθόν και βιώνουν και σήμερα οι Έλληνες του εξωτερικού και το πως αντιμετωπίζονται από τους εκεί ακροδεξιούς). Πριν ακούσουμε τις ασυναρτησίες των αριστερών και την ξύλινή τους γλώσσα για εργατική εξουσία, ας φέρουμε στο νου μας τα γκούλακ και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που διαμόρφωσαν τα καθεστώτα που οι ίδιοι έχουν σήμερα ως πρότυπο (όχι πως υπάρχει περίπτωση αν κάποιο από αυτά βγει νικητής στις αναμετρήσεις να εφαρμόσει τα δικά του προτάγματα μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, για τους λόγους που αναφέραμε και παραπάνω). «Όποιος  ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς  βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές  και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση» έλεγε κάποτε ο Ισπανός αναρχικός μαχητής Μπουεναβεντούρα ΝτουρρούτιΒέβαια, αν κάποιος αποφασίσει να συμμετάσχει στις εκλογές, ρίχνοντας μια ψήφο σε κάποιο αριστερό κόμμα μόνο και μόνο επειδή αισθάνεται καθήκον να πράξει έστω και κάτι, προκειμένου να σαμποτάρει την αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής ή νιώθει ότι εξ αιτίας των θρασύδειλων αυτών Νεοναζί απειλούνται ακόμα και τα ελάχιστα δημοκρατικά του δικαιώματα, σίγουρα η πράξη του δεν θα καταλογιστεί ως άνευ όρων συμβιβασμός με αυτόν τον χρεοκοπημένο θεσμό που ονομάζεται κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο στόχος είναι άλλος και όχι εκλογές. Ότι η πραγματική πολιτική γράφεται στους δρόμους και τις πλατείες. Ότι πολίτης ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί πάντοτε να συναποφασίζει, όχι μόνο για να λύσει τα προβλήματά του, αλλά για να ακούσει και ν’ ακουστεί, να δοκιμαστεί και τέλος, να γίνει καλύτερος άνθρωπος!

Σηµειώσεις
[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, η αρχή της πλειοψηφίας, ή αλλιώς η δικτατορία της πλειοψηφίας, µπορεί να καταστήσει ένα πολίτευµα δηµοκρατικό. Με βάση τον Γάλλο φιλόσοφο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, κάτι τέτοιο αποτελεί εξίσου µια µορφή τυραννίας. Διότι δεν θα πρέπει να βλέπουμε την κοινωνία σαν µια µάζα ανθρώπων, αλλά, σαν ένα σύνολο διαφορετικών πολιτών που ο καθένας ξεχωριστά έχει το δικαίωµα να αυτο-προδιορίζεται όπως επιθυµεί. Η δηµοκρατία γεννιέται όταν όλοι οι πολίτες συνευρίσκονται µε σκοπό να ενώσουν τις φωνές  τους, τη διαφορετικότητά τους, προκειµένου να συνθέσουν από κοινού, να δηµιουργήσουν και να προσφέρουν κάτι καινούριο.

Η δηµοκρατία προυποθέτει  και δηµοκρατικούς πολίτες, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εννοώντας πως δεν είναι δυνατόν, αν µέσα σ΄ ένα σύνολο ανθρώπων, η πλειοψηφία ταχθεί π.χ. υπέρ της ποινής του θανάτου (όπως γίνεται στην Βρετανία) να επικροτούµε  κι εµείς την απόφαση αυτήν, µόνο και µόνο λόγω της αρχής της πλειοψηφίας, κάτι που σηµαίνει ότι εµείς ντετερµινιστικά θα πρέπει να  δεχτούµε τη δηµιουργία ενός εκτρώµατος. Θα δικαιώναµε εµείς την απόφαση της Αµερικανικής κοινωνίας να βοµβαρδίσει το Ιράν σκοτώνοντας εκατοµµύρια ανθρώπους; Θα θεωρούσαµε την κοινωνία της Γερµανίας δηµοκρατική αν σε δηµοψήφισµα αποφάσιζε τον οικονοµικό αποκλεισµό της Ελλάδας; Έτσι λοιπόν, η άµεση δηµοκρατία δεν  είναι ένας αυτοσκοπός, αλλά ένα µέσο προκειµένου να βαδίσουµε προς το ιδεατό, την συλλογική αλλά καιατοµική αυτονοµία. Η αυτονοµία γεννιέται όταν εµείς  µπορούµε ν’ αµφισβητούµε τις κυρίαρχες  αξίες και δεν υιοθετούµε εξωκοινωνικές δοξασίες αναφορικά µε τις  απαντήσεις που δίνουµε κατά τη  διαδικασία διαύγασης των ερωτηµάτων που  θέτουµε. Οποιαδήποτε τυφλή προσαρμογή είναιετερονομία. Διότι δεν δίνει στο άτοµο την ικανότητα να κριτικάρει αυτό που του έχει δοθεί γιατί, νοµοτελειακά  πιστεύει ότι αυτό είναι το πρέπον και το ορθό (ετερόνοµη ταύτιση).

[2]Το συγκεκριµένο απόσπασµα της συνέντευξής του θα έπρεπε να µας απασχολεί, αρκετά περισσότερα από τους χονδροειδής λαϊκισµούς της Μέρκελ περί «τεµπέληδων Ελλήνων» και «σκληρά εργαζόµενων βορειοευρωπαίων». Το να αποδεχόµαστε ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας αποτελεί πρόβληµα, είναι κάτι που αποκαλύπτει τα εξωφρενικά επίπεδα κοµφορµισµού που µαστίζουν τις Δυτικές κοινωνίες.

Πηγή

Στις 6 Μαΐου οι εκλογές

Με εισήγηση του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου ξεκίνησε λίγο μετά τις 15.30 η συνεδρίαση του υπουργικού Συμβουλίου, στην ατζέντα του οποίου είναι η πρόταση προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών

Την Κυριακή, 6 Μαΐου, θα γίνουν οι εκλογές όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, μιλώντας στην εν εξελίξει συνεδρίαση του υπουργικού Συμβουλίου.

Η συνεδρίαση του υπουργικού Συμβουλίου, άρχισε λίγο μετά τις 15.30 με την εισήγηση του Πρωθυπουργού. Αμέσως μετά, στις 17.00, ο κ. Παπαδήμος αναμένεται να μεταβεί στο Προεδρικό Μέγαρο και να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια να εκδώσει το Διάταγμα για τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών. Πληροφορίες αναφέρουν πως στις 20.00 αναμένεται διάγγελμα του Πρωθυπουργού.

Μιλώντας σήμερα στη ΝΕΤ, ο πρόεδρος της Βουλής, Φίλιππος Πετσάλνικος, σημείωσε ότι χθες ήταν η τελευταία μέρα του Κοινουβουλίου με την παρούσα σύνθεση και πρόσθεσε ότι σήμερα αναμένεται η προκήρυξη των εκλογών και η ημερομηνία σύγκλησης της νέας Βουλής.

Πηγή

Αυτά είναι τα 5 χαράτσια που θα πληρώσουν οι Έλληνες μετά τις εκλογές

Μέχρι τέλος του χρόνου θα πρέπει να καταβάλουν στα δημόσια ταμεία 3,5 δισ. ευρω
Διαβάστε μέχρι πότε θα πρέπει να πληρωθούν …

– Φορολόγηση των εκτός σχεδίου οικοπέδων και αγροτεμαχίων σχεδιάζει μεταξύ άλλων το υπ. οικονομικών Πέντε χαράτσια περιμένουν εκατομμύρια νοικοκυριά που αμέσως μετά τις εκλογές θα κληθούν να πληρώσουν για τις ακίνητες περιουσίες τους:

1. Το Ενιαίο Τέλος Ακινήτων του έτους 2009. Περίπου 1,28 εκατομμύρια φορολογούμενοι θα παραλάβουν τα «ξεχασμένα» εκκαθαριστικά σημειώματα για την καταβολή του ΕΤΑΚ 2009. Θα το πληρώσουν οι άγαμοι που την 1η Ιανουαρίου 2009 είχαν ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 100.000 ευρώ και οι έγγαμοι με ακίνητα αξίας άνω των 200.000 ευρώ. Σημειώνεται ότι έχουν ήδη εκκαθαριστεί 2.920.000 δηλώσεις από 3.946.646 ιδιοκτήτες και έχουν βεβαιωθεί φόροι ύψους 278,97 εκατ. ευρώ.

2. Την έκτακτη εισφορά στη μεγάλη ακίνητη περιουσία του έτους 2009. Οσοι είχαν στην κατοχή τους την 1η Ιανουαρίου 2009 ατομική ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 400.000 ευρώ, με τα εκκαθαριστικά σημειώματα του ΕΤΑΚ του 2009 θα πληρώσουν και έκτακτη εισφορά. Η έκτακτη εισφορά επιβάλλεται κλιμακωτά με συντελεστές από 0,1% έως 0,9%, ανάλογα με το ύψος της περιουσίας.

3. Τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας του 2010. Περισσότεροι από 100.000 φορολογούμενοι, οι οποίοι κατείχαν την 1η Ιανουαρίου 2010 ακίνητα συνολικής αντικειμενικής αξίας άνω των 400.000 ευρώ, θα λάβουν τον «λογαριασμό» του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας έτους 2010.

4. Τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας του 2011. Πάνω από 600.000 φορολογούμενοι που κατέχουν ακίνητα αξίας άνω των 200.000 ευρώ θα παραλάβουν και άλλα εκκαθαριστικά σημειώματα για την πληρωμή του ΦΑΠ του 2011.

5. Το Ειδικό Τέλος Ακινήτων για το 2012 που επιβάλλεται και εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Το τέλος θα καταβληθεί σε 5 ίσες δόσεις.

Μέσα στον Απρίλιο, οι ιδιοκτήτες θα λάβουν το ραβασάκι της ΔΕΗ με την πρώτη δόση του τέλους ακινήτων που θα πρέπει να πληρώσουν εντός του Μαϊου. Σύμφωνα με πληροφορίες του Εθνους, η γενική γραμματεία πληροφοριακών συστημάτων έχει ήδη έτοιμα προς αποστολή 270.000 σημειώματα του ΕΤΑΚ του 2009, για την είσπραξη εσόδων περίπου 10 εκατ. Ευρώ. Η αποστολή τους αναμένεται να ξεκινήσει τον Μάιο ενώ το καλοκαίρι οι ιδιοκτήτες ακινήτων θα κληθούν να πληρώσουν τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας του 2010 και του 2011.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, στα σχέδια του υπουργείου οικονομικών είναι και η φορολόγηση των εκτός σχεδίου οικοπέδων και αγροτεμαχίων ενώ εξετάζονται και αλλαγές στους συντελεστές του φόρου μεταβίβασης, μείωση ή και κατάργηση του αφορολόγητου

hellenicrevenge.blogspot.com

ΣΥΡΙΖΑ: “Βάσει ποιάς απογραφής θα γίνουν οι εκλογές;”

ImageΈνα σημαντικό θέμα εγείρουν με ερώτησή του οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ  Δ. Παπαδημούλης  και Βασίλης Μουλόπουλος φέρνουν στη Βουλή με ερώτησή τους, την ημερομηνία των εθνικών εκλογών και πώς αυτό συνδέεται με την  πρόσφατη απογραφή πληθυσμού του 2011.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνουν ότι με βάση το Σύνταγμα, αν τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 δε δημοσιευτούν μέχρι την ημερομηνία των εκλογών, με επικρατέστερη την 6η Μαΐου, τότε προκύπτει μείζον νομικό, πολιτικό και ηθικό ζήτημα αφού θα πρέπει οι εκλογές να διεξαχθούν με την απογραφή πληθυσμού του 2001, η οποία δεν αντικατοπτρίζει πλέον την αντιπροσωπευτικότητα των πολιτών, ενώ αν οι εκλογές γίνουν μετά τις 27 Μαΐου τότε θα πρέπει απαραιτήτως να διεξαχθούν με βάσει τα νέα πληθυσμιακά δεδομένα, καθώς σε διαφορετική περίπτωση τα εκλογικά αποτελέσματα θα μπορούν να ακυρωθούν από όσους τα προσβάλουν και οι  εκλογές μπορεί να προσβληθούν ακόμη και ως αντισυνταγματικές.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ρωτούν γιατί η κυβέρνηση επιμένει να καθυστερεί την ανακοίνωση την ημερομηνίας των εκλογών συντηρώντας μια επιζήμια ασάφεια, με ποια απογραφή του 2001 ή του 2011 θα διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές και τι είδους ανακατανομή εδρών  και σε ποιες περιφέρειες καταγράφει η απογραφή του 2011.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Θα ψηφίσετε στις εκλογές;

Γιατί έγινε η στροφή των ΜΜΕ κατά της κυβέρνησης Παπανδρέου; Τι παγίδα μας (ξανα)στήνουν;

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε πως τα «κάστρα» της κυβερνητικής προπαγάνδας έχουν πραγματοποιήσει μία στροφή 180 μοιρών στην αντιμετώπισή τους απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις και ιδιαίτερα σε σχέση με τα καταστροφικά οικονομικά
μέτρα που ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος και ουσιαστικός πρωθυπουργός κ. Βενιζέλος.

Γιατί συνέβη αυτή η στροφή από τους καναλάρχες και τους δημοσιογράφους; Αφού ως γνωστόν και αυτά τα μέτρα θίγουν τους οικονομικά (μεσαίους και μικρούς) ανίσχυρους πολίτες και δεν ακουμπούν καν τα μεγαλοσυμφέροντα και τους έχοντες της χώρας… Πού αποσκοπεί αυτή η αλλαγή στάσης, η οποία είναι αρκετά καυστική και μερικοί από τους εκφραστές της –δημοσιογράφους- φτάνουν στο σημείο να καλούν σε εξέγερση τον λαό; Είναι δυνατόν, να υπάρξει μία τέτοια στροφή των καλύτερων -μέχρι σήμερα- συμμάχων της τροϊκανής-μνημονιακής πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου; Εκ των πραγμάτων και συγκεκριμένα εκ του φαίνεσθαι, αυτό συμβαίνει… Οι καναλάρχες με τους υπαλλήλους τους φαίνεται να χτυπούν την… αδικία και να πιέζουν προς την κατεύθυνση διενέργειας εκλογών, για να μπορέσει να εκφρασθεί ο Ελληνικός λαός, που μάλλον πολύ αργά θυμήθηκαν…

Αυτή η νέα στάση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας σκοπούμενος λαϊκισμός, που προσπαθεί να εξωθήσει τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Η αλλαγή των ΜΜΕ δεν είναι τίποτε άλλο παρά από το δόλωμα στο αγκίστρι που έντεχνα ρίχνει η κυβερνητική προπαγάνδα για να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα και να ωθήσει τη χώρα και τους πολίτες σε μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Και για να εξηγούμαστε. Το παρόν πολιτικό σκηνικό, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την σημερινή πολιτική και οικονομική πανωλεθρία και προκειμένου να αποποιηθεί των τραγικών (αλλά και ποινικών) ευθυνών του, θέλει να προχωρήσει σε εκλογές. Εκείνος που φαίνεται να προσπαθεί να εμφανισθεί ως «δημοκράτης», μέσα από μία διαδικασία αναγκαστικών εκλογών και κάτω από την πίεση του λαού, είναι ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου. Όμως και η υπόλοιπη κυβέρνηση (βλ. Βενιζέλος), αλλά και σύσσωμη η αντιπολίτευση, ενώ φαίνεται να αποφεύγουν τις εκλογές, ουσιαστικά τις επιζητούν. Κανένας, όμως, δεν τολμά να αναλάβει την ευθύνη και το βάρος για τη διενέργεια αυτών των (σωτήριων, όπως θα αποδείξουμε παρακάτω) εκλογών.
Πρώτος, ο Παπανδρέου, δεν θέλει να φανεί ότι εξαναγκάσθηκε εν μέσω της θητείας του να ρίξει τη χώρα σε εκλογές, δημιουργώντας έτσι μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα.
Δεύτερον, ο Σαμαράς, δεν θέλει να ρίξει την κυβέρνηση (που θα μπορούσε να το έχει κάνει πράξη πολλές φορές μέσα στα τελευταία δύο χρόνια), επειδή δεν θέλει να επωμισθεί το πολιτικό βάρος των εξελίξεων, αλλά και δεν θέλει να κατηγορηθεί ως υπαίτιος της διόγκωσης του χρέους της χώρας.
Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, που μεταξύ τύρου και αχλάδου διαμαρτύρονται χωρίς να καλούν (και να καλύπτουν πολιτικά) τους πολίτες σε ουσιαστικές διαμαρτυρίες, ικανές να συνθλίψουν την κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ας επανέλθουμε όμως στο βασικό ερώτημα: Γιατί, όμως, τα ΜΜΕ θέλουν εκλογές; Μα, επειδή μέσω των εκλογών θα μπορέσουν να έχουν μία ένεση ρευστότητας και ουσιαστικά επίσημη έκτακτη οικονομική στήριξη (από τις διαφημιστικές καμπάνιες των κομμάτων), αλλά κυρίως προκειμένου να στηρίξουν την παραπαίουσα κυβέρνηση Παπανδρέου, της οποίας η πολιτική πρέπει να διατηρηθεί με επαρκή ασφάλεια. Και αυτή η ασφάλεια μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα οδηγεί στην «καταναγκαστική» συνεργασία των μεγάλων κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας). Μία κυβέρνηση συνεργασίας, λοιπόν, με πρωθυπουργό τον κ. Καρατζαφέρη, ενδείκνυται για τα σχέδια της τρόικας. Μία κυβέρνηση, η οποία θα προσυπογράψει ως νόμιμα όλα τα μέχρι στιγμής μέτρα και νόμους που λήφθηκαν και εφαρμόσθηκαν και η οποία θα λειτουργήσει «αναγκαστικά» μέσα στα πλαίσια των υπογραφών και δεσμευτικών αποφάσεων της προηγούμενης κυβέρνησης Παπανδρέου… Δια των εκλογών, δηλαδή, πρόκειται να επιδιώξουν τη νομιμοποίηση της αισχρής και συνεχόμενης καταπάτησης του Συντάγματος και δια των εκλογών, θα ορίσουν ως υπεύθυνο τον Ελληνικό λαό, αφού ένα αποτέλεσμα που δεν θα δημιουργεί αυτοδύναμη κυβέρνηση (όλες οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν αυτό), θα είναι ουσιαστικά μία εντολή συγκυβέρνησης των μέχρι σήμερα υπευθύνων για όσα βιώνει η χώρα. Δεν θα είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που θα παρερμηνεύσουν την λαϊκή εντολή, ούτε θα είναι η πρώτη φορά που θα λειτουργήσουν ως μειοψηφία…

Για να συμβούν όμως όλα αυτά, θα πρέπει η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές. Ίσως, ακόμη, και υπό την «πίεση» εθνικού κινδύνου (βλ. Τουρκία στην Κύπρο και βλέψεις της στην Ελληνική ΑΟΖ νότια του Καστελλόριζου) ή ακόμη και προ κινδύνου διασάλευσης της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας (βλ. λαθρομετανάστες ή μέχρι και «απειλή στρατιωτικής επέμβασης»…) που θα διαφημίσουν καταλλήλως, για να αιτιολογήσουν το σκοπούμενο, δηλαδή τις εκλογές…

Βέβαια, όλα τα παραπάνω θα συμβούν εφόσον μπορέσουν να ελέγξουν επαρκώς την λαϊκή βούληση. Και αυτό τον ρόλο θα τον παίξουν (και πάλι) τα γνωστά φερέφωνα της τρόικας και τα καταχρεωμένα από τραπεζικά δάνεια ΜΜΕ. Αφού πείσουν για την ανάγκη μίας λαϊκής «επανάστασης», στη συνέχεια θα προσπαθήσουν να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη κατάλληλα και να μοιράσουν τα ψήφους ώστε να μην προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση για να μπορέσει να μπει σε εφαρμογή το σχέδιο διαγραφής όλων των εγκλημάτων που έχουν γίνει εις βάρος της χώρας και των πολιτών. Η συγκυβέρνηση, που πρόκειται να μας διαφημίσουν ως «σανίδα σωτηρίας», θα αποτελέσει και την ταφόπλακα για την ίδια την χώρα… Και πάλι, μέσα από «δημοκρατικές» (και αυστηρά ελεγχόμενες) διαδικασίες, θα αποποιηθούν των ευθυνών τους οι ένοχοι και θα μεταφέρουν τα ό,ποια βάρη στον «κυρίαρχο λαό»!!!

Τι θα συμβεί, όμως, εάν οι πολίτες (οι έχοντες την πραγματική ισχύ στην δημιουργία των πολιτικών εξελίξεων) αποφασίσουν να επιλέξουν διαφορετικά και να αναδείξουν νέα κόμματα, νέους σχηματισμούς, νέα πρόσωπα και ρίξουν στο ντουλάπι της ιστορίας ολόκληρο το σημερινό πολιτικό σύστημα;

Είναι γεγονός πως εάν συμβεί κάτι τέτοιο, το σύστημα θα αιφνιδιασθεί. Και είναι επίσης γεγονός, πως δεν θα επιτρέψει την περιθωριοποίησή του και την (σχεδόν βέβαιη) αλλαγή της πορείας που έχει πάρει η χώρα… Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις από ολόκληρη την υπάρχουσα πολιτική σκηνή, η οποία ναι μεν φέρει βαρύτατες ευθύνες αλλά δεν έχει καμία διάθεση να χάσει το «παντεσπάνι» ή να βρεθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης… Σε αυτό το κομβικό σημείο ίσως αποτολμηθεί η άσκηση μέγιστης πίεσης κατά της βούλησης του λαού και εις βάρος της χώρας… Και σε αυτό ακριβώς το ιστορικό κομβικό σημείο, θα κληθούν οι Έλληνες να δώσουν την ύστατη μάχη κατά των ιστορικών δυναστών τους (που δεν είναι –φυσικά- μόνο εγχώριοι…). Σε αυτό το σημείο πιθανότατα θα απειληθεί η χώρα γεωγραφικά, μέσω μίας στρατιωτικής επέμβασης της Άγκυρας…, ενώ θεωρείται δεδομένο πως θα απομονωθεί οικονομικά προκειμένου να καμφθούν οι Έλληνες πολίτες.

Οι δύο τελευταίες περιπτώσεις ενδέχεται να εφαρμοσθούν και με την παρούσα κυβέρνηση Παπανδρέου, εάν η τρόικα αποφασίσει να μην «τζογάρει» σε εκλογές…
Την διάθεση της τρόικας θα την… «διαβάσουμε» στην στάση των μνημονιακών – κατοχικών ΜΜΕ και των «διαμορφωτών της κοινής γνώμης»… που από ένα σημείο και μετά θα βρεθούν επισήμως στο πλευρό όσων εκβιάζουν, απειλούν και κερδοσκοπούν εις βάρος της πατρίδας μας και -φυσικά- απολύτως αντιμέτωποι με τους πολίτες… ότι κι αν σημαίνει αυτό και για τις δύο πλευρές…

Ο καιρός των μεγάλων επιλογών και των ευθυνών που θα προκύψουν από αυτές, έχει ήδη φτάσει. Και όπως λέει ο σοφός λαός: “ο κάθε κατεργάρης, στον… πάγκο του”!

Κωνσταντίνος
Πηγη

Κάλπες στις 24/7 αν δεν περάσει το Μεσοπρόθεσμο

Αποφασισμένος να προχωρήσεισε πρόωρες εκλογές εάν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν ψηφίσουν στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα εμφανίζεται ο Γ. Παπανδρέου, σύμφωνα με το Έθνος της Κυριακής.
Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, οι κάλπες μπορούν να στηθούν στις 24 Ιουλίου.
Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται αποφασισμένος να προχωρήσει “έχοντας εμπιστοσύνη στους βουλευτές του για την τελική τους κρίση”.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που ανακοινώνεται εντός της εβδομάδας, θα είναι τελικώς ένα άρθρο, σε αντίθεση με το κάλεσμα στην επιστολή των 16 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, δεν αναμένεται να τεθεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος.

Καρατζαφέρης: “Παραιτείται το ΛΑΟΣ από τη Βουλή για να γίνουν εκλογές” (vid)

Σε μια συμβολική πράξη σκέφτεται να προχωρήσει το ΛΑΟΣ, καθώς ο πρόεδρος του κόμματος Γιώργος Καρατζαφέρης, δήλωσε ότι υπάρχει ενδεχόμενο να παραιτηθούν μαζικά όλοι οι βουλευτές του ΛΑΟΣ, προκειμένου να προκληθούν εκλογές.

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 το πρωί της Τετάρτης (01/06), ο κ. Καρατζαφέρης είπε ότι σκέπτεται πολύ σοβαρά να αποσύρει το κόμμα από τη Βουλή, “να παραιτηθούμε όλοι για να ξεκινήσει η διαδικασία”.


Επισήμανε ότι η συγκεκριμένη ενέργεια θα έχει ως στόχο να λειτουργήσει “ως χαστούκι σε ένα λιποθυμισμένο σύστημα, όπου, δυστυχώς, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση περί άλλων τυρβάζουν, σε μια στιγμή κρίσης και όταν ο εχθρός δεν είναι προ των πυλών, είναι εντός. Να καταλάβουν ότι το πράγμα δεν πάει άλλο”.

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης τόνισε, μεταξύ άλλων, στις δηλώσεις του ότι αυτός ο Ιούνιος θα είναι ο πιο δύσκολος Ιούνιος των τελευταίων δεκαετιών, και υποστήριξε ότι κάποιοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

“Κάποιοι έχουν ακόμη την πολυτέλεια των διαφωνιών, “γιατί να πάμε όλοι μέσα και να δούμε αν μπορούμε να σώσουμε το πολιτικό σύστημα, αν μπορούμε να σώσουμε την κοινωνία, αν εν τέλει έχουμε περιθώριο να σώσουμε την Ελλάδα;”. Επειδή όλα αυτά είναι ρευστά και επειδή όλα αυτά τυραννούν, ταλανίζουν καθημερινώς το μυαλό μου, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να αποσύρω τον ΛΑ.Ο.Σ. από την Βουλή”, είπε.

Όπως είπε αυτό πιθανώς θα υποχρεώσει τα δυο μεγάλα κόμματα να ομονοήσουν, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, “γιατί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έφεραν τα πράγματα όχι από οικονομικής μόνο κατάθλιψης αλλά και κοινωνικής, να έρθουν να βάλουν πλάτη να σώσουμε τον τόπο. Ο τόπος χάνεται”.

 

Πηγή

“Γενιά αλλαγής” χωρίς αλλαγμένα μυαλά

Ο κόσμος τις τελευταίες μέρες φαίνεται να αφυπνίζεται και να θέλει να φωνάξει για αυτά που του στερούν,για τη στέρηση εκείνων που κάποτε τον γέμιζαν χαρά και ευτυχία,για το σκοτεινό μέλλον του,για όλα εκείνα τέλοσπάντων που τον κάνουν να νιώθει φυλακισμένος και να υπηρετεί αλλονών χάρες!

Όλη αυτή η αφύπνιση φαίνεται να δείχνει ότι ακόμα και τώρα,που κακά τα ψέματα είναι αργά θα έλεγε κανείς,υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι.Το κλίμα που επικρατεί όντως δίνει το αίσθημα ότι ο κόσμος δεν κοιμάται τελικά και ότι αν θέλει,μπορεί να γυρίσει σελίδα στη μαύρη ιστορία του ή ακόμη καλύτερα να βάλει στο ράφι έναν μεγάλο τομο και να ανοίξει έναν καινούριο.

Αυτά σκέφτομαι και εγώ,αλλά πολύ γρήγορα φτάνω να ανασκευάζω τα παραπάνω και να αναρωτιέμαι.Τι αναρωτιέμαι;Δε λεν ότι οι νέοι είναι αυτοί που έχουν τα όνειρα,την αισιοδοξία και την τρέλα στην τελική να πιστέψουν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο; Ναι!Έτσι λένε,και εγώ αυτό πιστεύω.Θες η αμφισβητισή τους που οι μεγάλοι δεν έχουν για να δουν με μισό μάτι κάτι πριν το δεχθούν,θες τα λάθη των τελευταίων που μόνο οι καινούριοι θέλουν -και που μόνο αυτοί μπορούν- να αποφύγουν;Οτιδήποτε ….

Αυτά όμως γρήγορα γκρεμίζονται.Όλα όσα σκέφτομαι για τη γενναία γενία μου,τα παιδιά της αλλαγής και του μέλλοντος,όλα αυτά καταστρέφονται γρήγορα,όταν βλέπω μεγάλο ποσοστό αυτών να υπερασπίζονται και να αναπαράγουν το ίδιο το σύστημα που θέλουν να πολεμήσουν.

Ένα παράδειγμα για να αποδείξω,ότι η παραπάνω σύγχυση που επιρκατεί στο θέμα δεν είναι αβάσιμη,αποτελεί το ζήτημα των παρατάξεων στα Πανεπιστήμια και η τρομακτική οπαδοποίηση των φοιτητών.

Δεν είναι ειρωνεία μήπως να ελπίζουμε ότι η νεολαία θα αλλάξει τον κόσμο που ζούμε,όταν ένα συντριπτικό ποσοστό της τάξης του ~70% (και παραπάνω) συμμετέχει στον εξευτελιστικό θεσμό των φοιτητικών εκλογών;Αυτά τα παιδιά θα αλλάξουν το σύστημα και θα εναντιωθούν στην εξουσία της προδοσίας,της λαμογιάς,της κερδοσκοπίας,της προπαγάνδας,της κοροϊδίας και της υποκρισίας;Αυτοί οι νέοι,που στηρίζουν την ίδια την εξουσία μέσα απο την ψήφο τους σε έναν θεσμό,που το λιγότερο προσβλητικός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για τον χώρο της εκπαίδευσης και πνευματικής αναζήτησης των Πανεπιστημίων;

Που πήγε άραγε ο επαναστάτης του Λυκείου,πως άλλαξε τόσο γρήγορα και έγινε σάρκα της σάρκας του συστήματος που από τα πιο νεαρά μας χρόνια όλοι σχεδόν αμφισβητήσαμε και με το δίκιο μας;Είναι παράξενο,αν κάτσει να σκεφτεί κανείς,ποσο γρήγορα τα παιδιά αυτά αποχαιρέτησαν την αντισυμβατικότητα τους και την αναζήτηση προς την αλήθεια,την αναζήτηση αυτή που κάνει ο άνθρωπος απο τη βρεφική του ηλικία,λογω της έμφυτης τάσης του να μαθαίνει.Τα μάθαν όλα λοιπόν και κατέληξαν ότι τα κόμματα είναι η λύση που χρειαζόμαστε.Μάλιστα.Ή εγώ είμαι τυφλός ή αυτοί είναι όντως λάθος.Ποίος στ’αλήθεια πιστεύει ότι τα κόμματα μας οδήγησαν κάπου όλα αυτά τα χρόνια;Όποιος το πιστεύει κατά την άποψή μου είναι είτε λόγω προπαγάνδας είτε λόγω της ανασφάλειας και της χαζής επιμονής να μην παρεκλίνει από αυτό που το λένε “ιδεολογία” και γίνεται ιερό βιβλίο για πολλούς.Δυστυχώς η ιδεολογία δεν μας αφήνει να ξεφύγουμε ορισμένες φορές και να δούμε τα πράγματα λίγο αλλιώς.Μερικοί φοβούνται μήπως φανούν αδύναμοι χαρακτήρες ή λιποτάκτες των ιδεών τους.ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.

Δε φοβούνται όμως μόνο αυτό.Φοβούνται και άλλα πολλά.Φοβούνται να “επαναστατήσουν”,φοβούνται να αμφισβητήσουν,φοβούνται να πάνε κόντρα στα λόγια των γονιών τους.Στην τελική φοβούνται να αποφύγουν και αυτά για τα οποία μάλλον επιλέγουν να είναι μέρος παράταξης στα Πανεπιστήμια.Γιατί καλέ να κάτσουν να διαβάσουν και να μην πάρουν έτοιμα από κάποιον τα θέματα,γιατί να μην έχουν και αυτοί μια cool παρέα μέσα σ’όλα και πρώτη μούρη στη σχολή και στις γκόμενες,γιατί να μην έχουν πέρα δόθε στα γραφεία των καθηγητών και ένα πτυχίο χωρίς κόπο;ΚΑΛΠΙΚΟΙ χαρακτήρες και άτομα χωρίς προσωπικότητα θεωρώ εγώ.

Αυτοί που θα φέρουν την αλλαγή:

Για να καταλήξω,αυτό που πιστεύω θα πρέπει να κάνουν οι νέοι πριν καταπιαστούν με την ιδέα να αλλάξουν το κόσμο,είναι να χρησιμοποιήσουν τη λογική τους σε κάθε αναζήτηση και να κρίνουν τα πάντα πριν τα υποστηρίξουν.Δεν κατάλαβα απο πότε είναι κακό να είμαστε αντισυμβατικοί και αμφισβητίες…Το συμβατικό είναι αυτό που με έκανε να γράψω όλα αυτά.Το συμβατικό δεν είναι αυτό που οδήγησε στο δρόμο τους πολίτες αυτές τις μέρες;Δεν είναι αυτό που μας κατάντησε σκλάβους ενός σύγχρονου Μεσαίωνα.Δεν είναι κακό να αμφισβητούμε τα έτοιμα,αρκεί να το κάνουμε με μόνο σκοπό την αλήθεια και όχι για εγωιστικούς λόγους.Αν πάλι αποδειχθούμε κάπου λάθος μέσα σε όλη αυτή την αμφισβήτηση της νεοτητάς μας,ας έχουμε τα κότσια να το παραδεχτούμε.Είμαστε νέοι,ας είμαστε και λίγο ονειροπόλοι και λίγο τρελοί να παρακάμψουμε των ετοίμων.Ή αλλαγή γίνεται με αλλαγμένα μυαλά.Αυτό ξερω εγώ…

Κώστας

%d bloggers like this: