Blog Archives

Δεν αυτοκτόνησε, τον σκοτώσατε και συνεχίζετε να σκοτώνετε

Κωνσταντίνος Αντωνίου

Σήμερα το πρωί, λίγο πριν τις 9 ένας 77χρονος έβγαλε πιστόλι και αυτοπυροβολήθηκε στα σκαλάκια που βρίσκονταν στην δεξιά πλευρά της πλατείας Συντάγματος.  Οι τελευταίες του λέξεις, σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, ήταν: “Δε θέλω να αφήσω χρέη στα παιδιά μου”.

Πριν βάλει τέλος στη ζωή του, ο συνταξιούχος φαρμακοποιός άφησε ένα σημείωμα με τα εξής:

“Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης, εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για  να επιβιώσω και γίνω βάρος στο παιδί μου.” 

Συγκίνηση, θλίψη, χειροκροτήματα κατά την απομάκρυνση της σωρού ενός ακόμα αυτοκτόνου και πολλά σχόλια.

Μάθετε κάτι, δεν τον σκότωσε το χέρι του, μα η κοινωνία και οι νοοτροπίες της. Το δοσίλογο κράτος υπέρ των κατοχικών – εκβιαστικών δυνάμεων και κατά του πολίτη. Πέραν τούτου όμως, είναι σκέτη αηδία να διαβάζεις συνεχώς από ανθρώπους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας απόψεις, όπως ” αυτοκτόνησε που αυτοκτόνησε, δεν έπαιρνε και κάποιον πολιτικό μαζί του; “.
Και μετά απορρούμε πώς έφθασε στο σημείο να αυτοκτονήσει και αυτός και ο προηγούμενος και ο επόμενος αγανακτισμένος πολίτης αυτής της χώρας.

Μα είναι δυνατόν; Πείτε μου, είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να βάζει τέλος στη ζωή του και να του ζητούμε να αφήσει και λογαριασμό μαζί με όλα όσα του μένουν; Αντί σημειώματος δηλαδή, έναν λογαριασμό με όσους μπόρεσε να σφάξει πριν φύγει. Τρελαμμένη νοοτροπία, η οποία από κοινωνιολογικής απόψεως θα έπρεπε να μας προβληματίσει σχετικά με το πώς σκέφθεται ο κόσμος τον ηρωισμό, το πρέπον και το καλό. Ποιός είναι πιο τρελός; Ο αυτοκτόνος δεν νομίζω. Είχε το θάρρος να βάλει τέλος στη ζωή του με όλη τη λογική που διέθετε, όμως αυτός που μένει πίσω και ζει για να παραγγέλνει στους πεθαμένους τί καπνό φουμάρει;
Η κοινωνία μας είναι αυτή λοιπόν. Μια κοινωνία, που είναι καλύτερο να αυτοκτονήσει επιτόπου ομαδικώς παρά να ζει με τον καρκίνο που της φύτεψαν ότι δήθεν είσαι ήρωας άμα σηκώσεις το όπλο να σκοτώσεις κάποιον κακοποιό, κάποιον προδότη ή ανήθικο πολιτικό. Πάρτε το πιστόλι και αυτοκτονήστε επίσης. Όταν διεκδικείς ελευθερία για τον εαυτό σου με το να στερείς την ελευθερία κάποιου άλλου, δεν σου αξίζει ούτε αυτή ούτε η ζωή. Αν το αυτοκτόνου το πιστόλι το σήκωσε το κράτος και η πολιτική σαπίλα, το δικό σας ποιός το οπλίζει και στοχεύει σε ανθρώπους; Μα φυσικά, η πολιτική σαπίλα και το σύστημα, όλοι αυτοί που όσο εσείς σκοτώνεστε για να φανείτε ήρωες τρώνε κι ακόμα αφού πεθάνετε και σας περάσουν μετάλλια, τρώνε πάνω απ’ τα πτώματά σας και γελούν! Όσο η μάνα θρηνεί και εσείς λείπετε για να ζήσετε, αυτοί γελούν με την ηρωική σας δυστυχία!

Έτσι εύκολα λοιπόν είστε για τα όπλα…
Κάντε τουλάχιστον τον κόπο να μην παραγγέλνετε στους γενναίους που κουμαντάρουν μόνο τη δική τους ζωή.
Αν και εσείς οι ίδιοι ίσως να είστε  απ’ τους λόγους που αποφάσισαν να την κουμαντάρουν έτσι. Εσείς τον σκοτώσατε, εσείς σκοτώνετε τον Άνθρωπο κάθε μέρα που λέτε ότι ζείτε. Σαν τί ζείτε; Γελοίοι!

Ο θάνατος της ελληνικής χειροτεχνίας

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ – Ελευθεροτυπία

Χάθηκαν ανεπιστρεπτί οι εποχές που τα κλιμάκια του ΕΟΜΜΕΧ, του Ελληνικού Οργανισμού Μικρών-Μεσαίων Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας, έτρεχαν σε κάθε άκρη, νησί και χωριουδάκι της Ελλάδας, για να ανακαλύψουν τις θαυμαστές υφάντρες ή το μερακλή Σιφνιό κεραμίστα, που θα ενισχύονταν με τα ειδικά προγράμματά του και θα προβάλλονταν τα μοναδικά εργόχειρά τους σε εκθέσεις.

Μια από τις υφάντρες του ΕΟΜΜΕΧ επί το έργον. Κλάδος που απειλείται με οριστική παύση Μια από τις υφάντρες του ΕΟΜΜΕΧ επί το έργον. Κλάδος που απειλείται με οριστική παύση Ενα κεφάλαιο της ελληνικής παράδοσης, η παραγωγή χειροποίητων ειδών λαϊκής τέχνης, αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς μας, εκπέμπει SOS. Η υποστήριξη της ελληνικής χειροτεχνίας, κομμάτι της ελληνικής βιοτεχνίας που συνέχιζε για δεκαετίες να αναπαράγει ελληνικά πολιτισμικά πρότυπα αποκλειστικά χάρη στον περίφημο ΕΟΜΜΕΧ, απειλείται να βάλει ταφόπλακα.

Το άρθρο 66 (άρθρο 14β) του ΦΕΚ αναφέρεται είτε στην «κατάργηση, συγχώνευση, διάσπαση, απορρόφηση του ΕΟΜΜΕΧ και στη σύσταση νέων εταιρειών» είτε στην «απόσπαση των περιουσιακών στοιχείων του ή επιχειρηματικών μονάδων του που θα εισφέρονται σε άλλη ανώνυμη εταιρεία». Δεν είναι μόνο τα απρόσωπα πάμφθηνα προϊόντα μαζικής παραγωγής και η κινεζική «λαίλαπα» που απειλούν την ελληνική χειροτεχνία, αλλά και ο κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός. Αν υπάρχει…

Σε πονηρούς καιρούς, όπου γινόμαστε μάρτυρες της σταδιακής άμβλυνσης ή εξάλειψης των ιδιαίτερων εθνικών πολιτισμικών χαρακτηριστικών και την ώρα που χώρες όπως Αγγλία, Ιρλανδία, Γερμανία και Φινλανδία ενισχύουν ολοένα και περισσότερο τα Crafts Council (Συμβούλια Χειροτεχνίας) ώστε να «χτίζεται» με γερά θεμέλια η νέα γενιά χειροτεχνών, θα περιμέναμε ο ΕΟΜΜΕΧ, αντί να καταργείται, να αναβαθμίζεται και να διαδραματίζει στρατηγικό ρόλο, ακόμη κι ως μοχλός οικονομικής ανάπτυξης και εξαγωγών.

Μάλιστα, στο πρόγραμμα 2010-2012 του Crafts Council της Ιρλανδίας κατονομάζεται ρητά ως «κλειδί για την αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης» η ανάπτυξη της εγχώριας χειροτεχνίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Στην Ελλάδα οι ιθύνοντες είναι οι μόνοι που θεωρούν «φύρα» τα χειροτεχνικά ελληνικά προϊόντα, τα οποία αναπαράγουν πρότυπα αιώνων αν όχι χιλιετιών.

Τέρμα, επομένως, στα περίφημα χειροποίητα χαλιά του ΕΟΜΜΕΧ, στα ειδώλια από πηλό και μέταλλο, στα αγγεία, στα αντίγραφα εικόνων από τις Μονές του Αγίου Ορους και της Πάτμου, στα υφαντά με τα μερακλίδικα λαϊκά κεντήματα, έργα τέχνης που διέσωζαν αλώβητο μέσα στο χρόνο τον ελληνικό πολιτισμό, ανάρπαστα αγαθά για τον Ελληνα καταναλωτή και τον ξένο επισκέπτη, που «δεν αποτέλεσαν ποτέ μια στείρα αναπαραγωγή της αρχαιότητας ή του Βυζαντίου και της λαϊκής μας παράδοσης αλλά σύγχρονες αναβιώσεις τους», όπως τονίζει η τμηματάρχης της διεύθυνσης Χειροτεχνίας – Ταπητουργίας και Θυγατρικών του ΕΟΜΜΕΧ, Μυρσίνη Βαρίτου.

Οι κινητοποιήσεις και οι αντιδράσεις αμέσως μετά την ανακοίνωση του επικείμενου «λουκέτου» ήταν αναμενόμενες. Στις 14 Ιουλίου το σωματείο του ΕΟΜΜΕΧ πραγματοποίησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Οικονομικών. Την αντίθεσή τους στην κατάργησή του εξέφρασαν πολλά σωματεία, όπως των επαγγελματιών Λιτοχώρου, που θεωρεί ότι «χωρίς τον ΕΟΜΜΕΧ θα εξαφανιστεί η συστηματική στήριξη στις παραδοσιακές δράσεις της ελληνικής χειροτεχνίας, μια δραστηριότητα που δεν υποστηρίζεται από κανέναν άλλο φορέα. Αντιλαμβανόμαστε -προσθέτουν οι επαγγελματίες- τις ανάγκες δημοσιονομικού νοικοκυρέματος και περιορισμού του κόστους και των δαπανών του δημόσιου τομέα, αλλά θα έπρεπε να τεθεί ο ΕΟΜΜΕΧ εκτός αυτών. Διότι μαζί του θα καταργηθεί μεγάλο κομμάτι του πολιτισμού μας».

Αναστάτωση προκλήθηκε και στον Εμπορικό Σύλλογο Πάτρας. «Θεωρούμε ότι μια τέτοια απόφαση έχει ληφθεί κυριολεκτικά στο πόδι και θα αποτελέσει μεγάλο πλήγμα στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, που αποτελούν την πλειονότητα των επιχειρήσεων της χώρας, στις βιοτεχνίες και στα μικρά εργαστήρια», υποστηρίζει.

Σε επιστολή του προς τον υπουργό Περιφ. Ανάπτυξης και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Βιοτεχνών Λαϊκής Τέχνης, Παναγιώτης Κατρίτσης, υπογραμμίζει ότι «ιδίως στην τρέχουσα εξαιρετικά δύσκολη οικονομική συγκυρία, με την κατάργηση του ΕΟΜΜΕΧ θα χαθεί η δυσαναπλήρωτη εμπειρία και τεχνογνωσία δεκαετιών που είναι συσσωρευμένη στους εργαζομένους του».Η πολιτεία σφυρίζει αδιάφορα. Ομως το κακό έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Διότι όταν το αντίστοιχο κινεζικό προκάτ προϊόν – αντίγραφο κοστίζει πολύ φτηνότερα από εκείνο που φέρει το πολυπόθητο ταμπελάκι «Ελληνικές Χειροτεχνικές Δημιουργίες» του ΕΟΜΜΕΧ, πόσο να αντέξει ο Ελληνας χειροτέχνης, στερούμενος και οιασδήποτε κρατικής ενίσχυσης;

Οι χειροτέχνες βρίσκονταν, πολύ πριν πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία το νέο νομοσχέδιο, ήδη σε δεινή θέση. Είναι χαρακτηριστικό το ότι εκατόν επτά εργαζόμενες στα εργαστήρια υφαντουργίας του ΕΟΜΜΕΧ στην περιφέρεια παραμένουν απλήρωτες από τα τέλη Μαρτίου. Την ίδια ώρα ολόκληρος ο κλάδος, τελευταίος θεματοφύλακας μιας μεγάλης παράδοσης, κινδυνεύει με μόνιμη αναστολή των εργασιών του. Αλλά είπαμε, το κακό είχε ξεκινήσει δεκαετίες νωρίτερα.

Προοπτικές-σχέδια διάσωσης

Θα μπορούσε να σωθεί ο ΕΟΜΜΕΧ; Και αν ναι, πώς; «Αν συγχωνευόταν με τον Οργανισμό Προώθησης Εξαγωγών (ΟΠΕ)», είναι ένα σενάριο που προτείνουν η Αννα Οικονομίδου και οι Επαγγελματίες Λιτοχώρου.

Αν διασωθεί θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν οι όροι λειτουργίας του, ειδικά σε ό,τι αφορά τη χειροτεχνία. «Λένε και ξαναλένε για τις φοβερές τεχνολογίες, ενώ όλοι ξέρουμε ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει ποτέ silicon valley. Το συντριπτικό πλεονέκτημά μας ως χώρας είναι η ιστορία και ο πολιτισμός μας, που οι πάντες ψάχνουν και τους αρέσει», τονίζει η κ. Βασιλακάκη και επιμένει ότι το θέμα δεν είναι η διατήρηση του ΕΟΜΜΕΧ. «Σημασία δεν έχει αν θα διατηρηθεί ένα όνομα. Το θέμα είναι να είναι χρήσιμος. Και θα είναι μόνο αν υπάρξουν πολιτικές υποστήριξης των υφιστάμενων μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αν κάποιος σήμερα μπορεί να μειώσει την ανεργία είναι μόνο οι μικρομεσαίοι. Αν συμβεί αυτό, τότε ο ΕΟΜΜΕΧ, με την εμπειρία που έχει, θα είναι χρήσιμος. Αυτό είναι το κλειδί. Πολύ περισσότερο για τον τομέα της χειροτεχνίας».

Φλερτάροντας με τον θάνατο

του Γιώργου Αυγερόπουλου

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι  και διεφθαρμένοι.  Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.
Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα “γιουρούσι” όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. “Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;” με ρώτησε αγανακτισμένος. “Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα”  μου είπε με νόημα χαμογελώντας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος.  Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες  προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ’ τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον  άλλον.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.
Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.
Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

  1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά  πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.
  2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν  τραυματίες καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν “κουκουλοφόροι”, γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς “εδώ είναι ιατρείο” αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν.  Όπως μας είπε ένας γιατρός “Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες.” Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.
  3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων.   Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο  χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: “Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει”
  4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;
  5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ  δεν γνωρίζω τον “ανώνυμο” ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: “Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε”. Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… “παρεξήγηση”. Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί,  που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα “Δημοσιογράφος” και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.

Πηγή: http://www.exandasdocumentaries.com

%d bloggers like this: