Blog Archives

Όσο ζω ελπίζω;;; – Του Παναγιώτη Καυγά

Όλοι σήμερα καλούμαστε να ζήσουμε μια ζωή διαφορετική. Είμαστε αναγκασμένοι να αφήσουμε τις παλιές καλές εποχές πίσω και να κάνουμε θυσίες ώστε να διασφαλίσουμε ένα υγιές μέλλον, τόσο για εμάς όσο και για τα παιδία μας(φράση πολιτικών). Αυτό όμως είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται; Είναι στο χέρι μας η ελπίδα και η αισιοδοξία της δικιάς μας , αλλά και των επόμενων γενεών ; (μάλλον όχι)

Ένα πρόβλημα της γενιάς μου, που έρχεται να ρίξει λάδι στη φωτιά είναι η ανεργία. Κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι τα ποσοστά ανεργίας των νέων στην Ελλάδα, με το ποσοστό να φτάνει το 52,7 % τον Φεβρουάριο ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην Γερμανία είναι μόλις 7,9 %.(οι καλοί εταίροι). Και αν αναλογιστούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος από το υπόλοιπο 43,7 % , υποαπασχολείται τότε πρέπει να ανησυχούμε… Και μέσα στα παραπάνω ποσοστά φυσικά δεν καταμετρούνται οι φοιτητές ,οι στρατιώτες ,τα άτομα με ειδικές ανάγκες και όσοι δουλεύουν παράνομα. Πλέων η εύρεση εργασίας είναι θέμα τύχης και όχι ικανοτήτων ,πτυχίων, ανταγωνιστικότητας ή εργατικότητας του άτομου.

Και έπεται και συνέχεια. Τα αντιλαϊκά μέτρα έρχονται να παραλύσουν πλήρως τα εργασιακά δικαιώματα. Ο κατώτατος μισθός για τα άτομα κάτω των 25 ετών είναι 510,95 ευρώ(και αν δίνονται τόσα) , με αβέβαιο το μέλλον στο αφορολόγητο και με κατάργηση αρκετών δικαιωμάτων των εργαζομένων κάθε άλλο παρά αισιόδοξος μπορεί να είναι κανείς. Το μήνυμα που παίρνουμε είναι

: «Δεν μπορείς να κάνεις οικογένεια, να μείνεις σε δικό σου σπίτι , να έχεις δικό σου αμάξι ,να πας διακοπές ,να ζεις αυτόνομα .Φάε λοιπόν ένα πιάτο φαί ,αν είσαι τυχερός και βρεις δουλειά, και πολύ σου είναι »

Όλο αυτό το σκηνικό οδηγεί φυσικά σε κοινωνική κρίση με θύματα τόσο τα άτομα όσο και την κοινωνία. Και το κόστος αυτής της κρίσης ίσως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί δεν επηρεάζει μονό τους νέους αλλά φθείρει όλη την κοινωνία.(…)

Όσον αφορά το άτομο, όλο αυτό το αρνητικό κλίμα που επικρατεί , το οδηγεί σε αδιέξοδα που επηρεάζουν την ψυχολογία και τον χαρακτήρα του. Άγχος, στρες ,προβληματισμός, απαισιοδοξία, εκνευρισμός ,επιθετικότητα , κατάθλιψη ,αποστροφή , αποξένωση , απογοήτευση , πανικός , είναι λιγοστά από τα συμπτώματα που είναι επιβλαβείς στην υγεία του ατόμου και μπορεί να το οδηγήσουν σε ακραίες συμπεριφορές πού θα αποσταθεροποιήσουν την κοινωνική συνοχή. Το πρόβλημα δυστυχώς μπορεί να παρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις ,εφόσον δεν υπάρχει θετικό κλίμα και ούτε αναμένεται να υπάρξει.

Όσον αφόρα την κοινωνία ,βρισκόμαστε ενόψει ενός νέου μεταναστευτικού κύματος . Δυστυχώς πολλοί νέοι σκέφτονται τον ενδεχόμενο να εγκαταλείψουν την χωρά γιατί δεν βλέπουν προοπτικές. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό αν σκεφτεί κάνεις ότι αυτήν τη φορά, αυτοί που θα φύγουν θα είναι άτομα υψηλού μορφωτικού επιπέδου που δεν αντέχουν να βλέπουν τις θυσίες και τους κόπους τους να χάνονται . Και ας σκεφτούμε τα χρήματα που έχει δαπανήσει-επενδύσει το ελληνικό δημόσιο για την μόρφωση τους, με σκοπό την μελλοντική συνεισφορά τους στην κοινωνία…(περισσότερο από 20.000 ευρώ/άτομο)

Η κοινωνία ωστόσο θα πρέπει να ετοιμαστεί και για την έξαρση της εγκληματικότητας και του ρατσισμού καθώς αυτή είναι άμεσα συνυφασμένη με την ανεργία και το ένστικτο επιβίωσης. Δεν είναι κανόνας ότι όποιος είναι άνεργος πρέπει να κλέβει και να χτυπάει μετανάστες για να επιβιώσει ,αλλά είναι και αυτό μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να της κλείσουμε τα μάτια. Επίσης η μαύρη εργασία θα πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα καθώς κάποιοι θα βρουν ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τις βιοποριστικές ανάγκες , ώστε να κερδίσουν εις βάρος των ανέργων και του ελληνικού δημοσίου.(σύνηθες φαινόμενο)

Διαβάζοντας κάνεις τα παραπάνω κάθε άλλο παρά αισιόδοξος μπορεί να είναι. Όμως χωρίς την ελπίδα και την προσπάθεια είμαστε καταδικασμένοι. Θα πρέπει όλοι , μικροί ,μεγάλοι, νέοι ,γεροί ,άντρες, γυναίκες να διεκδικήσουμε αυτά που μας αξίζουν ώστε να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή που ο καθένας θα την διαμορφώνει συμφωνά με τα δικά του ¨θέλω¨ .χρειάζεται λοιπόν προσπάθεια ,αγώνας και υπομονή ώστε να μπορέσουμε να βγούμε από το αδιέξοδο…!!!(καλή δύναμη)

 

Παναγιώτης Καυγάς : Φοιτ.Οικ.Παν Πειραιά

Ο Νταλάρας και η καλλιτεχνική κρίση – Του Παναγιώτη Καυγά

Με αφορμή τα επεισόδια βίας (γιατί κάθε άλλο από συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν ήταν ) που εξελίχτηκαν στις συναυλίες αλληλεγγύης του Γιώργου Νταλάρα στο Ίλιον και στην Δάφνη , στις 5/3/2012 και 10/3/2012 αντίστοιχα ,αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο και να τοποθετηθώ τόσο στην καλλιτεχνική όσο και στην πολιτική πλευρά του θέματος.

Όσον αφόρα την καλλιτεχνική άξια του Νταλάρα καθώς και την συνεισφορά του στην ελληνική δισκογραφία θα ήταν άδικος κάνεις να βρει το παραμικρό ψεγάδι .Ο Νταλάρας είναι ένας Έλληνας καταξιωμένος ερμηνευτής με παγκόσμια καριέρα και αναγνωσιμότητα .Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας δισκογραφίας ,έχει καταφέρει σημαντικά και μοναδικά πράγματα στην 45 έτη καριέρα του και είναι ένας από τους λίγους διαχρονικούς τραγουδιστές που μας έχουν απομείνει.
Στο πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, το όποιο έχει και την μεγαλύτερη σημασία για την επίθεση που δέχεται ,ο Νταλάρας αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πολιτικοποιημένο πρόσωπο. Ας μην ξεχνάμε πως έχει επιλέξει να τραγουδήσει πολιτικά και κοινωνικά τραγούδια του Θεοδωράκη ,του Καλδάρα, του Κουγιουμτζή, του Τσιτσάνη ,του Λοϊζου ,του Μικρουτσικου κ.α .Από την νεαρή του ηλικία έχει τραγουδήσει πάνω από 500 πολιτικά τραγούδια από τους χώρους των εργοστασίων μέχρι τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Επομένως δικαιούται να έχει πολιτικό λόγο μιας και είναι εκφραστής του μέσα από την δουλεία του.


Και ας μπούμε τώρα στο θέμα

Ο Νταλάρας ισχυρίστηκε ότι θέλησε να κάνει αυτές τις συναυλίες αλληλεγγύης, θέλοντας να δώσει μήνυμα αισιοδοξίας και συμπαράστασης στους κατοίκους των περιοχών όπου ταλανίζονται από την οικονομική κρίση .Επίσης όντας και ο ίδιος παιδί φτωχής οικογενείας όπου μεγάλωσε εκεί , κάνοντας διαφορές εργασίες για να μπορέσει να συνεισφέρει στην οικογενεία του θεώρησε χρέος και καθήκον του να είναι παρόν αυτές τις στιγμές.

Από την άλλη πλευρά ,ο Νταλάρας κατηγορείται πως αυτές οι συναυλίες ήταν ένας προεκλογικός αγώνας της γυναίκας του προκειμένου να εκλεγεί στην Β’ Αθηνών. Ο ίδιος ο Νταλάρας σε εμφάνιση που έκανε σε τηλεοπτικό σταθμό είπε (μπορεί και ψέματα) πως ποτέ δεν έχει ψηφίσει την γυναίκα του ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ,γιατί διαφωνεί δεοντολογικά . Τι καλύτερο πράγμα από προεκλογικός αγώνας ;;;

Επίσης μια άλλη κατηγορία που του προσάπτουν είναι ¨ότι και καλά¨ σε μια συνέντευξη του στην Πόπη Τσαπανίδου δήλωσε υποστηρικτής του μνημονίου. Η 15 λεπτή συνέντευξη για κάποιο λόγο ανέβηκε στα Μ.Μ.Ε. και στο διαδίκτυο μονό για 50 sec. Επίσης ο ίδιος ο Νταλάρας την ιδία μέρα τηλεφώνησε σε ραδιοφωνικό σταθμό και δήλωσε ΄΄συγνωμη΄΄ εάν άφησε να εννοηθεί κάτι άλλο μέσα στα λεπτά της συνέντευξης όπου προφανώς δεν κατάλαβε την ερώτηση της δημοσιογράφου και θέλησε να δώσει μια βιαστική απάντηση.

Άλλοι του προσάπτουν κατηγορίες όπως η οικονομική του κατάσταση.

Είναι αλήθεια ότι ο Νταλάρας ξεκίνησε από χαμηλά και έφτασε ψηλά, ίσως πιο ψηλά από ότι του αναλογούσε .Είναι αλήθεια ότι έχει αριστερές αντιλήψεις αλλά δεξιά τσέπη πράγμα που το παραδέχεται και ο ίδιος. όμως τα ιδανικά , οι ιδέες και οι αντιλήψεις πάνε ανάλογα με την τσέπη;

Δεν έχει κατηγορηθεί για κάποιο σκάνδαλο η κάποια απάτη και λογικό μου φαίνεται να έχει και λεφτά, εξάλλου έχει πουλήσει πάνω από 14000000 δίσκους και έχει κάνει χιλιάδες συναυλίες. Δηλαδή τι πρέπει να κάνει… να τα κάψει ; να τα χαρίσει ; η να κάνει τον δεξιό;;;

Πάμε τώρα στην μόδα του αντινταλαρισμού , όπου όσο πάει και γίνεται όλο και πιο έντονη…

Είναι αλήθεια ότι ο Νταλάρας δεν είναι ο τέλειος άνθρωπος ,έχει και αυτός τα ελαττώματά του όπως και να το κάνουμε και μπορεί να πει και μια κουβέντα παραπάνω, όμως δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ο Νταλάρας μέσα σε αυτήν την 45 έτη καριέρα του έχει κάνει πολλά λεφτά αλλά και πολλούς εχθρούς…οπό νεαρή ηλικία τσακώθηκε με τους ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων φωνάζοντας στον κόσμο ότι τον κλέβουν. Είναι λογικό όταν ένας τραγουδιστής με μεγάλη απήχηση στον κόσμο λέει κάτι τέτοιο και θίγονται κάποια συμφέροντα να δημιουργείται ζήλια, φθόνος ,αντιπαλότητα.

Η δικαστική διαμάχη που είχε ο Νταλάρας με τον Τζίμη Πανούση είναι άλλη μια κόντρα όπου απέκτησε και εκεί αρκετούς εχθρούς και αυτό γιατί υπήρχε ελλείπεις ενημέρωση. Ο Πανούσης κατηγορούσε τον Νταλάρα ότι κάνει δωρεάν συναυλίες στην Κύπρο ενώ τα τσεπώνει κάτω από το τραπέζι ,χωρίς όμως να έχει αποδεικτικά στοιχειά . Ο Πανούσης έχασε την δική και δεν μπορεί να πει το όνομα

¨ Νταλάρας ¨ενώ είχε πει χαρακτηριστικά στο δικαστήριο ότι δεν γνωρίζει εάν όντως ο Νταλάρας πήρε χρήματα για τις συναυλίες του και ότι κάτι τέτοιο δεν τον ενδιαφέρει, γιατί σκοπός της σάτιρας ήταν το κατεστημένο και όχι προσωπικά ο Γ. Νταλάρας.

Με τόσες κόντρες είναι φυσικό να έχει και πολλούς εχθρούς .Όμως το θέμα είναι άλλο.Μπορούν αυτοί οι οι εχθροί να εμποδίζουν τους υπόλοιπους από την ακρόαση και να απομονώνουν λέξεις-φράσεις ώστε να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους;

Επειδή έτυχε να είμαι μαρτυράς των γεγονότων στης συναυλίες αλληλεγγύης έχω να πω ότι:

Στη συναυλία στη Νίκαια ήρθαν 1500-2000 να ακούσουν τον Νταλάρα και καμία 10 έκαναν στην αρχή λίγο φασαρία και μετά αποχώρησαν.

Στη συναυλία στη Ίλιον πάλι 1500-2000 κοινό και αυτή την φορά καμιά 20 άτομα που πραγματικά σαν τραμπούκοι επιτέθηκαν στον Νταλάρα με νερά, καφέδες ,γιαούρτια, καρέκλες, χαρτιά ,ακόμα και στη σκηνή ανέβηκαν για να τον εμποδίσουν να τραγουδήσει.

Στην Δάφνη τα ιδία άτομα αυτή την φορά με νεραντζιά και φωτογραφικές μηχανές (ώστε να δείξουν τα κατορθώματα τους ), εμπόδισαν πάλι το κοινό.

Και ο κόσμος από κάτω να προσπαθεί να ακούσει και να επικρατεί μια βαβούρα.

(εικόνες από τις συναυλίες)

Και τώρα η προσωπική μου άποψη .Θεωρώ απαράδεκτο και προσβλητικό να εμποδίζει κάποιος με οποιονδήποτε τρόπο το δικαίωμα του αλλού στη συμμέτοχη στα κοινά. Όπως δεν ανάγκασε κανένας τον κόσμο να πάει δεν μπορεί να τον αναγκάσει και να μην πάει . Εκεί υπήρχαν οικογένειες ,μικρά παιδιά και ανήμποροι άνθρωποι. Από τις παραπάνω εικόνες φαίνεται ποιοι είναι αυτοί που προκαλούν την βία και τι ιδέες προσπαθούν να περάσουν μέσα από την καλλιτεχνική κρίση. Ο Νταλάρας εδώ την πάτησε από τους φασίστες των συναυλιών, όπου με την βία θέλουν να δείξουν ότι χτυπούν το κατεστημένο . Το μονό που χτυπούν είναι η μουσική και η τέχνη οι οποίες είναι οι μονές οάσεις για να βγούμε από αυτήν την κοινωνική κρίση. Τώρα για την εκτόξευση αντικειμένων τι να πω ;

Εγώ ένα πράγμα ξέρω…ότι αν υπήρχε μια συμβολική είσοδος 5 ευρώ τίποτα από αυτά τα γεγονότα δεν θα είχε συμβεί γιατί στην Ελλάδα , δυστυχώς έχουμε πολλούς ‘’τσάμπα’’ μάγκες

Συνοψίζοντας έχω να πω τα έξεις :

  • Δεν φταίει ο Νταλάρας που είναι πλούσιος
  • Πριν σχηματίσετε οποιαδήποτε γνώμη να έχετε πλήρη ενημέρωση (η μίση αλήθεια είναι χειρότερη και από το ψέμα)
  • Δεν φταίει ο Νταλάρας για την κρίση (ίσως φταίει η γυναίκα του)
  • Αν θέλετε επανάσταση οι συναυλίες δεν είναι το κατάλληλο μέρος
  • Μην εμποδίζετε τους άλλους από το δικαίωμα τους να λένε την γνώμη τους
  • Μην μπερδεύετε το καλλιτεχνικό με το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης

    Παναγιώτης Καυγάς, φοιτητής Οικον. Παν. Πειραιά

%d bloggers like this: